จุดสีเขียว

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนร้า ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนร้า หรือถ้าชอบที่สุดถึงที่สุดก็อย่าลืมให้ดาวไรท์นร้า #เสียงหัวใจที่ไม่มีใครต้องการได้ยิน #คิมหันต์ #เจ้านาย

ชื่อตอน : พิษไข้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2560 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิษไข้
แบบอักษร




เจ้านาย-


ผ้าเปียกน้ำถูกวางบนหน้าผากของผม สิ่งนั้นมันทำให้ผมตื่นขึ้นจากห้วงนิททา

ผมลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ใหนสักแห่งที่ไม่ใช่โคนต้นไม้ที่มีโซ่ล่ามข้อเท้าผมอยู่ หรือว่าเมื่อคืนผมจะฝันไป แต่ทำไมผมถึงเจ็บก้นกับตามเนื้อตัวยังงี้เนี่ย!!


" ตื่นแล้วหรอคะ? "


" คุณเป็นใคร? แล้วพี่ชายใจดีที่อยู่ข้างๆผมหายไปใหน "


" ป้าชื่อสา เป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่จ่ะ พี่ชายคนนั้นหมายถึงคุณคิม หรือป่าว? "


" คุณคิม คือใครครับ "



" ก็เจ้าของบ้านหลังนี้ไงคะ คนที่พาคุณมาน่ะ "



อย่าเอาคนคนนั้นมาเทียบกับพี่กันต์น๊ะ เค้าไม่มีอะไรที่สู้พี่กันต์ได้เลย เค้ามันคนเลว



" ไม่ใช่ครับ!!!!! เขาเป็นคนไม่ดี อย่าเอาเขาไปเปรียบเทียบกับพี่ชายแสนดีคนนั้นน๊ะ "



" แล้.... "


ผมกำลังจะถามป้าสาถึงพี่กันต์ที่เขาเข้ามาโอบกอดและมอบความอบอุ่นให้ผมเมื่อคืน ว่าเขาหายไปใหน แต่ป้าสาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ผมจะพูดจบ!!


" งั้นหรอ? คุณตื่นมาก็ดีแล้วเดี๋ยวกินข้าวแล้วเดี๋ยวกินยาน๊ะคะ เดี๋ยวป้าไปทำข้าวต้มให้ "


ตื่นงั้นหรอ?


แปลว่าเมื่อคืนผมฝันไปเองสิน๊ะ


ทำไม!!! ทำไม!!! ทำไมผมต้องตื่นขึ้นมาด้วย ผมอยากจะนอนหลับไปตลอด!!


" นี่ค่ะ!! ยาก่อนอาหาร "

ป้าสายื่นยามาให้ผม3เม็ด และแก้วน้ำที่มีน้ำสะอาดอยู่ครึ่งแก้วให้กับผม



" ยาหรอ? ผมเป็นอะไรถึงต้องกินยา "


" คุณเป็นไข้หวัดค่ะ เพราะเมื่อคืนตากฝนทั้งคืน "



" ........ "



ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และผมก็กินยาที่ป้าสายื่นมาให้ผม



" เดี๋ยวป้าไปทำข้าวต้มให้น๊ะคะ "


ป้าสาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา



" ครับ "



ภาพเมื่อคืนมันปรากฏขึ้นในหัวของผม เขาลักพาตัวผมมา เขาทำร้ายผม เขาข่มขืนผม ฮึก!!!!


ผมต้องหนีออกไปจากที่นี่ ป่านนี้คุณท่านกับคุณนายต้องโกรธผมแน่ๆ ที่ผมหายตัวออกจากบ้านมา



ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นป้าสาก็เดินออกจากห้องนี้ไป



ผมจะต้องหนีออกไปจากที่นี่!!!



ผมขยับตัวแล้วก้าวเท้าลงที่พื้นห้อง



" โอ๊ย!!!! เจ็บจังเลย "



เมื่อเท้าของผมสัมผัสกับพื้นของห้อง ความเจ็บปวดต่างๆมันเริ่มหวรกลับคืนมาอีกครั้ง


ผมต้องพยายามประคองร่างที่บอบบางของผม ออกไปจากที่นี่ให้ได้


ผมเดินลงมาชั้นล่างสุดของบ้าน แต่แปลกจังบ้านนี้ไม่มีคนอยู่เลยหรือไง ทำไมมันถึงเงียบแบบนี้ แต่ก็ดีแล้วล่ะ


ผมเดินออกไปอย่างทุลักทุเล จนถึงประตูรั้วหน้าบ้าน ผมรีบเปิดมันออกไปทันที


ผมรีบก้าวเท้าออกไปจากที่นี่ทันทีแต่


รถคันนั้น!!! คันที่จับตัวผมมา เขากำลังอยู่ตรงหน้าผม


ผู้ชายร่างสูงใส่สูทสีดำสนิท เปิดประตูรถลงมาก่อนที่จะวิ่งตรงดิ่งมาหาผม


" วิ่ง!! ผมต้องวิ่ง "


ผมพยายามใช้แรงที่มีทั้งหมดวิ่งให้เร็วที่สุดแต่!! คนอ่อนแออย่างผมจะวิ่งได้ดีกว่าคนร่างสูงที่แข็งแรงกว่าผมได้ยังไงกัน


" มึงจะไปใหน "


" ผมจะกลับบ้าน ปล่อยผมน๊ะ ฮึก!!! "


ผมพยายามแกะมือคนร่างสูงที่จับแขนผมไว้แน่น


" มึงต้องอยู่ที่นี่ มึงต้องชดใช้ในสิ่งที่ครอบครัวมึงทำกับครอบครัวกู "


" ผะ..ผมไม่รู้เรื่อง ฮึก!! "


" ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแบบมึงหายไปจากบ้านพ่อแม่มึงคงจะแทบขาดใจตายแล้วมั้ง "


" ผม... "


" เงียบแล้วเข้าบ้านไปซะ กูคงจะใจดีกับมึงมากเกินไปซะแล้ว "


เขาพูดจบพร้อมกับลากตัวผมเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของเขา


" ผะ..ผมเจ็บน๊ะ ฮึก!!! "


" สำออยนักน๊ะมึง มึงยังต้องเจ็บกว่านี้อีกหลายเท่า "


เขาพูดเสียงดัง เสียงของเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน หน้ากลัวจนแทบจะทำให้หัวใจของผมหยุดเต้น


" ฮึก!!!! ฮือ!!!! "



เขาลากผมเข้ามาในห้องนอน ที่ผมพึ่งจะเดินออกไปเมื่อกี๊นี้


" มึงคงจะลืมรสชาติความเจ็บปวดไปแล้วสิน๊ะ เดี๋ยวกูจะให้มึงได้ลิ้มลองรสชาตินั้นอีกครั้งนึง "


เขาพูดพร้อมกับผลักผมขึ้นไปนอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด


เขาเดินไปที่ประตู และก็ล็อคมันเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครเปิดเข้ามา


เขาเดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทางที่เหมือนกับเมื่อวาน


หรือว่าเขาจะทำกับผมแบบเมื่อวานนี้อีกน๊ะ ไม่เอาแล้ว ผมกลัวแล้ว!!! ฮึก!!!!


รสชาติความเจ็บปวดแบบนั้น ผมไม่อยากลิ้มลองมันแล้ว ผมไม่เอาแล้ว ฮึก!!!!


" ผะ..ผมขอโทษ ผมจะไม่หนีไปใหนอีกแล้ว ยะ..อย่าทำผมเลย ฮึก!!! "


ผมพูดพร้อมกับยกมือทั้ง2ข้างพนมขึ้น ร่างกายผมมันกำลังสั่นละริก


" กลัวกูแล้วงั้นหรอ? หึ!! "


เขาพูดพร้อมแสะยิ้มที่มุมปาก


" ครับผมกลัวคุณแล้ว ฮึก!!!! ฮือ!!!!! "


" แค่นี้มันยังไม่พอ มึงต้องกลัวกูให้มากกว่านี้สิ!!! "


เขาพูดเสียงดังลั่นห้อง เสียงของเขามันช่างเยือกเย็น และ ใจร้าย


เขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ 2มือของเขาถอดสูทชั้นนอกออก



เขาถอดมันออกและเหวี่ยงมันไปกับพื้นอย่างไม่ใยดี


เรือนร่างของเขาดูแล้วช่างมีเสน่ห์เหลือเกินกล้ามหน้าท้องที่ขึ้นกำลังพอดี สีผิวที่ขาว ของเขา มองรวมๆแล้วมันช่างสวยงามเหลือเกิน แต่นั่นมันเป็นความคิดของผู้หญิงทั่วไป มันไม่เกี่ยวกับผม!!!!

ผมกำลังร้องไห้ด้วยความกลัว ร่างบางของผมขยับขึ้นไปบนหัวเตียงพร้อมกับยกมือทั้ง2ข้างไหว้เขาเป็นเชิงขอร้อง


" ผะ..ผมกลัวคุณแล้ว อย่าทำผมเลย ฮึก!!!! "


ผมยังคงพูดคำเดิมออกมาเผื่อว่าเขาจะใจอ่อนลงบ้าง แต่มันไม่เป็นผลเลย มือของเขายังคงเลื่อนมาถอดเข็มขัด และ กางเกงชั้นนอกออก


หลังจากที่เขาถอดจนเสร็จ เรือนร่างของเขามีเพียงแค่กางเกงชั้นในสีเทาบางปกปิดส่วนนั้นเอาไว้เพียงแค่ตัวเดียว


" มึงจะทำให้กูก็ได้น๊ะ!!!เผื่อว่ามึงอาจจะไม่ต้องเจ็บตัวมาก!! "


" ไม่ครับ!!! ผมจะไม่ทำเรื่องหน้าอายยังงั้นเด็ดขาด "


" หึ!!อวดเก่งเข้าไป กูจะทำให้มึงเดินแทบไม่ไหวเลยคอยดู "



ก๊อกๆ!!!!!!!!!!



" คุณคะ เปิดประตูให้หน่อยค่ะ "


" ช่วยผมด้วยครับ ฮึก!!!! "


ผมพยายามร้องขอความช่วยเหลือจากป้าสา แต่ผมก็คิดผิด ป้าสาเป็นคนใช้ จะเข้ามายุ่งเรื่องของเจ้านายได้ยังไงกัน


" เอาลงไปเททิ้ง "


" แต่ว่าคุณคนนั้นต้องกินยาน๊ะคะ "


" ผมบอกให้เททิ้งไงครับ และให้ลุงมิ่งขับรถผมเข้ามาเก็บด้วย อ้อแล้วก็อย่าขึ้นมาอีกน๊ะครับ "


เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็น


" คะ..ค่ะ "


------------------------


1 คอมเมนต์ + 1 ถูกใจ = 1ล้านกำลังใจให้อัพตอนต่อไป


ตอนแรกว่าจะลงวันเว้นวัน แต่เห็นคนมาคอมเมนต์แล้ว กำลังใจมาเต็ม^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}