by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

43/ คุณโปรดกินลิ้นหลงอีกแล้ว (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 43/ คุณโปรดกินลิ้นหลงอีกแล้ว (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 43

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.7k

ความคิดเห็น : 214

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 06:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
43/ คุณโปรดกินลิ้นหลงอีกแล้ว (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​​หลงรักP...   

"บอสเห็นคุณโปรดมั้ย หลงตามหาตั้งนานแล้วไม่รู้ไปอยู่ไหน" หลงเดินหาคุณโปรดจนทั่ววัดแล้วก็ยังไม่เห็น เดินจนหลงกับน้องอายเหนื่อยลิ้นห้อยเหมือนกันแล้วเนี่ย 

"เห็นขับรถออกไปพักใหญ่แล้วนี่ไปบ้านพี่ตุลย์มั้งเหม่งตามหาพี่เขาทำไมล่ะ แหมะ! เขามากินมานอนอยู่วัดแค่เกือบเดือนเหม่งถึงกับตามหาผู้ชายเลยเหรอ ใจแตกนะเนี่ย" หลงหยิกแขนบอสแรงๆจนร้องโอ๊ยๆเลย สมน้ำหน้าชอบหาว่าหลงใจแตกดีนัก คุณโปรดอีกคนพอหลงจะดูหนังในโทรศัพท์ของบอสก็ไม่ยอมให้หลงดู เอาแต่บอกว่าเดี๋ยวจะใจแตกทั้งที่ตัวเองก็ดูกับบอสสองคนขี้งกจริงๆ แต่หลงก็แอบเปิดโทรศัพท์บอสดูแล้วแหละ หลงแค่อุบไว้ไม่เล่าให้ใครฟังหรอก เพราะดูแล้วน้องหนอนมันโตขึ้นเดี๋ยวหลงจะโดนหาว่าใจแตกอีก 

"งั้นบอสไปส่งหลงที่บ้านพี่มินหน่อยสิ นี่จะค่ำแล้วคุณโปรดยังไม่มาเลยหลงหิวขนมเมื่อเย็นพี่ติณฑ์ก็มาแย่งกินหมด เฮ้อ อีกหน่อยพี่ติณฑ์คงต้องเดินส่ายพุงแน่ๆ" 

"แน่ะ ทำเป็นเอาขนมมาอ้างด้วย เดี๋ยวนี้ชักรู้มากนะเหม่งตกลงว่าหิวขนมหรือไม่อยากห่างจากพี่เขากันแน่ ฮ่าๆๆก็ได้ๆถือว่าเป็นการสนับสนุนให้น้องได้ออกเรือนไวๆแล้วกัน ปะรีบไปรีบกลับเดี๋ยวหลวงตาจะเรียกหาอีก" หลงไม่เข้าใจว่าบอสพูดเรื่องอะไรแล้วอะไรคือออกเรือน แต่บอสคงหมายถึงคุณโปรดกับหลงแน่ๆ ก็ตั้งแต่ที่คุณโปรดมาอยู่วัดน่ะบอสชอบเล่นกับคุณโปรดบ่อยๆ หลงแอบเห็นบางทีก็พากันดูหนังที่มีผู้หญิงร้องอื้อๆอ้าๆแล้วบอสก็วิ่งเข้าห้องน้ำบ่อยๆ แต่คุณโปรดเขานั่งดูเฉยๆนะไม่เห็นวิ่งเข้าวิ่งออกเหมือนบอสเลย สงสัยรูฉี่บอสจะรั่วมั้งเนอะ  

"พี่มินสวัสดีครับ พี่ติณฑ์ข้าวติดคิ้วจ้ะเดี๋ยวน้องหลงเอาออกให้นะ" หลงเดินไปหาพี่มินในห้องครัวก็เห็นพี่มินกำลังทำกับข้าวอยู่ ส่วนพี่ติณฑ์ก็กำลังต่อสู้กับข้าวผัดอยู่เหมือนกัน เฮ้อกินข้าวทีไรเหมือนเอาข้าวมาเทใส่หน้าใส่หัวตัวเองทุกทีเลยนะพี่ติณฑ์หนิ 

"พี่ทำกับข้าวเสร็จพอดี มากินข้าวกับน้องติณฑ์สิน้องหลง บอส " 

"ไม่อ่ะพี่ ผมแค่พาเด็กมาตามหาผู้ปกครองน่ะ แล้วพี่หมอตุลย์กับพี่โปรดไปไหนล่ะพี่" 

"บอสพาเด็กที่ไหนมาหาผู้ปกครองเหรอ" หลงแกะข้าวที่แก้มกับคิ้วให้พี่ติณฑ์ไปด้วยถามบอสไปด้วย ก็มาด้วยกันสองคนแล้วบอสบอกพี่มินว่าพาเด็กที่ไหนมาหาผู้ปกครองล่ะงงจริงๆเลย

"น้องหลงกินข้าวด้วยกันนะจ๊ะ พี่ติณฑ์ป้อนให้จ้ะ" 

"น้องหลงกินมาแล้วจ้ะ พี่ติณฑ์กินเยอะๆเถอะจะได้ตัวโตๆเนอะ พี่มินจ๋าแล้วคุณโปรดไปไหนเหรอจ๊ะหลวงตาให้หลงมาตามจ้ะ" 

"แค่กๆๆ มุสาวาทา เวระมณี ศีลข้อสี่หัดสวดมั่งนะเหม่ง" 

"จิ๊บอส! เดี๋ยวฟ้องหลวงตานะว่าบอสแอบดูหนัง อุ๊บ!" บอสวิ่งมาปิดปากปิดจมูกจนหลงหายใจไม่ออก นี่บอสแกล้งหลงอีกแล้วนะ! 

"หื้ม? หนังอะไรกันเหรอน้องหลง" 

"แหะๆไม่มีอะไรหรอกพี่มิน อย่าไปเชื่อเหม่งมันเพ้อเจ้อไปเรื่อย ว่าแต่พี่หมอตุลย์กับพี่โปรดล่ะไม่เห็นเลยแฮะ" 

"อ๋อ พ่อน้องติณฑ์กำลังกลับน่ะนั่นไงพูดถึงก็มาพอดี แต่พี่โปรดนี่ยังไม่เห็นกลับบ้านเลยนะ" 

"เอ๊ะ! คุณโปรดไม่อยู่บ้านพี่มินแล้วไปไหนเนี่ย" 

"อ่าว หลงกับบอสก็อยู่เหรอ อ้วนข้าวติดหัวน่ะ แม่จ๋าคิดถึงจังจุ๊บ" หลงรีบก้มหน้าทันทีที่เห็นพี่ตุลย์จุ๊บปากพี่มิน ทั้งที่เห็นบ๊อยบ่อยแต่ก็ยังเขินทุกที

"สวัสดีครับพี่หมอตุลย์"

"สวัสดีจ้าพี่ตุลย์ แล้วคุณโปรดล่ะจ๊ะหลวงตาให้หลงมาตามคุณโปรดจ้ะ" หลงก็ชะเง้อคอมองหน้าบ้านเผื่อว่าคุณโปรดจะเดินตามเข้ามา แต่ก็ไม่มีแฮะ 

"อ๋อ ไอ้โปรด นั่นไงมาพอดี" หลงก้มหน้าแอบยิ้มตอนได้ยินเสียงรถคุณโปรดขับมาจอดหน้าบ้าน เอ..หลงจะนั่งรอตรงนี้หรือจะวิ่งไปจ๊ะเอ๋คุณโปรดให้ตกใจดีนะ 

"อ่าว คุณหมอนุ่นสวัสดีครับ" คุณหมอนุ่น? หน้าคุณหมอคนสวยที่พี่พยาบาลชี้ให้ดูตอนนั้นลอยเข้ามาในตาเลย หลงเงยหน้าไปมองก็เห็นคุณโปรดกับคุณหมอคนสวยยืนอยู่ด้วยกันที่ประตูห้องครัว ดูแล้วเหมาะกันจังเหมือนนางฟ้ากับเทวดาแน่ะ 

"สวัสดีค่ะคุณมิน น้องติณฑ์สวัสดีครับแล้วเอ่อ..." 

"นี่น้องหลงกับบอสน้องชายของผมเองครับ มาทานข้าวด้วยกันก่อนนะครับคุณหมอ พี่โปรดกับพ่อจ๋าด้วยไปล้างมือแล้วมาทานข้าวกันครับเดี๋ยวมินตักข้าวให้" 

"สวัสดีครับคุณหมอ พี่มินพี่ตุลย์หลงกลับก่อนนะจ๊ะเดี๋ยวหลวงตาจะเป็นห่วงน่ะจ้ะ พี่ติณฑ์น้องหลงกลับก่อนนะจ๊ะ" 

"น้องหลงจ๊ะไหนบอกว่าหลวงตาให้มะ" 

"น้องติณฑ์เวลาเคี้ยวข้าวห้ามพูดครับ น้องหลงคืนนี้พี่มินจะโทรหานะครับ" 

"จ้า" หลงยกมือไหว้ทุกคนแล้วเดินเร็วๆแข่งกับบอสไปที่รถจักรยาน ก็บอสมาวิ่งนำหน้าหลงหนิหลงเลยวิ่งตามไม่งั้นหลงต้องได้วิ่งตามจักรยานแน่ๆ 

"บอสไปปั่นจักรยานเล่นที่สะพานกันมั้ย หลงอยากไปดูพระอาทิตย์ตกน้ำ" 

"เออปะเดี๋ยวพาไป เกาะแน่นๆนะจะยกล้อ อึ๊บ!" 

"บอสอย่าา หลงกลัวตกฮ่าๆๆ บอสนี่ขี้แกล้งถ้าหลงตกจักรยานมันต้องเจ็บแล้วต้องร้องแงๆแน่ๆ" 

"แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอ เหม่งจะได้จำไว้เป็นบทเรียนว่าอย่าใช้ชีวิตอย่างประมาทไม่งั้นเหม่งจะเจ็บตัว ถ้ากลัวตกก็กอดเอวพี่แน่นๆ" 

"อื้อ ขอบคุณนะ หลงเป็นอะไรไม่รู้ล่ะบอสใจมันเต้นเบาๆเหมือนจะร้องแงๆ แต่หลงก็ไม่อยากร้องไห้ให้คุณโปรดซักนิด แล้วก็ไม่อยากเข้าใกล้คุณโปรดอีกแล้วด้วย" หลงซบหน้าหลับตาลงกับหลังบอส ใจก็คิดถึงแต่คุณโปรดกับคุณหมอนุ่นคนสวย 

ไหนพี่ตุลย์บอกว่าปอรักเป็นเจ้าของคุณโปรดไงล่ะ แล้ววันที่หลงให้คุณโปรดดูน้องหนอนตอนโตคุณโปรดก็บอกว่ามีความสุขตอนอยู่กับหลง ตอนพูดแบบนั้นก็มาจุ๊บหลงด้วย เฮ้อ ขี้จุ๊อีกแล้วบาปจริงๆเลยคุณโปรดเนี่ย 

"โตแล้วนะเหม่งอย่าเพิ่งคิดเยอะ เขาอาจเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้" 

"คิดมากเรื่องอะไรเหรอบอส แล้วคนโตคิดมากไม่ได้เหรอ งั้นเวลาทำการบ้านก็ไม่ต้องคิดมากนะเพราะบอสก็โตแล้วเหมือนกัน" ตุบๆๆหลงเอาหัวเคาะหลังบอสแล้วต้องรีบยกขาขึ้นหวีดร้องดังๆ ก็พี่หมาตัวโตบ้านลุงมูลน่ะสิวิ่งตามจนเกือบจะทันอยู่แล้ว ถ้าพี่หมากัดนะหลงจะฟ้องพ่ออรรคคนดีให้มาสู้กับพี่หมาเล้ย!  

"อ่าว ไอ้บอส คืนนี้มึงมานอนนี่อีกแล้วเหรอวะ" หลงกับบอสเล่นเกมนับเลขอยู่ด้วยกันบนที่นอนคุณโปรดก็เดินเข้าห้องมา นี่หลงก็นอนห้องบอสตั้งแต่ตกพี่ขนุนแล้ว​ แต่พอเห็นคุณโปรดกับแฟนที่บ้านพี่มินเมื่อหลายวันก่อน หลงก็ไม่ค่อยได้คุยได้เล่นกับคุณโปรดอีก ฮึ! ไม่อยากเห็นหน้าคนบางคน เดี๋ยวย้ายไปนอนห้องหลวงตาตามเดิมดีกว่า

"ครับพี่ ลุงพจน์เขามานอนกับหลวงตาน่ะ" 

"บอส หลงได้เลขเก้ารูปเหมือนกันด้วย บอสจ่ายตังค์มาเลย" 

ป๊อก! "เอ๋อ เป็นเด็กเป็นเล็กในวัดในวายังมาเล่นการพนันอีกนะ ไอ้บอสมึงอีกคนมาสอนเอ๋อเล่นไพ่กูจะบอกหลวงตา" 

"ขี้ฟ้องเนอะบอสเนอะ" หลงหันไปคุยกับบอสแต่ไม่คุยกับคุณโปรดหรอก เห็นหน้าแล้วอยากตีเพี๊ยะๆให้เจ็บจนร้องแงๆวิ่งไปฟ้องพ่ออรรคคนดีเลย 

"หึหึ ขี้ฟ้องเหมือนคนบางคนนั่นแหละ แต่ไม่ได้ขี้หึงเหมือนคนแถวนี้ก็แล้วกัน" ขี้หึง? ถึงจะสงสัยว่าคืออะไรแต่หลงก็ไม่ถามคุณโปรดหรอก ไว้แอบถามบอสทีหลังดีกว่า 

ตรู๊ดๆๆ นั่นไงมันมาอีกแล้ว!! หลงแอบมองตามคุณโปรดที่เดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก ใครโทรมาได้ทุกคืนนะ ไม่รู้หรือไงว่ากลางคืนเขาไม่ให้คุยโทรศัพท์ไม่งั้นหูจะตึง จิ๊! โทรไปเล่าให้พ่ออรรคคนดีฟังดีกว่า 

"โทรหาใครเหม่ง โทรศัพท์มีเงินด้วย? ใครเติมให้วะ" 

"พ่ออรรคคนดีเติมให้ อื้อ หลงโทรหาพ่ออรรคคนดีไม่ติดไม่รู้คุยกับใครบ๊อยบ่อยทุกคืนเลย งั้นโทรหาพี่ดิวดีกว่า" หลงกดโทรศัพท์หาพี่ดิวสองตรู๊ดแล้วรีบวาง ก็พี่โยสอนว่าให้ดังสองตรู๊ดแล้วรีบวางเลยจะได้ไม่ต้องเปลืองตังค์นี่นา 

"ว่าไงลาบ แล้วโทรศัพท์แบตจะหมดรึไงดังสองทีไม่ทันได้รับก็ตัดสายละ แม่งใช้ระบบยิงเหรอวะ" 

"ก็พี่โยสอนแบบนี้หนิ พี่ดิวหลงไม่อยากเห็นคุณโปรดแล้ว พอเห็นทีไรก็อยากตีเพี๊ยะๆให้ร้องแงๆไปเลย" 

"เหม่งพูดธรรมดาก็ได้ไม่ต้องกระซิบ กระซิบทีเสียงดังไปถึงข้างล่าง พี่โปรดได้ยินแล้วมั้งว่าโดนนินทาอยู่เนี่ย" 

"จิ๊! บอสนี่ พี่ดิวหลงไม่ชอบคุณโปรดล่ะ" 

"อ่าว ท่านไปทำอะไรให้ไม่ถูกใจอีกล่ะ อยู่ๆถึงเกลียดขี้หน้าขึ้นมาน่ะ" หลงก็ไม่รู้จะตอบพี่ดิวว่ายังไงดี รู้แต่ไม่ชอบที่คุณโปรดแอบคุยโทรศัพท์กลางคืนบ่อยๆ ไม่ค่อยมาเล่นกับหลงตั้งแต่ที่พาแฟนมาบ้านพี่มินแล้วล่ะ แต่ก็ยังซื้อขนมกับช็อกโกแลตมาให้หลงกินเหมือนเดิมนะ 

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่หลงเกลียดขี้หน้าคุณโปรดตั้งแต่เห็นแฟนคนที่สองของคุณโปรดแล้ว พี่ดิวเคยเห็นแฟนของคุณโปรดมั้ยเป็นคุณหมอชื่อคุณหมอนุ่นน่ะ ไม่เห็นจะน่ารักเลยปอรักน่ารักกว่าเยอะเนอะบอสเนอะ" 

"เฮ้อเหม่ง ก่อนจะถามอะไรได้คิดหน่อยมั้ยวะ เหม่งเคยเจอปอรักแฟนพี่เขารึไงถึงบอกว่าเขาน่ารักกว่าคุณหมอนุ่นน่ะ แล้วรู้ได้ไงว่าคุณหมอนุ่นเป็นแฟนคนที่สอง บางทีเขาอาจเป็นตัวจริงตอนนี้ก็ได้" 

"จิ๊! บอสน่ะไม่รู้เรื่องอะไรหรอก พี่ตุลย์บอกว่าปอรักน่ารักแล้วก็เก่งกว่าหมอนุ่นเยอะแยะ ใช่มั้ยพี่ดิวเนอะๆ" 

"หึหึ ใช่แล้วมั้ง นี่อย่าบอกว่าลาบหึงท่านแทนปอรักล่ะ" นั่นสิหึงคืออะไร? ถามพี่ดิวดีกว่า 

"พี่ดิวหลงมีอะไรจะถามหึงคืออะไรจ๊ะ เมื่อกี้คุณโปรดก็บอกว่าดีกว่าคนขี้หึงแถวนี้ แถวนี้มีคนชื่อขี้หึงด้วยเหรอชื่อตลกเนอะ" 

"หึงก็คือไม่ชอบไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาใกล้มาคุยกับคนบางคนที่เราชอบไง เวลาเห็นหมอนุ่นมาคุยกับท่านแล้วลาบรู้สึกว่าไม่ชอบบ้างมั้ยล่ะ"

"อื้อ หลงไม่ชอบ เห็นแล้วก็อยากตีคุณโปรดเพี๊ยะๆ แล้วแบบนี้มันจะตายมั้ยพี่ดิว หลงต้องทำยังไงถึงจะรักษาหาย หรือไปให้พี่ตุลย์รักษาดีจ๊ะ บอสพรุ่งนี้ส่งไปหาพี่ตุลย์หน่อยนะ พี่ดิวบอกว่าถ้าไม่รักษาหลงจะตาย" 

"เฮ้ยลาบพี่ยังไม่ได้พูดแบบนั้นซักหน่อย เฮ้อ ไม่สงสัยเลยจริงๆว่าทำไมท่านโปรดถึงปวดหัว เออ แล้วทุกวันนี้ยังได้กินขนมฟรีจากท่านอยู่มั้ย" 

"อื้อ ได้เยอะแยะทุกวันเลย หลงก็เอาไปแบ่งให้พี่ติณฑ์ทุกวันเหมือนกัน" 

"แล้วถ้าท่านซื้อขนมให้ทุกวันแต่ท่านไปกินขนมกับคนอื่น กับถ้าไม่ได้ขนมจากท่านโปรดแต่ท่านเขาอยู่กับลาบคนเดียวไม่ไปไหนไม่คุยกับคนอื่น ลาบเลือกอันไหนชอบแบบไหนมากกว่ากัน" หลงกำลังคลานไปเอาช็อกโกแลตมากิน แต่พอพี่ดิวถามหลงก็คลานกลับมานั่งเอาหลังพิงหลังบอสเหมือนเดิม พี่ดิวถามอะไรไม่รู้ทำให้ไม่กล้าหยิบช็อกโกแลตมากินเลย

"ลาบ ลาบเว้ย! ยังอยู่มั้ยน้อง" 

"อยู่ แต่หลงจะกินขนมก็ไม่กล้ากิน หลงกลัวว่า…" หลงไม่กล้าพูดต่อว่ากลัวคุณโปรดจะไปกินขนมกับคนอื่น เดี๋ยวบอสแซวว่าหลงแอบชอบคุณโปรดอีกหลงไม่ได้ชอบสักหน่อย...ชอบนิดเดียวก็ได้เหมือนที่หลงชอบน้องอายนั่นแหละ 

"เอางี้ ระหว่างท่านโปรดกับขนมลาบเลือกอะไร" 

"เอ่อคือว่า คือว่า" 

"ก็บอกพี่ดิวไปสิว่าเหม่งเลือกขนมน่ะ" 

"จิ๊! บอสไม่มีมารยาท ไม่รู้เหรอว่าตอนคนอื่นกำลังคุยโทรศัพท์เขาไม่ให้พูดแทรก แล้วเอาหูมาแอบฟังทำไมเนี่ย!" หลงหยิกขาบอสแรงๆเลย คนไม่มีมารยาทนิสัยเหมือนใครก็ไม่รู้ 

"จ้าๆพ่อคนมีมารยาท ทำยังกับตัวเองไม่ทำเนี่ยเนอะอย่าให้แฉเล้ย เหม่งน่ะเวลาพี่โปรดอยู่ที่ไหนตัวเองก็ชอบไปเล่นใกล้ๆ เวลาพี่โปรดคุยโทรศัพท์ก็ชอบไปแอบฟังเขาคุย แบบนี้สงสัยว่าเหม่งจะแอบรักพี่โปรดจนอยากได้เขาเป็นแฟนแล้วมั้ง" 

"บอส!" ตุบๆๆ หลงทุบขาบอสแรงๆกว่าเดิมเลย คนอะไรชอบใส่ร้ายคนอื่นหลงไม่เคยทำอะไรแบบนั้นสักหน่อยจริงๆนะ 

"พี่ดิววว" 

"หึหึ พอเลยลาบไม่ต้องเล่นใหญ่ แค่ไอ้ตัวที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้มันก็เล่นใหญ่ให้ดูทุกวันละ ลาบฟังให้ดีๆนะถ้าอยากให้ท่านเล่นด้วยแล้วอยู่กับลาบคนเดียวน่ะ" 

"อื้อ" หลงพยักหน้าไปด้วย ก็คนมันคิดแบบนั้นจริงๆนี่นา

"งั้นเวลาหมอนุ่นอะไรนั่นมาหา ลาบต้องเรียกร้องความสนใจจากท่านนะทำเป็นปะ?" 

"…??" อะไรคือเรียกร้องความสนใจกันนะ แล้วหลงต้องทำยังไงล่ะ?

"หลงทำไม่เป็น" 

"งั้นเอาโทรศัพท์ให้บอสมันเปิดลำโพงสิ" 

"อันนี้หลงทำเป็น" หลงรีบเปิดเสียงโทรศัพท์ให้บอสได้ยินไปด้วย แล้วพี่ดิวก็สอนว่าหลงต้องทำยังไงมั่งบอกให้บอสช่วยหลงทำด้วยแหละ 

"พี่ๆ แค่นี้ก่อนนะ" บอสรีบปิดโทรศัพท์ของหลง แล้วแป๊บเดียวคุณโปรดก็เดินเข้ามาในห้อง จิ๊! ไปแอบคุยโทรศัพท์กับใครตั้งนานก็ไม่รู้ ขอให้โดนผีป้าผ่อนมาหลอกทีเถอะ! 

"มองแรงไปนะเอ๋อ เลิกเล่นแล้วไปแปรงฟันมานอนเลย" 

"หลงแปรงฟันก่อนนอนไปแล้ว คืนนี้ก็ไม่ได้กินขนมด้วยงั้นหลงนอนเลยดีกว่า" หลงคลานไปนอนฝั่งริมหน้าต่างแล้วให้บอสมานอนตรงกลาง คืนนี้ไม่ให้คุณโปรดนอนจับมืออีกหรอก

"บอส ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัดนะ ถ้าหลงหมดความอดทนเมื่อไหร่ก็ทางใครทางมันไปเลย เพราะใช้ความอดทนกับคนไม่เห็นคุณค่า มันก็จะได้แต่ความเสียใจกลับมา เนอะบอสเนอะ" หลงจ้องคุณโปรดตาดุๆเหมือนตอนดุน้องอาย และพูดเหมือนที่พี่ดิวสอนเมื่อกี้ ก่อนจะหันหลังให้คุณโปรดไปเลย 

เอ...เมื่อไหร่คุณหมอนุ่นจะมาหาคุณโปรดนะหลงจะได้ทำอย่างที่พี่ดิวสอนสักที พรุ่งนี้ไปเล่าให้พี่ขนุนฟังดีกว่า เล่าให้พี่ติณฑ์ฟังไม่ได้หรอกถ้าพี่ติณฑ์รู้เข้าจะต้องเสียใจที่หลงชอบคุณโปรดเกือบเท่ากับพี่ติณฑ์แน่ๆ พี่ติณฑ์จ๋าน้องหลงชอบคุณโปรดน้อยกว่าพี่ติณฑ์นะจ๊ะ เพราะยังไงน้องหลงก็ชอบพุงของพี่ติณฑ์มากที่สุดในโลกเลยจ้ะ    

​"จ้า หลงเล่นกับน้องอายอยู่จ้ะ คิดถึงเหมือนกันแต่หลวงตาไม่ให้ออกไปเล่นข้างนอกวัดนี่นา หลงต้องไปถูกุฏิหลวงตาแล้วนะจ๊ะ พรุ่งนี้หลงจะรอโทรศัพท์จ้ะ บ๊ายบายจุ๊บๆ" หลงเก็บโทรศัพท์เอาหนังยางมัดกับเสื้อไว้เหมือนเดิม แล้วอุ้มน้องอายเดินผ่านหน้าคุณโปรดกับคุณหมอนุ่น หลงทำคอแข็งๆไม่หันไปมองไม่หันไปทักแบบที่พี่ดิวสอนด้วยนะ พอถึงหน้ากุฏิหลวงตาก็รีบวางน้องอายลง แล้ววิ่งขึ้นไปข้างบนแอบแง้มประตูหน้าต่างดูคุณโปรดกับคุณหมอนุ่นคนสวยนั่งคุยกันอยู่ที่ศาลาหน้ากุฏิของหลวงตา 

จิ๊! ทำไมไม่ไปนั่งคุยตรงที่เขากำลังทำศาลาใหม่นะ กระเบื้องจะได้หล่นใส่หัวให้แตกทั้งคู่ไปเลย แล้วทำไมคุณโปรดไม่เห็นวิ่งตามขึ้นมาเหมือนที่พี่ดิวบอกล่ะ หรือว่าชอบอยู่กับหมอนุ่นมากกว่าอยู่กับ..หลง 

ตรู๊ดๆๆ "เหม่งเมื่อกี้พี่โปรดได้ยินมั้ย แล้วพี่เขาทำยังไงมองเหม่งมั่งปะ" หลงเดินออกห่างจากหน้าต่างแล้วมานั่งพิงประตูห้องของหลวงตาแทน ขามันสั่นๆที่เห็นคุณโปรดยิ้มและคุยกับหมอนุ่นอยู่ที่เดิม ไม่เห็นหันมาสนใจหลงเลยสักนิดเดียว

"คุณโปรดเขานั่งคุยกับหมอนุ่นคนสวยเหมือนเดิมน่ะ ทำไมไม่เห็นเหมือนที่พี่ดิวบอกล่ะบอส หลงไม่เล่นแบบที่พี่ดิวสอนแล้วนะ เล่นมาสองสามวันละไม่เห็นจะมาสนใจอะไรเลย ไม่สนใจก็ไม่ต้องสนใจหลงก็จะเลิกสนใจคุณโปรดแล้วจริงๆเหมือนกัน หลงไปเล่นกับคนอื่นก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลย" 

"เฮ้ยเหม่งใจเย็นๆก่อนสิ มันอาจจะไม่เป็นแบบที่คิดก็ได้ หัวเหม่งแล้วยังใจน้อยอีกนะคนเรา"

"ช่างเถอะหลงขี้เกียจเล่นแล้ว เย็นนี้กลับมาบอสก็ซื้อน้ำฟักทองมาให้หลวงตาด้วยละกัน หลงถูห้องก่อนแค่นี้นะบอส" หลงรีบวางโทรศัพท์ก่อนที่บอสจะหลอกให้ไปคุยกับคุณโปรดเหมือนเดิมอีก ก็บอสน่ะชอบบอกให้หลงไปคุยกับคุณโปรดอยู่เรื่อยหนิ คืนนี้มานอนห้องหลวงตาดีกว่า หลงคิดถึงคุณรองเท้ามากกว่าอยากนอนจับมือกับคุณโปรดตั้งเยอะแน่ะ 

ฮึ! เชิญเล่นกับคุณหมอคนสวยตามใจเถอะ หลงก็จะเล่นกับคุณรองเท้าเหมือนกัน มีความสุขกว่าเล่นกับคุณโปรดมากๆด้วยแหละ!  

ก๊อกๆๆ "ขอโทษครับหลวงตา เหม่งคืนนี้นอนที่ไหน" 

"นอนห้องหลวงตาน่ะ หลงง่วงจะนอนแล้วนะบอส" เมื่อเย็นตอนกินข้าว หลงได้ยินพี่พระคุยกันว่าวันนี้คุณโปรดจะออกไปกินข้าวกับคุณหมอ แล้วคุณโปรดก็ไปจริงๆ หลงเพิ่งได้ยินเสียงรถกลับมาเมื่อกี้นี่เอง

พอป้าผ่อนไม่ค่อยมาเดินเล่นแถวหน้าวัด คุณโปรดก็ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกจนมืดค่ำเลยนะ ทีเมื่อก่อนหลงขอให้ลุกไปส่งเข้าห้องน้ำยังไม่กล้าไปส่งเลย จนหลงต้องลุกมายืนฉี่ใส่ที่นอนเกือบทุกวันแน่ะ เฮ้อ สงสัยหลงต้องพูดเรื่องป้าผ่อนบ่อยๆแล้วล่ะ คุณโปรดจะได้ไม่กล้าออกไปเที่ยวเล่นกับคนอื่นข้างนอกจนมืดค่ำแบบนี้อีก 

ติ๊ง {โปรดปราณ : พี่ซื้อขนมมาให้แล้วนะ จะไม่มานอนห้องนี้จริงๆเหรอ} หลงสะกดตั้งนานกว่าจะเข้าใจ คุณโปรดชอบเขียนแล้วส่งไลน์มาให้อ่านบ่อยๆ หลวงตากับพี่มินก็บอกว่าตอนนี้หลงอ่านหนังสือเก่งขึ้นตั้งเยอะแน่ะ 

"หลวงตาจ๋า หลงไม่รู้เป็นอะไรบางทีก็อยากอยู่ใกล้คุณโปรด บางทีก็ไม่อยากอยู่ใกล้ แต่พอเห็นคุณโปรดอยู่กับคนอื่นแล้วไม่สนใจหลง หลงก็อยากร้องไห้แงๆอยากตีๆให้คุณโปรดเจ็บไปเลย แต่หลงก็ไม่อยากเห็นคุณโปรดเจ็บอีกนั่นแหละ มันหายใจไม่ออกเลยจ้ะ หลวงตาว่าหลงเป็นอะไรจ๊ะ" เมื่อไฟในห้องดับลง หลงก็อยากหลับตามไฟไปเหมือนกัน เลยได้แต่เอาคุณรองเท้าของหลงมากอดไว้และถามในสิ่งที่คิดมาหลายวันแล้ว จะถามบอสก็กลัวบอสล้อว่าแอบชอบคุณโปรดอีก 

"ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้หรอก เจ้าหลงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง จงมีศรัทธาและมีความเชื่อมั่น ว่าสักวันเจ้าหลงจะพบคำตอบของคำถามนี้เอง นอนเถอะพรุ่งนี้ตื่นเช้ามาสวดมนต์ด้วยนะ ทุกคำสวดทุกบททุกจบก็ขอให้ตั้งอยู่ในสมาธิ จำที่หลวงตาสอนได้บ้างมั้ย" หลงนอนตะแคงหันหน้าไปหาหลวงตาแล้วนึกถึงคำสอนของหลวงตา แต่คำสอนไหนล่ะก็หลวงตาสอนหลงไว้ตั้งเยอะแยะหนิ ลองเดาๆไปก่อนดีกว่า ตอนนี้ดึกแล้วหลวงตาคงไม่ลุกไปเอาไม้หวายมาเคาะตาตุ่มหลงหรอก 

"ต้องใช้ชีวิตอย่างมีสติ ต้องทำความเข้าใจว่าทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ตอนมีความสุขต้องทำใจยอมรับความทุกข์ที่กำลังจะตามมา แต่ตอนมีความทุกข์จะต้องมีสติและอดทนเอาไว้ ไม่นานความทุกข์ก็จะผ่านพ้นไปเหมือนกันใช่มั้ยจ๊ะ" หลวงตาหัวเราะเบาๆ แล้วบอกให้หลงนอนสักทีทั้งที่หลงอยากคุยกับหลวงตาเรื่องอื่นด้วย อย่างเรื่องของลุงพจน์กับป้าสายใจ เมียลุงพจน์น่ะเอาไม้มาไล่ตีจนลุงพจน์ต้องหอบเสื้อผ้ามานอนกับหลวงตาตั้งหลายวัน แล้วทำเป็นหลอกหลงว่ามานอนเป็นเพื่อนหลวงตา โถ่! หลงก็รู้เรื่องหรอกน่ะ 

"หลวงตาจ๊ะ ลุงพจน์กับป้าสายใจน่ะนะ" 

"อ่ะแฮ่ม นอนได้แล้วเจ้าหลง ถ้ายังจะพูดแข่งนกแก้วนกขุนทองอีก หลวงตาจะให้ลงไปนั่งพูดคนเดียวข้างล่างนะ" 

"จ้า ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยเล่าก็ได้เนอะ" หลงได้ยินเสียงหลวงตาถอนหายใจ แล้วก็ได้ยินเสียงหลวงตาพลิกตัว สงสัยจะนอนหันหลังให้หลงอีกแล้วนะเนี่ย เฮ้อ หลวงตาคงจะเป็นห่วงกลัวว่าพรุ่งนี้หลงจะตื่นไม่ไหวแน่ๆ งั้นนอนก็ได้ พรุ่งนี้วันพระจะมีชาวบ้านมาทำบุญเยอะแยะ แล้วหลงค่อยกระซิบเล่าเรื่องลุงพจน์กับป้าสายใจให้หลวงตาฟังตอนรอขึ้นเทศน์ก็ได้เนอะ  


 "แผลที่มือกับน่องหายดีแล้วรึยังครับน้องหลง มีรอยแผลเป็นมั้ย ได้ทายาที่พี่มินให้ทุกวันรึเปล่า" 

"อ๋อ ทาทุกวันจ้า พี่มินหลงขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยจ๊ะ" 

"หื้ม ถามอะไรครับ?" หลงนอนเอามือเท้าคางมองไปที่แม่น้ำยม กระท่อมนี้เป็นของพี่มินและหลงก็ชอบมากๆ เวลาพี่มินจะมาสวนทีไรหลงจะขอตามมาด้วยทุกที แต่ถามพี่มินยังไงดีนะถึงจะได้ไม่แก่แดด เพราะเวลาพี่ติณฑ์ถามอะไร คุณโปรดก็ชอบพูดว่าแก่แดดทุกที 

"ถ้าหลงไม่ชอบให้คุณโปรดคุยกับคนอื่น นั่นแปลว่าหลงหึงคุณโปรดแล้วหึงมันหมายถึงรักเหรอจ๊ะ รักแบบที่พี่มินกับพี่ตุลย์รักกันน่ะจ้ะ" 

"ไม่รู้สิ เพราะนิยามคำว่ารักของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน สำหรับพี่นะ ความรักคือความสม่ำเสมอ และความรักคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตและความรู้สึกของเราดีขึ้น มันคือแรงบันดาลใจอย่างหนึ่ง แต่ความรักที่ดีจะเป็นแรงผลักดันให้เรามีชีวิตที่ดี​ ไม่ใช่ทำให้ชีวิตและหัวใจรู้สึกแย่ลง ถ้าคิดว่ามีความรู้สึกที่เรียกว่ารักแต่ทำให้จิตใจย่ำแย่ เราก็ควรจะถอนตัวออกจากจุดนั้น เพราะไม่ว่าจะรักใครมากแค่ไหน เราก็ต้องรักตัวเองให้มากกว่านั้นสองเท่า ใจมันก็มีอยู่แค่นี้ อย่าไปแบกรับอะไรมากมายเลย อย่าไปคาดหวังว่าใครจะทำทุกอย่างเพื่อเรา เพราะไม่มีใครรักคนอื่นมากกว่ารักตัวเองหรอก ยังไงเราก็ต้องให้ความสำคัญกับการรักตัวเอง ดูแลความรู้สึกของตัวเองให้มากที่สุด น้องหลงเองก็เหมือนกัน ถึงต่อไปจะรู้สึกว่ารักใครซักคน แต่ก็ต้องไม่ลืมที่จะรักตัวเองนะ เข้าใจมั้ย"

 "อื้อ พี่มินพูดเหมือนที่พี่ตุลย์พูดเลย แต่พี่มินจ๋า หลงกลัวว่าหลงจะรักคุณโปรดจังเลยจ้ะ หลงรู้สึกว่าถ้ารักคุณโปรดแล้ว หลงจะต้องเสียใจแน่ๆ" ฝนที่เหมือนจะตกตั้งแต่ตอนเช้า ตอนนี้กำลังตกมาจริงๆด้วย หลงชอบตอนฝนตกถึงมันจะมองภาพตรงหน้าไม่ชัด แต่ถ้าฝนหยุดเมื่อไหร่อากาศก็จะเย็นสบายทุกที แล้วภาพที่เคยมองไม่เห็นมันก็จะชัดเจนขึ้นเอง เหมือนภาพกับเสียงอะไรหลายๆอย่าง ที่ชอบแว่บไปแว่บมาให้เห็นทุกที โดยเฉพาะคำว่าแมงปอกับพระอาทิตย์ เดี๋ยวนี้หลงได้ยินมันดังอยู่ในหูบ่อยๆ 

"แม่พี่มินเคยสอนว่า ถ้าเรามัวแต่กลัวที่จะยืน แล้วเราจะเดินได้ยังไง การกลัวเป็นสิ่งที่ดี อย่างน้อยมันจะช่วยให้เราปกป้องตัวเองได้ในระดับหนึ่ง มีความกลัวไว้เพื่อเตือนใจตัวเอง แต่อย่าเอามาเป็นทั้งหมดของการตัดสินใจทุกเรื่อง ค่อยๆเรียนรู้ไปเดี๋ยวหลงก็จะเข้าใจเองครับ จงเชื่อในเรื่องของโชคชะตา ถ้ามันถึงเวลาที่จะเป็นของเรา สุดท้ายมันก็จะเป็นของเรา อย่าเที่ยวไขว่คว้าหาความรัก เพราะมันจะอยู่กับเราได้ไม่นาน แต่ตราบใดที่เชื่อในพรหมลิขิตและโชคชะตา แล้ววันนั้นมันจะเป็นวันของเราเอง" คำพูดของพี่มินฟังดูยากเกินไปสำหรับหลง แต่ทั้งหลวงตาและพี่มินก็บอกเหมือนกันว่าหลงจะเข้าใจเอง แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่หลงเข้าใจสักทีล่ะ 

"แม่จ๋า ส้มตำที่สั่งมาแล้วครับ" 

"พี่มินนอนๆไม่ต้องลุก หลงไปช่วยพี่ตุลย์ถือเองจ้ะ พี่ตุลย์ซื้อไก่ย่างมาให้หลงด้วยมั้ยจ๊ะ" พอได้ยินเสียงพี่ตุลย์เรียก หลงก็รีบวิ่งไปรับที่หน้ากระท่อมเลย พี่ตุลย์ตัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวต้องเป็นหวัดฮัดชิ่วแน่ๆ 

"ซื้อมาเรียบร้อย อ่ะเอาไปใส่จานเดี๋ยวพี่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แม่จ๋าพ่อเปียกหมดเลยเช็ดตัวให้พ่อหน่อยนะครับ จุ๊บๆ" หลงหันหลังก้มหน้าปิดตาทันทีที่เห็นพี่ตุลย์จุ๊บปากพี่มิน อื้อ จุ๊บกันบ๊อยบ่อยเนอะ 

"หึหึ อยากจุ๊บแบบเขาบ้างเหรอเอ๋อ" พอเงยหน้ามาก็เห็นคุณโปรดยืนตัวเปียกใกล้หลงแล้วล่ะ ผมก็เปียกน้ำหยดลงมาเต็มหน้าแล้ว เดี๋ยวคุณโปรดต้องฮัดชิ่วๆอีกคนแน่ๆ 

"ทำไมตัวเองปล่อยให้ตัวเปียกเป็นพระอาทิตย์ตกน้ำอย่างนี้ล่ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" ไม่รู้ทำไมต้องพูดแบบนั้น แต่หลงก็พูดไปแล้ว และไม่รู้ทำไมต้องเอื้อมมือไปเช็ดน้ำฝนบนหน้าคุณโปรด แต่หลงก็ทำไปแล้วเหมือนกัน เอ...คุณโปรดทำหน้าเศร้าๆน่าสงสารจังนะ 

"ก็เพราะพระอาทิตย์มันทำแมงปอหล่นหายแล้วตามหาไม่เจอไงครับ พระอาทิตย์เลยจมน้ำอยู่แบบนี้ แล้วแมงปอล่ะ อยากบินฝ่าฝนกลับมาหาพระอาทิตย์บ้างรึยัง หายไปนานเกินไปแล้วนะ ไม่รู้เหรอว่าพระอาทิตย์มันคิดถึง" ฟังคุณโปรดพูดหลงก็อยากร้องไห้ แมงปอ พระอาทิตย์อีกแล้ว เมื่อไหร่หลงถึงจะหายเจ็บกับสองชื่อนี้สักทีนะ 

หมับ! คุณโปรดดึงหลงออกไปนั่งที่แคร่หลังกระท่อม ดีนะที่มีหลังคายื่นยาวๆ ไม่งั้นถ้าฝนสาดแล้วหลงต้องเปียกเป็นน้องอายตกน้ำแน่ๆ 

"ทำไมไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะคุณโปรด ตัวเปียกแบบนี้ไม่หนาวเหรอ" 

"งั้นน้องนั่งรอตรงนี้ก่อน ห้ามไปวิ่งเล่นน้ำฝนไม่งั้นพี่โปรดจะตีตูด โอเคมั้ย" 

"อื้อ" คุณโปรดเดินไปในกระท่อมแป๊บเดียวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา ในมือก็หอบหมอนกับผ้าห่มมาด้วย แน่ะ ปูผ้าห่มให้หลงนั่งแล้วมีอีกผืนมาให้ห่มอีก จะนอนที่นี่หรือยังไงก็ไม่รู้ 

"แมงปอ มานอนนี่" 

"ชื่อหลง ไม่ได้ชื่อแมงปอ!" หลงอดเสียงดังใส่คุณโปรดไม่ได้ ก็ชื่อหลงจริงๆหนิ อย่ามาเรียกว่าแมงปอเพราะหลงจะร้องไห้จนหายใจไม่ออกทุกที 

"ครับๆหลงก็หลง มานอนกอดกันดีกว่าเนอะ ฝนตกมันหนาวๆ ได้นอนกอดหลงขี้ดื้อแบบนี้พี่โปรดมีความสุขมากที่สุดเลยรู้มั้ย ถ้าไม่รู้ก็รู้ไว้ตอนนี้เลยนะ" คุณโปรดดึงมือให้หลงไปนอนหนุนแขนแล้วเอาขามาก่ายไว้อีก แขนก็รัดแน่นๆจนกระดูกจะแตกอยู่แล้ว 

"คุณโปรดกอดเบาๆ หลงหายใจไม่ออก"

"ครับผม จุ๊บ หลงจ๋าหลงรัก ตอนนี้รู้สึกรักพี่โปรดขึ้นบ้างมั้ย" คุณโปรดจุ๊บที่ปากอีกแล้ว แต่หลงไม่ตกใจหรอก เพราะคุณโปรดเคยจุ๊บที่ปากหลงบ่อยมากๆ 

"อื้อ หลงหวงคุณโปรด หลงไม่ชอบให้คุณโปรดไปคุยกับใคร" หลงซุกหน้าลงกับอกคุณโปรดแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมหัวไว้ ก็คนมันเขินนี่นา

"ค่อยๆดูพี่ไปก่อน ยังไม่ต้องรีบรักก็ได้ ขอแค่อยู่เฉยๆแล้วรับความรักของพี่ไปก็พอ เพราะยังไงพี่ก็เป็นของน้องคนเดียวแน่นอน จุ๊บ" คุณโปรดดึงผ้าห่มออก ขยับตัวมาจุ๊บหลงอีกแล้ว อื้อ เอาลิ้นใส่เหมือนตอนที่หลอกกินปาก กับตอนที่พี่มินไปงานวันแม่ที่โรงเรียนของพี่ติณฑ์เลย แต่อืม..ดูดไปดูดมาลิ้นคุณโปรดก็อร่อยดีเหมือนกันแฮะ 

"อืมม หลงรักจ๋า จูบหวานที่สุดเลย นมก็หวานด้วย จ๊วบบ" หลงเจ็บนมจี๊ดๆ ก็คุณโปรดมาดูดนมหลงอีกแล้วหนิ ตอนวันแม่ก็ขอดูดบอกว่าคิดถึงแม่ วันนี้ก็มาดูดอีกละ ดีนะมันไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่แล้วหลงก็สงสารเดี๋ยวคุณโปรดจะร้องหาแม่อีก เฮ้อ งั้นให้ดูดต่อก็ได้ 

"จ๊วบบ ซี๊ดด อยากว่ะ" พี่หนอนของคุณโปรดทิ่มพุงหลงอีกแล้ว เดี๋ยวต้องร้องแงๆแน่ๆ เฮ้อ หลงต้องจุ๊บๆโอ๋สินะถึงจะหายงอแงน่ะ 

"อื้ออ พ่อจ๋า"

 "ซี๊ดด ไหนเรียกใหม่สิครับเมียจ๋า" 

"อ๊ะ ผะ ผัวจ๋า อ๊า" พั่บๆๆๆ 

"คุณโปรดๆ หลงได้ยินเสียงอะไรไม่รู้ หรือว่าในกระท่อมมีผีอีก!" หลงกำลังเอื้อมมือไปโอ๋พี่หนอน ก็ต้องรีบหยุดแล้วเงยหน้ามาถามคุณโปรด เพราะเสียงที่ดังมาจากในกระท่อมมันดังแรงขึ้น จนหลงกลัวเลยจับพี่หนอนบีบแรงๆ หลงต้องไปบอกหลวงตาแล้วว่าที่กระท่อมพี่มินมีผีด้วย หลวงตาจะได้เอาน้ำมนต์มาไล่ผี! 

ไหนจะต้องถามเรื่องคุณหมอนุ่นกับคุณโปรดอีก ไหนจะต้องโทรไปเล่าให้พี่ดิวฟัง เรื่องที่หลงทำเป็นมองไม่เห็นคุณโปรดอย่างที่พี่ดิวสอนอีกเฮ้อ! ชีวิตหลงมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะเนอะ แล้วพี่หนอนก็น้ำตาไหลแงๆผงกหัวเรียกหลงไปโอ๋อยู่นั่นแหละ หลงโอ๋พี่หนอนก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยไปทำอย่างอื่นทีหลัง โอ๋ๆๆไม่ร้องนะจ๊ะพี่หนอนคนดี จุ๊บๆๆ

​***"รักตัวเองให้มากๆอย่าทำตัวเป็นคนไร้ค่าของใคร อะไรก็ได้แต่ไม่ใช่อะไรก็ยอม" (เครดิต สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก)

**นุ้งหลงควรเรียนรู้จักคำว่าหวงหรือหึงสักทีเพื่อนำพาไปสู่ก้าวต่อไป  คือต้องทำความเข้าใจว่านุ้งหลงมีความคิดและสิ่งแวดล้อมที่มีความรักนะคะแต่ไม่ใช่รักในเชิงชู้สาว น้องต้องกลับมาเรียนรู้ใหม่เช่นน้องหวงพี่มินที่ฟางเคยเขียนไปในตอนสวัสดีหลงรัก กลัวพี่มินจะรักบอสมากกว่า หวงบอสกับน้ำตอนน้ำชวนบอสไปถนนคนเดิน หนักสุดหวงแมงหมูกับอิงน่าน แต่ใดๆก็ตามมันแค่ความรู้สึกหวงของคนที่ไม่เคยมี จิตสำนึกลึกๆเลยสั่งว่ากลัวเขาจะรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง ปอรักไม่มีครอบครัวพอหลงรักมีถึงหวงไปหมด แต่กับท่านโปรดมันมีความรู้สึกอื่นปนไปด้วย สิ่งที่น้องไม่เคยรู้สึกตอนเป็นหลงรัก นุ้งหลงเลยงงและไม่รู้จักว่ามันคืออะไร หึงคืออะไรและนุ้งหลงไม่ได้ตั้งใจด่าคุณโปรดว่าร้องหาแม่จริงจริ๊ง (ที่นุ้งหลงพูดเรื่องกินปากกับวันแม่มันคือตอนที่ฟางลงในเรื่องสั๊นสั้นเน้อ)

ซา-ปอย ​ใดๆก็ตามคนอย่างท่านโปรดในเรื่องวางแผนให้หึงให้หวงนี่ไม่ใช่แนวท่านเน้อพ่อคนนี้เถื่อน ตรง ขี้เกียจ ขี้รำคาญจะตายในเรื่องละเอียดอ่อนนางไม่ซับซ้อนอะไรหรือทำเป็นในแบบนั้นหรอก*นอกจากจะมีกุนซือคอยชักใยอยู่ แล้วโลกนี้ใครจะสามารถบงการคนบ้านป่าเมืองเถื่อนแบบอิท่านได้อี๊ก งานเล่นใหญ่มันมีไม่กี่คนหรอกเนอะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้ท่านมาเม้าให้ฟังเองเน้อ แต่เอาจริงๆนะ ท่านโปรดปราณแห่งวิศวะท่านนี้เวลาอยู่กับนุ้งหลง2ต่อ2และเข้าสู่โหมดพระอาทิตย์กับแมงปอทีไร ท่านจะเล่นใหญ่ขุดหาสารพัดคำอ้อยมาออดอ้อนมาตัดพ้อมาขอความเห็นใจสมกับเป็นทายาทคุณอรรคจริงๆ แต่คนอื่นอย่าหวังจะเห็นโมเม้นนี้ของคุณเขาเน้อ อันนี้คุณแก้วเม้าคุณหนูมา555 ฟางย้อนๆไปอ่านดูแล้วเออจริงๆแฮะ คุณโปรดนี่บางมุมก็ลูกไม้หล่นติดโคนต้นมากเถอะ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นทุกๆการติดตาม ทุกๆการมีส่วนรวมในทุกช่องทางเน้อจ้าว อยู่ด้วยกันไปนานๆเนอะๆ บอกแล้วว่ามันต้นเดือนมาม่าใดๆไม่แจกทั้งสิ้นเน้อ จุ๊บเหม่งรัวๆ

*แจ้งรายชื่อเจ้าของหนังสือ "ก็แค่ตัวแทน" หนังสือยังสั่งได้เรื่อยๆถึง15ตค.นะคะ หมดรอบนี้แล้วไม่มีแผนจะรีปริ้นอีก1ปีขึ้นเน้อจ้าว สนใจรายละเอียดสอบถามได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 ขอบคุณจ้าว

32/ คุณ พิชญ์สินี  (นัดรับ)สมุทรปรากการ

33/ คุณ ทิพวัลย์  ปทุมธานี

34/ คุณ ณัฏฐณิชา  ลำปาง

35/ คุณ นฤมล  กทม.

36/ คุณ ธัญนพ  กทม.

​37/ คุณ ลัคษณา  กทม.

38/ คุณ วรรษมน  สมุทรปราการ

39/ คุณ นุจรินทร์  นนทบุรี

40/ คุณ วสินี  กทม.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น