email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 3 เหตุเกิดที่คอนโด (18+) แก้ไขคำผิด

ชื่อตอน : Ep. 3 เหตุเกิดที่คอนโด (18+) แก้ไขคำผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 138.1k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2560 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 3 เหตุเกิดที่คอนโด (18+) แก้ไขคำผิด
แบบอักษร

​"นายจะพาฉันไปไหน..."  หลังจากที่ขึ้นรถมาฉันก็ถามเขาทันที เขากลับไม่ตอบแล้วยั่วโมโหฉันอีก ฉันที่มองไปข้างนอกนี่มันไม่ใช่ทางกลับคอนโด และนี่เขาจะพาฉันไปไหน 

"นายจะพาฉันไปไหน...ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี่นะ" เขาขับรถให้เร็วขึ้น จนฉันฉันต้องเอนตัวมือจับเบาะอย่างกลัวๆ

"ฉันไม่พาเธอไปขายหรอกน่ะ...อยู่เฉยๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"  เขาเอ่ยขึ้น ทั้งที่สายตายังจับจ้องที่ถนน  สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็คือนั่งหน้านิ่งๆ เพราะทำอะไรไม่ได้ เขาคงไม่คิดที่จะทำอะไรมิดีกลับฉันแน่ ถ้าทำฉันก็คงไม่ยอม(จริงหรอ)....

ไม่นานรถก็เคลื่อนจอดยังริมถนน ฉันไม่เข้าใจนี่เขาจอดทำไม ก่อนที่จะหันไปมองหน้าเขาเป็นเชิงถาม 

"ไม่ต้องมามองหน้าฉัน...ลงมา" ผมออกคำสั่งให้เธอลงมา เพราะเธอเอาแต่ทำหน้าโง่ๆบื้ออยู่ได้ รำคาญ..

เธอก็ก้าวลงมาอย่างที่ผมบอกนั่นแหละ แต่เธอก็ทำหน้างงเหมือนเดิม เหมือนจะไม่เคยมาที่นี่เท่าไหร่...

"นายมาทำอะไร...ไม่เห็นจะมีอะไรเลย" เธอมองไปรอบๆ อยากจะใช้มะเงกเขกกะบาลเธอจริงๆ มองยังไงว่าไม่มีอะไร ผมได้แต่ส่ายหน้าและเดินนำเธอไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง คนเยอะมากต่อแถวกันยาว เพื่อคิวที่จะซื้อ... ผมเดินเข้าไปนั่งริมฝั่งที่ติดริมแม่น้ำ...

"นายเคยมากินหรอ...ไม่น่าเชื่อ"  ยัยนั่นเอ่ยถามผม เหมือนจะไม่เชื่อ บวกกับการทำหน้าบื้อๆ ซื่อๆ ยิ่งทำให้ผมนึกอยากแกล้ง

"ทำไม...หน้าฉันมันต้องกินอาหารร้านหรู ภัตตาคารอย่างเดียวเลยหรือไง" ผมที่ทำเป็นเสียงเข้มใส่เธอ จนเธอสะดุ้ง เหมือนจะกลัว ผมได้แต่กลั้นหัวเราะ ยิ้มในใจ ผู้หญิงอะไรกลัวไปซะทุกอย่าง 

"แล้วนายดุฉันทำไม..."เธอทำหน้างอนๆใส่ผม ผมได้แต่หัวเราะแต่ใครแคร์ไม่ใช่แฟน แต่แฟนก็คงไม่ทำเหมือนยัยนี่หรอก เพราะผมไม่เคยคบกับใครนานๆ มันน่าเบื่อและเซ็ง เวลาที่ผู้งอน หรือหึง

"ป้าครับ เหมือนเดิมสองที่พิเศษนะครับ"

ผมขี้เกียจจะเถียงกับเธอแล้วผมจึงสั่งก๋วยเตี๋ยว บรรยากาศใช้ได้นะ ลมเย็นๆเสียงคลื่นน้ำมวนใหญ่ที่มันดังกระทบอีกฟาก ของฝั่ง เรือที่แล่นไปมา แต่ไม่ได้รบกวนคนที่มานั่งร้านนี้เลย...วิถีชีวิตของคนธรรมดาหาเช้ากินค่ำ มันก็ดีนะ ทำเอาบางครั้งที่ผมมาที่นี่ทำให้ผมอยากลองมาใช้ชีวิตแบบนี้บ้าง

ผมมองยัยบื้อตรงหน้าผม ที่ตอนนี้มองไปริมแม่น้ำไม่ได้สนใจคนที่นั่งตรงข้าม ผมเผลอมองเธอพิจารณารูปร่างหน้าตา รอยยิ้มนั่น ริมฝีปากนั่น ทำเอาผมยิ้มที่มุมปาก อยากรู้จริงๆว่าที่แม่เขาอยากให้แต่งงานกับเธอ แล้วเธอมีดีอะไร ผมนึกอยู่ชั่วครู่เธอหันหน้ามา แต่ผมก็ยังจ้องหน้าเธออยู่อีก ทำเอาเธอต้องจับหน้าตัวเอง ก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ผม...

"หน้าฉันมีอะไรติดหรอ.." 

"เปล่า..."  ผมตอบออกไป หน้าตาเฉย มือกอดอกแล้วอมยิ้มนิดๆ

"จะไม่มีได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่ามอง" เสียงช่วงประโยคสุดท้ายอ่อนลง แต่หูผมกับได้ยิน ผมก็ไม่ได้เถียงอะไร ก็ผมมองเธอจริงๆ จนป้าเจ้าของร้านเดินมาเสิร์ฟ 

"มาแล้ว...พิเศษ2ชาม"  หญิงวัยกลางคนยื่นชามก๋วยเตี๋ยวให้ผม ผมจึงรีบรับจากป้าเขา เพราะกลัวว่ามันจะร้อนและป้าเขาแก่แล้ว...

"ขอบคุณครับ..." ผมยิ้มให้ก่อนที่ป้าเขาจะเดินไปรับออร์เดอร์โต๊ะอื่น เหตุการณ์นี้ทำเอาสาวสวยที่นั่งโต๊ะใกล้กันมองผมซะตาหวานเยิ้มเชียว...

"กินสิ...มองหน้าฉันอยู่ได้" เธอกระพิบตาถี่ๆก่อนที่จะหยิบตะเกียบมาแล้วจัดการก๋วยเตี๋ยวในถ้วย ผมรอบมองปฏิกิริยาที่เธอกินเข้าไป เหมือนเธอจะชะงักเล็กน้อย...

"ทำไม...ไม่อร่อยหรอ" ผมเอ่ยถามออกไป

"เปล่า...แต่อร่อยมาก"  เธอยิ้มให้ผมจนเห็นฟันขาว เหมือนเด็กที่ได้กินอะไร อร่อยๆๆ ผมจึงหันมาจัดการก๋วยเตี๋ยวในชามของผมต่อ...

หลังจากที่พวกเรากิน ก็เดินออกจากร้าน โดยที่ไม่รู้เลยว่าทำไมการกินก๋วยเตี๋ยววันนี้ มันเป็นอิ่มมากกว่าปกติ อาจเป็นเพราะมันได้เยอะมั้ง

"แล้วเราจะไปไหนต่อ...." ฉันที่เป็นฝ่ายเอ่ยถามเขา เพราะไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน แต่ตอนนี้ฉันอยากกลับคอนโดแล้ว...

"กลับไง...หรือไม่กลับ" ผมที่เอ่ยตอบเธอ อย่าง กวนๆ เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้

ฉันรีบเดินตามเขาเข้าไปในรถ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวออกไป ทำไมวันนี้เขาเดี๋ยวอารมณ์ดีเดี๋ยวอารมณ์ร้าย และตอนนี้ก็เช่นกัน มีอารมณ์เปิดเพลงคลอเบาๆ ฉันชักจะไม่เข้าใจเขาแล้วสิ

"เดี๋ยวฉันจะแวะคอนโดฉันก่อน...แล้วเดี๋ยวจะแวะไปส่งเธอ"  ผมเอ่ยออกไป และผมก็มั่นใจว่าเธอได้ยิน

"ห้ะ...ว่าไงนะ"  เธออ้าปากค้างก่อนที่จะอ้าปากเถียง

"ไม่ชอบพูดซ้ำ"

"ไม่ได้นะ...นายต้องไปส่งฉันก่อนซิ"  ฉันที่แทบอยากจะร้องไห้ แล้วฉันจะเชื่อใจเขาได้ยังไง ว่าเขาจะทำตามคำพูด...

"อย่าเรื่องมาก...ถ้างั้นเธอก็กลับเอง เลือกเอา แต่บอกก่อนไว้เลยนะว่า แถวนี้แหม่งโครตเปลี่ยว"

ฉันที่ตอนนี้ทำหน้าแทบไม่ถูก จะเชื่อเขาดีหรือไม่เชื่อ  แต่พอมองออกไปดูข้างทางก็ไม่ค่อยจะมีรถวิ่งเท่าไหร่ ยิ่งถ้าเป็นแท็กซี่น่าจะหายากอยู่...

"ก็ได้...แต่นายต้องไปส่งฉันที่คอนโด"

"อื้มมมม"  เขาตอบฉันเพียงเท่านี้ แล้ววันนี้มันเป็นซวยอะไรของฉันวะเนี้ย เจอแต่เรื่อง เจอแต่คนเอาแต่ใจ คิดแล้วปวดหัวจริงๆ ฉันได้แต่บ่นในใจเพราะไม่กล้าบ่นออกหรอก เดี๋ยวเกิดอารมณ์ไม่ดีหักคอฉันตายจะทำไง...

หลังจากที่ผมขับรถมาไม่นานก็ถึงคอนนโดของผม มันอยู่ใจกลางเมือง ไปมาได้สะดวก และห้องอับที่ใหญ่กว่าคอนโดอื่นๆหลายเท่า และใหญ่กว่าของยัยบ้องนี่ด้วย...


"เข้ามาสิ...จะยืนอยู่หน้าห้องใช่ไหม" ผมทำเหมือนจะปิดประตูใส่เธอ แต่เธอก็รีบแทรกตัวเข้ามา

"เข้าๆๆ.." ผมหันหลังแล้วยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่จะกลับมาทำหน้าตาปกติ

"นายรีบๆไปเอาของสิ...จะได้ไปส่งฉัน"

ทันทีที่เธอหันหน้ามาหาผม ก็อยากกลับคอนโด อยากรู้นักว่าคอนโดนั่นมันมี อะไรให้น่าอยู่ ผมจึงคิดอะไรที่มันน่าจะสนุกออกแล้ว

"ฉันเหนื่อยแล้วว่ะ...พรุ่งฉันจะไปส่ง" ทันทีที่ผมเอ่ยขึ้น ยัยนั่นร้องท่วงผมทันที...

"ไม่ได้...ฉันจะกลับ...นายต้องไปส่งฉัน"

"อยากไปก็กลับเองสิ...ถ้าเธอคิดว่าเธอกลับได้" ผมยกยิ้มที่มุมปาก เธอมองหน้าผมอย่าง งงๆก่อนที่ผมจะยิ้มกวนๆให้เธอ 

"หมายความว่าไง"  ตอนนี้เธอตามผมมายังห้องนอน เธออาจจะลืมว่าที่ที่เธอก้าวเข้ามามันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของผม และฉะนั้นผมจะทำอะไรก็ได้ หลังจากที่เธอเดินเข้ามา ผมก็ไปล็อคประตูแล้วชูกุญแจให้เธอดู 

ยัยนั่นแทบคลั่งรีบวิ่งมาหาผมเพื่อจะหยิบกุญแจกลับผม  แต่ด้วยความที่ผมสูงกว่าแค่ผมยื่นมือขึ้นเธอก็เอาไม่ถึงแล้ว

"เอามานะ...ฉันจะกลับ"

"อยากได้ก็เอาเองสิ"  ทันทีที่ผมพูดยัยบ้าหนิ ก็ยื่อแย้งกับผม จนตอนนี้เธอไม่รู้ว่าอะไรต่อมิอะไรมันชนกัน ผมจึงนึกสนุกเขวี้ยงกุญแจไปที่นอน ก่อนที่จะรวบร่างบางเข้าหาตัว เธอตกใจ จนต้องหน้าเหว๋อ

"ปล่อยฉันนะ...ดรากอน"

"ไม่ปล่อยทำไม..."  เธอยิ่งดิ้นผมยิ่งกอดแน่น จนตอนนี้ลมหายใจเปล่ารดที่ต้นคอผม ไม่อยากจะบอกหรอกนะ ว่ายัยนี้ก็หน้าอกไม่แพ้ใคร

"ปล่อยยยย...ฉันจะกลับ"

"ยิ่งเธอดิ้น...ฉันยิ่งมีอารมณ์"  ผมกระซิบที่ข้างหูเธอ ก่อนที่แหงนหน้าขึ้นมา กะว่าจะเถียงผม ผมจึงใช้โอกาสนั้นในการปิดปากเธอซะเลย

ริมฝีปากชมพูที่เปิดอ้าเล็กน้อย ทำให้ผมสามารถสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็กได้...ตอนนี้เหมือนเธอจะโอนอ่อนต่อผมแล้ว เพราะมือที่เคยผลักแปรเปลี่ยนเป็นเกาะแขนผมแน่น ผมยอมรับเลยว่าปากเธอหวานจริง และลิ้นเล็กมันช่างไร้เดียงสาจริงๆ ตอนนี้ผมแทบควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว...

มือเริ่มเคลื่อนตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ ปากก็ยังคงทำหน้าของมันต่อไป...จนมาหยุดที่ซอกคอขาว

"อื้อ...อย่า....ปล่อยฉัน..." เธอก็ยังดิ้นแต่ด้วยแรงอันน้อยนิด จนตอนนี้ผมเริ่มการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธออย่างง่าย แล้วเคลื่อนมือต่ำไปยังต้นขาขาว ทำเอาไฟในกายผมมันลุกโชน..

"อย่า...ดรากอน...ปล่อยยย..."

"ปล่อยในหรือปล่อยนอก"




งื้ออออออ....มาแล้วๆๆๆๆๆ คิดถึงๆๆๆ

😘😘😘😘😘😘😘😘😘

#คอมเม้นให้กำลังกันหน่อยนะคะ 

#ฝากติดตามด้วยนะคะ



ความคิดเห็น