miyukao/ชงเมิ่ง聪梦/ชีวาพร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 เพียงให้ทาง

ชื่อตอน : บทที่ 1 เพียงให้ทาง

คำค้น : จอมนางข้ามภพ # 1

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2562 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เพียงให้ทาง
แบบอักษร

 

บทที่ 1  เพียงให้ทาง 

 

เพลงมาร์ชพยาบาล 

อันความกรุณาปราณี จะมีใครบังคับก็หาไม่ 

หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ จากฟากฟ้าสุลาลัยสู่แดนดิน 

ข้อความนี้องค์พระธีรราชเจ้า พระโปรดเกล้าประทานให้ใจถวิล 

ใช้คุณค่ากรุณาไว้อาจิณ ดั่งวารินจากฟ้าสู่สากล 

(สร้อย) อันพวกเราเหล่านักเรียนพยาบาล ปณิธานอนุกูลเพิ่มพูนผล 

เรียนวิชากรุณาช่วยปวงชน ผู้เจ็บไข้ได้พ้นทรมาน 

แม้โรคร้ายจะแพร่พิษถึงปลิดชีพ จะยึดหลักดวงประทีปคือสงสาร 

แม้เหนื่อยยากตรากตรำใจสำราญ อุทิศงานเพื่อคนไข้ทั้งใจกาย 

คำร้อง ท่านผู้หญิงละเอียด พิบูลย์สงคราม 

เสียงเพลงมาร์ชพยาบาลจบลง จันจิรายกยิ้มกว้างดวงหน้าระบายความสุข ปีนี้เธออายุย่างเข้า27ปีแล้ว เวลา 24.00น.บ่งบอกเวลาเข้าเวรของจันจิรา ทั้งที่วันนี้เป็นวันครบรอบอายุ27ปีแต่เพราะ โรงพยาบาลชุมชนที่ห่างไกลจากตัวเมืองมากกว่า200กม.ทำให้จำนวนพยาบาลมีไม่เพียงพอกับความต้องการ  วันนี้จันจิราจึงต้องอยู่เวรโดยมีหน้าที่ส่งต่อผู้ป่วยภาวะวิกฤตจาก โรงพยาบาลชุมชนไปส่งโรงพยาบาลจังหวัด อาชีพพยาบาลอย่างเธอมีทางเลือกมากมายหากแต่เพราะชีวิตที่ไม่เหลือใครอย่างเธอไม่จำเป็นต้องดิ้นรนแข่งขันอะไร  ดังนั่นเธอจึงเลือกที่จะทำตามความฝันของเธออุทิศตนเพื่อผู้ป่วย ร่างบางหยิบเค้กที่ปักเทียนยกขึ้นเป่าอวยพรให้ตนเองพบความสุขในชีวิต 

ติ๊ด..ติ๊ด... 

"ของขวัญวันเกิดใช่ไหมนี่" 

"ลูกจันมีคนไข้  post  arrest  CPR  ขึ้นตอนนี้ On ETT รีเฟอด่วน" 

"ค่ะ เดี๋ยวจันไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" 

ใช้เวลาไม่ถึง10นาที จันจิราก็มาถึงห้องฉุกเฉินในชุดที่พร้อมกับการเดินทางครั้งนี้  ร่างบางตรงเข้าไปรับเวรในทันที  เนื่องจากเข้าใจสถานะการณ์ฉุกเฉินนี้ดี 

"คนไข้ผู้ชาย อายุน่าจะประมาณ30 ปี   ไม่มีบัตรอะไรเลย  มีคนไปเจอนอนหมดสติที่ข้างทาง  เลยเรียกรถกู้ภัยไปรับ แรกรับคนไข้ ไม่รู้สึกตัว คลำชีพจรไม่ได้  EMS (ทีมกู้ชีพ)CPR(ปั้มหัวใจ) มาจนถึง รพ. มาที่เราCPRต่อ หลังจากนั้นHRก็ขึ้น(หัวใจกลับมาเต้น) หมอใส่ท่อให้แล้วนะ ตอนนี้ monitor EKG(เครื่องประเมินการเต้นของหัวใจ) ไว้ให้แล้ว........."รายละเอียดอื่นๆถูกส่งต่อมาอีกชุดใหญ่  จันจิราได้แต่ปาดเหงื่อในใจ  คนไข้อาการหนักขนาดนี้แต่พยาบาลนำส่งกับมีเธอแค่คนเดียวหากเกิดคนไข้หัวใจหยุดเต้นกลางทางเธอคงได้แต่ร้องขอสวรรค์ช่วย 

รถฉุกเฉินออกเดินทางทันทีที่ทุกอย่างพร้อม  จันจิราตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆบนรถด้วยความตั้งใจ  ระยะเวลา 6ชั่วโมงนับจากนี้คือนาทีชีวิตของคนไข้ในมือเธอ  จะอย่างไรเขาจะต้องปลอดภัย  จันจิราภาวนาในใจคุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง  หากแต่สิ่งที่เธอกลัวมาตลอดก็เกิดขึ้น 

ติ๊ด................สัญญาณชีพจรบนหน้าจอเครื่องที่แสดงการเต้นของหัวใจกลายเป็นเส้นตรง  มือบางรีบคลำชีพจรในทันที  ไม่มีการเต้นของหัวใจ  เร็วยิ่งกว่ากระพริบตา  ร่างบางรีบทำการCPRในทันที 

"ลุงพร  คนไข้arrest   แวะ รพ.ที่ใกล้ที่สุด" 

หลังจากทีเอ่ยออกไป  ลุงพรก็เหยียบคันเร่งจนมิด  เพราะนาทีชีวิตของคนไข้ที่กำลังต้องการการช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ขณะที่เบืองหน้าคือสี่แยกรถติดไฟแดงประมาณ 5 คัน  ลุงพรเปิดเสียงสัณญาณฉุกเฉินพร้อมกับประกาศขอทาง รถสี่คันแรกชิดเข้าด้านซ้ายยอมไปกลับรถเพื่อหลีกทางให้อย่างรวดเร็ว หากแต่รถอีกคันด้านหน้ากลับไม่ยอมขยับ 

"พี่หลบชิดซ้ายให้รถฉุกเฉินหน่อยสิ" 

หญิงวัย20ต้นๆเอ่ยบอกสามีผู้เป็นคนขับรถอย่างหงุดหงิดใจ 

"หลบทำไมอีก30วิก็ไฟเขียวแล้ว  จะรีบอะไรนักหนา  ชิดซ้ายตามเธอว่าเราก็ต้องไปยูเทิร์นไกลจะตาย" 

"แต่เขาอาจจะมีคนเจ็บหนักก็ได้นะพี่" 

"เงียบๆไปเลยรีบนักก็เบี่ยงขวาไปเลย" 

"แต่มันอันตรายนะพี่  เราก็ไม่ได้รีบสักหน่อยๆ  ช่วยๆกันไม่ได้รึไง" 

ขณะที่คนในรถคันหน้ากำลังเถียงกัน  จันจิราก็เริ่มที่จะหมดแรงลงทุกที  ด้วยมาคนเดียวไม่อาจมีคนเปลี่ยนช่วยเธอแต่ถึงอย่างไรก็มิอาจหยุดมือ  ลุงพรตัดสินใจหลบเข้าเลนขวาแล้วเลี้ยวซ้ายขวาเพื่อจะผ่าไฟแดงไปด้านหน้าแต่เวลานี้เป็นเวลาของไฟเขียวแยกทางขวามือเช่นกันทำให้รถทีพุ่งออกมาก็มีไม่น้อย  หากแม้รถคันเมื่อครู่ยอมหลีกทางให้สักนิด  พวกเขาก็คงไม่ต้องมาเสี่ยงขนาดนี้ 

"ลุงพรจันจะไม่ไหวแล้ว" 

เสียงของจันจิราอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด ลุงพรตัดสินใจพุ่งรถออกไปเมื่อเห็นช่องว่างของรถถนน  และรถทางขวาเหมือนจะชะลอตัวให้ทาง   แต่เมื่อรถเคลื่อนออกไประหว่างถนน กลับมีรถกระบะสีขาวพุ่งออกมาจากทางขวาด้วยความรวดเร็วเพราะเวลาบนป้ายสัญญาณจราจรบอกเวลาที่เหลือเพียง10วินาทีสุดท้าย  หากช้าอีกเพียงนิดเขาจะต้องรอสัญณาณไฟรอบใหม่ซึ่งคงใช้เวลาอีกนานทีเดียว 

แรงกระแทกจากด้านขวาของรถพยาบาลทำให้จันจิรากระเด็นไปชิดตัวรถด้านซ้าย  คล้ายโลกหมุนเร็วผิดปกติ  ร่างบางกลิ้งไปมาราวลูกข่างกระแทกกับอะไรต่อมิอะไรจนมิอาจแยกได้  เพียงช่วงพริบตาที่รถฉุกเฉินคันขาวหมุนไปบนถนนกลางสี่แยกหากแต่นั้นก็คือช่วงสุดท้ายของลมหายใจของสามชีวิตในรถที่ถูกพรากจากไป 

"พี่รถชน!!!!" 

"เอ่อ...เห็นแล้ว" 

"เห็นไหมพี่ฉันบอกให้พี่หลบพี่หลบ พี่ก็ไม่เชื่อฉัน  ไม่อย่างนั่นคนในรถคงไม่..." 

หญิงสาวในรถคันเดิมกล่าวต่อว่าสามีพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม  ขณะทีฝ่ายชายได้แต่หน้าซีดมือสั่นจ้องมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วย  ความรู้สึกผิดท่วมท้นในจิตใจทันทีหากแม้นย้อนเวลาได้  เขาจะไม่ลังเลเลยทีจะตัดสินใจให้ทาง 

................................................................................................................................................................ 

ทักทายท้ายเรื่อง : สวัสดีคร่าเปิดตัวเรื่องใหม่อีกเรื่อง 

เรื่องนี้เป็นแนวแฟนตาซี ฝากติดตามด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น