akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54.6k

ความคิดเห็น : 283

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2560 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

          “โทระ! รีบตามมาเร็ว”

          เสียงเรียกของเด็กชายที่มีหน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกันในวัยเจ็ดขวบนั้นดังขึ้น คนที่ถูกเรียกกำลังง่วนอยู่กับการดื่มด่ำในรสชาติของอาหาร

          “ไม่ปาย โทระจะกินขนม วันนี้แม่กวางทำคัพเค้ก อาย่อย”

          แฝดคนน้องนั่งจุมปุกอยู่บนเสื่อปิกนิกที่ปูเอาไว้ที่สวนหน้าบ้านให้กับเด็กทั้งสองได้นั่งเล่น ทั้งยังมีอาหารและขนมพร้อมทานเป็นจำนวนมาก

          “ระวังอ้วนเป็นหมูนะโทระ”

          ปากเล็กที่กำลังจะอ้างับขนมมีอันต้องหยุดชะงัก เด็กน้อยเงยหน้ามองพี่ชายอย่างไม่พอใจ

          “โทระไม่ได้อ้วนนะ”

          ถึงจะบอกแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็รับรู้ได้ถึงความแน่นตึงของเสื้อผ้า ทั้งๆที่เป็นแฝดกัน แต่โทระดูอึดอัดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่มากกว่าไทกะเสียอีก

          “แต่แม่กวางบอก โทระเริ่มใส่เสื้อผ้าไม่ได้ ต้องไปซื้อชุดใหม่”

          “ที่ต้องซื้อชุดใหม่ก็เพราะโทระโตเร็วกว่าไทกะต่างหาก”

          ว่าพลางกอดอกเชิดหน้า แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก ไทกะเดินกลับมาหาน้องชาย

          “หยุดกินก่อนเถอะ แล้วไปตรงนู้นกัน”

          “ทำไมต้องไปตรงนู้นด้วยล่ะ”

          สายตาสงสัยถูกส่งไปทันที ไทกะมองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบบอกน้องรัก

          “พี่เจอกระรอกล่ะ”

          เพียงเท่านั้น ดวงตาของโทระก็ฉายแววประกายอย่างสดใส

          “จริงเหรอพี่จ๋า”

          “จริงสิ โทระไม่เชื่อพี่เหรอ”

          “อื้อ”

          ไทกะพยักหน้ารับอย่างจริงจัง ทั้งสองมองสำรวจรอบๆอีกที เพราะพวกเขาอดไม่ได้ที่จะไปจับสัตว์เล่น ถึงแม่กวางผู้แสนใจดีจะไม่ชอบใจ แต่ทั้งคู่ก็หยุดนิสัยซุกซนไม่ได้

          “แล้วแม่กวางจะไม่เจอพวกเราเหรอ”

          “แม่กวางอยู่กับน้อง พี่ว่าน่าจะไม่เป็นอะไรนะ”

          แม้ทุกคนจะมองว่าไทกะเรียบร้อยน่ารัก แต่แท้จริงแล้วเจ้าตัวก็ชอบเล่นสนุกไม่แพ้น้องชาย เพียงแต่ไม่ทำอะไรให้เอกเกริกเท่านั้นเอง ถ้าจะคิดทำก็ต้องทำให้รอบคอบ

          “งั้นเราไปจับกระรอกกันนะ พอจับแล้วก็ให้พ่อเสือเอาใส่กรง น้องกานต์ต้องชอบกระรอกที่โทระจับแน่ๆ”

          สองพี่น้องพยักหน้าเห็นด้วย ไทกะจูงมือโทระเดินไปจับกระรอก ทั้งๆที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปดูให้สนุกสนานก็เท่านั้น แต่เมื่อโดนน้องชายยุ เขาก็เริ่มเปลี่ยนใจ

          “หว่า…ต้นไม้สูงจัง”

          ต้นที่เจ้ากระรอกตัวน้อยอยู่นั้นคือต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่สูงที่สุดในบรรดาทุกต้นที่มี ไทกะมองหน้าโทระ

          “พี่ว่าแค่ดูก็พอมั้งโทระ”

          ความตั้งใจเดิมกลับมา แต่โทระส่ายหน้าไปมาอย่างไม่คิดจะยอมง่ายๆ

          “ถ้าไม่จับมัน มันก็จะหนีไป! โทระจะจับไปให้น้องกานต์เล่น!”

          ท่าทางจริงจังของโทระทำให้ไทกะอึ้งไปเพียงครู่ ยังไม่ทันได้เอ่ยคุยใดๆ โทระก็เริ่มปีนป่ายต้นไม้เหมือนว่าตัวเองเป็นลิงเสียแล้ว

          “โทระ!”

          ไทกะได้แต่ร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นน้องชายไม่คิดจะสนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้โทระกำลังทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดี ปีนขึ้นไปจับเจ้ากระรอกน้อยมามอบให้กับน้องชายผู้แสนน่ารักและเปรียบเหมือนดังดวงใจ

          “โทระ เดี๋ยวก่อน!”

          ไทกะพุ่งเข้าไปกระโดดกอดเจ้าน้องชายตัวแสบจากด้านหลัง เขากอดโทระเอาไว้แน่น จนเจ้าตัวปีนต้นไม่ได้

          “มาจับโทระทำไม”

          ว่าพลางทำหน้ายุ่ง

          “ไม่จับได้ยังไงล่ะ พี่ไม่ยอมให้เราปีนต้นไม้หรอกนะ”

          “ก็โทระจะเอากระรอก ถ้าไทกะไม่ช่วยก็อย่ามาขวาง”

          แววตาแววโรจน์สะท้อนให้เห็นอย่างไม่พอใจ ไทกะถอนหายใจเบาๆ

          “ไม่ว่ายังไง ก็จะเอาให้ได้ใช่ไหม”

          “ใช่! โทระจะเอากระรอกไปให้น้องกานต์ น้องกานต์ต้องชอบกระรอกมากแน่ๆ”

          “พี่ว่าให้พ่อเสือมาจับให้ดีไหม ที่พี่ชวนโทระมาก็แค่อยากพามาดูเฉยๆเท่านั้นเอง”

          “แต่โทระจะเอามันไปลงมาจากต้นไม้”

          “มันอันตราย”

          “ไม่เห็นจะอันตราย โทระเก่ง โทระเอาได้น่า ไทกะขี้ขลาดก็อย่ามาทำเป็นห้ามเลย”

          แฝดผู้น้องเชิดหน้าใส่พี่ชาย ไทกะยืนนิ่ง เขานิ่วหน้า

          “พี่ไม่ได้ขี้ขลาด ถ้าโทระอยากได้จริงๆ พี่จะขึ้นไปจับให้”

          “ไม่ต้อง เรื่องแค่นี้โทระทำได้”

          เด็กตัวน้อยเดินไปเพื่อจะปีนต้นไม้อีกครั้ง แต่คราวนี้ไทกะไม่ยอมฟัง เขาดันร่างน้องชายให้ถอยห่าง แล้วรีบปีนต้นไม้ต้นใหญ่ทันที

          ต้นไม้ที่ไทกะปีนนั้นอยู่ติดกับกำแพงบ้าน ด้านนอกก็เป็นถนนแล้ว

          “ถ้าปีนไม่ไหวก็ลงมาเถอะ โทระปีนเองได้”

          “เบาๆสิ เดี๋ยวกระรอกก็หนีรอก”

          ไทกะหันมาเอ็ดน้องชาย โทระจึงยกมือปิดปากตัวเอง แล้วจ้องมองพี่ชายที่กำลังพยายามคืบคลานปีนไปอย่างทุลักทุเล

          เจ้ากระรอกมันกำลังจะหนี!

          “เร็วพี่จ๋า กระรอกมันจะหนี!”

          เจ้ากระรอกตัวน้อยเหมือนรู้ถึงอันตราย มันจึงเริ่มรีบไปยังบริเวณปลายกิ่งที่ติดอยู่ใกล้กับเสาไฟฟ้า

          “อย่าหนีนะ!”

          ไทกะเริ่มเร่งการเคลื่อนไหวของตัวเองให้มากขึ้น  มือข้างหนึ่งกอดกิ่งไม้ไว้ ส่วนอีกข้างก็พยายามคว้าเจ้ากระรอก ใบหน้าหล่อแต่เยาว์วัยนั้นเริ่มมีใบหน้าของเสือโคร่งซ้อนทับ

          เจ้ากระรอกตัวน้อยนั้นหวาดกลัวอันตราย มันรีบหนี แต่ไทกะไม่คิดจะยอม เขายืดตัวและพยายามไปให้เร็วกว่า จนกระทั่งสัมฤทธิ์ผลที่ต้องการ เขาจับเจ้ากระรอกได้

          “เย้ๆๆ พี่จ๋าจับกระรอกได้แล้ว”

          ไทกะคลี่ยิ้มอย่างดีใจ แต่เพียงครู่เขาก็ใจหายวาบเมื่อรับรู้ถึงเสียงดังเปราะของกิ่งไม้ที่เขาอยู่

          “พี่จ๋า!!!”

          โทระร้องลั่นเมื่อเห็นพี่จะตกลงมา ถึงแม้เสื้อที่สวมอยู่จะถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาด แต่ทว่ามืออีกข้างก็ไวพอที่จะจับกิ่งไม้เล็กๆเอาไว้

          เปราะ!!!

          “ไทกะ!!!”

          โทระร้องดังลั่นอย่างตกใจ เมื่อร่างทั้งร่างของพี่ชายร่วงหายออกไปนอกกำแพงบ้าน ดาวิการีบเดินกึ่งวิ่งเดินเข้ามาหาหลานชาย

          “โทระ เกิดอะไรขึ้น”

          เธอถามอย่างร้อนรน โทระอึกอักเพราะกำลังตกใจอยู่

          “ไทกะ…”

          “โอ้ย!!! ฮือ”

          เสียงร้องอย่างเจ็บปวดนั้นทำให้ดาวิกาและเหล่าแม่บ้านที่ตามมารีบวิ่งออกไปนอกบ้าน โทระเองก็เช่นกัน

          “ไทกะ! ไทกะ!”

          “โอ้ย…ฮือ ฮึก ฮือ”

          เด็กตัวน้อยร้องไห้เสียงดังลั่น ดาวิกาเบิกตากว้างอย่างตกใจ โทระก็เช่นกัน เด็กน้อยแทบจะร้องไห้ตามพี่ชายที่นอนครวญครางอยู่

          “พี่จ๋า!!!”

          เลือดสีแดงสดอาบร่างของพี่ชาย จุดไทกะร่วงลงมาเป็นบริเวณที่มีเศษเหล็กและกระจกอยู่ พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าใครเอามาทิ้งเอาไว้ ดาวิกาแทบจะลืมหายใจ เธอเป็นห่วงหลานชายของเธอ เธอหันไปบอกเหล่าแม่บ้านเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าที่เป็นกังวลสุดหัวใจ

           “ไปเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้! ไป!!”

-------+++++-------

          ซ่า!!!

          สายน้ำเย็นเฉียบไหลรดผ่านร่างกาย เปลือกบางนั้นปิดลง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะลูบใบหน้าตัวเองช้าๆ เขาลืมตาขึ้น ก่อนจะปิดก๊อกน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ

          ร่างสูงใหญ่เดินออกมาหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า เขาเหลุบตามองรอยแผลเป็นบริเวณอกซ้ายในกระจกเพียงครู่แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมันนัก

          …มันก็แค่รอยแผลเป็นที่ได้รับมาเพราะความซุกซนในช่วงเยาว์วัย…

          โชคดีที่ตอนนั้นตกลงมาไม่ได้มีกระดูกหัก หรือว่าได้รับอาการบาดเจ็บอะไรมากมาย

          ไทกะเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ เพื่อไปแต่งตัว เขาเช็ดตัวและผมให้แห้ง จัดการใบหน้า ทรงผมจนเรียบร้อย จึงหยิบชุดนักเรียนมัธยมปลายมาสวมใส่

          เด็กหนุ่มเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง เขาหยิบไทด์มาผูกเป็นลำดับสุดท้าย

          ชายหนุ่มหยิบนาฬิกาเงินมาสวมใส่ มันบอกเวลา 6.30 น. เช่นดังทุกครั้งจนราวกับว่าถูกเซ็ตเอาไว้ในเวลานี้เสมอ ไม่มีคลาดเคลื่อนหรือสายกว่านี้

          แว่นตาที่วางอยู่บนโต๊ะได้ถูกเคลื่อนย้ายมาอยู่บนใบหน้าหล่อ เขาใช้ปลายนิ้วเรียวขยับกรอบแว่นเพียงนิด ก่อนจะหมุนกายไปหยิบกระเป๋าเรียนแล้วจึงออกจากห้องพัก

          “อาหารเตรียมไว้ด้านล่างแล้วค่ะ”

          แม่บ้านเดินมาบอกกับเด็กหนุ่มที่สูงเกิน 180 เซนติเมตร เขาพยักหน้าเบาๆ เป็นการรับรู้ แล้วเดินไปหยุดอยู่ ณ ห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลจากห้องของตนมากนัก

          ก๊อกๆๆ

          มือใหญ่เคาะเข้าที่ประตูห้อง แต่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับใดๆทั้งนั้น เขาถึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาไขห้องนอน

          ร่างสูงเดินตรงไปยังเตียงกว้างที่มีร่างกายใหญ่โตนอนเปลือยแผงอกในสภาพที่นอนไม่เรียบร้อย เรียกได้ว่าหมอนไปทาง ผ้าห่มไปทาง

          “ลุกขึ้นมาได้แล้ว”

          “อื้อ”

          แทนที่จะเป็นเสียงตอบรับ แต่ร่างนั้นกลับพลิกกายหนี หยิบหมอนมาปิดหูตัวเองเสียอย่างนั้น ทำราวกับว่าไม่สนใจ

          “จะทำตัวไร้สามัญสำนึกไปถึงเมื่อไหร่”

          ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นทำให้คิ้วหนาทั้งสองของเด็กหนุ่มที่มีหน้าตาพิมพ์เดียวกับคนที่ยืนต่อว่านั้นถึงกลับขมวดเข้าหากัน

          “นี่นาย…หลอกด่าฉันงั้นเหรอ”

          เขาหันมาถามเสียงขุ่น พร้อมกับเปลือกตาที่เปิดขึ้น

          “ถ้านายหัดมีความรับผิดชอบ ฉันก็คงไม่ต้องมาเสียเวลาแบบนี้หรอกนะโทระน้องรัก”

          ว่าพลางกระตุกยิ้มสวย แต่ทว่าโทระไม่ชอบใจเลยสักนิด เขาเกลียดรอยยิ้มนั้น และท่าทางตรงนี้ด้วย ดูยังไงมันก็น่าตบมากกว่าน่ามอง

          “ว่าแต่ฉัน แล้วนายดีนักหรือไง แอบไปขอกุญแจสำรองมาไขห้องฉันล่ะสิ”

          “ฉันไม่เห็นต้องแอบ ในเมื่อคุณย่าให้ฉันเอง ช่วยไม่ได้นะโทระ ตราบใดที่นายยังไม่ยอมตื่นไปเรียนให้ทัน ฉันในฐานะที่เป็นพี่ชายของนายคงยอมไม่ได้ เพราะถ้าแค่น้องชายฉันยังดูแลไม่ได้ แล้วในฐานะประธานนักเรียนฉันจะไปดูแลคนอื่นได้ยังไง”

          “ชิ…คำพูดนายแต่ละคำไม่น่าฟังเลยจริงๆ”

          โทระสะบัดหน้าหนีพี่ชายอย่างรำคาญ เขาเบื่อที่จะฟังเหลือเกิน ชายหนุ่มรีบลุกจากเตียง แล้วหมุนกายเดินเข้าห้องน้ำ

          “ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว นายก็ออกไปจากห้องฉันซะ แล้วปิดประตูด้วย”

          ท่าทางขยี้ผมอย่างหงุดหงิดนั้นช่างไม่น่าดู ไทกะส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี

          เวลาผ่านไปไม่นานนัก โทระก็เดินลงมาจากบันไดในสภาพที่อ้าปากหาว ผมดูไม่ค่อยเรียบเรียบ ชายหนุ่มยกมือขยี้ตาตัวเอง เขาไม่ได้ใส่แว่นเหมือนกับพี่ชาย เพียงครู่ก็เปลี่ยนเป็นยกมือลูบท้องตัวเอง

          ไทกะเดินเข้าไปหาน้องชายที่ทำหน้าไม่รับแขก เขาจึงเอ่ยบางอย่างขึ้น

          “วันนี้มีของโปรดนายด้วย คุณย่าท่านเตรียมไว้ให้เยอะเลย”

          เพียงเท่านั้น จากท่าทีที่ง่วงนอนก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

          “พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”

          ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน เรื่องอาหารการกินสำหรับโทระก็เป็นเรื่องสำคัญอยู่ดี ไทกะได้แต่มองตามน้องชายที่เดินอารมณ์ดีเข้าไปยังห้องอาหารอย่างรีบร้อน


100%

เรื่องนี้ไม่ใช่แนวพี่น้องรักกันเองนะคะ ไม่ต้องตกใจกันไปจ้า

ทั้งไทกะและโทระ ต่างมีคู่ของตัวเองจ้า


 ฝากนิยายเรื่องนีิ้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะจ๊ะ






ติดตามการอัพได้ที่เพจเฟส  Akikoneko17 หรือทวิตเตอ Akikoneko17

ไม่รูัทำไมเดี๋ยวนี้ธัญแปะลิ้งอะไรไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอากิคงแปะลิ้งเฟสกับให้ไปแล้วจ้า

ดังนั้น กดเสิชชื่อค้นหาเอาเน้ออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}