ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 33 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 33 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 190.5k

ความคิดเห็น : 710

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2560 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 33 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 33

Author :   (ยอนิม)



“คุยอะไรกับไอ้แม็ค” เดย์ถามด้วยน้ำเสียงปกติ หลังจากที่นันดึงแม็คให้เดินไปเป็นเพื่อนเขาซื้อของกินอย่างอื่นเพิ่ม ส่วนเดย์เลยมาเดินซื้อของสดกับอิฐต่อ อิฐหันไปมองคนรักเล็กน้อย เมื่อได้ยินที่คนรักถาม


“คุยเรื่องของกินกับเรื่องไอ้ไว ทำไม? มึงไม่ไว้ใจไอ้แม็คเหรอ” อิฐถามกลับทันที เพราะกลัวว่าเดย์จะเข้าใจผิด เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“กูไม่ระแวงไอ้แม็คแล้ว เพราะกูรู้ว่า มันไม่กล้าคิดอะไรกับมึงแบบนั้นอีกแล้วล่ะ อีกอย่าง มึงคิดว่ามันกล้านอกใจไอ้นันงั้นสิ” เดย์ถามกลับไป ทำให้อิฐสบายใจขึ้นมาได้บ้าง


“พูดถึงไอ้นัน สักวันกูจะแกล้งยุไอ้แม็ค ให้มันหนีไอ้นันไปเที่ยวคนเดียวสักอาทิตย์ ปล่อยให้ไอ้นันมันบ้าตามหาไป ชอบแกล้งไอ้แม็คนัก” อิฐบ่นไปอย่างนั้นเอง เดย์ยกแขนไปกอดคออิฐเอาไว้


“เหมือนที่มึงหนีกูน่ะเหรอ หืม” เดย์ถามเสียงทุ้ม พร้อมกับกอดคออิฐแน่นกว่าเดิม อิฐหัวเราะแห้งๆออกมา


“กูหนีมึงเพื่อกระตุ้นมึงต่างหาก” อิฐเถียงกลับไป

“2 ครั้งเนี่ยนะ” เดย์ถามกลับไปอีก


“ก็เออน่ะสิ ครั้งแรกกูหนี เพราะมึงชอบใจร้ายกับกู กูเลยอยากรู้ว่ามึงจตามหากูรึเปล่า ครั้งที่ 2 กูหนี เพื่อกระตุ้นให้มึงจำได้” อิฐอธิบายออกมา เดย์ยกยิ้มนิดๆ เพราะที่อิฐพูดมันก็ถูก เพราะการที่อิฐหนีเขาทั้งสองครั้ง มันช่วยอะไรเดย์ได้เยอะเหมือนกัน


“งั้นเอาไว้ค่อยยุไอ้แม็คอีกทีหลังจากเราหมดเรื่องยุ่งๆละกัน กูยังไม่อยากให้วิ่งแจ้นตามหาเมียตอนนี้” เดย์บอกกลับด้วยท่าทีนิ่งๆ ทำให้อิฐหันมามองเดย์ตาโต


“นี่มึงกำลังสนับสนุนให้กูแกล้งไอ้นันอยู่นะ” อิฐบอกย้ำกลับไป


“อืม ก็น่าสนุกดี” เดย์พูดพร้อมกับยิ้มร้ายๆ ทำให้อิฐหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ ที่ครั้งนี้เดย์เห็นด้วยกับเขา ทั้งสองเลือกซื้อของเสร็จก็เดินไปสมทบกับนันและแม็คที่รถ

“ได้ของครบมั้ย” เดย์ถามนันขึ้นมา


“ครบแล้วเฮีย” นันตอบกลับ เดย์เลยชวนกลับไปที่ร้านของตัวเอง เมื่อไปถึงยังขนของลงจากรถไม่หมดดี กมลก็มาถึง พร้อมด้วย คิม คม ใบบุญ และช่าง เดย์กับอิฐเดินไปรับกมลทันที


“นายสวัสดีครับ” เดย์กับอิฐยกมือไหว้กมล กมลพยักหน้ารับพร้อมกับมองร้านของเดย์ไปด้วย


“ไหม้เยอะเหมือนกันนี่” กมลทักขึ้น


“ก็พอสมควรครับ” เดย์ตอบกลับ แล้วพากมลเดินมาที่เต็นท์ของนัน ทุกคนยกมือไหว้กมลกับคมทันที


“มาปิกนิคกันรึไงวะ” คมแกล้งถามออกมาอย่างขำๆ


“เห็นมั้ย ผมก็ถามไอ้นันมันแบบนั้นเหมือนกันพี่คม” อิฐพูดขึ้นทันที นันหันไปแยกเขี้ยวใส่อิฐเล็กน้อย


“ก็กะจะอยู่ยาวจนกว่าร้านจะเสร็จแหละครับพี่ ว่าแต่คืนนี้ค้างที่นี่รึเปล่าครับ พวกผมซื้อของทะเลมาเพียบ” นันถามขึ้น


“ก็กะจะมาค้างสักคืนสองคืนนี่แหละ แต่ค้างโรงแรมใกล้ๆนี่แหละ คมมันโทรมาจองไว้เรียบร้อยแล้ว” กมลเป็นฝ่ายตอบกลับ ก่อนจะหันมาหาคิม

“คิม เดี๋ยวพาใบบุญนั่งเล่นรอแถวนี้ก่อนนะ ชั้นจะพาช่างเดินดูร้านเดย์มันสักหน่อย” กมลหันมาบอกคนรัก


“ครับ” คิมตอบรับ ก่อนจะพาใบบุญแยกไปดูว่านันมีอะไรให้เขาช่วยทำหรือไม่ ส่วนเดย์ ก็พากมล คม และช่างที่กมลให้ตามมา เดินดูร้านเพื่อประเมินการซ่อมแซม


“ใบบุญกินขนมมั้ย” อิฐเอาขนมมาวางไว้บนโต๊ะให้ใบบุญ ที่กำลังช่วยแกะกระเทียมให้คิม เพราะคิมอาสาจะช่วยพวกนันทำอาหารด้วย


“ขอบคุณครับพี่อิฐ แต่ใบบุญขอแกะกระเทียมให้พี่คิมก่อนนะครับ” ใบบุญตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม เพราะยังรู้สึกขัดเขินกับคนอื่นๆอยู่


“ไอ้แม็ค มึงก็ชวนน้องเค้าคุยบ้าง ไม่ต้องเก๊กใส่น้องขนาดนั้น แต่คนนี้จีบไม่ได้นะ พี่คมเค้าหวง” นันแกล้งเดินมาแหย่คนรักตัวเอง ที่นั่งรื้อแยกของที่ซื้อมาอยู่  และแอบแซวใบบุญไปด้วย ทำให้เด็กน้อยหน้าแดงระเรื่อ แม็คหันไปมองนันด้วยสายตาขุ่นๆ


“กูไม่ได้เก๊ก ไปไกลๆไป อย่ามากวน” แม็คไล่คนรักไม่จริงจังนัก ก่อนจะโดนนันเอาแขนล็อคคอ พร้อมกับเอานิ้วเขี่ยแก้มของแม็ค

“ไอ้นัน มึงนี่แม่ง มือมึงเปื้อนถ่าน แล้วมาป้ายหน้ากูเนี่ยนะ” แม็คโวยขึ้นเมื่อเห็นมือของนัน ซึ่งกำลังหัวเราะร่วนจากการที่ได้แหย่คนรักให้หงุดหงิดขึ้นมาได้ แก้มของแม็คเปื้อนรอยดำจากถ่านที่นันจุดไฟเพื่อจะเตรียมทำอาหาร แม็คลุกเดินไปทางห้องน้ำทันที เพื่อจะล้างหน้า ยังดีที่ร้านของเดย์ มีห้องน้ำแยกออกมาสำหรับพนักงาน เลยทำให้ทุกคนมีห้องน้ำใช้ได้อย่างสะดวก


“มึงก็ไปแกล้งมัน โรคจิตว่ะ” อิฐว่านันกลับไป


“มึงไม่รู้เหรอ ว่าไอ้แม็คมันชอบให้กูแกล้งน่ะ มึงว่ากูโรคจิต ไอ้แม็คโรคจิตกว่ากูอีก” นันตอบกลับยิ้มๆ ก่อนจะเดินตามคนรักไปที่ห้องน้ำ อิฐส่ายหน้าไปมา แล้วหันไปหาคิม ที่มองมายิ้มๆ


“ไม่พ้นเดินไปแกล้งไอ้แม็คอีกแน่ๆพี่คิม เชื่อเหอะ” อิฐบอกออกมา ก่อนจะมานั่งข้างๆใบบุญ

“ใบบุญ พี่ช่วยแกะนะ” อิฐบอกออกมา เพราะอย่างน้อยก็จะได้เรียนรู้การทำอาหารไปด้วย อิฐหยิบมีดเล่มเล็กมาแกะเปลือกกระเทียมตามใบบุญไปด้วย

“เดี๋ยวต้องให้ไอ้นันมันมาดู ว่ามันจะแยกอะไรให้ไอ้แม็คบ้าง ไอ้แม็คมันแพ้กระเทียมล่ะพี่คิม” อิฐพูดขึ้น คิมกำลังล้างผักอย่างอื่น ส่วนไวก็เอาของสดที่แม็คยังแยกไปเสร็จไปช่วยล้างอีกทาง


“อ่าวเหรอ แพ้หนักเลยรึเปล่า” คิมถามกลับ


“ก็หนักอยู่ล่ะครับ เพราะเห็นไอ้นันมันบอกว่าถึงขั้นหายใจไม่ออกต้องเข้าโรงพยาบาลน่ะครับ” อิฐตอบกลับไป คิมก็พยักหน้ารับ


“อืม งั้นก็ระวังกันหน่อยละกัน” คิมพูดออกมาอีก


“โอ๊ะ..” อิฐร้องออกมาเล็กน้อยอย่างตกใจ เพราะตนเองเผลอทำมีดบาดนิ้วตัวเองเข้าให้


“พี่อิฐ เป็นไงบ้างครับ” ใบบุญถามอย่างตกใจเช่นเดียวกัน ก่อนจะรีบลุกไปตักน้ำสะอาดมาให้อิฐล้างมือ อิฐก็รีบล้างทันที คิมก็มาดูด้วยเหมือนกัน


“ลึกมั้ยอิฐ” คิมถามออกมาอีกคน อิฐส่ายหน้าไปมา


“ไม่ลึกครับ” อิฐตอบกลับเพราะมันไม่ลึกจริงๆ แต่เลือดก็ไหลออกมา


“ใบบุญมีพลาสเตอร์ยาครับ เดี๋ยวใบบุญแปะให้” เด็กหนุ่มพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ก่อนจะรีบค้นกระเป๋าสะพายเล็กๆของตัวเอง แล้วหยิบเอาพลาสเตอร์ยาลายหมีริลัคคุมะออกมาพันนิ้วให้กับอิฐ อิฐหัวเราะขำออกมาเบาๆ


“ใบบุญ มันจะแบ๊วไปมั้ยเนี่ย ให้พี่ติดลายนี้เนี่ยนะ” อิฐถามขึ้นยิ้มๆ ทำให้ใบบุญยิ้มเขินออกมา


“ก็ใบบุญมีแต่ลายการ์ตูนนี่ตอนนี้มันเหลือลายคิตตี้ ไข่ขี้เกียจ สติช มิกกี้เม้าท์ พี่อิฐจะเปลี่ยนมั้ยครับ” ใบบุญถามหน้าซื่อๆ อิฐก็ยิ้มขำเล็กน้อย


“เอาลายนี้ก็ได้” อิฐตอบกลับ แล้วก็ช่วยทุกคนเตรียมของต่อ แม็คก็กลับมาช่วยคนอื่นๆอยู่เงียบๆ เพราะไม่กล้าคุยกับใคร มีอิฐหันไปคุยด้วยเป็นระยะ นันเองก็มากวนเป็นระยะเช่นเดียวกัน สักพักพ่อแม่ของอิฐก็กลับมาหา แม่ของอิฐเลยลงมาช่วยทำอาหาร ส่วนพ่อของอิฐและวาก็เดินไปคุยกับกมลและเดย์ เกี่ยวกับเรื่องร้าน


“นิ้วไปโดนอะไรมาอิฐ” แม่ของอิฐถามขึ้น เมื่อเห็นนิ้วลูกชายติดพลาสเตอร์ยา อิฐยกขึ้นมาเล็กน้อย


“มีดบาดครับ” อิฐตอบกลับ แม่ของเขาส่ายหน้าไปมา


“เดี๋ยวได้โดนเดย์บ่นเอาหรอก ทำอะไรไม่ระวังเลย” แม่ของอิฐบ่นออกมาไม่จริงจังนัก


“เดย์มันคงไม่ว่าอะไรหรอกครับ แค่นี้เอง.....มั้ง” อิฐเสริมคำสุดท้ายด้วยความไม่มั่นใจสักเท่าไร


“เข้าครัวน่ะ ก็ต้องระวังหน่อย อย่างพวกน้ำร้อน หรือน้ำมันร้อนๆเนี่ย ยิ่งต้องระวังให้มาก เข้าใจมั้ย” แม่ของอิฐพูดเตือนขึ้นมา


“ครับผม ม๊าอ่ะ มาบ่นต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ เค้าก็มองว่าผมเป็นเด็กไม่รู้จักโตกันพอดี” อิฐโอดครวญออกมาไม่จริงจังนัก เขาไม่ได้อายอะไรขนาดนั้น แค่รู้สึกเขินๆเสียมากกว่า แม่ของอิฐหัวเราะขำออกมาเบาๆ แม่ของอิฐดูเหมือนจะเอ็นดูใบบุญอยู่ไม่น้อยคอยเรียกหาใบบุญอยู่เสมอ


“ม๊ามึงได้ลูกใหม่ละ” แม็คแกล้งว่าออกมา อิฐหัวเราะขำเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาเลยสักนิด ออกจะพอใจเสียมากกว่า


“ไอ้นัน กูซื้อแมงดาทะเลมาด้วย มึงทำยำไข่แมงดาให้กินหน่อยสิวะ ทำแยกให้ไอ้แม็คมันด้วย” อิฐพูดขึ้นทันที เมื่อเห็นนันเดินผ่านมา


“อยากกินก็ทำเองโว้ย” นันบอกกลับ แม็คเบ้ปากใส่นันเล็กน้อย นันเลยเดินมาดึงปากคนรัก แล้วก็แหย่แม็คอีกครั้ง อิฐส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจ มองดูคู่นี้แล้วก็รู้สึกเหมือนที่นันพูดจริงๆ ว่าแม็คเองก็ดูเหมือนชอบที่นันมาแกล้งตัวเอง อิฐเลยลุกเดินเข้าไปหาเดย์บ้าง ซึ่งตอนนี้พากมล พ่อของอิฐ วา คม และช่าง ไปคุยอยู่ในห้องทำงาน อิฐเคาะประตูเล็กน้อย แล้วเปิดเข้าไป เดย์หันมามองอิฐเล็กน้อย แล้วหันไปคุยกับช่างต่อ อิฐเลยเดินไปนั่งข้างๆวา ที่กำลังกดมือถืออยู่


//เฮีย เค้าคุยอะไรกันอยู่อ่ะ// อิฐถามพี่ชายตัวเอง เสียงไม่ดังมากนัก


//กำลังคุยเรื่องแปลนร้านที่จะทำใหม่อยู่// วาตอบกลับ แต่ตาก็มองหน้าจอมือถือไปด้วย อิฐเลยชะโงกหน้าไปมองมือถือพี่ชายตัวเอง


//แชทกับเด็กที่ไหนวะเฮีย// อิฐถามออกไปอีก วาเอามือถือตัวเองหลบน้องชายเล็กน้อย


//ยุ่งนะมึงน่ะ// วาแกล้งว่าออกมายิ้มๆ อิฐเลยเบะปากใส่พี่ชายตนเองอย่างหมั่นไส้


//แค่นี้ก็ต้องมีความลับกับน้องกับนุ่ง// อิฐแกล้งว่า วาก็ยักไหล่ไม่สนใจ จนเดย์กับช่างตกลงกันเรียบร้อย กมลกับพ่อของอิฐก็มีเสริมกันไปบ้าง ก่อนที่ช่างจะขอตัวกลับกรุงเทพฯเลย เพราะจะต้องไปเตรียมคนและของเพื่อมาซ่อมแซมร้านของเดย์ เนื่องจากเดย์ต้องการให้เสร็จเร็วที่สุด กมลกับคมแยกออกไปส่งช่าง

“ป๊า ป๊าจะค้างที่นี่หรือว่ากลับเลยอ่ะ พอดีพวกผมซื้อของทะเลมาทำกินกัน” อิฐถามพ่อตนเองทันที เพราะเขาถามแม่ตนเองแล้ว แต่แม่ของเขายังให้คำตอบไม่ได้


“ว่าจะกลับเลย ต้องไปดูร้านด้วย แล้วจะต้องติดต่อกับโรงงานที่ส่งของร้านนี้แทนเดย์มันด้วยเหมือนกัน แต่ก็จะมาดูเป็นระยะ แกอยู่ทางนี้มีอะไรก็ช่วยเดย์มันให้ได้มากที่สุดเข้าใจมั้ย” พ่อของเขากำชับกลับมา อิฐทำหน้ายุ่งเล็กน้อย


“ป๊าบอกผมทำไมอ่ะ ป๊าต้องบอกลูกรักป๊าโน่น ว่าให้มันบอกผมบ้าง ว่าจะให้ผมช่วยอะไร พอผมอาสาจะช่วย มันก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่เป็นไร” อิฐพยักหน้าไปทางเดย์  ที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเป็นลูกรักของพ่ออิฐไปแล้ว แต่อิฐไม่เคยอิจฉาในเรื่องนี้เลย เขารู้สึกดีด้วยซ้ำที่พ่อของเขารักเดย์เหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง


“เดย์มันกลัวแกจะยิ่งทำให้ยุ่งยากไปมากกว่าเดิมรึเปล่าวะ” วาแกล้งถามกลับมา


“เออ นั่นสินะ” พ่อของอิฐก็พูดขึ้นมาอีกคนด้วยสีหน้านิ่งๆ


“ป๊า!!!” อิฐเรียกพ่อตนเองอย่างโอดครวญพร้อมกับทำหน้างอเล็กน้อย ที่โดนรุม พ่อของอิฐยิ้มนิดๆ ก่อนจะหันไปบอกวา ว่าให้ไปบอกแม่ของอิฐให้เตรียมตัวกลับ ก่อนจะหันมาขยี้หัวอิฐเบาๆ


“ช่วยในที่นี้ของป๊า ก็คือ ช่วยเป็นกำลังใจให้กัน อยู่ข้างๆกันเพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น เข้าใจมั้ยอิฐ” พ่อของอิฐพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง อิฐเม้มปากนิดๆ พร้อมกับพยักหน้ารับ ก่อนที่พ่อของเขาจะเดินออกไปจากห้องทำงานของเดย์ อิฐเองก็จะเดินตามไปด้วยเหมือนกัน แต่เดย์ก็ดึงแขนของอิฐเอาไว้ก่อน อิฐหันไปมองคนรักพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น


“นิ้วไปโดนอะไรมา” เดย์ถามเสียงเรียบ พร้อมกับมองนิ้วของอิฐที่พันพลาสเตอร์ยาลายหมีริลัคคุมะ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



อิฐชะงักไปนิดเมื่อได้ยิน ก่อนจะรีบคลี่ยิ้มอ้อนๆไปให้เดย์ก่อน กันโดนดุมากไปกว่านี้

(ตาดีจังวะ) อิฐแอบบ่นในใจ


“ไม่ต้องปิดบังกูหรอกนะ ลายพลาสเตอร์ยาเด่นซะขนาดนั้น” เดย์พูดขึ้นมาเหมือนจะรู้ความคิดของอิฐ


“กูช่วยใบบุญแกะกระเทียม แล้วมันพลาดไปนิดดดดดดด” อิฐพูดลากเสียงออกมา เดย์ยกยิ้มมุมปากเยาะๆ


“ทำไมไม่พลาดไปที่ท้องมึงเลยล่ะ ทำอะไรไม่ระวัง” เดย์บ่นไปอย่างนั้นเอง ถึงแม้ว่าจะหงุดหงิดลึกๆที่อิฐไม่ระวัง แต่ก็พยายามคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ถ้าเขาไม่ปล่อยให้อิฐทำอะไรเองบ้าง ก็ไม่รู้ว่าอิฐจะทำทุกอย่างเป็นเมื่อไร


“บ้าเหอะ ใครจะบ้าเอามีดไปแทงท้องตัวเองวะ” อิฐเถียงกลับ แต่ก็นึกดีใจที่เดย์ไม่ได้ดุใส่อะไรมากนัก


“วันนี้คนอาจจะเยอะหน่อย อย่าซนอะไรมากนัก เข้าใจมั้ย” เดย์เตือนออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง อิฐทำหน้าเซ็งเล็กน้อย


“เดย์ มึงสั่งเหมือนกูเป็นเด็ก 5-6 ขวบ เลยนะ” อิฐโวยกลับไป


“ลองดูมั้ย วันนี้ ถ้ามึงมีแผลเจ็บตัวนอกเหนือจากที่นิ้วของมึง มีแผล 1 จุด มึงโดน 1 รอบ มีกี่จุด ก็นับเป็นเป็นจำนวนรอบไป” เดย์แกล้งขู่ออกมา ทำเอาอิฐอ้าปากค้าง ใบหน้าร้อนผ่าว


“มะ..มึงจะบ้าเหรอเดย์ คนนอนที่นี่กันเยอะนะเว้ย” อิฐโวยวายกลับมา เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ


“หึหึ มึงพูดแบบนี้แปลว่ามึงจะทำให้ตัวเองเจ็บตัวเป็นแผลเพิ่มขึ้นอีกสินะ” เดย์ถามกลับไป อิฐชะงักไปนิด พร้อมกับเม้มปากตัวเองเพื่อคิดหาคำเถียงเดย์ อิฐไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเถียงเดย์ไม่ค่อยจะชนะเลยสักครั้ง


“งั้นเดี๋ยวกูจะนั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรสักอย่าง จะได้ไม่เจ็บตัว แต่มึงห้ามว่ากูด้วย” อิฐบอกกลับไปยิ้มๆ


“เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุมาก มันยากตรงไหน กับการที่เวลาจะทำอะไรก็ระวังให้มันมากๆน่ะ” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดไม่พอใจอะไร


“ทีมึงล่ะ มึงเองก็เป็นคนที่ระวังทุกอย่างดีอยู่แล้ว แต่สุดท้าย มึง..ก็รถคว่ำอ่ะ เห็นมั้ย มันเป็นอุบัติเหตุเว้ย มึงไม่ได้ตั้งใจทำให้มันเกิด มันเกิดขึ้นมาเอง” อิฐหาเรื่องมาเถียงจนได้ แต่มีชะงักไปนิดตอนที่พูดถึงเดย์รถคว่ำ


“งั้นอธิบายอุบัติเหตุที่ทำให้มีดบาดนิ้วมึงมาสิ” เดย์ถามกลับไปอย่างนึกขำ ที่คนรักหาเรื่องมาเถียงกับเขาอย่างไม่ยอมแพ้


“ก็....” อิฐนึกหาคำอธิบายดีๆ

“ก็กระเทียมมันเล็ก กูใช้มีดแกะ มันเลยพลาดมาบาดนิ้วกูอ่ะ” อิฐตอบกลับยิ้มๆ พลางมองหน้าเดย์ ว่าเดย์จะว่าอะไรออกมาอีก


“แล้วใบบุญโดนมีดบาดมั้ย” เดย์ถามต่อ ทำให้อิฐหุบยิ้มทันที ในสมองน้อยๆก็คิดคำมาเถียงเดย์ต่อ แล้วอิฐก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“กูโดนมีดบาดก็เพราะมึงอ่ะ” อิฐบอกกลับมา เดย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ว่าทำไมอิฐถึงบอกว่าเป็นเพราะเขา


“ทำไม” เดย์ถามกลับไป


“ก็ถ้ามึงสอนให้กูหัดทำกับข้าว เตรียมนั่นเตรียมนี่ในครัวตั้งนานแล้ว กูก็คงจะทำทุกอย่างได้คล่อง เหมือนที่ใบบุญทำ แต่ก่อนหน้านี้ทุกครั้ง มึงไม่ยอมให้กูเข้าครัวอ่ะ กูเลยทำอะไรไม่เป็น ทำอะไรไม่คล่องเลย เห็นป่ะ กูปอกกระเทียมไม่คล่อง มีดเลยบาดกู เป็นเพราะมึงคนเดียวเลย” อิฐพูดออกมาเป็นชุดๆ จริงๆแล้วอิฐก็รู้ตัวว่าตนเองไม่ทันระวัง แต่เขาอยากจะหาเรื่องเถียงกับเดย์ดู พอเดย์ได้ยินก็หัวเราะในลำคอ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อย ก่อนจะยกแขนไปกอดคอคนรักเอาไว้


“โอเค กูผิด” เดย์ตัดบท เพราะขี้เกียจหาเรื่องมาเถียงกับอิฐต่อ อีกอย่างเขารู้ว่าอิฐหาเรื่องเอาชนะเขาเท่านั้นเอง เขาก็เลยยอมปล่อยให้อิฐคิดว่าตัวเองชนะไป อิฐยิ้มร่าด้วยความดีใจที่เถียงชนะเดย์ ก่อนจะเดินให้เดย์กอดคอออกมาจากห้องทำงาน เพื่อไปดูว่าแต่ละคนทำอะไรกันอยู่ พ่อแม่ของอิฐกำลังจะเตรียมตัวกลับพอดี เดย์กับอิฐเลยเดินไปส่งที่รถ และพูดคุยกันอีกเล็กน้อย


“เฮียวา ขับรถดีๆนะ อย่ามัวแต่แชทกับเด็กอยู่ กลับไปถึงบ้านค่อยแชทต่อเข้าใจมั้ยเฮีย” อิฐกำชับวา พร้อมกับแซวไปพร้อมกันด้วย วาเลยยกมือมาโยกหัวอิฐอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่พ่อแม่ของอิฐจะขึ้นรถ แล้ววาก็เป็นคนขับรถพากลับกรุงเทพฯ เดย์กับอิฐเลยเดินย้อนกลับมาตรงลานข้างร้าน ที่ทุกคนกำลังช่วยกันเตรียมของกินเย็นนี้

“เดี๋ยวๆ ไอ้นัน นี่มันอะไรกันวะ มึงคิดว่ามึงมาตั้งแค้มป์รึไง” อิฐถามขึ้น เมื่อเดินมาเจอนันนอนอยู่บนเตียงพับ และมีโต๊ะปิกนิคแบบพับได้ กางตั้งอยู่




ภาพตัวอย่างลงให้ดูเล่นๆ


“ก็กูเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาสไง ไหนๆก็มาช่วยเฮียละ กูก็ถือว่าได้มาพักผ่อนด้วย” นันตอบกลับพร้อมกับยักคิ้วให้อิฐ คมไปช่วยใบบุญเตรียมของ ส่วนกมลก็นั่งอยู่บนเตียงพับอีกตัว แต่ก็อยู่ไม่ห่างจากคิมเท่าไรนัก


“ปล่อยมัน มันบ้า” แม็คพูดขึ้นมา นันได้แต่ยกยิ้มร้ายๆส่งไปให้


“ตอนนี้ร้านก็ไม่มีอะไรต้องทำมากนักหรอก มึงให้ลูกน้องมึงพักได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เดย์บอกออกมา นันเลยลุกไปเรียกลูกน้องตนเองให้พักได้ เดย์เดินมาดูว่าเริ่มทำอะไรกันไปบ้างแล้ว แล้วก็ช่วยทำต่อ


“นัน มึงทำแยกให้แม็คมันบ้างยัง” อิฐหันไปถามนัน เมื่อนันเดินกลับมา


“เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง ของคุณชายแม็ค กูต้องเตรียมให้พร้อม ไม่งั้นจะมาเหวี่ยงใส่กูอีก” นันแกล้งว่าออกมา


“ใครกันแน่ที่ชอบเหวี่ยงวะ” แม็คเถียงกลับไปอย่างไม่ยอม แต่ก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร นันก็ยิ้มกวนส่งกลับไปให้


“แพ้กระเทียมมากเลยรึ” กมลหันไปถาม เพราะเขารู้จากนันแล้วว่าคนรักของนันแพ้กระเทียม


“ก็เกือบตายล่ะครับ” นันเป็นคนตอบแทนให้


“ลำบากหน่อยนะ เวลาจะกินอะไรที” กมลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ  ก่อนที่จะมีเสียงรถยนต์ขับเข้ามาจอดเรียงที่หน้าร้าน 3 คัน ทุกคนหันไปมอง อิฐเดินไปดู ก่อนจะยิ้มกว้าง เพราะคนที่มาคือ นีลนิค ที่มารถ 1 คัน เกียร์ไนท์ โฟร์กัส เอามาอีก 1 คัน ส่วนคันสุดท้าย เป็นคนที่อิฐไม่เจอหน้ามานานพอสมควร คือฟิวน็อต


“วันนี้วันรวมญาติรึไงวะเนี่ย” อิฐพูดขึ้นมาอย่างขำๆ ก่อนจะหันไปยกมือไหว้ฟิว ฟิวก็พยักหน้ารับยิ้มๆ


“อะไรวะ ทีกับไอ้นีล ไม่เห็นมึงไหว้เลย” นิคแกล้งว่าเพื่อนตนเอง ซึ่งจริงๆแล้ว นีลไม่คิดมากในเรื่องนี้ เพราะเขาสนิทกับอิฐเหมือนเพื่อนคนหนึ่งไปแล้วเหมือนกัน


“ทีมึงยังไม่ยกมือไหว้เดย์เลย” อิฐเถียงกลับไป

“แล้วนี่ มึงสองคนดีกันแล้วเหรอวะ” อิฐถามนีลกับนิคต่อหน้าด้วยความอยากรู้ นิคยิ้มแหยๆ ส่วนนีลก็ผลักหัวนิคไม่แรงมากนัก


“เพื่อนมึงมันฟุ้งซ่าน” นีลบอกออกมาแค่นั้น ก่อนจะเดินนำไปหาเดย์ อิฐเลยชวนทุกคนเดินไปยังจุดที่นันกางเต็นท์ ทุกคนยกมือไหว้กมลกับคม ก่อนที่นันจะให้ลูกน้องตนเองหาที่นั่งมาให้เพียงพอ ไนท์วิ่งเข้าไปกอดพี่ชายตัวเอง เดย์ก็ยกยิ้มนิดๆ


“มากันทำไม” เดย์ถามขึ้น ไนท์ทำหน้างอใส่พี่ชาย


“ไนท์เป็นห่วงนี่นา พี่เดย์เป็นไงบ้างครับ ร้านโดนหนักรึเปล่า” ไนท์ถามกลับไป


“ไม่หนักเท่าไรหรอก แล้วนี่ไม่มีเรียนใช่มั้ย ถึงมาได้น่ะ” เดย์ถามกลับเสียงจริงจัง ตอนนี้ไนท์อยู่ปีสี่กันแล้ว


“ไนท์ฝึกงานแล้วต่างหากล่ะ พี่เดย์อ่ะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะสนใจน้องเลยนะ ไนท์ไปฝีกงานอยู่บริษัทของเกียร์ครับ” ไนท์บอกพี่ชายย้ำกลับไป


“อยากให้พี่กลับไปสนใจเหมือนเดิมงั้นเหรอ” เดย์แกล้งถาม แต่คนที่โบกมือห้ามกลับเป็นเกียร์


“อย่าๆ พอๆ ไม่ต้องมาสนใจน้องมึงมากเดย์ กูดูแลได้ มึงไม่ต้องอ้อนพี่มึงละไนท์ เดี๋ยวมันกลับมาหวงมึงเหมือนเดิม กูก็แย่กันพอดี” เกียร์มาดึงไนท์ออกห่างๆเดย์ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เดย์หันไปพยักหน้าให้กับฟิว ฟิวเดินเข้ามากอดเดย์พร้อมกับตบไหล่เดย์เบาๆ เป็นการทักทาย ก่อนจะผละออกไป


“โทษที ที่กูไม่ค่อยได้มาเจอมึงสักเท่าไร ช่วงนี้ออกต่างประเทศบ่อยว่ะ” ฟิวพูดขึ้น


“ไม่เป็นไร ความจริงแค่โทรมาถามกูก็ได้ ไม่น่าลำบากมา” เดย์บอกกลับ เพราะรู้ว่าตอนนี้ฟิวเพื่อนสนิทของเขาอีกคน กำลังจะเปิดศูนย์ไอทีขนาดใหญ่ จึงต้องเดินทางไปสำรวจสินค้าตามบริษัทใหญ่ๆต่างประเทศ


“ไม่ได้ลำบากอะไร กูอยากมา อย่างน้อยก็ได้พักไปด้วย” ฟิวพูดยิ้มๆ


“สรุปว่าทุกคนมาที่นี่ เพื่อมาพักผ่อนมาปิกนิคกันเหรอครับ” อิฐแกล้งถามกลับไป ทำให้ทุกคนหัวเราะขำออกมา ก่อนที่จะช่วยกันเตรียมของ อิฐยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันอยู่ข้างใน


“เป็นอะไร” เดย์เดินเข้ามาถามอิฐ เมื่อเห็นอิฐยืนนิ่งอยู่กับที่ อิฐหันมามองหน้าเดย์แล้วยิ้มนิดๆ


“กูกำลังคิดอยู่ ว่าถ้ากูไม่เจอกับมึง กูจะได้เห็นภาพแบบนี้รึเปล่า กูจะได้เจอผู้คนที่ดีกับเรา และห่วงเราอย่างจริงใจแบบนี้รึเปล่า” อิฐพูดขึ้น ส่วนหนึ่งเพราะเดย์ทำให้เขาได้รู้จักกับคนอื่นๆอีกมากมาย นอกเหนือจากคนที่อยู่ ณ ตอนนี้ ก็มีอีกหลายๆคน ที่ไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่


“ชาติที่แล้ว พวกเราทุกคนสร้างเวรสร้างกรรมด้วยกันมา ถึงได้วนมาเจอกันในชาตินี้ล่ะมั้ง” เดย์ตอบกลับ  ซึ่งจริงๆแล้ว เขาก็รู้สึกดี ที่ทุกคนมารวมกันในวันนี้ ถึงจะมาไม่ครบ แต่เดย์ก็รับรู้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยของทุกคนได้เป็นอย่างดี เพราะบางคนก็โทรเข้ามาสอบถามเป็นระยะ


“พูดว่า สร้างบุญสร้างกุศลร่วมกันมาไม่ดีกว่าเหรอวะ” อิฐพูดค้านขึ้นอย่างขำๆ เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย


“ก็สร้างเวรสร้างกรรมกันก่อนนั่นแหละ เราไม่ได้เจอกันดีๆนะอิฐ อย่าลืม แต่หลังจากนั้น เราถึงได้เริ่มมาสร้างบุญสร้างกุศลด้วยกันต่างหากล่ะ” เดย์พูดไปตามที่ตัวเองคิด อิฐยิ้มรับน้อยๆ

 ไม่ใช่แค่อิฐ ที่รู้สึกขอบคุณเดย์ในใจ ที่ทำให้เขาได้พบเจอคนมากมายแบบนี้ เดย์เองก็ขอบคุณอิฐอยู่ในใจเหมือนกัน จากคนที่ไม่คิดอยากจะมีสังคมกับใครนอกจากกลุ่มเพื่อนกับน้องชาย ก็ทำให้เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะเข้าสังคมมากขึ้น ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นเพราะงาน แต่ก็ทำให้เจอคนที่จริงใจเพิ่มด้วยเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่ากับบางคน จะเริ่มต้นด้วยไม่สวยเท่าไรก็ตามที

“หัวเข่าไปโดนอะไรมา ตอนแรกไม่เห็นมี” เดย์ถามขึ้น ทำให้อิฐก้มมองหัวเข่าของตัวเอง ที่มันขึ้นรอยช้ำไม่ใหญ่มากนัก และอิฐเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน เพราะเขาไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย


“อ่าว กูไปเดินชนอะไรตอนไหนรึเปล่าวะ ไม่เห็นรู้สึกเลย” อิฐพูดขึ้นอย่างงงๆ พอเงยหน้ามามองเดย์ ก็เห็นเดย์ยกยิ้มนิดๆ


“1 จุดแล้วนะ” เดย์พูดขึ้น อิฐตาโตอย่างรวดเร็ว


“ไม่เอาเว้ย ไม่นับ อันนี้เป็นตอนไหนก็ไม่รู้” อิฐรีบโวยวายเถียงออกมา เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปเตรียมของต่อ


“เป็นอะไรวะไอ้อิฐ” โฟร์ตะโกนถาม อิฐอึกอักเล็กน้อย


“ไม่ได้เป็นอะไร เฮ้ยๆ นั่นพวกมึงจะแดกเหล้าแต่หัววันเลยเหรอวะ” อิฐโวยวายเพื่อเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นว่านันเริ่มยกเครื่องดื่มมาตั้งไว้ และชงเหล้าให้คนอื่นๆแล้ว


“ทำไม มึงไม่แดกเหรอวะ” โฟร์ถามกลับไปอีก


“แดก รอกูด้วยยยย” อิฐตอบรับแล้วทำท่าจะถลาเข้าไปหาเพื่อนตนเอง


“ไม่ช่วยกูทำกับข้าวแล้วรึไง” เดย์แกล้งถามขัดขึ้นมา ทำให้อิฐเบรกขาตัวเองไว้ก่อน เขาหันมามองเดย์กับมองเพื่อนสลับไปมา  


“ช่วยมึงทำกับข้าวก่อนก็ได้ อ่า..ทำไปดื่มไปก็ได้นี่หว่า ไอ้นัน จัดเครื่องดื่มมาให้กูกับเดย์หน่อยสิ กูจะช่วยเดย์มันเตรียมของกินด้วย”  อิฐหันไปพูดกับนันในตอนท้าย เมื่อนึกได้ เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ และอิฐก็ช่วยเตรียมเรื่องอาหาร พร้อมกับฟังเดย์สอนไปด้วย หลายคนต่างช่วยกันจัดสถานที่ ช่วยกันทำนั่นทำนี่ จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย โต๊ะยาว โต๊ะปิกนิค ตั้งอยู่ใกล้กัน แต่ไม่ได้เรียงเป็นแนวยาว เพื่อจะได้พูดคุยกันได้สะดวกๆ


“มีอะไรวะไอ้ไว” เดย์เดินมาถามไว ที่ยืนอยู่กับที่นิ่งๆ


“แต่ละคนมา มีคู่กันหมด ยกเว้นพวกผมไม่กี่คน นี่ผมจะต้องทนอิจฉาตาร้อนมองพวกเฮียสวีทกันใช่มั้ยเนี่ย” ไวโอดครวญขึ้นมาทันที




+++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สงสารไวเหลือเกิน งานนี้คนก็จะเยอะๆหน่อยนะคะ พอดีคิดถึง ฮ่าๆๆ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น