ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P10 หมดแรง

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2560 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P10 หมดแรง
แบบอักษร

หมดแรง

บรรยากาศช่วงเที่ยงของวันนี้แดดมันช่างแรงจับจิตจับใจซะเหลือเกิน ร่างบางที่อ่อนแรงเต็มทีเดินมาถึงมหาลัยด้วยชุดคนไข้ จิตใจตอนนี้มุ่งแต่จะหาอีกฝ่ายให้เจอโดนเร็ว เพราะเพียงต้องการจะบอกความจริงให้อีกคนได้รับรู้ว่ากำลังจะมีหนึ่งชีวิตได้เกิดมาดูโลก  

"แฮ่ๆ" ปอหายใจแรง ข้อขาเริ่มช้ำหนักกว่าเดิม สายตาเพ่งเล็งหาคนตัวโตกว่า เเละเเล้วก็ไปสะดุดกับร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักของคนที่ปอต้องการเจอ ขอบตาร้อนผ่าว มือไม้สั่นกลัวไปหมด เริ่มรู้สึกท้อตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม แต่ถึงอย่างนั้นปอก็ทำใจกล้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายจนได้ 

"พี่เสือ" เสืออึ้งตกใจที่เห็นคนร่างบางมาอยู่ที่นี้ได้ ทั้งๆที่ปอควรจะนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล  

"มาทำไม"  

"พี่เสือ ปอขอคุยด้วยได้ไหมครับ ปอมีเรื่องจะบอก"  

"มีไรพูดมา คนกันเองทั้งนั้น" ปออึ้งไปกับคำพูดของเสือ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดแบบนี้ 

"แต่ว่า" 

"มึงจะพูดก็พูด กูจะไปแดกข้าว" เสือใส่อารมณ์กับปอทั้งๆที่มันไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้ 

"ใครเหรอคะเสือ ^_^ " ผู้หญิงข้างกายเสือก็พูดจุดฉนวนขึ้นมาให้ทั้งคู่เริ่มเเตกกัน 

"อย่างเพิ่งยุ่งได้ไหมพิม" 

"ชิ" ผู้หญิงคนนั้นสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ส่วนปอก็อ้ำอึ้งไม่ยอมบอกความจริงออกไปสักที 

"จะพูดอะไรก็พูดมาดิว่ะ" 

"คือ..."  

"กูไปจริงๆแล้วนะปอ" เสือเตรียมตัวจะหันหลังเดินออกไปจากบริเวณนี้ แต่กลับต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น 

"พี่ฮ่ะ ผมท้อง!"  

กึก!!  

"ปัญญาอ่อนเหรอมึง" สิ่งมีชีวิตทุกชนิดหยุดชะงักลง เพียงเพราะเสียงของปอดังขึ้น ทุกสายตาหันมาจับจ้องทางปอกับเสือ  

"ผม..ท้องจริงๆ T_T "  

"มึงอย่ามาใช้คำพูดนี้รั้งกูไว้เลย ผู้ชายที่ไหนเขาท้องกันว่ะ มึงเอาเหตุผลแบบนี้มาบอก คิดว่ากูจะเชื่อมึงเหรอ"  

"ฮึก ปอไม่ได้รั้งพี่ ปอแค่.." 

"แล้วดูสภาพมึงดิ! หายดีแล้วเหรอถึงเดินออกมาได้เนี่ย มึงอยากตายทำไมไม่บอกกู กูจะได้ช่วยสงเคราะห์ให้วันนั้นเลย" คำพูดทำร้ายจิตใจหลุดออกมาจากปากคนอย่างเสือ คำพูดที่มันช่างไร้ความรับผิดชอบ คำพูดเห็นแก่ตัวที่สุดของคนเลวคนหนึ่ง คำพูดที่ตัดทุกความสัมพันธ์...ให้ขาดสะบั้น ไม่เหลือชิ้นดี 

"ฮึก! พี่เสือ" จบคำพูดทุกอย่างของเสือ ร่างน้อยๆของปอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เรี่ยวแรงเหลือเหือดหายไปในพริบตา หยาดน้ำตาไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ดวงตาคู่สวยประสานกัน ปอใช้สายตาอ้อนวอนอีกฝ่าย จ้องลึกเข้าถึงหัวใจแต่อีกฝ่ายกลับหลบสายตา ไม่รู้เพราะเหตุผลอะไร ทำไมเสือถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ ทำร้ายใจกับแบบนี้ 

​"ออกไปจากชีวิตกูเหอะปอ มึงไม่เหมาะกับคนอย่างกู"

"!!!" ปอตกใจกับคำพูดตัดเยื่อใยของเสือ ตาหวานก้มต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าเผชิญความจริง

"ออกไปจากชีวิตกูซะ" 

"จำคำพี่ไว้นะครับ ฮึก พี่ทำร้ายหัวใจของผม!ฮือออ" ปอหันหลังกลับ ไม่สนสายตาคนรอบข้าง ใครจะมองว่าเขาเป็นตัวประหลาดก็ช่าง ไม่สนใจเสียงนกเสียงการอบข้าง ชีวิตนี้ขอแค่เด็กน้อยในท้องตอนนี้ก็พอ แค่นี้ก็พอแล้ว 

"ฮืออออๆๆ! จบแล้วปอ กลับไปที่ของเราเถอะ ฮึก เรื่องนี้มันควรจบได้แล้ว" ปอเดินกลับมาที่โรงพยาบาล กลับมาที่เดิมของความรู้สึก หน้าหวานเลอะน้ำตาแต่ก็ไม่สามารถปิดบังความน่ารักของปอได้เลยสักนิด  

พรึบ!! 

"เฮ้ย น้องปอ!" 

โรงพยาบาล 

"ไอเนย์/ เนย์น้องเป็นอะไร" เนย์พาปอเดินเข้ามาในห้องพักก็เจอรุทกับใหญ่ ทั้งคู่ก็รีบวิ่งเข้าหาถามไถ่ทันที 

"น้องไปที่มหาลัยมาพี่ ผมเห็นน้องจะล้มเลยรีบไปรับไว้ก่อน ผมกลัวน้องจะ.."  

"เออๆ ดีแล้ว ช่วยได้ก็ช่วย เอาน้องไปนอนก่อน" เนย์พาปอไปนอนที่เตียง จัดการห่มผ้าให้อย่างดี 

"ไอเนย์ทำไมปอมีสภาพแบบนี้ว่ะ"  

"กูก็ไม่รู้ ไปถึงก็เห็นน้องจะเป็นลมแล้ว"  

"พวกมึงนี่โง่จริงๆ น้องไปหาไอเพื่อนเลวของพวกมึงไง"  

"ไปหาแล้วทำไมต้องเป็นลมด้วยพี่รุท" เนย์สงสัย 

ผลั๊ว!! 

"โอ๊ยย ตบทำไมพี่"  

"ถามโง่ๆนะเนย์ ร่างกายอ่อนแอแล้วเดินตากแดดไปไกลขนาดนั้น ไม่เป็นลมก็บ้าแล้ว"  

"เออไอเนย์มึงอ่ะปัญญาอ่อน ดูบางดิ"  

"โดนอีกแล้วกู" เนย์บ่น 

"เงียบแล้วฟังกูได้แล้ว...กูจะย้ายน้องไปที่อื่น พวกมึงห้ามบอกมันเด็ดขาด เข้าใจไหมเนย์" 

"อ้าว ทำไมผมคนเดียวว่ะพี่" 

"ไอใหญ่มันรู้แล้ว เหลือแต่มึงนี่ล่ะ" 

"เอ่อ..รู้ครับๆ เงียบกริบเลย"  

"เออดี งั้นออกไปดะ.." 

"ฮึก! ฮืออออออ" พูดยังไม่ทันจบเสียงร้องไห้ของปอก็ดังขึ้นมาซะก่อน ทั้งสามรีบหันไปหาทางเตียงนอน  

"เป็นอะไรไหม พี่หมอเองนะ" รุทที่ได้สติก่อนใครก็รีบวิ่งเข้าไปหาปอทันที ส่วนใหญ่กับเนย์ก็รีบวิ่งตามเข้าไปสมทบ แต่สิ่งที่ปอตอบกลับมาคือเสียงร้องไห้โห สองมือเล็กกำแน่น ดวงตาปิดสนิทไม่ยอมลืมขึ้นมา น้ำตาไหลเป็นทางไม่ขาดสาย ทั้งสามเห็นแบบนี้เเล้วก็รู้สึกใจไม่ดีไปด้วย 

"ฮืออออออ ๆๆ ไปที่อื่น ฮึก ไปหาหมอที่อื่น ได้โปรดนะครับ ฮืออ ไม่ไหวแล้ว" ปอน้ำตาไหลพรากเต็มหน้า ลืมตาขึ้นมามองหน้าหมอรุท คนเป็นหมอเห็นอาการของปอก็รู้ว่าปอไปทำอะไรมา  

"ปอฟังหมอนะครับ ปอจะย้ายได้ก็ต่อเมื่อปอรักษาเเผลตามตัวหายแล้ว ปอเข้าใจพี่หมอนะ ย้ายกระทันหันตอนนี้เลยไม่ได้"  

"ฮึก ไม่ครับ พี่ใหญ่บอกหมอไปสิ ผะ ฮือออ ผมหายแล้ว บอกไปสิ!!" ปอเข้าไปคว้าเเขนใหญ่ ขอร้องให้ใหญ่ช่วย  

"ปอ พี่ไม่ใช่หมอนะ เรื่องพวกนี้ปอต้องเชื่อพี่รุทนะ"  

"ฮึก! ทำไมต้องทำแบบนี้กับผมด้วย ฮืออๆ เขาทำกับผมทำไม"  

"ปออย่างร้องสิ" เนย์กับใหญ่ช่วยกันปลอบปอ 

"ไม่ฟังผมเลย ฮือออ ผมผิดตรงด้วยเหรอ"  

"ปอไม่ร้องนะ ต้องพักผ่อนให้มากๆแผลจะได้หายเร็วๆไง"  

"ฮือออ เขาไม่รับผิดชอบ ฮึก ผมเลย พี่ใจร้าย!!" ปอร้องกรีดโวยว้าย ใหญ่รั้งตัวปอเข้ามาโอบกอด ไม่ให้ปอทุบตีตัวเองได้  

"พี่รุทช่วยหน่อยดิ" รุทเองก็รีบเข้ามาจับตัวปอไม่ให้ดิ้นไปมา  

"ปอฟังพี่หมอ! คิดถึงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดออกมาดูโลกบ้างสิ ทำไมไม่รักตัวเองบ้าง" ปอร้องไห้หนัก ศรีษะเล็กเอนซบไปที่ไหล่ของใหญ่อย่างหมดเรี่ยวแรง  

"ฮือออ ฮึกๆ"  

"เราทำแบบนี้แล้วถ้าเกิดมันพลาดขึ้นมาจะทำยังไง เดินทางไกลๆแบบนี้นึกถึงผลเสียที่จะตามมาบ้าง ตอนนี้เราไม่เหมือนเดิมเเล้วนะ" ปอนึกตามคำพูดของหมอรุท สองมือเล็กหยุดทุบตีตัวเอง เปลี่ยนมากำแน่นระงับอารมณ์แทน 

"ฮึกขอโทษ ฮือออ ปอขอโทษ ปอจะไม่ทำแบบนั้นอีก" 

"ดีมาก ใหญ่เอาน้องนอนเลย ส่วนเรื่องย้ายพี่หมอจะเร่งให้เร็วที่สุด"  

"ฮึกๆ" ใหญ่ค่อยๆประคองตัวปอเดินกลับไปนอนที่เตียงแล้วห่มผ้าให้ มือใหญ่เอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาให้กับปอ  

"พี่ใหญ่ขอโทษด้วยนะ เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะพวกพี่ไม่คิดให้ดีพอ"  

"พี่เนย์ด้วยนะ พี่คิดโง่ๆเอง พี่ขอโทษนะครับ"  

"ผมอยากนอนแล้ว" ปอปฏิเสธคำของทั้งสองคน ล้มตัวลงนอนหันหลังใส่  

"ออกมาได้แล้ว ปล่อยปอพักผ่อน" รุทเรียกทั้งสองให้ออกมา ถึงรั้งจะคุยต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ รอให้ปอหายดีก่อนดีกว่า  

"พวกพี่ไปแล้วนะครับ นอนพักให้เยอะๆนะ" คนพวกนั้นเดินออกไปจากห้องเเล้ว ปอถึงปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาอีกครั้ง  

"ฮึก พี่เสือใจร้าย ฮืออออ" ปอนอนปล่อยน้ำตาให้ไหลลงหมอนอย่างช้าๆ อย่างน้อยชีวิตนี้ปอก็ยังมีเด็กน้อยในท้อง  

"อยู่กับพ่อปอนะครับ" มือเล็กค่อยๆลูบหน้าท้องตัวเองแผ่วเบา ส่งความรักผ่านฝ่ามือเล็กไปยังลูกในท้อง 

"พ่อรักหนูนะ พ่อจะไม่ทิ้งหนูไปไหนเด็ดขาด รอวันหนูออกมาเจอโลกภายนอกนะครับ" 





_____________________________________________

ตอนนี้เป็นยังไงบ้างอ่ะตัวเองงง เรามาต่อให้เเล้วนะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้นให้กำลังใจนะ จะมาอัพให้อ่านนะค่าาา 😚😚

ตอนต่อไปจะเป็นยังไง  โปรดติดตามอ่าน 😍😍😍

ความคิดเห็น