อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

​Bad brother :: ตอนที่ 4 NC

ชื่อตอน : ​Bad brother :: ตอนที่ 4 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 80.3k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Bad brother :: ตอนที่ 4 NC
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 4 

 

หลังจากทานอาหารมื้อค่ำ ฉลองกันเล็กน้อยภายในบ้าน ส่วนมากจะเป็นการพูดคุยถามไถ่เรื่องเรียน การเป็นอยู่ของเมฆที่โน่นเสียมากกว่า จนเวลาร่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน ทุกคนก็ต่างแยกย้ายเข้านอนกัน เมฆเองก็นั่งรอเวลาอย่างใจเย็นในห้องนอนของเขา... 

“หึ นายไม่รอดแน่ เด็กน้อย” เมฆนั่งมองกล้องขนาดเล็กในมือ หมุนมันเล่นไปมา นึกถึงใครอีกคนที่อยู่ห้องข้างๆ ที่ป่านนี้คงกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าอีกไม่นานนรกที่แท้จริงกำลังไปเยือนถึงที่ ชักไม่อยากรอแล้วสิ 

แกร๊ก!  

แอ๊ดดดด 

กริ๊ก!  

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ในความมืด ตามด้วยเสียงล็อคประตูป้องกันทั้งคนในและคนนอกเข้า-ออกอย่างดี เมฆจ้องมองอิงฟ้าที่นอนหลับอยู่บนเตียงโดยไม่รู้เลยว่า ภัยกำลังมาถึงตัวแล้ว เมฆยกยิ้มที่มุมปากก่อนเดินไปตั้งกล้องแอบไว้ที่มุมเหมาะๆ สักมุมในห้อง ที่จะเห็นเหตุการณ์บนเตียงต่อจากนี้ได้ชัดเจน ทันทีที่กดเริ่มบันทึกนั้นแปลว่าใครอีกคนที่นอนอยู่จะไม่มีทางหนีไปจากที่นี่ได้อีกตลอดชีวิต!  

ด้วยความที่เป็นคนหูเบาเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ ดังขึ้นภายในห้องอิงฟ้าจึงลืมตาขึ้น กะพริบเบาๆ เมื่อยังปรับแสงไม่ได้ ผ่านไปสักพักอิงฟ้าเหมือนจะมองเห็นเงาใหญ่ๆ อยู่ปลายเตียงจึงเอ่ยถามขึ้น 

“นั่นใคร!” อิงฟ้าถามเสียงตื่นๆ  

“กูเอง” เสียงเย็นตอบกลับมา 

“อ่ะ พี่เมฆเหรอ” ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกครั้ง มีเพียงเงานั้นที่เริ่มชัดขึ้นและกำลังเดินเข้ามาใกล้กับเตียงที่อิงฟ้านอนมากขึ้น 

“พี่เมฆเข้ามาในห้องของผมทำไมครับ มีอะไรรึเปล่า” อิงฟ้ายันตัวเองขึ้น เปิดโคมไฟตรงหัวเตียงเพื่อให้แสงสว่างแต่พอหันกลับมาเมฆก็กระโดดขึ้นมาคร่อมทับเขาและจับมือบางรวบไว้โดยไม่ทันตั้งตัว 

“อ๊ะ! พี่เมฆ จะทำอะไรครับ” อิงฟ้าเริ่มลุกลี้ลุกลน จ้องมองเมฆที่คร่อมทับอย่างไม่เข้าใจ 

“หึ ถามโง่ๆ คร่อมซ่ะขนาดนี้” เมฆหัวเราะเย้ยหยันกับคำถามโง่ๆ ที่ออกจากปากอิงฟ้า 

“พี่เมฆเมาเหรอครับ” อิงฟ้ายังคิดในทางที่ดีว่าบางทีเมฆอาจจะเมา เพราะตอนกินเลี้ยงมีดื่มกันบ้างเล็กน้อยเพียงแต่อิงฟ้าไม่ได้ดื่มด้วยก็เท่านั้น 

“โง่ยังไงก็ยังโง่อย่างนั้นเลยนะมึงเนี่ย หึ อยากรู้ว่ากูเมารึเปล่าก็ลองชิมดูเองสิ”  

“ห่ะ…อื้อออ” เสียงที่จะเอ่ยถามว่าที่พี่ชายพูดนั้นหมายถึงอะไรจำต้องกลืนมันลงไปเหมือนเดิมเพราะไม่ทันไรเมฆก็กระแทกปากเขาเข้ากับปากอิงฟ้าอย่างแรงหวังให้คนใต้ร่างชิมว่าภายในปากเขามันมีรสแอลกอฮอล์ปนอยู่ด้วยจริงไหม แต่อาจเพราะแรงเกินไปจึงได้ชิมรสคาวสนิมของเลือดแทน เมฆบดขยี้กลีบปากอิงฟ้าจนช้ำสอดปลายลิ้นกวาดต้อนกับลิ้นเล็กจนอิงฟ้าจนมุม เมฆจึงผละออกมาจ้องตาใสที่ตอนนี้สั่นระริกด้วยความตื่นกลัว เมฆพอใจไม่น้อยเพราะนั้นคือสิ่งที่เขาหวังอยากเห็นในคืนนี้ 

“พะ พี่เมฆทำแบบนี้ทำไมครับ อึก” อิงฟ้าจ้องตาเมฆที่ดุดันจนน่าเกรงขาม สมองประมวลสิ่งที่พี่ชายทำกับเขาอย่างไม่เข้าใจอะไรสักนิด 

“ทำทำไมอย่างงั้นเหรอ ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อความสะใจล้วนๆ เลยว่ะ!” เมฆกระซิบใกล้หูอิงฟ้าเสียงนั้นเย็นชาจนคนฟังอย่างอิงฟ้านึกกลัว เขาเข้าใจแล้วว่าต่อจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น เมฆไม่ได้เมาและเขาตั้งใจ ถ้าไม่หนีซ่ะตอนนี้คนตรงหน้าก็คือนรกดีๆ นี่เอง 

“ไม่ ปล่อยผมไปนะ ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยผมที!!” อิงฟ้าดิ้นขัดขืนให้หลุดจากพันธนาการของเมฆปากที่ว่างอยู่ร้องตะโกนให้คนช่วย 

“ร้องเลย! ถ้าอยากให้พ่อกับแม่เข้ามาดูฉากบนเตียงของเรา ก็ร้องให้สุดเสียงเลยสิ” เมฆตะคอกใส่คนใต้ร่างที่ดิ้นสู้แรงของเขา  

“ปล่อยผมไป ได้โปรด อย่าทำผมเลย” เมื่อร้องตะโกนดูจะเป็นทางออกที่ไม่ดีเท่าไร อิงฟ้าจึงเปลี่ยนมาอ้อนวอนขอร้องเมฆแทน  

“ปล่อยมึงไปก็โง่แล้วอิงฟ้า กูให้เวลามึงออกไปจากครอบครัวกูตั้งกี่ปี ทำไมมึงยังเสนอหน้าอยู่ที่นี่อีกห๊ะ!!” เมฆบีบข้อมืออิงฟ้าตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ  

“พะ พี่เมฆ ฮึก เกลียดผมมากเลยเหรอครับ อึก ถึงได้ทำกับผมแบบนี้” เป็นครั้งแรกที่อิงฟ้าปล่อยให้น้ำตาที่เก็บซ้อนมาตลอดไหลไปตามแก้มขาวต่อหน้าเมฆ เขารู้แล้วว่าสิ่งดีๆ ที่เขาพยายามทำให้เมฆมันไม่เคยส่งไปถึงคนคนนี้เลย เมฆเกลียดเขาและเกลียดมากอิงฟ้ารู้ดีแต่ไม่คิดว่าจะทำกันถึงขนาดนี้ ทำไมกันทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็นคนเริ่มแท้ๆ เขาไม่ได้ฆ่าใครเลยด้วยซ้ำเขาผิดมากเหรอที่ต้องการมีครอบครัวบ้างสักครั้งก็เท่านั้น  

“อยากรู้เหรอ…ได้กูจะบอกมึงให้ แล้วก็จำใส่หัวสมองมึงไว้นะ ว่ากูเกลียดมึง! ใครหน้าไหนก็แทนน้องกูไม่ได้ ในเมื่อมึงอยากอยู่ที่นี่ ได้! กูจะให้มึงอยู่ แต่มึงต้องอยู่แบบไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต อยู่แบบนรกบนดิน นรกที่กูจะเป็นคนยัดเยียดให้มึงเองอิงฟ้า!!!” เมฆใช้ความโกรธและเกลียดทั้งหมดนั้นไปลงที่อิงฟ้า เขาบดขยี้ปากบางอย่างแรงสอดปลายลิ้นกวาดไล่ลิ้นเล็กจนอีกคนปวดไปหมด อิงฟ้าเจ็บแต่ร้องออกมาไม่ได้ทำได้แค่เปร่งเสียงอยู่ในลำคอเท่านั้น เมื่อจูบจนพอใจเมฆจึงผละจากปากลงมาขบเม็มตามลำคอขาวจนเป็นรอยแดงจ้ำ มือหนาลูบไล้ตามเอวขอดเค้นมือจนอีกคนรู้สึกเจ็บ 

“อื้อ ไม่! ปล่อยผมนะพี่เมฆ ฮือ” อิงฟ้าพยายามดิ้นให้หลุดจากมือหนาดั่งครีมเหล็กของเมฆ เขาเจ็บไปทุกที่ที่เมฆสัมผัส เท้าถีบไปมาเสียดสีกับผ้าปูเตียงจนแสบ 

เมฆผละจากอิงฟ้าเพื่อถอดเสื้อของตัวเองโดยที่ช่วงล่างยังคร่อมเอาไว้ แต่อาจไม่แน่นพออิงฟ้าได้โอกาสจึงดิ้นจนหลุดจากกายใหญ่กระเสือกกระสนลงจากเตียง วิ่งไปที่ประตูแต่ก็วิ่งได้แค่ไม่กี่ก้าวก็โดนดึงมือจากทานด้านหลังไว้ก่อน 

หมับ!  

“มึงจะไปไหน มานี่!” เมฆก้าวลงจากเตียงเดินไม่กี่ก้าวก็คว้าแขนเรียวไว้ได้ทัน 

ตุบ!  

เมฆลากอิงฟ้าแล้วเหวี่ยงบนเตียงอย่างแรงจนร่างบางกระเด้งกระดอน 

“พูดดีๆ มึงไม่ชอบใช่ไหม ได้!”  

อั่ก!  

“อึก! อื้อออ” เมฆต่อยเข้าที่ท้องของอิงฟ้าอย่างแรงจนจุกแทบร้องไม่ออก นอนขดตัวกอดท้องตัวเองนิ่งอยู่บนเตียง เมฆจึงตามไปคร่อมอิงฟ้าจับขึงพืดให้นอนหงาย 

“เป็นไง ร้องไม่ออกเลยเหรอมึง อยู่ดีๆ ไม่ชอบ อยากได้เจ็บๆ ก็ไม่บอก กูจะได้จัดให้”  

“พะ พี่เมฆ อึก อย่าทำผม ฮึก เลยนะครับ ผมขอร้อง เราเป็นพี่น้องกันนะครับ” อิงฟ้าพยายามพูดขอร้อง ทั้งที่จุกจนแทบพูดไม่ออก ร้องไห้จนตัวสั่นอย่างน่าสงสาร แต่คงไม่ใช่สำหรับเมฆ 

“กูไม่ใช่พี่มึง! กูไม่เคยอยากมีน้องอย่างมึง! มึงมันก็แค่เด็กเหลือขอที่พ่อแม่กูเขาสงสารเท่านั้นแหละ อย่าคิดตีตนเสมอกู แล้วมาเรียกกูว่าพี่! เพราะกูไม่นับมึงเป็นน้อง เข้าใจไหม!” เมฆตะคอกเสียงดังใส่อิงฟ้า โดยไม่กลัวเรื่องเสียงที่จะเล็ดลอดออกไป เขาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิดทำไมจะไม่รู้ว่าห้องทุกห้องในบ้านหลังนี้เก็บเสียงอย่างดี อีกอย่างพ่อและแม่ก็นอนอยู่อีกฝั่งของห้องนี้ไม่มีทางที่เสียงจะไปถึงได้แน่ 

แคว่ก!  

ทันทีที่พูดจบ เมฆก็กระชากชุดนอนที่ขวางหูขวางตาของคนใต้ร่างออกอย่างแรงจนมันบาดผิวขาว ตามด้วยกางเกงชั้นในตัวเล็ก จนตอนนี้อิงฟ้าตัวเปลือยเปล่า เมฆจ้องมองร่างขาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ช่วงเอวขอดกับยอดดอกสีชมพูอ่อนที่ล่อตาล่อใจชวนลิ้มลอง ปากบางเม้มเข้าหากันจนห้อเลือด ดวงตาเรียวที่ตอนนี้คลอไปด้วยน้ำตาที่สั่นระริกด้วยความกลัว เมฆยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ เขาค่อยๆ ถอดกางเกงของตนเองจนหมดกองไว้ข้างเตียงจนตัวเหลือตัวเปล่า แล้วค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาอิงฟ้าที่นอนขดตัวกอดตัวเองอยู่บนเตียง 

“มึงนี้มองดีๆ ก็เอ็กซ์เหมือนกันนะ” เมฆว่าพลางเลียปาก เขาเผลอแสดงท่าทางหื่นกระหายโดยไม่รู้ตัวก็เพราะร่างเปลือยเปล่าบนเตียงนั้นน่าลิ้มลองกว่าที่คิดไว้ซ่ะอีก 

“ยะ อย่าทำอะไรผมเลยนะ อึ่ก ผมจะไม่เรียกว่าพี่อีกแล้ว อึก ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ฮื้อ” อิงฟ้าต่อรองเผื่อจะได้ผล 

“คิดว่าถึงขนาดนี้แล้วมึงจะรอดเหรอ หึ ฝันไปเถอะ!” เมฆจับขาเรียวดึงให้มาอยู่ตรงกลางเตียง ก่อนจับอ้าออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง ก้มลงจูบปากเล็ก แต่อิงฟ้าเม้มปากแน่นไม่ยอมเปิดออกง่ายๆ เมฆจึงกัดจนได้เลือด ด้วยความเจ็บอิงฟ้าจึงเผลออ้าปากร้อง จึงทำให้ลิ้นหนาแทรกเข้าไปภายในได้ เมฆควานลิ้นชิมน้ำหวานภายในปากบางสอดส่ายเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กไม่ให้หลบหนี ออกแรงดูดจนอิงฟ้ารู้สึกชา 

“อื้ออออ” อิงฟ้าพยายามส่ายหน้าหนีแต่ก็ถูกล็อคไว้ด้วยมือหนาดังครีมเหล็ก 

“โอ๊ยยย! มึงกล้ากัดลิ้นกูงั้นเหรอ!!” เมฆร้องเสียงหลง ดึงลิ้นออกมาแทบไม่ทัน เมื่ออิงฟ้ากัดลิ้นของเขาจนได้เลือด 

“ปากดีนักนะมึง กูว่าเอาปากมึงมาทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์ดีกว่านะ” เมฆจับให้อิงฟ้านั่งพิงหัวเตียงส่วนเขาก็ชันเข่าขึ้นให้สะโพกอยู่เสมอหน้าของอิงฟ้า เมฆจับแกนกายตัวเองที่ชูชันพร้อมรบตั้งแต่เห็นร่างเปลือยของอิงฟ้าขยับสองสามครั้ง มือข้างหนึ่งบีบปากบางจนอ้ากว้าง แล้วส่งแกนกายขนาดใหญ่เข้าปากไป 

“มึงอมเข้าไป อย่ากัดนะมึง! ถ้ามึงกัดของกู มึงเจอดีแน่” เมฆดันแกนกายจนเกือบสุดแล้วเริ่มขยับเบาๆ  

“อื้อ อ่อก อ่อก แค่ก แค่ก อึ่ก” อิงฟ้าพยายามดันแกนกายที่อยู่ในปากออกแต่ก็โดนมือหนาล็อคไว้ จับหัวโยกเข้าออกโดยไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บหรือสำลัก 

“ฮืมม ดี ลิ้นมึงอย่าให้ว่าง เลียมันเข้าไป แรงๆ อ่าาา อย่างนั้น” เมฆครางออกมาอย่างรู้สึกดีกับลิ้นที่ไม่ประสีประสา 

“พอแล้ว กูไม่อยากแตกในปากมึง เสียของหมด” เมฆดึงแกนกายที่กระตุกน้อยๆ พร้อมที่จะปลดปล่อยออกจากปากอิงฟ้า เขาต้องอดทนไว้ก่อนเพราะมันมีที่ปลดปล่อยที่ดีกว่าปากเยอะ หลังจากนั้นเมฆก็ผลักให้อิงฟ้านอนลงตามเดิม เขาไม่มัดมือและปิดปากของอีกคนเพราะชอบที่จะเห็นเหยื่อดิ้นทุรนทุรายและปากร้องอ้อนวอนมากกว่านอนนิ่งเป็นขอนไม้ เมฆจับขาเรียวอ้าออกกว้างจนเห็นช่องทางสีสวยที่ขมิบน้อยๆ อย่างกับยั่วให้เขาเข้าไปสำรวจ 

“รูร่านๆ ของมึงขมิบใหญ่เลยนะ ไม่ต้องห่วง มึงได้เสียวแน่” เมฆพูดพลางยื่นนิ้วชี้ นิ้วนาง นิ้วกลาง ไปตรงปากบาง 

“ดูดซ่ะ” อิงฟ้ามองอย่างลังเลแต่ด้วยความกลัว เมฆส่งสายตากดดันจนเขายอมอ้าปากดูดนิ้วตรงหน้าทั้งสามนิ้ว ดวงตาเล็กช้อนมองเมฆ เต็มไปด้วยความอ้อนวอน แต่เมฆเห็นว่ามันคือการยั่วมากกว่า 

สวบ!  

“อ๊ะ อึก เจ็บ!” ทันทีที่ดูดจนนิ้วชุ่มเมฆจึงส่งนิ้วชี้เข้าไปเบิกทางก่อน ช่องทางสีหวานตอดรัดในสิ่งที่ไม่คุ้นชินทันที อิงฟ้ารู้สึกเจ็บเสียดๆ และพยายามขยับถอยหลังแต่ก็โดนเมฆยึดสะโพกล็อคไว้ เมฆขยับเข้าออกอยู่สักพักแล้วเพิ่มนิ้วเข้ามาอีก 

“โอ๊ยย! อึก พอแล้ว อย่า” ไม่ทันที่นิ้วแรกจะปรับตัว นิ้วที่สองและสามก็ตามเข้ามา เมฆขยับเบาๆ จนได้ยินเสียงเฉอะแฉะ ช่องทางรักตอดรัดถี่ยิบอย่างควบคุมไม่ได้ 

“รูของมึงตอดดีหนิ ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าอย่างอื่นที่ใหญ่กว่านิ้วยังจะตอดดีรึเปล่า” เมฆถอดนิ้วออกก่อนจับแกนกายไปจ่อตรงปากทางเข้า ถูมันเบาๆ แล้วกดเข้าไป 

หมับ!  

สวบบ!  

“อ๊าาา! อื้อออ เจ็บ!” มันแน่นมากจนเข้าไปได้แค่ส่วนหัว อิงฟ้าร้องออกมาด้วยความเจ็บ 

“อย่าดิ้น อยู่นิ่งๆ” เมฆตะคอกออกมาก่อนก้มลงไปมองแกนกายที่เข้าไปได้แค่นิดเดียว เขาบอกให้อีกคนผ่อนแรงลงแต่เหมือนอิงฟ้าจะไม่รับฟังอะไรทั้งสิ้นในตอนนี้ เมฆจึงดันแกนกายที่เหลือเข้าไปทีเดียวจนหมดด้าม 

สวบบบ!  

“อ๊าาาาา!! ผมเจ็บ! เอามันออกไป” เมฆแช่ตัวนิ่งค้างไว้ท่านั้นสักพักเพราะขยับไม่ได้ จนช่องทางไม่แน่นตึงเหมือนตอนแรกเขาจึงยกขาเรียวอ้าออกกว้างแล้วเริ่มขยับทันที 

“อ่ะ อะ อ๊ะ ผะ ผมเจ็บ อย่าขยับ อ่า” อิงฟ้าพยายามใช้มือดันหน้าท้องเกร่งให้ขยับช้าลงหน่อย แต่ก็ไม่เป็นผล 

“อ่าาา ดีว่ะ แน่นดีฉิบหาย” เมฆพูดเสียงกระเส่าอย่างพอใจในช่องทางที่รัดแกนกายเขาจนแน่นไม่หมด มือหนาบดขยี้ยอดดอกทั้งสองข้างจนชูชัน เชิดหน้าขึ้นซอยสสะโพกถี่ยิบ กระเสือกกระสนอัดกระแทกอย่างแรง จนช่องทางรักฉีกขาดจนเลือดซิบ 

“อ่ะ อื้อ อึก จุก อ่ะ” หน้าหวานแดงก่ำ ซุกหน้าเข้ากับหมอน สองมือจิกผ้าปูที่นอนจนแทบจะขาดคามือ 

“เรียกชื่อกูเดี๋ยวนี้ เรียก!” เมฆขู่ 

“อ๊ะ อื้อ คะ คุณเมฆ มันลึก อ่า อ่ะ” อิงฟ้ายอมเรียกชื่อเมฆอย่างยากลำบาก เพราะเมฆไม่มีผ่อนแรงให้แม้แต่น้อย 

“อืมมม ลึกๆ สิดี”  

ปึ่ก ปึ่ก ปึ่ก 

"อ่ะ อ่ะ อ๊า อึก อะ" 

"อืมม ตอดดีฉิบหายเลยว่ะ ซี๊ดดด" เมฆซอยสะโพกเข้าออกไม่ยั้ง รู้สึกราวกับจะเสร็จทุกครั้งที่ช่องทางนั้นตอดรัดแกนกายของเขา 

"อ่ะ อ๊า ตะ ตรงนั้น อ่ะ อื้อ" อิงฟ้าร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกเสียววาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเมฆกระแทกโดนจุดๆ หนึ่งภายใน 

"ไหน ตรงนี้เหรอ" เมฆควานหาจุดที่อิงฟ้าร้องบอก และเมื่อเจอเขาจึงเลื่อนมือล็อคสะโพกบางไว้แน่น แล้วกระแทกเข้าออกจุดนั้นแรงๆ จนอิงฟ้าร้องเสียงหลง 

"อ๊ะ อ๊า อ่ะ สะ เสียว อ่ะ อื้อ" อิงฟ้าหาที่ยึดเพื่อระบายความเสียวที่เกิดขึ้น มือบางควานไปทั่วเตียงอย่างสะเปะสะปะ คว้าหมับเข้าที่แผ่นหลังหนาทั้งข่วน ทั้งจิกจนเลือดซิบ 

"ซี๊ดดดด อืมมมม" เมฆเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองก่อนก้มลงไปดูดเลีย ขบเม้มยอดดอกที่อยู่ตรงหน้าขบกัดแรงๆ กันช้ำแล้วค่อยเลียซ้ำจนมันชุ่มไปด้วยน้ำลาย 

"อ๊ะ อื้อ อึก อ่ะ อ่ะ" 

พั่บ พั่บ พั่บ 

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นผสมกับเสียงครางของคนสองคนภายในห้อง เมฆยกขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่าเกร่ง ซอยสะโพกไม่ยั้ง เหงื่อหยดลงบนตัวของอิงฟ้าหยดแล้วหยดเล่า อิงฟ้าเริ่มรู้สึกเสียวที่ท้องน้อย แกนกายเล็กบวมเบ่งอย่างต้องการปลดปล่อย 

หมับ!  

เมฆเห็นอย่างนั้นจึงนึกสนุกอยากให้อิงฟ้าทรมาณเล่นจึงเอื้อมมือไปอุดปลายแกนกายเล็กที่สั่นระริกไม่ให้ปลอดปล่อยก่อน มือหนาอีกข้างจับรวบมือบางทั้งสองข้างไว้บนหัว 

“ฮืมมมม จะรีบไปไหนล่ะ” เมฆเร่งความเร็วขึ้นพร้อมขยับมือที่รวบแกนกายเล็กไปด้วย 

พั่บ พั่บ พั่บ 

“ห่ะ ให้ผมไปเถอะ อึก” อิงฟ้าอ้อนวอนด้วยความทรมานเพราะต้องการปลดปล่อย เมฆเองใกล้จะเสร็จเช่นกันจึงขยับเอวเร็วขึ้นจนเตียงสั่นไหว 

“อ่ะ อ่ะ ไม่ไหวแล้ว อ๊าาาาา!” เพราะโดนกระตุ้นที่จุดกระสันซ้ำๆ อิงฟ้าจึงปลดปล่อยออกมาก่อน ทั้งๆ ที่เมฆยังคงกำแกนกายเขาเอาไว้แต่ไม่ได้แน่นเหมือนกับตอนแรก 

“ซี๊ดดดดดด อ่าาาาาส์” ตามด้วยเมฆที่ปลดปล่อยข้างในช่องทางของคนใต้ร่างจนหมด เมฆขยับสะโพกเบาๆ เพื่อรีดให้ออกมาหมดทุกหยด ก่อนถอดแกนกายออกก้มลงมองช่องทางที่มีน้ำรักไหลล้นออกมาผสมกับเลือด แล้วมองดูอิงฟ้าที่เหงื่อซึมรอบใบหน้าหวานที่แดงก่ำ เปลือกตาบางแทบจะปิดอยู่รอมร่อ ก่อนก้มลงกระซิบใกล้หูคนใต้ร่าง 

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงไปร่านที่ไหน เพราะต่อไปนี้มึงเป็นสมบัติของกูแล้ว จำเอาไว้!” เมฆพูดจบจับขาเรียวอ้ากว้างแทรกแกนกายที่เริ่มชูชันเข้าไปใหม่บ่งบอกว่ารอบต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้นใหม่อีกครั้ง 

“แฮ่ก พอเถอะครับ ผมไม่ไหวแล้ว อึก” อิงฟ้าอ้อนวอนพยายามดันหน้าท้องเกร่งออกแต่ก็ไม่ได้ผล 

“มันจะไม่จบเท่านี้หรอกนะ เด็กน้อย หึ” เมฆยิ้มมุมปาก่อนจะเริ่มครั้งต่อไป อิงฟ้าไม่รู้ว่ามันจะจบลงตอนไหน เขาสลบไปใต้ร่างของเมฆเพราะทนความเหนื่อยและความเจ็บปวดนั้นไม่ไหว ความทรงจำสุดท้ายคือร่างหนาที่ยังคงขยับโยกอยู่บนตัวของเขาซ้ำๆ 

 

 

ความคิดเห็น