ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE EFFECTS: 36 หน้าที่ของสามี NC 100%

ชื่อตอน : HATE EFFECTS: 36 หน้าที่ของสามี NC 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2560 07:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE EFFECTS: 36 หน้าที่ของสามี NC 100%
แบบอักษร

HATE EFFECTS: 36


หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวอันแสนมืดมนไปแล้ว พัฒนาการของเด็กแฝดในท้องของวาณิริณแข็งแรงขึ้นเป็นอย่างดี ด้านน้องสาวจอมซนอย่างวาณิชาก็รับใบจบอย่างเป็นทางการแล้วรับปริญญาเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


บ้านรัตนโยธิน...


ในขณะที่อายุครรภ์เข้าสู่เดือนที่ห้าแล้ว ผลอัลตร้าซาวน์ล่าสุดปรากฎออกว่าเด็กแฝดนั้นมีนทั้งชายและหญิงยิ่งสร้างความยินดีให้แก่ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านเป็นอย่างยิ่ง


"ณิริณจ๊ะ แม่ พ่อแล้วก็คุณนาตยาไปดูฤกษ์ให้ภากรกับณิชาเลยขอให้พระอาจารย์ตั้งชื่อให้หลาน ท่านว่าเด็กสองคนนี้โชคดีเลยให้ชื่อ ภาคย์กับภัทธิรา ถ้าณิริณไม่ชอบยังมีชื่อ ภูผากับธารา หรือว่า นรินทร์กับนาราก็ได้นะ ชื่อของเด็กสองคนนี้น่ะท่านให้มาให้เพื่อเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน" ลำเพยยิ้มพร้อมหยิบกระดาษที่จดชื่อที่ขอพระอาจารย์ที่วัดตั้งให้มาให้ลูกสาวเธอดู


"ชื่อความหมายดีทั้งนั้นเลยค่ะ" วาณิริณหันไปทางสามีของเธอ "พี่คิณชอบชื่อไหนหรอคะ?"


ภาคิณหยิบกระดาษแผ่นน้อยขึ้นมาอ่านอีกครั้ง "ภาคย์ แปลว่าผู้โชคดี ภัทธิรา แปลว่าผู้ประเสิร์ฐ ลูกของเราโชคดีที่อยู่รอดจากช่วงอันตรายนั้นมาได้ พี่ว่าสองชื่อนี้แหละเหมาะกับลูกของเราที่สุดแล้ว"


วาณิริณยิ้มแล้วจับเบาๆที่ท้องของเธอ ตอนนี้เด็กทั้งสองเริ่มเติบโตจึงทำให้ท้องนั้นเริ่มนูนออกมาเป็นอย่างมาก ยิ่งเป็นลูกแฝดก็ยิ่งโตมากกว่าครรภ์เดี่ยว "เอาสองชื่อนี้ค่ะ ส่วนชื่อเล่นก็ภาคย์กับภัทรง่ายๆไม่ต้องคิดอะไรเยอะ"


"ดีๆ ตอนไปแจ้งเกิดจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลานั่งคิดชื่อ" สุชาติหัวเราะชอบใจ ตอนนี้รู้ชื่อของหลานทั้งสองก็เรียกไม่ยอมหยุดปาก อีกมือเอื้อมไปแตะไหล่ของว่าที่ลูกเขยอีกคน "ขยันๆเข้าล่ะ แต่อย่าให้ลูกสาวพ่อเพลียก็พอ ฮ่าๆ"


"พ่อคะ! ณิชาโกรธแล้วนะ" วาณิชาทำแก้มป่องแสนงอนใส่พ่อของตน "พี่กรก็อีกคน แทนที่จะช่วยกันปรามพ่อบ้างก็ส่งเสริมกันอย่าได้"


ภากรหน้าเหวอๆ "อ้าว ตัวเล็กจ๋า พี่ไม่ผิดเลยนะเนี่ย" ส่วนหนึ่งก็เพราะภากรมัวแต่เคลียร์งานให้เสร็จจึงยังไม่มีเวลาพาเธอไปตั้งแคมป์บนยอดดอยตามที่ตกลงกันไว้เสียที เลยเป็นเหตุที่ทำให้คอยทำแง่งอนใส่เขา "ว่าแต่ไอ้คิณ น้ำยาแกยี่ห้ออะไรวะ!!? ติดทีได้สองไม่พอได้ครบทั้งชายหญิงอีก"


"อย่าอิจฉา" ภาคิณยักคิ้วเล็กน้อย "ว่าแต่เรื่องสถานที่จัดงานกับฤกษ์ยามน่ะได้หรือยัง?"


นาตยาตีไหล่ลูกชายทั้งสองที่คอยกระแนะกระแหนกันด้วยความเหลืออด "ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กยันแก่ ฤกษ์แต่งหลังจากนี้ไปอีกสี่เดือนถึงจะดี ส่วนสถานที่คราวนี้แม่ว่าน่าจะไม่จัดบ้านเจ้าสาวดีกว่านะ"


วาณิชาขยับตัวไปใกล้ๆพ่อและแม่ของเธอ "ณิชาว่าจัดที่บ้านนี้ดีกว่าค่ะ พอถึงตอนนั้นพี่ณิริณก็ท้องแก่ใกล้คลอดแล้วเดินทางลำบาก อีกอย่างที่นี่ก็มีพื้นที่เยอะดีไม่ต้องเสียเงินไปจัดที่อื่น"


ต่างคนต่างเห็นพ้องต้องกันกับว่าที่เจ้าสาว งานสำคัญในชีวิตของเธอก็อยากจะให้พี่สาวสุดที่รักอยู่ร่วมด้วย หากขาดไปคงจะรู้สึกแย่เอามากๆ วาณิริณลูบผมของน้องสาวเธอไปมา "ที่ไหนพี่ก็ไปได้ เพราะว่าเป็นงานสำคัญของณิชา"


"แม่ว่าก็ดีเหมือนกัน คนท้องจะให้เดินทางเดี๋ยวจะลำบากเอา" ลำเพยเองได้เห็นลูกสองคนเป็นฝั่งเป็นฝาก็หมดห่วงจนสิ้น หลังจากนี้ชีวิตของเธอและสามีคงจะได้หยุดพักเลี้ยงหลานๆหลังจากที่ตรากตรำทำงานหนักมาเกือบทั้งชีวิต


ตั้งแต่ที่รู้ว่าตั้งท้องและออกจากโรงพยาบาลกลับมาดูแลที่บ้าน ภาคิณทำหน้าที่สามีได้เป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง บำรุงร่างกายของภรรยาคนสวยแม้ว่าตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ลูกแฝดชายหญิงของเขาก็ยังคงสาวสะพรั่งมีน้ำมีนวลชวนให้หลงใหลอยู่เสมอ


"วางณิริณลงเถอะค่ะ ทุกวันนี้เท้าแทบจะไม่ได้แตะพื้นแล้ว" วาณิริณยกแขนคล้องคอของสามีที่ช้อนตัวเธออุ้มมาจากในห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำชำระกายเสร็จทีไรเป็นต้องถูกเอาอกเอาใจเช่นนี้แทบทุกวัน 


ภาคิณค่อยๆวางตัวภรรยาของเขาลงบนที่นอน "เท้าณิริณเปียก เดี๋ยวก็ลื่นล้มกันพอดี"


"แบบนั้นณิริณก็กลัวตกนะคะ" ตัวเธอค่อยๆเอนลงนอน ภาคิณทำสายตาหยาดเยิ้มขึ้นคร่อมร่างคนท้องแล้วก้มลงหอมแก้มทั้งซ้ายขวา "พี่คิณ..."


"พี่อดมาหลายเดือนแล้ว วันนี้ขอพี่เข้าไปคุยกับลูกหน่อยสิ!"


"ตะ แต่ว่า!" พอรู้เจตนารมณ์ของเขาวาณิริณก็อ้ำๆอึ้งๆด้วยความอาย "ณิริณท้องอยู่นะคะ เดี๋ยวก็แท้งลูกพอดี"


"ไม่แท้งหรอก พี่คุยกับหมอมาเรียบร้อยแล้ว...ทำได้แต่ห้ามรุนแรง" เขากดจูบแผ่วเบาซ้ำๆ วาณิริณใจสั่นตูมตามเพราะความตื่นเต้น ภาคิณเล้าโลมเธอหนักมากยิ่งขึ้นแต่ก็มีแค่เพียงความอ่อนโยนที่มอบให้ "พี่สัญญาว่าจะทำหน้าที่ของสามีให้นุ่มนวลมากที่สุด จุ๊บ"


อาาา


วาณิริณถูกกระตุ้นจนร่างกายสั่นไปทั้งตัว ภาคิณถอดกางเกงชั้นในของเธอออกแล้วใช้สอดเข้าไปในโพรงน้ำหวาน ช่องทางคับแคบยังคงสร้างความรันจวญใจให้เขาได้อยู่เสมอ... หญิงสาวเริ่มออกอาการอยู่นิ่งไม่ได้เพราะทุกสัมผัสจากคนที่เป็นสามีกำลังทำให้แทบคลั่ง ภาคิณสะกิดด้านในเบาๆเจ้าของร่างก็ผวาเกร็งสุดแรง


เธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว...


"อะ อ๊าา"


"ณิริณครับ พี่อยากเข้าไปคุยกับลูกแล้ว"


"ดะ เดี๋ยวค่ะ อื้อ...ณิริณกลัวลูกตกใจ" ร่างเปลือยของภาคิณที่คลืบคลานขึ้นมาเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอจะต้องรับศึกหนักจากเขาแล้ว


"หึๆ! จุ๊บ" ร่างสูงก้มลงจูบภรรยาของเขาอีกครั้ง "บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว อาาา ซี้ดด"


"ซี้ดดด อื้ออ" ชายหนุ่มมือหนายึดสะโพกบางแล้วสอดใส่ลำกายเข้าไปช้าๆ ก่อนจะเคลื่อนอย่างเอาแต่ใจ "อาาา พี่คิณ..คะ อื้มม อย่า อย่าทับท้องนะคะ" 


เธอเตือนเขาให้เขาระวังอย่าเผลอลืมตัว ภาคิณหยัดกายขึ้นแล้วจังหวะรักยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ทุกท่วงท่าและลีลาของเขาทำให้เสียวสะท้านจนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เรือนร่างเย้ายวนถูกจับนอนราบไปกับที่นอนนุ่ม เขาเอามือลูบหน้าท้องนูนไปมาด้วยความอบอุ่นอีกทั้งยังกลัวว่าเด็กแฝดจะตกใจกับการกระทำของคนเป็นพ่อไปเสียก่อนจึงต้องปลอบขวัญอยู่ด้านนอก...ขาเรียวถูกแยกออกแล้วรับแรงกระแทกจากคนร่างสูงครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาก็ทำด้วยความนุ่มนวลเพราะเกรงว่าจะเกิดผลกระทบต่อเด็กแฝด สะโพกหนาขยับเข้าออกรัวถี่ๆ จนไปถึงปลายสวรรค์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน...


"อ๊ะๆ อ๊าาาา"


"ซี๊ดดด อาส์ ณิริณ อูววว์ พี่ อื้ม พี่รักณิริณนะครับ" ภาคิณใช้มือลูบเหงื่อทั่วใบหน้าภรรยาของเขา ใบหน้าสวยปรือตามองแล้วยกมือเล็กๆของเธอจับที่แก้มสากด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ 


ปับ!! ปับ!! ปับ!! ปับ!!!


"โอววว อาาา ซี๊ดดด"


มือเล็กจิกกำหมอนทั้งสองข้างแทบทะลุ เชิดหน้าสูดปากระบายความเสียวซ่านที่กำลังวิ่งพล่านทั่วทั้งกาย คล้ายกับว่าไร้น้ำหนักและตัวค่อยๆลอยขึ้น "อ๊า ไม่ไหวแล้วค่ะ อื้ม พี่คิณ อ๊ะๆ"


ปึก ปึก !!!!


"กรี๊ดด / อาสส์"


ธาราแห่งรักไหลออกมารับความสุขสม ภาคิณจูบซับคลอเคลียร่างกายของวาณิริณอย่างรักใคร่และยังคงแช่ลำกายอยู่ไม่นานก็ถอนออก แม้จะไม่รู้สึกเต็มอิ่มแต่เขสก็ควรที่จะพอได้แล้ว ไว้รอหลังวาณิริณคลอดลูกก็คงไม่ต้องอดกลั้นมากขนาดนี้


ร่างสูงก้มลงจูบเบาๆที่หน้าท้องของเธอ "พ่อรักลูกทั้งสองนะครับ" ภาคิณจับร่างของวาณิริณตะแคงข้างขวาก่อนที่เขาจะล้มตัวนอนลงตรงหน้าเธอ "ท้องของณิริณเริ่มใหญ่มากแล้ว หมอนอนตะแคงเอาไว้"


"แฮ่กๆ ค่ะ" คนกำลังเหนื่อยตอบกลับไป มือของเธอยกแตะใบหน้าของเขาอีกครั้ง "ณิริณรักพี่คิณนะคะ สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าค่ะ จุ๊บ" วาณิริณยืดตัวขึ้นจูบริมฝีปากของสามี เล่นทำเอาอีกคนใจเต้นโคลมๆปานจะระเบิดออกมาเสียอย่างนั้น


อีกไม่กี่ชั่วโมงภาคิณก็จะอายุสามสิบปีเต็มแล้ว...


เขาไม่ได้ต้องการของล้ำค่าใดๆเพราะที่ได้มาก็ดีที่สุดแล้ว ภาคิณเอามือแตะที่ท้องของวาณิริณอีกครั้ง "พี่ไม่ต้องการอะไรมากมาย เพราะภาคย์กับภัทรคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของพี่" ด้วยความที่จะเป็นพ่อคนก็ออกอาการเห่อลูกเป็นธรรมดา พอได้ชื่อของเด็กทั้งสองแล้วก็เอาแต่เรียกไม่ยอมหยุด


ค่ำคืนนี้อบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่นจากครอบครัวนี้....


วันต่อมา...


PK AUTO GROUP...


ห้องทำงานของภาคิณ...


อัศนัยที่ไม่ได้เจอเพื่อนรักมาเป็นเวลาหลายเดือนจึงถือโอกาสในวันนี้มาเยี่ยมหาเพื่อนรักอย่างภาคิณเสียเลย "สุขสันต์วันเกิดนะไอ้เพื่อนโง่! แล้วก็...ยินดีกับลูกแฝดของมึงด้วย"คำกล่าวทักทายสุดกวนพร้อมกับถุงของขวัญขนาดเล็กพอดีมือถูกส่งให้เจ้าของวันเกิด


"ขอบใจ ว่าแต่มึงหายหน้าไปไหนมาวะ?" ภาคิณเปิดกล่องของขวัญดูก็เห็นเป็นหนังสือสำหรับคุณพ่อมือใหม่จึงหลุดยิ้มออกมา 


"ก็ทำงานดิวะ! กูรู้มาจากเทวินทร์ว่ามึงหึงกูกับคุณณิริณ กูเข้าใจว่าเมียมึงทั้งสวยและแสนดี เกือบเสียทั้งลูกทั้งเมียไปแล้วไหมล่ะมึง?" จะด่าว่าเพื่อนโง่ก็คงจะไม่ผิด แต่ในเมื่อความจริงในกระจ่างแล้วอัศนัยจึงไม่จำเป็นจะต้องอธิบายอะไรอีก "กูได้ข่าวมาว่าพี่ชายมึงจะผันตัวไปเป็นชาวนาหรอวะ?"


"เออ มีเมียเป็นลูกชาวนาเหมือนกูนี่แหละก็ต้องไปเรียนรู้งานของพ่อตาเป็นธรรมดา แต่ก็ยังมีชื่อเป็นผู้หุ้นของที่นี่ไม่เปลี่ยนแปลง" ภาคิณยิ้ม "พี่กรทุกข์ใจมามากพอละ ปล่อยให้เขาไปมีความสุขกับเมียเด็กในบั้นปลายชีวิตจะดีกว่า"


"พูดอย่างกับว่าพี่ชายมึงใกล้วัยเกษียณแบบนั้นแหละ" อัศนัยหัวเราะชอบใจ "เออไอ้คิณ เรื่องที่ญาดาขออุธรณ์นี่สรุปมันยังไงกันแน่วะ?"


"ศาลอนุมัติแต่ไม่ปล่อยตัว ทางตำรวจให้ณิริณเป็นโจทก์ยื่นฟ้องข้อหาพยายามฆ่าและทำร้ายร่างกาย ฟังผลเดือนหน้า" เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆ "กูเพิ่งรู้สึกว่าความสุขมันเป็นยังไงก็ต่อเมื่อ...ทุกอย่างที่มันเลยร้ายได้ผ่านพ้นไปจากชีวิตของกูกับณิริณแล้ว"


#####


เย็นวันเดียวกัน...


วันเกิดของภาคิณถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและอบอุ่นเฉพาะในครอบครัว แม้ว่าจะมีข่าวของญาดาที่มากระทบกระเทือนหูอยู่บ้างแต่เรื่องแบบนั้นก็ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะถึงอย่างไรศาลก็ไม่ปล่อยให้คนผิดออกมาได้ง่ายๆ ภากรกับวาณิชาก็ยังคงทำตัวเป็นพ่อแง่แม่งอนกันอยู่เรื่อยๆทั้งๆที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่กี่เดือน


ในห้องนอนของภากร...


วาณิชานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอนหลัจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย บรรดาเพื่อนๆของเธอที่มีเวลาว่างต่างก็พาไปเที่ยวกันยังสถานที่ต่างๆเพื่อรับลมหนาวในหน้าหนาวนี้ "โอ้ยย เมื่อไหร่จะเคลียร์งานเสร็จสักทีก็ไม่รู้"


"บ่นอะไร!?" ภากรสวมผ้าขนหนูเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ "ไม่ทันปีนี้ ปีหน้าก็ไปได้นะเด็กน้อย"


"แต่ณิชาจะไปปีนี้!" เสียงใสพูดเถียงคำต่อคำ "ณิชรอพี่กรมาจนจะหมดหน้าหนาวแล้วมั้ง ไม่รู้ล่ะ...ถ้าอาทิตย์หน้าพี่กรยังทำงานไม่เสร็จณิชาจะไปคนเดียว!"


"อย่าดื้สิณิชา" คนตัวสูงคลานขึ้นบนที่นอนแล้วยกมือลูบหัวเมียเด็กเบาๆ "พี่ก็รีบอยู่นี่ไง ถ้าอยากให้เสร็จไวก็ไปช่วยพี่ทำเอกสารบัญชีหน่อยสิ จุ๊บ" ภากรจูบเบาๆที่หน้าผากมนแล้วดึงแก้มนิ่มเพื่อให้เธอยิ้มออกมา


วาณิชามองเขาก่อนจะพยักหน้า "ก็...ก็ได้ ณิชาไปช่วยก็ได้ แต่พี่กรก็ต้องทำตามสัญญาด้วยนะ"


"ครับผม!" ร่างสูงวาดแขนกอดเมียเด็กไว้แนบกาย แต่ก่อนเพื่อนมักชอบแซวว่าเนื้อคู่ของเขานั้นยังไม่เกิด เคยพูดออกไปเล่นๆว่าถ้าจะหาเมียทั้งทีก็ต้องให้กว่าสิบปีลงไป ไม่คิดเลยว่าจะได้ตามอย่างที่พูด


แผงอกขาวบวกกับมัดกล้ามหน้าท้องเรียงสวย...วาณิชาเผลอยกมือแตะและลูบไปมาทำให้ภากรรู้สึกสั่นกระสันอยู่ภายใน สาวน้อยที่เผลอตัวเผลอใจไปชั่วขณะก็เริ่มรู้ตัวเมื่อถูกฝ่ามือหนาของเขาลูบไปมาที่บั้นท้ายกลมกลึง


"พี่กร!! เอามือออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"


"หืม!? ไม่มองดุแบบนั้นสิ คิดว่าห้ามได้หรือไง?"


"ว้าย !!" คนตัวเล็กโดนผลักให้นอนลงอยู่ใต้อาณัติของเขา "ทะลึ่ง!!"


"หึ! ทะลึ่งแต่ได้แบบนี้ก็คุ้ม อื้มมม" ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มโน้มลงจูบซับริมฝีปากเอิบอิ่มของเมียตัวน้อยไม่ยอมปล่อย


"พะ พี่กร อื้อ" เสียงหวานเรียกชื่อคนที่กำลังสูดดมกลิ่นกายของเธอไม่หยุด ริมฝีปากของเขาจูบวนไปทั่วใบหน้าของสาวน้อย "ณิชา อะ อื้อ อื้ม" 


ภากรเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่ส่งรอยยิ้มให้เขาอยู่ "หืม? ทำเป็นอายไปได้"


"มะ ไม่ได้อายสักหน่อย"


ภากรหลุดขำออกมาเล็กน้อย วาณิชาแสร้งเมินหน้าหนีทั้งๆที่แดงซ่านไปทั่ว "ณิชา พี่รักหนูนะ"


หนูอย่างงั้นหรอ? เรียกแบบนี้รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็กประถมที่คอยเดินตามผู้ใหญ่ต้อยๆ ภากรหยัดกายขึ้นแล้วประกระดุมชุดนอนของวาณิชาออกทีละเม็ด ผิวขาวนวลสวยกับเนื้ออวบอิ่มเผยเด่นประจักษ์แก่สายตาของคนตะกละ


"พี่กร...หนักนะ อ๊ะ! อื้มม"

เสียงนั้นถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ รสจูบอันแสนอ่อนหวานกำลังปลอบประโลมคนตัวเล็กที่ช่างอ่อนไหว ลิ้นชื่นเกาะเกี่ยวหยอกล้อกับคนไร้เดียงสาซึ่งเธอตอบสนองกลับมาแม้จะไม่ชำนาญแต่ก็กระตุ้นอารมณ์ชายของเขาได้เป็นอย่างมาก สองหนุ่มสาวกอดรัดคลอเคลียกันอยู่สักพักก็ปลดเปลื้องผ้าขนหนูผืนน้อยที่ห่มกายจนหมดไม่เหลืออะไรปกปิดเอาไว้ ภากรโถมตัวทาบทับวาณิชาแล้วพรมจูบไปทั่ว


"อาาา " เสียงหวานถามคนที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาว


"จุ๊บ! อ้อนพี่อีกสิตัวเล็ก" ก็เธอเป็นเด็กน่ารักน่าชัง ตาแก่ที่ไหนล่ะจะอดใจไหว


"อะ...อื้อ ทำ อ๊าา ทำตัวเหมือนเด็กเลย อื้มม ซี้ดด" ร่างเล็กสั่นไหวเมื่อมือใหญ่สอดไปใต้เสื้อ เขาลูบไล้หน้าท้องแบบราบแล้วเลื่อนขึ้นไปบีบนวดเบาๆที่สองเต้าทรวงใหญ่ ภากรอ้าปากกว้างดูดกินยอดสีทับทิมคู่สวยของเธอ


"จุ๊บๆ จ๊วบบ จ๊วบๆ"


จุ๊บ !


"อะ อ๊าาา" ลิ้นชื่นตวัดเลียชิมรสชาติหอมหวาน...วาณิชาบิดกายเร่าๆรับสัมผัสซาบซ่านจากเขา สองมือจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเธอเริ่มหายใจไม่ทันเสียแล้ว "อื้อ...อื้อ พี่กรขา อาส์"


แฮ่กๆ


เสียงหายใจหอบกระเส่าดังผสาน ร่างสูงละความสนใจจากหน้าอกของเธอแล้วโอบรัดกายสาวแนบชิด ในหัวคิดถึงแต่สาวน้อยผู้กุมหัวใจของเขาเพียงเท่านั้น


ภากรจูบไต่ลงมาตามผิวเนียนลื่นมาเรื่อยๆ ผกางามแรกแย้มกำลังส่งกลิ่นยั่วยวนให้ผึ้งหนุ่มมาลิ้มรสเกษร "แผล็บๆ จ๊วบบ" ทุกสัมผัสของเขานั้นกระตุ้นเธอได้มาก ทันทีที่ลิ้นอุ่นแตะเข้าที่จุดอ่อนไหววาณิชาก็สะดุ้งเฮือกมาเป็นระรอก ไม่ไหวแล้ว...เธอจะขาดใจอยู่แล้ว "จุ๊บๆ จ๊วบบ แผล็บ จ๊วบ"


"อ๊าาา"


ทุกอย่างพร้อมใช้งานแล้ว...


"ณิชาจ๋า พี่พร้อมแล้วนะ" เสียงสั่นกระเส่าพร่ำบอกเพราะความปวดหนึบอยากจะระบาย ลำกายขยายถูไถอยู่ปากถ้ำฉ่ำแฉะก่อนจะรีบร้อนเข้าไป 


"อาส์"


"อะ ฮ๊าาาา" ภากรยึดสะโพกกลมของเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับ เขาแช่ความเป็นชายไว้สักพักให้เธอคุ้นชินก่อนจะเริ่มขยับตัวช้า วาณิชารู้สึกเสียดเสียวปานร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าเหยเกแสดงออกมาภากรจึงมอบรสจูบอีกครั้งเป็นการปลอบใจ ชายหนุ่มค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าออกมาช้าๆเนิบนาบ 


"อ๊ะ อื้ออ"


"อ่าส์ ซี้ดดด" ร่างสูงฉกวูบจูบซับร่างกายของวาณิชา เธอกำลังทำให้เขาคลั่งแทบบ้า


เฮือกกก


ร่างงอนงามสั่นระริก เสียงครวญครางดังกว่าเก่าเมื่อเขาใช้นิ้วบนขยี้เกษรงามพร้อมเร่งจังหวะเข้าออก วาณิชายกมือป่ายปัดไปทั่วจนที่นอนยับยู่นี่ไม่เหลือเค้าเดิม


"กรี้ดดด อ๊าา อึก พี่ พี่กร อ๊ายยย"


"หึ! ฮึ่มม อย่าตอดพี่แรงสิณิ...ณิชา อาาาา เด็กน้อย อื้ม ของพี่กร"


ปั่บ ปั่บ ปั่บ !!


อาห์ ~


ฟึ่บ !!


เขาพลิกตัวจับร่างบางขึ้นนั่นควบบนกาย วาณิชามือเล็กท้าวบนที่แผงอกแกร่งแล้วนิ่งไม่ไหวติง ภากรพยักหน้าก่อนที่สาวน้อยร้ายเดียงสาจะเริ่มขยับตัวสร้างความสุขสมให้ เขาจับสะโพกกลมกลึงขยับขึ้นลงช้าๆไปสักพักจึงปล่อยให้เธอจัดการด้วยตนเอง


"อ๊ะๆ เสียวจัง อื้มมม ซี้ดดด"


มือหนายกขึ้นบีบเคล้นสองเต้าที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรกขย่ม "อาาา ขย่มพี่อีกสิ โอว ซี้ดด ณิชาของพี่"


ปึก ปึก ปึก!


"อะๆ อ๊าาาา"


ร่างสูงเด้งสะโพกสวนขึ้นถี่ๆ เขาจับสะโพกกลมกลึงไว้มั่นให้จังหวะไม่ขาดตอน ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความวาบหวามไม่นานนักก็ถึงปลายฝั่งแห่งความสุขสม วาณิชาฟุบลงหายใจหอบบนร่างกายหนักแน่น ได้พักหายใจแป็บๆก็ถูกจับอยู่ในท่ายืนเข่า หน้าขาของเขากระทบกับบั้นท้ายได้รูปจนเกิดเสียงดังหยาบโลน ภากรบีบขยำเนื้อนวลขึ้นเป็นรอยนิ้วเมือเพื่อระบายความหวิววาบในทรวง


"อ๋าาา จุกอ่ะ ซี้ดด โอ๊ยย"


พั่บ พั่บ พั่บ!


"อย่าเกร็งสิ อาาา แบบนั้นแหละณิชา ซี้ดดด"


"อ๊าส์ ตรงนั้น อ๊ะๆ" ความคับแน่นในกายของสาวน้อยที่กำลังจะทำให้เขาแทบคลั่ง แรงตอดรัดนั้นทำให้รู้สึกดีอย่างที่สุด บทเพลงรักหวานยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ความสุขถูกเติมเต็มให้กันจนท่วมท้น ทั้งสองแรกเปลี่ยนจังหวะรักเร่าร้อนกันอย่างไม่มีใครยอมใครทั้งสิ้น


ตุบ !!


คนตัวเล็กถูกวางราบหงายอีกครั้ง ขาเรียวถูกจับแยกแล้วร่างสูงจึงแทรกเข้าตรงกลาง "อึก อ๊าาา"


วาณิชาเปรยตามองก่อนจะยกสองแขนโอบรัดต้นคอแกร่ง สาวน้อยสูดปากส่งเสียงครางระงม...เธอทั้งเจ็บและเสียวไปในเวลาเดียวกัน


พั่บ พั่บ พั่บ !


"อ๊ะๆๆ ณิชาไม่ไหวแล้ว..อื้อ"


"ฮึ่มมม ซี้ดด จะเสร็จแล้ว อีก อื้อ อีกนิดนะสาวน้อย อาห์"


"อะๆ อ๊ายย กรี๊ดดด"


"ณิ โอ้ววว ณิชา"


ปั่บ ปั่บ ปั่บ


"กรี้ดดด / อึก อาส์"


"ณิ...ชา... อาาาห์" ภากรปลดปล่อยเข้าไปภายในร่างกายของสาวน้อยทุกหยาดหยดแต่นี่ยังไม่เพียงพอสำหรับเขา วาณิชาที่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจดีก็ถูกเอารัดเอาเปรียบจากคนตัวสูงอีกหลายรอบ และกว่าเขาจะรู้สึกอิ่มก็พากันไปแตะปลายฝั่งฝันไม่รู้ต่อกี่รอบ


ภากรหายใจหอบๆก่อนจะถอนกลางกายออก วาณิชาปรือตามองเขาด้วยความอ่อนแรงไม่นานก็ถูกอุ้มไปอาบน้ำอีกครั้ง "อื้อ ณิชาเหนื่อยแล้ว"


ชายหนุ่มยังคงคลอเคลียเรือนร่างของเมียเด็กไ่ม่เลิก หลังจากอาบน้ำให้เสร็จคนตัวเล็กก็ได้กลับมานอนยังที่นอนนุ่มอีกครั้งโดยมีภากรอยู่ข้างๆ แขนแกร่งกอดร่างของเธอเอาไว้ราวกับบอกว่าชีวิตจะไม่ยอมแยกจากไปไหน... วาณิชาขยับเข้าหาความอบอุ่นจากตัวเขาแล้วค่อยๆหลับลงในอ้อมแขนของภากร


________100%________


นี่คือหน้าที่หลักของสามีสินะ ฮึๆ

พี่กรคือต้นแบบของน้องชาย


ขอฝากสารวัตรรุ่นน้องสุดกวนของพี่กร กับ ผู้กองคนสวยด้วยนะคะ ลงตอนแรกไปแล้วนะ อิอิ...

เดี๋ยวมาต่อนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น