by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

44/ แฟนคนที่สอง

ชื่อตอน : 44/ แฟนคนที่สอง

คำค้น : ตอนที่ 44

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.8k

ความคิดเห็น : 190

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 06:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
44/ แฟนคนที่สอง
แบบอักษร

​โปรดP...

"ไอ้เสือ พ่อมีแผนมานำเสนอ รับรองว่าถ้าแกทำได้มันต้องเห็นผลแน่นอน แล้วลูกหลงคนน่ารักก็ต้องรู้ใจตัวเองแน่ๆ เชื่อพ่อคนนี้ได้เลยลูกรัก" 

"แผนอะไรของคุณอรรคอีกล่ะ ตอนนี้ผมกับเอ๋อก็กำลังราบรื่นไปด้วยดีไม่มีอะไรต้องเร่งต้องรีบหนิ ผมอยากไปเรื่อยๆแบบนี้ดีกว่า เอ๋อจะได้ไม่รู้สึกเหมือนโดนกดดันอะไร ผมสงสารน้อง" 

"ไม่เร่งรีบแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าต้องอืดอาดเหมือนทุกวันนี้นะเว้ย ชิ๊! ช้าเป็นเต่าคลานไปได้ ไม่ได้ครึ่งของพ่อมึงเล้ย รีบไปปฏิบัติตามที่พ่อแนะนำซะถ้ามึงอยากได้ลูกหลงมานอนกอดไวๆน่ะ คนเรานะอะไรก็ตามที่เป็นของเรา ไม่ว่าจะลืมไปนานแค่ไหน ไม่ได้เจอมานานเท่าไหร่ แต่ถ้ามันกลับมาอยู่ตรงหน้า สัญชาตญาณของความเป็นเจ้าของมันก็จะแสดงออกมาเอง ถ้าขืนมึงชักช้าไม่ทำอะไรซักอย่าง กูจะส่งไอ้ชินไปช่วยงานมึงสร้างบุญสร้างกุศลนะเว้ย เลือกเอาไอ้ลูกรัก แม่ง! เรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้ถึงมือพ่อเสืออย่างกูวะ เอาตามนี้แหละ" หลังจากรับสายความหายนะของคุณอรรควันก่อน นั่นก็เป็นที่มาของเรื่องลองของ 

ถูกต้องครับ ลองของที่ว่าก็คือลองของเอ๋อแสบนี่แหละ เพราะนอกจากผมจะต้องอดทนทำเป็นไม่ค่อยสนใจซึ่งข้อนี้ทำได้ไม่สุดจริงๆ และยังต้องยืมคู่หมั้นของคนอื่นอย่างหมอนุ่นมาร่วมแจม แถมยังต้องอดทนกับต่อมความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง เวลาที่เอ๋อรับโทรศัพท์แล้วพูดจาจ๊ะจ๋าอี๋ๆอ๋อๆกับใครสักคน แม้กระทั่งที่ถูกเอ๋อตีรวนใส่ แกล้งผมสารพัดทุกเรื่องที่แกล้งได้ขนาดยืนฉี่ใส่ตรงที่ผมนอนก็ยังเคยทำ จนบางครั้งผมแทบอยากวิ่งไปกราบขอขมาหลวงตา แล้วหิ้วเอ๋อขี้ดื้อไปปราบสักยกสองยกให้หายแสบหายซ่าสักที 

แต่ถามว่าแผนที่คุณอรรคลงทุนบังคับขืนใจลูกของตัวเอง แล้วกำกับเองทุกวันโทรมาจี้เอาความคืบหน้าทุกคืนมันได้ผลไหม นั่นผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน รู้แต่ว่ายามที่เผลอตัว เอ๋อก็เหมือนจะแสดงอะไรออกมาบ้าง แต่มันก็เป็นปฏิกิริยาเหมือนเด็กหวงของเล่นนั่นแหละ เฮ้อ ผมชักไม่แน่ใจและกลัวกับความเป็นน้องเอ๋อที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกนาทีสิน่ะ 

"คุณอรรค ผมว่าทำแบบนี้ไม่เวิร์คมั้ง ตอนนี้ผมกับเอ๋อก็เริ่มขยับความสัมพันธ์ใกล้ชิดและดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้วนะ เกิดว่าเอ๋อมันดันซื่อคิดและเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นและที่ตัวเองเข้าใจ สถานการณ์ที่กำลังดีขึ้นของผมมันจะไม่แย่ลงเหรอ เผลอๆจะโดนลูกสะใภ้คุณอรรคเกลียดเข้าจริงๆน่ะสิ" นี่ก็เป็นอีกวันที่ผมโดนคุณอรรคจอมเอาแต่ใจเล่นงานอีกละ เฮ้อ เซ็งพ่อว่ะ

"ดีขึ้นยังไงไหนบอกมาหน่อยซิ ก็เห็นยังเล่นเป็นเด็กอนุบาลตามจีบตามหยอดแค่นั้นเองหนิ อย่าป๊อดสิวะไอ้เสือ เคยฟังเพลงเล่นของสูงของบิ๊กแอสบ้างมั้ย ของแบบนี้มันต้องเสี่ยงกันหน่อยเว้ย" ผมถอนหายใจแรงๆดังๆอย่างตั้งใจให้ปลายสายได้ยินด้วยแหละ แต่ก็ไม่ได้สาธยายให้คุณอรรคเขาฟังหรอกว่ามันดีขึ้นยังไงบ้าง 

เพราะหลังจากวันฝนตกที่กระท่อมวันนั้น เอ๋อก็ลดการ์ดลงบ้างและยอมไปนั่นคุยนี่กับผมมากขึ้น ผมเองก็ยังคงสอนหนังสือ สอนความรู้รอบตัวให้เอ๋ออยู่เรื่อยๆทุกวัน ทุกอย่างมันกำลังเป็นไปตามทางที่มันควรจะเป็น แต่มันก็ยังไม่ทันใจวัยรุ่นวัยห้าสิบกว่าๆอย่างคุณอรรคอยู่ดี ทำไมพักนี้ถึงมีเวลามาตอแยผมทุกวันวะ อายุก็เลยวัยต่อต้านแล้วนี่หว่า หรือมีปัญหากับแฟน? 

"พี่โปรด สวัสดีค่ะ" 

"อืม สวัสดี แป๊บนะ คุณอรรคเดี๋ยวมืดๆผมจะโทรไปหา แล้วไม่ต้องโทรไปเป่าหูหรือป่วนอะไรเอ๋อมันล่ะ นี่เที่ยงแล้วไปกินข้าวกินยาด้วย อย่าลืมดูแลสุขภาพหน่อยแก่แล้วนะ แค่นี้แหละสวัสดีครับพ่อ" ที่ต้องพูดดักคอไม่ให้คุณอรรคโทรไปยุเอ๋อก็เพราะมันมีประเด็นน่ะสิ ผมรู้สึกว่าพักหลังๆนี้เอ๋อจะเริ่มแปลกๆไป เริ่มแอบคุยโทรศัพท์กับใครสักคน คำพูดคำจาก็แปลกๆ ถ้าเดาไม่ผิดคงมีใครสั่งสอนมาแน่ อยู่ที่ว่าไอ้คนไม่กลัวตายคนนั้นมันคือใคร? 

"นั่งสิ วันนี้ไม่ทำงานเหรอ" 

"อ๋อ นุ่นลาน่ะค่ะ ว่าจะไปรับเขาซักหน่อย แล้วเรื่องพี่เป็นไงบ้าง พอจะเห็นผลอะไรบ้างมั้ยคะ" หมอนุ่น หรือเพื่อนสะใภ้ซึ่งเป็นเมียของไอ้เดียร์ไม่รู้ไปยังไงมายังไงถึงมาประจำอยู่ที่นี่ และมันก็เข้าทางที่ผมต้องหาหมากสักตัวมาเดินตามแผนคุณอรรคเขาอย่างช่วยไม่ได้ ดีอย่างหนึ่งที่เธอค่อนข้างเข้าใจอะไรง่ายๆ แถมยังเก็บเรื่องนี้ให้จนเงียบกริบจากไอ้เดียร์ และโชคดีที่เธอกำลังมีแผนจะเรียนต่อเฉพาะทางด้านจิตแพทย์ ผมเลยได้ที่ปรึกษาและคำแนะนำเรื่องการดูแลเอ๋อไปด้วย 

"ก็ไม่รู้สิว่าดีขึ้นรึเปล่า รู้แต่ว่าบางครั้งเหมือนน้องจะปฏิบัติหรือแสดงอาการของปอรักออกมาบ้าง แต่ก็แค่บางครั้งน่ะ" 

"คงเป็นอาการที่เรียกว่าพฤติกรรมความเคยชินน่ะค่ะ เป็นพฤติกรรมที่มาจากการตอบสนองต่อการกระตุ้นหรือสิ่งเร้าให้เขาแสดงออกโดยอัตโนมัติ ลองหากิจกรรมที่เคยทำด้วยกันบ่อยๆ หรือถ้ามีโอกาสก็พาไปสถานที่ที่เคยไปด้วยกัน อาจจะพอกระตุ้นอะไรได้บ้างนะคะ" 

"ผมไม่รีบหรอก เขาจำได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ผมมีเวลารอเขาได้ตลอดชีวิต" สาบานได้ว่าทุกคำที่ผมเอ่ยไปมันมาจากความรู้สึกนึกคิดของผมจริงๆ ไม่ว่าปอรักจะกลับมาหรือเปล่าตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรกับผม เพราะผมมีหลงรักทั้งคนอยู่แล้วหนิ 

แต่อืม..ที่เคยทำด้วยกันบ่อยๆงั้นเหรอ? ก็คงมีอยู่เรื่องเดียวล่ะมั้ง ติดที่ว่ามันทำไม่ได้นี่แหละ ใครแม่งจะใจแข็งทำเด็กตาใสๆได้ลงคอวะ ต่อให้มันแข็งมันอยากยังไงก็เถอะ แต่พอเห็นหลงรักทำหน้างงๆเอ๋อๆใส่ ไอ้แมงหนอนมันก็อ่อนเป็นขี้ผึ้งโดนไฟลนได้ทุกที 

ตุบๆๆๆ "คุณโปรดทำไมไม่ไปทำงาน อู้งานเหรอ" บางทีผมก็สงสัยนะว่าเอ๋อมันมีเรด้าร์ตรวจจับหรือไงวะ เชื่อเถอะไม่ว่าผมจะอยู่ซอกไหนมุมไหนมันก็สามารถหาตัวผมได้ตลอด ขนาดผมแอบอยู่ในห้องน้ำรวมมันยังตามมาเคาะได้ถูกห้องเลย 

"เปล่า แค่มานั่งพักน่ะ สวัสดีคุณหมอเขาด้วยสิหลง" 

"…." ไอ้ท่ายืนตาขวางเม้มปากนี่เขาเรียกว่าพฤติกรรมต่อต้านหรือเปล่าวะ หรือว่าหึง? 

"หลงครับ พี่สอนว่าถ้าเจอผู้ใหญ่กว่า ต้องทักทายด้วยคำว่าสวัสดีไม่ใช่เหรอครับ" 

"เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ พี่โปรดอย่าดุนักสิคะ สวัสดีค่ะน้องหลง เจอกันอีกแล้วนะคะ" 

"......" ตอนนี้ท่าทางเริ่มจัดเต็มแล้วสิ ไหนจะกำมือแน่น ตาเริ่มแดงจนผมแทบอยากเข้าไปโอ๋แต่ก็ต้องทำใจแข็งเอาไว้ ไม่ใช่เพราะอยากแกล้งหรือลองใจอะไร แต่มันคือส่วนหนึ่งของการอยู่ร่วมกับสังคมมันคือมารยาท ไม่ว่าจะชอบใจหรือไม่ชอบใจอะไร ผมก็ไม่อยากให้เอ๋อดูไม่ดีเป็นเด็กก้าวร้าวในสายตาของคนอื่น นั่นก็เพื่อตัวของเอ๋อเอง เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สองคนบนโลกใบนี้

"หลงรักครับ!" 

"ไม่! หลงเกลียดคุณโปรด หลงไม่รักคุณโปรดแล้ว ต่อไปไม่ต้องมากอดมาหอมอีกเลยนะ!" คำตะโกนพร้อมกับการหันหลังวิ่งกลับไปทางกุฏิหลวงตาของเมียตัวแสบมันทำให้ใจผมหวิวๆ ยิ่งตอนที่ได้ยินคำว่าเกลียดจากปากของเอ๋อผมยิ่งไปไม่เป็นหนักขึ้นไปอีก ที่ผ่านมาบางครั้งอาจมีบ้างที่พูดว่าไม่ชอบขี้หน้า แต่ไม่เคยสักครั้งที่เอ๋อจะพูดคำว่าเกลียดผมจังๆแบบนี้ โคตรเจ็บเลยว่ะ 

"โอ๊ะ!" 

"พี่โปรด เป็นอะไรคะ!" 

แฮ่กๆๆ "ไม่เป็น..ไร เดี๋ยวก็ดีขึ้น" คำพูดและการกระทำของน้องมีผลกระทบกับชีวิตผมมากจริงๆ ความเจ็บปวดที่อกซ้ายเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีเลยแหละ 

"นุ่นว่าคงไม่ใช่แค่น้องหลงแล้วค่ะที่ป่วยทางใจ พี่โปรดเองก็คงอาการไม่น้อยไปกว่าน้องซักเท่าไหร่ เพียงแต่น้องหลงค่อนข้างอยู่ในสภาวะบวก ซึ่งต่างจากพี่นะคะ นุ่นไม่รู้ว่าเรื่องระหว่างพี่กับน้องเขาผ่านอะไรร้ายแรงมาบ้าง แต่ถ้าให้แนะนำ นุ่นว่าพี่ควรจะปล่อยบางสิ่งที่คิดแล้วทำให้ตัวเองรู้สึกไม่ดี เจ็บปวด และทรมานออกไปบ้าง คนเรามันต้องดูแลสภาพร่างกายและจิตใจของตัวเองให้เข้มแข็งก่อนนะคะ เราถึงจะมีพลังกายพลังใจไปดูแลปกป้องคนอื่น เรื่องน้องหลงอย่าเพิ่งไปเร่งรัดอะไรน้องมากเกินไป จากที่พี่เคยบอกอาการเมื่อครั้งหนึ่งที่น้องเคยเป็น จนถึงครั้งนี้และเมื่อกี้ นุ่นว่าน้องหลงค่อนข้างมีอารมณ์และจิตใจที่อ่อนไหวบอบบางมากพอสมควร แบบนี้คงต้องปล่อยสถานการณ์ให้ไหลไปตามน้ำบ้างค่ะ น้องจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนป่วยหรือโดนจับผิดบังคับอะไร ขืนปล่อยให้น้องคิดในแง่ลบคนเดียวบ่อยๆนานๆ มันอาจจะทำให้น้องรับไม่ไหวและปิดกั้นทุกอย่างอย่างถาวร เอาเป็นว่ามีอะไรก็โทรมาได้ตลอดนะคะ นุ่นขอตัวไปรับคนนั้นก่อน กว่าจะถึงสนามบินลำปางคงได้เวลาเครื่องลงพอดี พี่โปรดก็ไปปรับความเข้าใจกับน้องเถอะค่ะ ไม้อ่อนไม้แข็งถ้ามันใช้ถูกที่ถูกเวลายังไงก็ใช้ได้ผลค่ะ" 

รถของเมียไอ้เดียร์วิ่งออกไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ผมรู้แต่ว่าตัวเองนั่งอยู่ที่ศาลาใต้ต้นขนุนเจ้าเก่า ซึ่งตอนนี้หลวงตาให้ไอ้บอสเอาไม้ไผ่มาปักล้อมต้นขนุนเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนที่ตั้งตัวว่าเป็นเจ้าของปีนขึ้นไปเล่นได้อีก 

ตั้งแต่กุมภาจนนี่ก็ต้นกันยา ระยะเวลาเกือบแปดเดือนที่กลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะของหลงรัก ผมมีทั้งความสุขและความทุกข์ไปพร้อมๆกัน ยิ่งมองเห็นสายตาว่างเปล่าของหลงรักในบางครั้งที่มองตอบมา ชีวิตผมก็โคตรจะว่างเปล่าเลยว่ะ มันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกันนะ ผมถึงจะเป็นคนที่อยู่ในแววตาคู่นั้นบ้างสักที แต่ถ้ามันจะเป็นแบบนี้ไปทั้งชีวิต ผมก็ขอก้มหน้าและยินดียอมรับกับสิ่งที่ต้องเจอในครั้งนี้เหมือนกัน  


"น้องอายอย่านอนหงายสิมันเห็นนมนะ เสื้อผ้าก็ไม่ใส่วิ่งแก้ผ้าไปมาไม่อายเหรอ ไม่ไหวๆน้องอายชอบแก้ผ้า ฮ่าๆๆ มานี่มานอนกับพี่หลง ถ้าไม่นอนหลับดีๆพี่หลงจะอุ้มไปโยนลงคลองตกน้ำป๋อมแป๋มนะ" โฮ่งๆๆๆ ผมเดินตามเสียงเจื้อยแจ้วมาที่กอไผ่ซึ่งอยู่ห่างจากหลังกุฏิใหญ่พอประมาณ มีคลองเล็กๆตัดผ่านเป็นเขตกั้นระหว่างวัดกับโรงเรียน หลวงตาให้เด็กวัดมาตัดหญ้าทุกอาทิตย์ ทำให้บริเวณนี้น่าปูเสื่อนอนเล่นพอสมควร ที่ต้องตัดหญ้าบ่อยๆคงเพราะเด็กวัดบางคนชอบมาเล่นที่นี่ด้วยล่ะมั้ง 

"เล่นอะไรน่ะเอ๋อ ขอเล่นด้วยคนสิ" 

"…" ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก 

"เอ๋อ เราไปเที่ยวกันมั้ย อยากไปที่ไหนบอกมาได้เลยครับ" 

"...." ผ่านมาสองวันแล้ว เอ๋อก็ยังไม่ยอมคุยกับผมสักคำ ถามอะไรก็ไม่พูดเจอหน้าก็เดินหนีแถมยังคุยโทรศัพท์ถี่ๆอีก คุยกับใครนักหนาวะ หรือแอบมีกิ๊ก? 

"เฮ้อ เสาร์ อาทิตย์นี้ว่าจะไปเที่ยวลำปางซักหน่อย ไปกินขนมเค้ก ไปนั่งรถม้าเล่น แต่จะมีใครอยากไปด้วยมั้ยนะ"

"…" ท่าทางยังนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาเริ่มมีอาการ อืม เอาอะไรไปหลอกดีวะ 

"ไปดูหมีแพนด้าด้วยดีกว่า" 

"โง่เหรอ หมีแพนด้ามันอยู่เชียงใหม่ พ่ออรรคฉลาดจะตายไม่น่าเป็นลูกของพ่ออรรคเล้ย" ฮึ่ม! ไอ้เอ๋อนี่นับวันมันจะปากจัดขึ้นทุกวัน วันนี้ถึงขนาดด่าว่าโง่เลยนะเอ๋อ ถึงจะโง่ยังไงกูก็เป็นผัวมึงแหละว้า 

"แล้วจะไปปะล่ะ วันเสาร์นี้วันเกิดพี่โปรดนะ น้องอยากกินอะไร อยากไปไหน อยากได้อะไรพี่ตามใจหมดเลย กลางคืนจะพาไปเดินถนนคนเดินด้วยเอามั้ยครับ นะๆดีกันซักที แต่เรื่องที่พี่ดุวันก่อนพี่ไม่ขอโทษหรอก เพราะพี่โปรดไม่อยากให้น้องทำตัวไม่น่ารัก คนอื่นจะมองว่าน้องเป็นเด็กก้าวร้าวไม่มีมารยาทนะ พี่โปรดคิดแค่นี้จริงๆนี่ไม่ได้ดุเพราะว่าเข้าข้างคนอื่น ไม่มีใครบนโลกจะทำให้พี่โปรดดุน้องได้หรอก นอกจากน้องจะทำตัวไม่น่ารักพี่โปรดถึงจะดุเพราะหวังดี เข้าใจมั้ยขี้ดื้อ" 

"แล้ววันนั้นหลงไม่น่ารักยังไงล่ะ คุณโปรดดุเพราะหลงไม่ไหว้แฟนคุณโปรดน่ะสิ คอยดูนะหลงจะฟ้องปอรักว่าคุณโปรดมีแฟนสองคน" หึหึ ตกลงหึงจริงๆด้วยสิ แถมยังหึงให้ตัวเองซะด้วย ไม่อยากนึกถึงชะตากรรมตัวเองเลย ถ้าปอรักตื่นมาจริงๆและถ้าผมกับน้องได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ปอรักจะแสดงฤทธิ์เดชความหึงหวงได้ถึงขั้นไหนจะเท่าไอ้โยมั้ยวะเนี่ย ถ้าระดับมินยังพอคุยไหวแต่ถ้าระดับไอ้โยที่หึงทีก็เข้าผับนัวเนียผู้หญิงประชดที แบบนี้คงต้องใส่กุญแจมือให้น้องกับผมตัวติดกันตลอดเวลาแน่ๆ 

"อืม..พี่โปรดมีแฟนสองคนจริงๆ" 

ตุบๆๆ เพี๊ยะๆๆ!! "ไปเลยคนบาป! จะไปไหนก็ไปไกลๆเลยไม่ต้องมาใกล้ เดี๋ยวเชื้อบาปจะติดหลงอีก น้องอายมาอยู่ใกล้ๆพี่หลง ไม่ต้องไปเล่นกับคนบาปหนาแบบนี้ ตายไปต้องปีนต้นหนามมีไม้แหลมแทงตูดเลยชิ้วๆ" 

"พอครับพอ ฟังก่อนอย่าเพิ่งตีสิ พี่พูดยังไม่ทันจบเลยอะไรจะแรพเก่งขนาดนี้วะเอ๋อ ตกลงเป็นพี่น้องกับไอ้โยจริงๆปะเนี่ย" ถ้าไม่ติดว่าเป็นเขตวัดนะผมจับจูบปิดปากไปแล้ว พูดถึงจูบก็ชักอยากจูบอีกแล้วสิ ตั้งแต่ที่กระท่อมไร่ส้มนี่ก็เกือบเดือนละ ยังไม่ได้จูบสักทีจนลิ้นจะแห้งแล้วเนี่ย 

"จิ๊! จะพูดอะไรก็พูดเลยเร็วๆ หลงจะไปคุยโทรศัพท์กับแฟน" 

"ห๊ะ! แฟน?" 

"ก็แฟนน่ะสิไม่รู้จักรึไง แฟนเหมือนพี่ตุลย์กับพี่มินไงเล่า! จิ๊ บอกให้กินปลาเยอะๆก็ไม่เชื่อ สมน้ำหน้า" 

"ฮึ่ม! ไอ้เอ๋อ มึงบอกมาเลยนะว่าไอ้เหี้ยนั่นมันเป็นใคร เดี๋ยวมันไม่ตายดีแน่ไอ้สัส เอ๋อไหนเอาโทรศัพท์มาดิ๊" 

"ไม่เอาไม่ให้ นี่มันของหลง พี่ติณฑ์ซื้อให้หลง" เว้ย! กูนี่แหละเปย์ให้มึงเอง ค่าโทรศัพท์ทุกวันนี้ก็กูนี่แหละเติมให้! ประโยคนี้ผมได้แต่ดราม่าคนเดียวเงียบๆ แต่เรื่องแฟนนี่ไม่เงียบแน่นอนสาบาน! 

หมับ! "เอ๊ะ คุณโปรดเอามานะ!" ผมชูโทรศัพท์จนสุดแขน ต่อให้เอ๋อมันกระโดดเขย่งแค่ไหนก็เอาไม่ถึงหรอก ตัวแม่งเตี้ย 

ตุบๆๆ "คนขี้ขโมยเอาคืนมานะ! ห้ามเปิด บอกว่าห้ามเปิดไงล่ะไอ้ตาดุ!" หึหึ สงสัยจะโกรธจริงๆถึงกับขึ้นอ้งขึ้นไอ้เลยเว้ย เรื่องไรจะสนล่ะ ผมรีบกดเข้าไปดูเบอร์ที่โทรเข้าโทรออก แต่รายชื่อที่โผล่มาก็ทำให้อยากคว้าปืนในรถไปจ่อยิงหัวไอ้ผัวเด็กของเพื่อนโยจริงๆ ตกลงว่าคนที่เป็นกิ๊กกับเอ๋อคือมันใช่ไหม ไอ้เหี้ยแม่งตีท้ายครัวกู ต้องเลวแค่ไหนถึงจะเป็นชู้กับเมียของพี่ตัวเองได้วะ 

ตรู๊ดๆๆ "ไงลาบ ตอนนี้ท่านหึงบ้างรึยัง ถ้ายังพี่จะได้จัดแผนขั้นสูงสุดเอาให้ท่านเลือดขึ้นหน้าความดันตีกลับไปเลย"

"อืม ท่านเขาหึงมากจนอยากฆ่ายกครัวไอ้ตัวชักใยเบื้องหลัง แล้วเอากระดูกไปให้ไอ้อายแทะเล่นเลยว่ะไอ้สัส!"

ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง "อื้ออ อ๊ะ อ๊า ซี๊ดดด"

"คุณโปรดห้ามดู๊ นี่ของหลงนะ เอามาเอาม๊า!"

ติ๊ง {ดิว : ลาบอย่าให้ท่านทำแบบนี้นะ ไม่งั้นจะเจ็บตูด} มือซ้ายกดดูคลิปที่นรกส่งมาเกิดอย่างไอ้ดิวส่งมาให้เอ๋อ มือขวาก็ยันเหม่งเอ๋อเอาไว้ไม่ให้เข้ามาขัดจังหวะการตรวจสอบทุกอย่างในโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นไลน์ รูปภาพ วีดีโอ เบอร์โทรเข้าโทรออก มันทำให้ผมแทบลมจับกับสารพัดคลิปที่ไอ้ดิวส่งมา พร้อมคำกำกับในชื่อของแต่ละท่าและคำเตือนในแต่ละคลิปว่าอย่าให้ผมทำแบบนี้

"เอาของหลงคืนมา โฮฮฮ"

"ไอ้สัสดิวมึงตาย! ไอ้เอ๋อมึงด้วย กูจะฟ้องหลวงตาว่ามึงดูคลิปโป๊!"

"ฮืออ ไอ้ตาดุ ไอ้คนแก่ ไอ้คนขี้ฟ้อง!"  

"เอ๋อ หายเจ็บตูดรึยัง" ผมเหล่ตามองเอ๋อตัวแสบที่นั่งเชิดหน้าไม่ยอมคุยด้วยตั้งแต่วันนั้นแหละ วันไหนน่ะเหรอ ก็วันที่ผมบอกจะเอาคลิปไปให้หลวงตาดู แล้วใครมันจะบ้าทำจริงๆล่ะ แต่ดันมีคนเชื่อทำตัวเป็นวัวสันหลังหวะวิ่งโร่ไปสารภาพจนหมดตูด สุดท้ายก็โดนหลวงตาแปะหวายไปสองที แต่อะไรก็ไม่สะใจเท่าการที่ผมต่อสายตรงถึงไอ้ผัวนรกของเพื่อนรักเพื่อให้หลวงตาเทศนามันโดยเฉพาะ ป่านนี้คงวิ่งไปหาซื้อชุดขาวมานุ่งขาวห่มขาวเหมือนเอ๋อแล้วล่ะมั้ง หึหึ โทษทีเรามันมวยคนละรุ่นว่ะไอ้น้อง 

"เอ๋อ ลืมเอาปากมาด้วยรึไง เฮ้อ จะพาไปกินไปเที่ยวให้เต็มที่ซักหน่อย แต่บางคนไม่ได้เอาปากมาด้วย แบบนี้ก็กินอะไรไม่ได้แล้วสิ" 

"เอามา แต่จะไม่พูดกับคนขี้ฟ้อง" นั่นไง ว่าตัวเองก็เป็นด้วยแฮะ 

"เอ๋อจ๋าไม่งอนกันนะครับ วันนี้วันเกิดพี่โปรดนะ เมื่อเช้าเราเพิ่งไหว้หลวงตาพร้อมกัน ตอนนี้ก็กำลังไปเที่ยวค้างคืนด้วยกันสองคนเป็นครั้งแรก ถ้าเอ๋องอนแบบนี้แล้วพี่โปรดจะคุยกับใครล่ะ ไม่สงสารพี่โปรดเหรอ ที่วันเกิดทั้งทีก็มีคนมานั่งงอนใส่เนี่ย จุ๊บ" ผมคว้ามือสากๆแต่ทำให้รู้สึกดีในทุกครั้งที่ได้สัมผัสของคนข้างๆมาจุ๊บ แล้วกุมมือไว้แบบนั้น ตอนแรกเจ้าตัวก็ทำท่าจะดึงออกนะ แต่ไม่รู้ว่าคิดอะไร สุดท้ายก็ปล่อยให้ผมกุมมือไว้เหมือนเดิม 

"ไหนวันนั้นบอกว่ามีแฟนแล้ว แถมมีตั้งสองคน แล้ววันนี้มาจุ๊บมือหลงทำไมไม่สงสารแฟนเหรอ แต่หลงสงสารปอรักนะ เขาคงจะเสียใจมากๆ" 

"อืม..ยังไงดีล่ะ เมื่อก่อนตอนอยู่กับปอรัก พี่เคยคิดว่าการเจอคนที่ใช่ก็เหมือนการใส่รองเท้า ถ้าไม่ถูกไซส์ฝืนไปมันก็เจ็บ จนทำให้พี่ทำร้ายปอรัก สุดท้ายพี่กับเขาก็จากกันไปไกลมาก ต่อให้คิดถึงต่อให้อยากเจอมากแค่ไหนก็คงไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม ปอรักเกิดมาเพื่อเป็นบทเรียนที่สวยงามบทหนึ่ง ที่พี่จะจำไปจนตาย" สายตาผมจับจ้องไปที่ถนน ในสมองก็หวนคิดถึงเรื่องราวของตัวเองกับปอรักที่ผ่านมา ทั้งที่ในมือตอนนี้ก็ยังมีเขาคนนั้นกำลังรอให้ปลุกเพื่อตื่นจากการหลับใหลอยู่มั้งนะ เพราะผมเองก็ยังไม่มั่นใจว่า ถ้าตื่นขึ้นมาจริงๆแล้วเขาจะยังมีความสุขเหมือนทุกวันนี้ไหม 

"แล้วคุณโปรดจะได้เจอปอรักอีกมั้ย" 

"ไม่รู้สิครับ พี่เองก็หยุดพยายามที่จะตามหาและปลุกเขาแล้ว วันนึงถ้าเขาอยากกลับมา เขาก็คงจะกลับมาเอง" ความเงียบจากคนข้างกายทำให้ผมต้องหันไปมอง แววตาหม่นหมองของหลงรักทำให้ต้องรีบหักพวงมาลัยจอดรถข้างทางทันที 

"เป็นอะไร ทำไมทำหน้าจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ ไม่เอาสิ เรามาเที่ยวนะครับไม่งอแงนะ ต่อไปมีอะไรไม่พอใจ ไม่เข้าใจ เราต้องหันหน้ามาคุยกัน ถ้าพี่ผิดพี่ก็จะขอโทษ แต่ถ้าน้องผิดน้องก็ต้องขอโทษเหมือนกันเข้าใจรึเปล่า ถ้าเข้าใจก็บอกมาสิครับว่าเป็นอะไร กำลังคิดอะไรอยู่" 

"หลงสงสารแฟนคนที่สองของคุณโปรดจ้ะ ถ้าวันนึงที่ปอรักกลับมา แล้วแฟนคนที่สองของคุณโปรดจะทำยังไง เขาต้องเสียใจมากแน่ๆ" คำพูดแผ่วเบา สีหน้าเซื่องซึมทำให้อดนึกเอ็นดูไม่ได้ ตกลงตอนนี้กำลังอยู่ในโหมดคนซื่อจริงๆใช่ไหมเด็กดื้อ 

"ปอรักหรือหลงรัก ไม่ว่าคนไหนก็เป็นแฟนพี่โปรด เป็นคนที่พี่โปรดรักทั้งคู่นั่นแหละ ถ้าวันนึงปอรักกลับมาเขาอาจจะเกลียดพี่ก็ได้" 

"เกลียดเลยเหรอ? เอ๊ะ! เมื่อกี้คุณโปรดบอกว่าหลงรักด้วยเหรอ แล้วหลงไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ แน่ะๆ หรือว่าคุณโปรดแอบชอบหลงอยู่เหรอ ใช่มั้ยจ๊ะคุณโปรดจ๋า" 

"เออใช่! ชอบมาก รักมาก อยากเป็นแฟนด้วยมากๆ อยากกอดอยากจูบมากๆ พอใจรึยัง ฟอดด" ผมอดกดทั้งปากทั้งจมูกไปที่แก้มแดงๆนั้นไม่ได้ เอ๋อหัวเหม่งเอ้ย จะทำให้รักไปถึงไหนวะ 

"แต่หลงต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ หลงเป็นแฟนพี่ติณฑ์ คงเป็นแฟนกับคุณโปรดอีกคนไม่ได้หรอกเดี๋ยวพี่ติณฑ์จะเสียใจ เอ๊ะ! โทรไปหาพี่ติณฑ์ก่อนนะ หลงบอกพี่ติณฑ์ว่ามาดูผีป้าผ่อน ไม่งั้นพี่ติณฑ์จะร้องแงๆขอมาด้วย คุณโปรดขับรถต่อเถอะจ้ะ เดี๋ยวคุณโปรดจะหิวขนมเค้กกับช็อกโกแลตเนอะ ฮาโหลสองโหล พี่ติณฑ์ น้องหลงใกล้จะเจอผีป้าผ่อนแล้วนะจ๊ะ อื้อๆ เดี๋ยวน้องหลงจะถ่ายรูปมาให้พี่ติณฑ์ดูด้วยจ้ะ" เว้ยไอ้เอ๋อ! มึงจะหยุดนินทาป้าเขาสักวันได้ไหมวะ เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน กูเห็นมึงพูดถึงป้าเขายี่สิบแปดวันละมั้ง แม่ง ไอ้เมียขี้นินทาเอ้ย  

"คุณโปรดจ๋า หลวงตาบอกว่าก่อนนอนให้โทรไปหาหลวงตาด้วยจ้ะ เดี๋ยวเราไปกินขนมแล้วไปไหว้พระกันเนอะคุณโปรดเนอะ ไปนั่งพี่ม้าฮี้กับๆด้วย คุณโปรดๆ หลงใส่พี่ช้างดาวเขาจะให้เข้าไปกินขนมมั้ย หลงเคยไปกับพี่ตุลย์พี่มินแล้วเขาไม่ให้หลงเข้า พี่ตุลย์เลยดุเขาเสียงดังเลยจ้ะ" ฟังเอ๋อเจื้อยแจ้วไปด้วย หัวเราะกับเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่น้องเล่าไปด้วย ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงโรงแรมที่ผมจองไว้ แต่คำสั่งให้โทรไปหาก่อนนอนของหลวงตาก็คงไม่พ้นเรื่องนั้นแหละ ย้ำผมตั้งแต่ก่อนมาแล้วว่าน้องยังใสสะอาด น้องยังเด็ก ครับ น้องสะอาดน่ะผมไม่เถียงหรอก เรื่องใสก็ไม่เถียงเหมือนกันแต่เป็นตานะที่ใส แม่งแสบตาใสมากเถอะ 

"ต้องให้เข้าสิ ถ้าใครไม่ให้เข้าพี่จะตีปากมันโอเค๊" 

"จ้า โอเคๆ" เห็นท่าตะเบ๊ะของเอ๋อแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เคยเห็นเอ๋อเล่นแบบนี้กับไอ้แมงหมูบ่อยๆว่าน่ารักแล้ว แต่ตอนนี้คนหัวเหม่งแก้มใส ใส่เสื้อยืดคอกลมกับกางเกงวอมสีขาวที่ผมซื้อให้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มทั้งสองข้าง ยืนทำท่าตะเบ๊ะอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ทำให้อดคว้าตัวมานอนกอดนอนฟัดไม่ได้จริงๆ 

"เหม่งเอ้ย ทำไมถึงน่ารักงี้วะ มาจูบกันหน่อยดีมั้ย พี่อยากจูบเหม่งจัง" ปากบางๆที่ขบเม้มอยู่ตรงหน้าทำให้ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ ขอโทษนะครับหลวงตา เอาเป็นว่าผมแค่เข้าไปสำรวจสุขภาพช่องปากของน้องก็แล้วกันนะครับ 

"อืมม" จ๊วบบ จูบที่กระท่อมวันก่อนว่าหวานแล้วนะ แต่วันนี้ยังหวานมากกว่าวันนั้นอีก ลิ้นเล็กๆค่อยๆโต้ตอบกลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ มันยิ่งกระตุ้นให้ความหวานนั้นเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก 

"อื้ออ แฮ่กๆๆ หลงหายใจไม่ออกเกือบตายแน่ะ คุณโปรดกินลิ้นน๊านนาน" 

"หึหึ งั้นเราต้องฝึกกินลิ้นกันบ่อยๆนะ ถ้าทำบ่อยๆก็จะหายใจออกเอง จุ๊บๆ รักนะครับหลงรัก" ผมอดขำคนที่นอนหน้าแดงก่ำไม่ได้ จะทำให้รักไปถึงไหนวะเอ๋อ 

"เอ๊ะ! ถ้าทำบ่อยๆแล้วจะเก่งเหรอ งั้นหลงทำกับบอสกับพี่ติณฑ์ด้วยดีกว่าจะได้เก่งไวๆเนอะ" คำพูดของเอ๋อมันมาพร้อมกับจินตนาการ ที่ทำให้ผมต้องกัดฟันกรอดๆข่มใจไม่ให้หักคอคนช่างพูดช่างเจรจานี้ซะ แม่งมึงลองไปฝึกกับใครสิไอ้เอ๋อ นอกจากกูจะฆ่าล้างโคตรมันแล้ว กูก็จะซั่มมึงจนกว่าจะหายเอ๋อเลยแหละ! 

"อย่าทำกับใคร ถ้าทำพี่จะเอาหนอนใส่ปากเอ๋อทุกวัน ให้หายใจไม่ออกไปเลยเข้าใจมั้ย?" ฉิบหายแล้วไง ดันลืมไปว่าเอ๋อมันซื่อปนกวนตีน งี้ถ้ามันคิดเป็นจริงเป็นจังแล้วไม่กล้าโอ๋หนอนอีก กูไม่ซวยเหรอวะเนี่ย แม่งเอ้ย! กลับลำตอนนี้ทันไหมวะ หน้าเอ๋อมันช็อคนำไปแล้วด้วยสิ 

"เอ่อคือ...หนอนตัวเป็นๆสีเขียวๆหนอนบุ้งนู่นนะไม่ใช่หนอนของพี่โปรด ถ้าเป็นหนอนตัวนี้เอ๋อต้องกินบ่อยๆ เพราะมันมีน้ำโปรตีนให้เอ๋อกินด้วย อยากลองกินมั้ยเอ๋อ" หมับ! ไม่ต้องให้พูดซ้ำเอ๋อก็คว้าหมับที่หนอนยักษ์ของผมแล้วบีบคลึงอีก ท่าทางจะเหมือนปอรักขึ้นไปทุกทีแล้วนะเอ๋อ...เหมือน? 

"แมงปอ ตื่นแล้วใช่มั้ยครับที่รัก" ผมจ้องลึกเข้าไปในแววตาใสแจ๋วของหลงรัก แต่ที่เห็นมันก็มีแค่ความว่างเปล่าปนงุนงงแกมน้อยใจมาอีก เฮ้อ! อยากตบปากตัวเองสักทีที่เผลอหลุดชื่อนี้ไปจนได้ 

"ฟอดด แมงปอที่พี่พูดก็คือเอ๋อนั่นแหละ ไม่ได้หมายถึงคนอื่นเลยอย่าคิดมากสิ พี่แค่เห็นเอ๋อเหมือนจะเคลิ้มหลับเลยถามดูน่ะครับ ง่วงมั้ย นอนกันซักงีบเย็นๆจะพาไปนั่งรถม้าแล้วไปเที่ยวถนนคนเดินด้วย" 

"อ๋อ หมายถึงหลงเองเหรอจ๊ะ เฮ้อ นึกว่าคุณโปรดเรียกคนอื่นซะอีก อื้อ ง่วงจ้า นอนก่อนก็ได้เนอะตื่นมาค่อยไปกินเค้ก ไปไหว้พระ ไปขี่พี่ม้า ไปเดินถนนคนเดิน ไปดูชามไก่ ไปไหนอีกดีจ๊ะคุณโปรด" ผมแอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะล้มตัวนอน แล้วดึงคนในอ้อมแขนมากอดมาหอมจนทั่วทุกตารางนิ้วของใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น ไม่ว่าจะเป็นหลงรักหรือปอรัก แต่เรื่องกินเรื่องเที่ยวมันก็ยังสู้ตายเหมือนเดิมสินะ เฮ้อ ว่าไงก็ว่าตามกันครับคุณเอ๋อตัวแสบ  

ติ๊ง{หมอตุลย์ผัวหนูมิน : อย่าทำอะไรเด็กหลงนะไอ้โปรดสัส} 

ติ๊ง {ดิวครับ : ถ้าท่านล่อลวงลาบ ผมจะสวดมนต์ขอให้ลาบไปฟ้องหลวงตา} 

ติ๊ง {บอสแปลว่าท่านประธาน : พี่ คืนนี้อย่าทำอะไรเหม่งนะ ถ้าพรุ่งนี้เหม่งเดินตูดโก่งกลับมา วัดได้แตกแน่ๆ ผมมั่นใจว่าคืนนี้หลวงตาจะส่งน้องศีลน้องธรรมไปเฝ้าพี่ ถ้าเห็นเด็กหัวจุกไปนั่งเท้าคางข้างเตียงก็ไม่ต้องตกใจนะพี่} 

ติ๊ง {อรรคก็คือผู้นำของสามโลก : ไอ้เสือ คืนนี้มึงต้องเผด็จศึกลูกหลงคนน่ารักให้ได้นะเว้ย เสือก็คือเสือ มึงอย่าทำให้เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลให้ชาวโลกรุมประณามว่าเป็นไอ้ป๊อดล่ะ} 

ข้อความที่ถูกส่งมาจากแต่ละคนทำให้ผมแทบเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งจริงๆ อะไรของคนพวกนี้กันนักหนาวะ 

"คุณโปรดจ๋า ดูสิๆมีพี่ม้าตัวใหญ่ด้วย หลงอยากถ่ายรูปกับพี่ม้าจ้ะ หลงจะเอาไปให้พี่ติณฑ์ดู พี่ติณฑ์คงดีใจมากที่เห็น วันหลังหลงจะได้พาพี่ติณฑ์มานั่งรถม้าด้วยกันน่ะจ้ะ" เอ๋อชี้ชวนให้ผมพาไปถ่ายรูปกับรถม้าที่หน้าวัดพระธาตุลำปางหลวง ถ้าไม่มีชื่อไอ้แมงมาแจมด้วย ผมจะทำให้ด้วยความเต็มใจและบริสุทธิ์ใจอย่างที่สุดเลย 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทุกๆท่าทาง ทุกๆรอยยิ้มของหลงรักตั้งแต่ที่วัดพระธาตุลำปางหลวง จนถึงตอนนี้ที่เราพากันมาอยู่ถนนคนเดินกาดกองต้า ผมก็จัดการเก็บทุกอิริยาบถของน้องไว้ในรูปแบบของรูปภาพให้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ในเมื่อวันนี้ยังเป็นวันที่มีคนหัวเหม่งแก้มใสอยู่เคียงข้าง ผมก็จะเก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเครื่องยืนยันความมีตัวตนของเรื่องราวระหว่างเราให้เต็มที่ เผื่อว่าวันพรุ่งนี้มันจะไม่มีอยู่จริง...

**​****เพราะชีวิตมันยังต้องเดินต่อไป ถึงมือจะปาดน้ำตาแค่ไหน มันก็ยังต้องเดิน" "บางทีก็ต้องยอมโง่ เพราะอยากคุยด้วยเท่านั้นแหละ"

เพื่อที่จะไม่ต้องรออ่านพรุ่งนี้โปรดอ่านด้านล่างที่ฟางเน้นตัวหนังสือให้จบด้วยเน้อ

ที่รัก! เขินเบาๆ แต่ท่านคะ กับคุณอรรคนี่ **ผมถอนหายใจแรงๆอย่างตั้งใจให้ปลายสายได้ยินด้วยแหละ กับนุ้งหลง ผมแอบถอนหายใจเบาๆ​ นี่มัน2มาตราฐานชัดๆ!** เจ้าของหนังสือบ้านหมอ ก็แค่ตัวแทน คงได้อ่านตอนพิเศษตอนที่6เขียนถึงเรื่องอีก20ปีข้างหน้ากันไปแล้ว นี่ไงๆจุดกำเนิดของคำว่าที่รักของท่านโปรดเน้อ****​ท่านไหนรอบทอึ๊บไม่มีจ้าว** คืองี้นะหลักๆเลยตอนนี้นุ้งกับคุณเป็นเด็กวัดถึงจะมาอึ๊บข้างนอกแต่สุดท้ายก็ยังไปอยู่วัดฟางเลยค่อนข้างกังวลด้วยตัวเองโลกส๊วยสวยพอสมควร แต่ก็นะในความโลกสวยฟางก็ยังมีความหื่น และนี่ก็บาปนรกกินหัวจนไม่รู้จะบาปยังไงละนังฟาง งั้นฉากอึ๊บเลื่อนไปไม่เกินตอนที่50เนอะ แต่มันต้องหาเหตุผลมารองรับง่ายๆคือว่ามาอ้างมาแถก่อนเผื่อโดนท้วงโดนติงไรงี้ 555 

เหตุผลรอง แค่อยากเขียนให้หลายท่านนึกกันไปว่า โปรดปราณผู้ชายที่เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก เรื่องอึ๊บไม่เคยขาดถ้าท่านอยากขึ้นมา และโดยธรรมชาติของผู้ชายที่สุขภาพสมบูรณ์ในวัยนี้ ยิ่งมาได้นัวๆเนียๆกับคนที่ตัวเองรัก จะมีสักกี่คนที่อดทนได้ และทำไมต้องอดทนให้ได้ ถ้าคิดโดยไม่มีอคติโปรดปราณจะเป็นผู้ชายที่น่าชื่นชมคนนึง อันนี้ก็ คหสต.ฟางเน้อ 

ซา-ปอยไม่มีแต่จะบอกว่าสำหรับฟางย้ำว่านี่ คหสต.ของฟางคนเดียว ตอนที่45จะพีคมาก ฟางรักตอนนี้ที่สุดในเรื่องนี้ตั้งแต่ตอน1-45เน้อ ฉะนั้นจะจับไปลงวันจันทร์100%ทีเดียวรวดไม่มีให้ค้างจ้าว แต่ไม่มีบทอึ๊บแน่นอน โปรดเตรียมทิชชู่สำหรับท่านที่อ่อนไหวนะคะที่รัก แล้วคุณจะรักผู้ชายที่ชื่อว่า>>โปรดปราณ

แจ้งๆเรื่องลงน้องหลง ถ้าจำได้วันเกิดคุณโปรดคือวันที่9กย. ซึ่งฟางเอามาจากวันเกิดคุณสามี ฉะนั้นวันศุกร์ที่8จะไม่ได้ลงน้องหลง ฟางจะเอาแมงน้ำหอมไปฝากบ้านยายน้อง ตอนนี้ก็กำลังเร่งงานสุดฤทธิ์เลยพยายามลงน้องหลงเช้าๆภาคเที่ยงมาต่อสู้กับงานตัวเอง คือจะไปแรดๆกับคุณแฟนในวันที่9-10นั่นเอง555 แจ้งไว้ก่อนว่าวันศุกร์งดลง มาลงวันจันทร์100% วันอังคารงดเพราะจะไปรับแมงน้ำหอมมาเลี้ยงต่อ ลงอีกทีวันพุธ นี่บอกกันข้ามอาทิตย์ยาวๆไปเลยจ้าวว

หมอนุ่นเป็นเมียเฮียเดียร์ เดียร์เป็นใครหลายท่านน่าจะจำได้เดียร์เป็นสาวหล่อเพื่อนสนิทในกลุ่มหมอของตุลย์ หมอนุ่นเคยถูกกล่าวถึงในเรื่องก็แค่ตัวแทน ตอนที่ชมพู่เล่าให้มินฟังว่าเดียร์มีแฟนเป็นผู้หญิง นั่นเท่ากับว่ามินยังไม่เคยเห็นหมอนุ่นแต่ชมพู่เคยเจอ 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ทุกๆการมีส่วนร่วมในทุกๆช่องทาง ทุกๆกำลังใจ ทุกๆสิ่งดีๆที่ผ่านตัวอักษรมาให้ได้อมยิ้มกัน ขอเชิญไปร่วมอวยพรวันเกิดท่านโปรดได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 วันเสาร์ที่9เน้อเดี๋ยวเอานุ้งหลงมาป่วน เอ้ยมาอวยพรท่านเขาด้วย ฟางเร่งทำงานอยู่หัวฟูมากขอให้ตั้งใจเรียน ทำงาน ทุกท่านเน้อ ฟ้าฝนก็ย้อนแย้งง่ายดูแลสุขภาพกันด้วยจ้า คุณเปิ้ลฝนตกถนนลื่นขับรถระวังด้วยนะจ้าวรักษาสุขภาพด้วยจ้าว ฟางไปทำแล้วที่สุมๆอยู่แล้วเน้อ จุ๊บเหม่งรัวๆ ม๊วฟแก้มด้วยแถมๆ555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น