BloodQueen_พลอยจันทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part1

คำค้น : Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 558

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2560 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part1
แบบอักษร

แฟนมึง แต่เมียกู!

[นินิว×โช]

#MagicRose

Part1

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างเมื่อตอนเย็นผมก็ถึงกับตื่นเต็มตารีบหันขวับกลับไปมองคนข้างกาย แต่ผลปรากฏว่าตอนนี้อีกร่างที่ผมเพิ่งขืนใจไปได้หายตัวไปแล้ว

"หายไปไหนแล้ววะ" ผมพูดพึมพำอย่างหงุดหงิดเพราะยังรู้สึกงัวเงียและมึนเบลอเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ลในเส้นเลือด ผมยกมือขึ้นเคาะหัวตัวเองแรงๆ แต่พอจะลุกขึ้นจากเตียงสายตาก็ดันไปปะทะเข้ากับรอยเลือดเป็นวงกว้างเปรอะเปื้อนเลอะเต็มไปหมด 

ผมหันหน้าไปมองทางอื่น ไม่ใช่ว่าผมรู้สึกสะใจแต่แค่คิดว่าทำไมผมถึงได้พลั้งเผลอลืมตัวทำเรื่องน่าอายแบบนั้น ผมทำร้ายเด็กคนหนึ่งลงไปอย่างหน้าด้านๆ แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ฟรึบ

ผมลุกขึ้นยืนสะบัดผ้าห่มจนหลุดพ้นจากตัวก่อนจะเดินเปลือยกายไปทางห้องน้ำเพื่อเข้าไปชำระร่างกาย หลังจากหายไปในห้องน้ำกว่าสามสิบนาที ผมก็ออกมาในเสื้อผ้าชุดใหม่ ห้องนี้เป็นห้องประจำของผมเอง เสื้อผ้าก็เลยมีเหลือติดตู้ไว้ตลอด แล้วเท่าที่ผมดูก็เหมือนว่าเสื้อกับกางเกงจะหายไปชุดหนึ่ง เจ็บออกขนาดนั้นยังมีแรงเดินหนีไปจากที่นี่อีกเหรอ...

ผมยกมือขยี้ผมแรงๆพลางพ่นลมหายใจหงุดหงิดก่อนจะก้าวพาร่างของตัวเองเดินออกมาจากห้องเดินลงไปยังชั้นล่างของผับ เมื่อเดินมาถึงก็เจอเข้ากับไอ้วา เพื่อนอีกคนของผม เมื่อวานพอผมไล่พวกมันเสร็จ พวกมันก็ทิ้งผมเอาไว้แล้วคงชิ่งหนีไปคั่วสาวๆ และถ้าให้เดาก็คงขับรถกลับบ้านไม่ไหวก็เลยนอนค้างมันที่นี่ ถ้างั้นอย่างนี้พวกมันก็อยู่ที่นี่เลยสินะ...

"มึงเป็นอะไรไปวะหรือว่าเกิดงอนที่พวกกูทิ้งมึงให้ดื่มอยู่ที่นี่คนเดียว" วาพูดเสียงติดตลก แต่ผมกลับไม่ขำตาม ผมมองมันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจไม่ยอมตอบคำถามมันซะทีเดียว 

"เฮ้ย! ตกลงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่วะ ดูมึงจะมีปัญหาอะไรสักอย่างในตอนที่พวกกูไม่อยู่....ระ...หรือว่ามึงถูกปล้ำ!" 

"เฮ้ย! ใครถูกปล้ำวะไอ้วา" 

"นั่นน่ะสิ ใครปล้ำใครอะไรยังไง เล่ามาดิ๊" แชร์ที่เดินลงมาหาผมพร้อมพีกับเมคถามขึ้น คำถามของมันยิ่งทำให้ผมเครียดหนักกว่าเดิมและถูกสอดแทรกด้วยความหมั่นไส้อยากจะตรงเข้าไปกระทืบพวกมันให้จมดิน 

"กูไม่ได้ถูกปล้ำแต่กูไปปล้ำคนอื่นมา..." 

"ฮะ! มึงอะไรนะไอ้โช!!!" พวกมันประสานเสียงถามผมพร้อมกัน ผมทำเพียงแค่ยักไหล่แล้วตอบกลับไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย แม้ว่าในใจจะกำลังวุ่นวายสับสนอยู่ก็เถอะ 

"กูไปปล้ำคนอื่นมา" 

"ไอ้เลว!" 

"ไอ้ชั่ว" 

"ไอ้เหี้ย!" 

"เลวที่สุด เลวๆๆ" 

"เออน่ะ! กูรู้แล้วจะย้ำเหี้ยอะไรนักหนาล่ะ กูก็กำลังคิดอยู่นี่ไงว่าจะเอาไงต่อดี" 

"ไอ้หมาบ้ากินไม่เลือก" ไอ้วามันจ้องหน้าผมเขม็งพลางด่าผมตรงๆ ผมเงียบไม่เถียงไม่โต้ตอบเพราะเรื่องนี้ผมผิดจริง 

"เพราะมึงเมาใช่มั้ย" 

"เปล่า กูโกรธที่เด็กมันด่าหาว่ากูไปปลุกปล้ำทำร้าย ทั้งๆที่กูเป็นฝ่ายไปช่วยเอาไว้แท้ๆ..." 

"แล้วหลังจากนั้น?" 

"มึงก็เลยปล้ำเด็กคนนั้นมันจริงๆซะเลย?" 

"อืม..." 

"ไอ้เลว/ไอ้เลว/ไอ้เลว!!!"

แล้วทันทีที่ผมตอบ พวกมันก็แหกปากด่าผมทันที ผมนิ่งเงียบไป แต่ก็ไม่วายจะตวัดสายตามองพวกมันทีละคนอย่างข่มขู่ พีรีบหลบสายตาผม ส่วนไอ้วากับไอ้เมคก็หันหลบไปอีกทาง จะเหลือก็อีกคนหนึ่งที่ยังจ้องหน้าผมไม่เลิกจ้องมองนิ่งๆไม่ยอมกะพริบตา แต่ไหนแต่ไรมามันก็ไม่เคยกลัวผมอยู่แล้ว ผมไม่แปลกใจเลยจริงๆที่มันจะไม่หลบตา 

"แล้วเด็กคนนั้นล่ะ" 

"หนีไปแล้ว" 

"ฮะ?!!" 

"พวกมึงช่วยหยุดทำหน้าตาทุเรศๆแบบนั้นได้มั้ยวะ กูเห็นแล้วอยากจะกระทืบ!" ผมตะคอกเสียงดังด้วยสีหน้าหงุดหงิด แรงตบที่บ่าทำให้ผมสะบัดตัวเล็กน้อยจนมือของแชร์หลุดออกจากไหล่ ผมหันไปมองมัน สีหน้าของผมในตอนนี้คงแย่มากๆ แล้วผมก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้ผมกำลังพาลแบบสุดๆ ขืนพวกมันพูดไม่เข้าหู ผมคงได้ไล่เตะพวกมันแน่ๆ 

"อ้าว! แล้วแบบนี้มึงจะทำไงต่อล่ะวะ ในเมื่อเด็กคนนั้นหายไปแล้ว อย่างนี้เด็กนั่นก็ถูกปล้ำฟรีอะดิ" 

"ไอ้พี!" ผมคำรามเสียงต่ำลอดไรฟันอย่างเหลืออด เจ้าตัวไม่ได้ถอยหนีแต่กลับส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอเยาะเย้ยผม 

"แล้วมึงจำหน้าเด็กคนนั้นได้มั้ยวะ" 

"ได้...น่ารักออกอย่างนั้น กูไม่มีทางลืมหรอก" 

"แหมๆๆ ชมซะนะ ลืมดีลได้แล้วรึไงวะ" ไอ้วาเอ่ยปากแซวผม ผมสะอึกไปเล็กน้อย แม้ว่าอาการเจ็บที่ใจจะลดน้อยลง แต่ผมก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี...

ผลั่ว!

"โอ๊ย! ไอ้เมคมึงตบหัวกูทำไมวะ!" 

"ปากแส่หาเรื่องวอนตายนะมึง" 

"ฮึ่ย!..." 

"แล้วมึงจะเอาไงต่อ" ผมหันไปหาไอ้แชร์อีกครั้ง สีหน้าของมันเองก็ดูจะเคร่งเครียดเหมือนกันกับเรื่องที่เกิดขึ้น 

"กูจำหน้าเด็กคนนั้นได้ ถ้าได้เห็นอีกสักครั้งกูต้องจำได้แน่ๆ" 

"แค่จำหน้าได้ไม่พอหรอกเว้ย!" ไอ้วาพูดขัดขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นมองมัน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ของเมื่อคืน 

"กูนึกออกแล้ว เด็กคนนั้นที่มีเรื่องไงวะ ถ้าพวกมึงอยู่ในผับตอนนั้นยังไงก็ต้องได้ยิน" 

"อืมๆ เออใช่จริงๆด้วยว่ะ เมื่อวานตอนเย็นกูได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกัน อย่าบอกนะว่าเด็กมึง" 

"ก็คงงั้น..." ผมตอบไม่เต็มเสียงนักเพราะไม่แน่ใจ 

"ดูเหมือนพี่ชายเด็กนั่นจะพูดเรียกชื่อเด็กคนนั้นว่า 'นินิว' " 

"นินิว..." 

"เดี๋ยวกูไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดให้ก็แล้วกัน ตอนนี้พวกเรารีบกลับบ้านกันก่อนเถอะว่ะ เหนียวตัวชะมัด อยากกลับบ้านเว้ย!" 

"อืม..." 

"เดี๋ยว...."

ผมหยุดชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าไอ้เมคนิ่งๆ เมคขยับตัวเดินมาหยุดยืนตรงหน้าผม สีหน้าของมันเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วสักพักมันก็บอกในสิ่งที่มันคิดอยู่...

"แล้วถ้ามึงเจอเด็กคนนั้นแล้ว มึงจะทำยังไง"

ผมนิ่งไปอย่างใช้ความคิด แต่สักพักริมฝีปากของผมก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มุมปาก

"กูก็จะ...ไม่ปล่อยให้เด็กคนนั้นหนีไปอีกไง..."

พวกผมตอบกลับไปแค่นั้น ไอ้คนที่ถามยิ้มแก้มแทบปริ พีฉีกยิ้มกว้างเดินนำออกไปก่อน ก่อนจะตามด้วยพวกผม ตลอดทางเดิน ในหัวของผมมีแต่เรื่องของนินิว ทั้งกลิ่นกายและสัมผัสอ่อนนุ่มยังคงติดอยู่ในความทรงจำของผมอยู่เลย...

รอก่อนแล้วกัน เราต้องได้เจอกันเร็วๆนี้แน่ๆ ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ผมจะทำโทษให้สาแก่ใจโทษฐานที่กล้าหนีผมออกมาก่อน ทำให้ผมต้องออกตามหาจนหัวหมุนอยู่แบบนี้...

#ขอเม้นหน่อนะครับบบบบบบบบบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}