ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P9 สาหัส

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P9 สาหัส
แบบอักษร

สาหัส​

ร่างเล็กถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา เสือวิ่งเกาะติดไม่ปล่อยอีกคนให้ห่างกาย สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าหวานตลอด สองมือใหญ่กุมมือเล็กไม่ปล่อย  

"ปออย่าทิ้งพี่นะ กลับมาหาพี่นะครับ" เสือพูดเเล้วพูดเล่า พูดตลอดทางจนถึงประตูห้องฉุกเฉิน 

"ญาติรอเข้าไม่ได้นะคะ" เสือหยุดกึกลงทันที เขาเดินไปพิงกำเเพงเหมือนคนหมดเเรง หวนคิดถึงสิ่งที่ทำพลาดมา นึกถึงใบหน้าหวานยามมีหยาดน้ำตา  

"เหี้ยเอ๊ยยย!!"  

ผลั๊ก!  

กำปั้นใหญ่ทุบลงกำเเพงไม่ลดล่ะ จนตอนนี้มีเลือดซิปตรงข้อนิ้ว เเต่เสือก็ยังไม่หยุด 

"ทำไมว่ะ ฮึก ปอ" จะมาคร่ำครวญตอนนี้มันก็สายไปเเล้วล่ะ ทำผิดก็ต้องยอมรับผลเเต่โดยดี 

"เสือ! น้องปอเป็นไงบ้าง"  

"ทำไมไม่โทรบอกตั้งเเต่เเรกว่ะ พวกกูจะได้รีบมา" ทั้งเนย์ทั้งใหญ่ต่างก็พุ่งตรงมายังเสือ ถามออกไปไม่รอให้อีกฝ่ายได้รอบรวมสติ 

"...กูไม่รู้ มึงน้องจะเป็นอะไรไหม ฮึก กู..กูทำน้อง กูทำน้องเป็นเเบบนี้ ฮึก กูทำ" 

"เห้ย ไอเสือมึงใจเย็น" ใหญ่เห็นท่าไมาดีก็รีบพูดปลอดใจเสือ 

"มึงดูมือกู เลือดน้อง! มันออกเยอะนะเว้ย" 

"มึงตั้งสติดิ น้องเป็นเเบบนี้มึงต้องเข้มเเข็ง" เนย์ให้กำลังใจเพื่อน ที่ตอนนี้สติไม่อยู่กับตัวเเล้ว  

"กูไม่ไหวเเล้วว หมอไม่ออกมาว่ะ!!" เสืออาลวาดเเตะเก้าอี้ข้างตัว เสือกับเนย์ช่วยกันรีบห้าม  

"เสือมึงใจเย็น ไอเนย์พามันกลับไปก่อนดิ เดี๋ยวกูรอหมอเอง"  

"ไม่!! ไอเนย์กูไม่กลับ กูจะอยู่นี้ ไอเหี้ยมึงปล่อย!!!" 

"ไอเสือไปดิ" เนย์กับใหญ่ช่วยกันลากเสือมาขึ้นรถ เสือเองก็ขัดขืนเเต่คนเดียวจะสู้สองคนได้อย่างไง จนในที่สุดพวกเขาก็จับเสือยัดเข้ารถได้สำเร็จ  

"กลับดีๆเนย์"  

"เออๆมึงก็ดูน้องด้วย"  

"ไอเพื่อนเวร ปล่อยกู!"  

"ไอเนย์ปิดกระจกดิ ขับออกไปเลย" เนย์รีบกดเลื่อนกระจกเเล้วรีบขับรถออกไปจากโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด  

"เฮ้อออ กูล่ะเหนื่อยใจกับเพื่อนอย่างมึงจริงๆเสือ" เมื่อรถขับออกไปก็ถึงเวลาที่ใหญ่จะต้องกลับไปทางฝั่งของปอ ไม่รอช้าใหญ่รีบวิ่งกลับไปหน้าห้องฉุกเฉินดังเดิม รออยู่นานพักใหญ่หมอในห้องก็ประตูเดินออกมา


พาร์ทใหญ่ 

"ญาติคุณปอเชิญมาทางนี้ครับ" 

"ครับ" ผมเดินตามหมอเข้ามายังห้องพักหมอ  

"เรื่องที่หมอจะบอกมันยากที่จะทำใจสำหรับคนไข้มาก หมอจึงอยากจะบอกกับญาติก่อน เพื่อที่ญาติจะได้เอาไปตัดสินใจ ตกลงไหมครับ"  

"เอ่อ...ตกลงครับ" 

"ตอนนี้ร่างกายของคนไข้บอบช้ำหนักมาก ต้องใช้เวลารักษาสักระยะ เเต่มีสิ่งหนึ่งที่ญาติต้องรู้เอาไว้ก่อนเลยคือ..หมอตรวจพบว่าคนไข้ตั้งครรภ์ได้1สัปดาห์" 

"อะ อะไรนะครับ! ท้องเหรอ?" 

"คือมันยากจะทำใจเเต่กรณีนี้มันก็เกิดขึ้นได้ เรียกได้ว่าหนึ่งในล้านเลยก็ว่าได้" 

"แล้วจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมหมอ" 

"ตอนนี้หมอยังบอกอะไรไม่ได้ เเต่ร่างกายที่ย่ำเเย่ของคนไข้ก็ส่งผลเสียต่อเด็กในครรภ์ได้ ฉะนั้นหมอจึงอยากให้ญาติช่วยกันดูเเลจิตใจกับร่างกายของคนไข้ให้กลับมาดีขึ้น" ผมแทบจะช็อคคาห้องหมอ นี้มันเป็นเรื่องจริงเหรอว่ะ เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน เเล้วถ้สไอเสือมันรู้มันจะช็อคเเบบผมไหมว่ะ 

"เข้าใจเเล้วครับ เเล้วตอนนี้คนไข้พักอยู่ห้องไหนครับ"  

"หมอย้ายไปอยู่ห้อง012ตึก7ครับ"  

"ขอบคุณครับ" ผมเดินออกจากห้อง วิณญาณเเทบหลุดออกจากร่าง หัวสมองก็เอาเเต่คิดเป็นห่วงความรู้สึกของคนตัวเล็ก ถ้าผมบอกออกไป ปอจะรับได้ไหม 

"เครียดเว้ยยย เรื่องมันเลยมาถึงขนาดนี้เลยเหรอว่ะ ไม่หน้าคิดเกมนี้เลยกู" 


ตึก 7 ห้อง 012 

ผมเปิดประตูเข้าไปสายตามองไปยังร่างบางของปอ ตามเเขนขาที่โผล่พ้นเสื้อมีดเต่รอยช้ำ เขียวเป็นจ่ำๆ แถมข้อเท้าข้างหนึ่งยังถูกผ้าก๊อตพันไว้อีก  

"ไอเสือมึงทำไรน้องเยอะขนาดนี้ว่ะ ตกลงมึงรักน้องจริงหรือเปล่าว่ะ" 


📞🎵📞🎵📞🎵📞🎵


"โหล"  

(เป็นไงบ้างว่ะมึง) 

"ไอเสืออยู่ข้างๆมึงไหม" 

(แม่งร้องหลับไปแล้ว) 

"มึงออกมาห่างๆ กูมีเรื่องจะบอก" 

(เออ ห่างแล้ว) 

"เออ ฟัง...." ผมเล่าเรื่องสุดมหัศจรรย์ให้ไอเนย์ มันก็ไม่เชื่อสุดเขตเเต่ความจริงก็คือความจริง คนที่น่าสงสารสุดก็คงหนีไม่พ้นปอ  

"มึงเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนนะเว้ย อย่าเพิ่งให้ไอเสือมันรู้"  

(เออๆระดับกูแล้ว) 

"เออแค่เนี่ย กูไปดูน้องก่อน" ผมวางโทรสับ เดินไปทางเตียงที่ปอนอนอยู่ หน้าปอดูซีดเซียว ผอมลงกว่าครั้งแรกที่ผมได้เห็น ถ้าสารภาพจะเป็นไรไหมเนี่ย ผมเองก็แอบหลงเสน่ห์น้องนิดหน่อยนะเนี่ย55  

"แค่กๆ"  

"น้องปอ ดื่มน้ำไหมครับ"  

"..." ปอไม่ตอบแต่พยักหหน้ารัวๆ 

"ค่อยๆดื่มนะ"  

อึก อึก  

"เป็นไงบ้าง ดีขึ้นยังครับ"  

"อืม" สั้นๆได้ใจความดี น้องปอไม่มองหน้าผมเลย คงจะกลัวมั้ง 

"เออนี่ พี่มีเรื่องจะบอกนะ เรื่องอาการของเรา ตอนนี้รู้สึกคลื่นไส้ไหม หรืออยากกินอะไรของ.." 

"ไม่ครับ" เสียงปอขีดขึ้นมาก่อนผมจะพูดจบ  

"อ่อ ถ้าเกิดคลื่นไส้ก็บอกนะ" ผมเดินกลับมาทางโซฟา นั่งลงอยู่เป็นเพื่อนอีกคนเผื่อเกิดอาการไม่ดี ผมจะได้รีบเเจ้งหมอ  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

"ขออนุญาตินะครับ" 

"พี่รุท? มาทำไรเนี่ย"  

"เป็นหมอก็มาตรวจคนไข้ดิ แล้วมึงมาไม ไม่มีเรียน?"  

"แหมพี่ ผมเป็นเด็กดีน่า วันนี้ไม่มีเรียนครับ" 

"เออๆ เป็นไงบ้าครับคนไข้ของพี่หมอรุท" พี่รุทพูดกับผมเสร็จก็เดินไปหาปอ 

"ก็มึนหัวอยู่ครับ แล้วก็รู้สึกจะอ้วกด้วยครับหมอ ตรงนี้มันแปลกๆอ่ะ" ปอใช้มือกดไปที่ท้องน้อยของตัวเอง  

"มันเป็นเรื่องปกติของคนตั้งครรภ์ครั้งแรกนะครับ ไม่ต้องตื่นตกใจ" 

"อะ อะไร! หมอตรวจคนไข้ผิดคนรึเปล่าครับ ผมท้องได้ที่ไหน" สีหน้าปอดูกตใจมากๆเลยตอนที่พี่รุทบอกไป 

"หือ? พี่หมอตรวจถูกแล้วนะ อาจารย์หมอยกเคสนี้ให้พี่หมอดูเเล นี้ไงชื่อเรา" พี่รุทยื่นเเฟ้มการตรวจให้ปออ่าน ปอตาโตหนักกว่าเก่า ดวงตาเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำตา มือเล็กสั่นระริกไปทั้งสองข้าง 

"มะ ไม่ ตรวจผิดแล้ว ฮึก ตรวจผิดแล้ว ผู้ชายท้องได้ ฮึก ที่ไหนกันเล่า" ปอเริ่มอาลวาด ผมเดินเข้าไปหาน้องเพื่อยืนยันเรื่องที่ว่านั้นว่ามันคือความจริง 

"ปอ พี่ใหญ่ถามทุกอย่างแล้วและมันก็เป็นจริงทุกอย่าง ปออย่างร้องนะครับ" ผมอยากจะเข้าไปปลอบน้องเหลือเกิน  

"พี่หมอเข้าใจนะ คนไข้ค่อยๆทำใจนะครับ พี่หมอจะดูแลเราเป็นพิเศษ ตกลงไหม?" "ฮือออ ผมท้องจริงๆเหรอ ละ..แล้วผมต้องทำไงครับ"  

"วันนี้พักผ่อนก่อนนะครับ ส่วนพรุ่งนี้เดี๋ยวพี่หมอจะเข้ามาตรวจอาการเพิ่มเติม" 

"ฮึก ครับ ขอบคุณนะครับ" ปอค่อยๆล้มตัวลงนอนหันหลังให้ผมกับพี่รุท หลังบางๆสั่นไหวไปตามเเรงสะอื่นไห้ ผมรู้น้องยังทำใจไม่ได้กับเรื่องพวกนี้ 

"ใหญ่ตามพี่มา" ผมตามพี่รุทออกมานอกห้อง สีหน้าพี่ดูเคร่งเครียดเกินไป ผมว่ามันต้องมีเรื่องไม่ดีแน่ๆ 

"ครับพี่รุท" 

"ไอเสือใช่ไหม!"  

"เห้ยพี่ อย่าเพิ่งด่าดิ" 

"มึงเล่ามาให้หมดเลยนะ พวกมึงทำเวรอะไรไว้  เล่ามาให้หมด" 

"เอ่อ นี่ไงพี่กำลังจะเล่าเนี่ย เรื่องมันเริ่มจาก......" ผมเล่าตั้งแต่ต้นเรื่องให้พี่รุทฟัง ระหว่างเล่าก็กลัวพี่รุทจะตบกะบาลผมซะก่อน

"....เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ"  

"พวกมึงทำไรคิดบ้างไหมว่ะ เห็นไหมว่าชีวิตของเด็กมันต้องพังเพราะเรื่องงี่เง่าของพวกมึงเนี่ย กูเคยสอนแล้วใช่ไหม ทำอะไรให้คิดเยอะๆทำไมไม่เคยจำสิ่งที่กูบอกบ้างเลย"  

"ผมรู้พี่ มันไม่ใช่ความผิดไอเสือคนเดียวนะ ผมกับไปเนย์ก็มีส่วนด้วย"  

"เออกูรู้ มึงไม่ต้องปกป้องมัน แล้วนี้มันรู้เรื่องยัง"  

"ยังครับ มีแค่ผมกับไอเนย์ที่รู้"  

"ยังไม่ต้องบอกมัน กูจะย้ายปอไปอีกโรงบาล ดูดิมันจะสำนึกไหม" 

"พี่จะลงโทษมันด้วยวิธีนี้เหรอ" 

"เออ ส่วนพวกมึงสองตัวถ้าหลุดปากบอกมัน กูนี้ล่ะจะเอามีดผ่าตัดจ้วงปากพวกมึง!" 

"รับทราบครับพี่" ผมรับปากพี่รุทไปแบบกล้าๆกลัวๆ พี่รุทเดินห่างออกไปแล้วแต่ผมยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าเคลื่อนย้ายไปไหน แล้วทีนี้จะทำไงว่ะ ไอนั้นก็เพื่อน ไอนี้เอ๊ยทางนี้ก็พี่แถมดุกว่าอีกด้วย  

"กูจะทำไงว่ะ เฮ้อออออ" 


เช้าวันต่อมา 

"อุก พี่ใหญ่! อ้วก อืออจะอ้วก" เสียงปอดังขึ้นผมสะดุ้งตื่น พุ่งตัวไปหยิบถังขยะอย่างเร็ว 

"มาแล้วๆ"  

"อ้วกกก อึก" ปออ้วกมาเต็มที่ แต่ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรออกมาเลย ผมเอื้อมมือไปลูบหลังปอเผื่อมันจะดีขึ้น  

"หายยังครับ ให้พี่เรียกหมอไหม"  

"ไม่ต้องครับ ผมหายแล้ว" สีหน้าปอดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวาน แผลช้ำก็เริ่มดีขึ้นมาบ้าง ส่วนที่ข้อขาก็เริ่มดีขึ้นแล้ว  

"อือ งั้นพี่ขอตัวนอนต่อนะ" 

"ครับ" ผมหันหลังกลับไปนอนที่โซฟาตัวเดิม หัวถึงหมอนปุ๊ปก็หลับปั๊ปทันที  

จบพาร์ทใหญ่ 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

"เป็นไงครับน้องปอ วันนี้พี่หมอมีเรื่องจะบอกด้วยนะ" รุทเดินเข้าห้องมาผ่านใหญ่ที่กำลังนอนหลับไม่รุ้เรื่อง 

"สวัสดีครับ มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ"  

"พี่จะย้ายเราไปอีกโรงพยาบาล ที่มีเครื่องมือที่ทันสมัยกว่านี้"  

"ย้ายเหรอ? ผมไม่มีเงินรักษาหรอกนะครับ" ปอสงสัยหนักกว่าเก่า ทั้งๆที่ตอนนี้ที่นี้ก็ท้นสมัยแต่ทำไมรุทถึงตัองการย้ายปอด้วย 

"เรื่องนั้นไม่เป็นไร พี่หมอจัดการเองทุกอย่าง เป็นอันว่าตกลงนะครับ"  

"แต่.." ปอยังคงอ้ำๆอึ้งๆกับเรื่องนี้แต่ก็โดนรุทบังคับจนไป 

"โอเค ตกลง เดี๋ยวพี่ขอเครียเอกสารส่งตัวเราไปอีกโรงบาลก่อนนะ ระหว่างนี้ก็นอนพักผ่อนเยอะ พี่หมอไปล่ะ" รุทเดินออกไปแล้ว ทิ้งให้ปอนั่งหน้าเครียดอยุ่บนเตียง  

"ถ้าย้ายก็จะไม่ได้เจอพี่นะสิ แล้วพี่จะรู้ข่าวรึยังนะ มีใครจะบอกพี่ไหม..." 


12.30 นาฬิกา 

"ฮ้าวววว"  

"งื้มๆ เที่ยงเหรอว่ะ หิวเป็นบ้า" ใหญ่บ่นเล็กบ่นน้อย 

"ปอครับ ตื่นรึยัง" ใหญากวาดสายตาไปทั่วห้อง เตียงสีขาวสะอาดไร้ร่างบอกบาง ใหญ่จึงเดินไปหาที่ห้องน้ำแทน เเต่กลับพบเพียงพื้นที่ว่างเปล่า 

"ปอ! อยุ่ไหนครับ"  

"เวรแล้วไง ปอหายไปไหนว่ะ" 

______________________________________________ 

ตอนนี้จบไปอีกตอนแล้วววว เป็นไงบ้าง มาดูกันว่าปอหายไปไหน 😉😉รอลุ้นเนอะ  ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะ ไม่ทิ้งกันเนอะ 😂😂


ความคิดเห็น