by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

42/ ทายาทคุณอรรคและเพื่อนโย 110%

ชื่อตอน : 42/ ทายาทคุณอรรคและเพื่อนโย 110%

คำค้น : ตอนที่ 42

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54.1k

ความคิดเห็น : 236

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 06:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 700
× 0
× 0
แชร์ :
42/ ทายาทคุณอรรคและเพื่อนโย 110%
แบบอักษร

​โปรดP...

"มึงจะเอางั้นจริงๆเหรอวะโปรด" 

"เออดิ" ผมตอบไอ้ตุลย์เรียบๆในใจตอนนี้ก็ฮึกเหิมขึ้นมากหลังจากที่ไอ้หนอนใหญ่ได้รับการปลอบการโอ๋จากหลงรักวันก่อนนั่นแหละ ถึงแม้ว่ามันจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่เอ๋อฟาดมือใส่แมงหนอนผมไปซะหลายเพี๊ยะก็เถอะ 

แต่ที่มาที่ไปกว่าจะได้นัวเนียเล่นแมงหนอนยักษ์กันเมื่อวันก่อน ผมก็ต้องผ่านช่วงเวลาโคตรอึดอัดจนอยากจะวิ่งขึ้นกุฏิหลวงตาเพื่อจับหลงรักมัดแขนมัดขาแล้วหิ้วไปเคลียร์เรื่องที่จงใจหลบหน้าหลบตาผมไปตั้งอาทิตย์กว่าๆ นับตั้งแต่กลับมาจากเคลียร์เรื่องไอ้พีจนถึงตอนนี้ ผมต้องเริ่มทำสมาธิบ้างสวดมนต์บ้างเพื่อฝึกควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้ใจร้อนในหลายๆเรื่องจนทำให้มันบานปลายไปกันใหญ่ 

ทั้งที่ก็พอจะรู้ตัวว่าตัวเองรักหลงรักมากแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าจะรักมากจนถึงกับต้องนอนน้ำตาไหลเพราะคนคนหนึ่งเอาแต่หลบหน้าโดยที่ผมยังไม่ได้อธิบายอะไรสักอย่าง ขนาดผมยังเจ็บปวดแค่เพราะน้องหลบหน้าโดยไม่รับฟังคำใดๆจากผม แล้วปอรักในตอนที่ถูกผมพิพากษาและลงโทษน้องด้วยการขืนใจแค่เพราะรูปถ่ายไม่กี่ใบโดยไม่รับฟังคำอธิบายใดๆจากปอรักในครั้งนั้นล่ะ น้องก็คงเจ็บปวดมากกว่าที่ผมเจ็บปวดในตอนนี้เหมือนกัน

"มึงจะอยู่ไหวเหรอวะนั่นวัดนะเว้ย แล้วนี่ไปหลอกหลวงตาอิท่าไหนท่านถึงยอมให้มึงไปเป็นเด็กวัดอีกคนน่ะ" ไอ้หมอสัสเอ้ยกูกำลังดราม่าได้ที่เลย ไอ้เพื่อนเวร! 

"พูดซะนรกจะกินหัวกูเลยนะไอ้หมอสัส กูไม่ได้หลอกอะไรหนิก็บอกไปตามตรงว่าอยู่วัดมันสะดวกต่อการทำงานมากกว่าน่ะสิ แต่ขัดใจนิดเดียวคือกูต้องนอนกับไอ้บอสว่ะ" นี่แหละเรื่องที่ขัดใจนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรนานๆไปผมจะเต๊าะให้หลงรักมาเปลี่ยนห้องนอนกับไอ้บอสเอง 

"งั้นก็แล้วแต่มึง แต่อยู่วัดต้องสำรวมนะไอ้โปรดอย่าแม้แต่จะคิดอุบาทว์อะไรล่ะแค่คิดมันก็บาปหนาละ คดีเก่ายังไม่ได้เคลียร์หวังว่ามึงคงไม่ทำให้พี่หนอนยักษ์ของมึงงอแงร้องห่มร้องไห้แล้วหลอกให้เด็กมันโอ๋หนอนที่วัดก็แล้วกัน ทีนี้ล่ะนรกได้กินกบาลมึงแน่ๆอย่าลืมว่าของเก่าก็ยังไม่ได้สางนะ มินฮึ่มๆใส่หูกูทุกวันแถมต้องโดนเมียงดโอ๋พ่อหนอนของกูตั้งอาทิตย์นึงข้อหารู้เห็นเป็นใจให้มึงหลอกเด็กหลงมาโอ๋หนอนนั่นแหละ อ้อเกือบลืมกลางค่ำกลางคืนก็อย่าเสือกออกมาเดินเล่นโดยเฉพาะแถวหน้าวัดน่ะอย่าเดินเพ่นพ่านจะดีที่สุด" ไอ้ตุลย์มันอ้อมแอ้มเสียงสั่นๆในประโยคสุดท้าย เป็นอะไรของมันอีกวะหรือของขาดเพราะเมียไม่ให้เอา? 

"พ่อหนอน? หึหึ งั้นกูเป็นปู่ของพ่อหนอนมึงสินะ แล้วนี่เป็นอะไรหมอสัสเมียไม่ให้ฟัดรึไงทำหน้าเหมือนคนขาดของอยู่ได้"  ปากถามมันไปมือก็เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าหนีตามเด็กวัดไปด้วย แต่ก็ไม่ได้เอาไปเยอะหรอกครับคือผมยังไม่บรรลุขนาดอยู่วัดได้ทุกวันอีกอย่างสงสารไอ้หมอด้วยเดี๋ยวมันไม่มีคนเลี้ยงเบียร์เลี้ยงบุหรี่อีก เก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชุดก็หิ้วกระเป๋าใส่รถออกจากบ้านไอ้ตุลย์โดยไม่ได้ร่ำลาใคร ประเด็นคือขี้เกียจฟังมินบ่นเรื่องหนอนๆอีกน่ะสิ  

"แม่ง! เกือบลืมแล้วไง" เพราะความรีบร้อนทำให้เกือบขับรถผ่านบ้านที่อยู่หน้าอนามัยแล้วล่ะสิ ถึงจะผ่านเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกไปได้เกือบเดือนแต่ผมก็ยังจำได้ติดตาอยู่ดี ยิ่งมารู้จากมินว่าทำไมถึงต้องขับรถอ้อมซอยผมก็ขับอ้อมมันทุกครั้ง ไม่ให้อ้อมยังไงไหวล่ะก็บ้านนั้นน่ะเป็นบ้านของป้าผ่อนที่เลื่องลือเลยนะ และที่ต้องกัดฟันไปอยู่วัดไม่ใช่ว่าไม่กลัวในสิ่งที่ตัวเองกลัว ความสัตย์จริงผมน่ะกลัวมากกลัวจนตาขาวเยอะกว่าตาดำอีกแต่ที่วัดน่ะมีหลวงตามันปลอดภัยกว่าที่บ้านมินเยอะ และเหตุผลที่สำคัญมากกว่านั้นก็คือที่วัดนี้มีเด็กวัดหัวเหม่งอยู่ด้วยเพราะงั้นถึงจะต้องเสี่ยงกับผีสางนางไม้งานนี้ก็คงต้องยอมแล้วล่ะ 

"หลวงตาครับทำไมต้องให้คุณเขามานอนกับผมด้วยล่ะ กุฏิใหญ่โน่นก็มีห้องเหลือเยอะแยะไปนอนกับเด็กวัดคนอื่นที่กุฏิใหญ่ก็ได้นี่ใช่มั้ยเหม่ง" 

"อื้อ ใช่จ้า" 

"กุฏิใหญ่มีแต่เณรเสียงดังกันเจี๊ยวจ๊าว โยมโปรดเขามาทำงานให้วัดเขาก็ต้องพักผ่อนไปอยู่ที่โน่นจะได้หลับได้นอนรึไงเอาตามนี้แหละ โยมโปรดกลางค่ำกลางคืนก็อย่าออกไปไหนจำวันที่กลับมาจากกรุงเทพได้มั้ยล่ะ" พอหลวงตาพูดผมก็สะดุ้งแว่บนึกไปถึงเรื่องวันนั้นทันที ถึงว่าทำไมเสียงที่ตวาดป้าผ่อนถึงฟังคุ้นหูที่แท้ก็เสียงหลวงตานี่เองถ้างั้นก็คิดไม่ผิดจริงๆที่มาขออาศัยพึ่งใบบุญของหลวงตาท่าน นี่นับว่าเป็นโชคสองชั้นของผมเลยทีเดียว

"ครับหลวงตา" 

"งั้นเจ้าบอสก็พาโยมโปรดเอาเสื้อผ้าของใช้ไปไว้ข้างบนก็แล้วกัน เจ้าหลงไปเรียกโยมพจน์มาให้หน่อยหลวงตามีธุระจะคุยด้วย" 

"จ้า หลงไปเล่นกับน้องอายด้วยนะจ๊ะ" ผมได้แต่มองตามเจ้าหัวเหม่งตัวแสบที่วิ่งจู๊ดออกไปแล้วต้องส่ายหัวเบาๆพร้อมกับหลวงตา หลงรักเนี่ยนะเห็นพูดอะไรเข้าใจง่ายๆและเชื่อฟังหลวงตาแบบนี้ก็เถอะ แต่ท่านก็บ่นให้ฟังบ่อยๆว่าน้องน่ะดื้อเงียบกว่าที่ตาเห็นเยอะ  

"คุณนอนติดหน้าต่างก็แล้วกัน ไม่มีแอร์นะหวังว่าจะอยู่ได้ล่ะ" ผมเดินไปชะโงกหน้าที่หน้าต่างแต่สิ่งที่เห็นมันชัดเจนมากจะๆตาเลยสิ สัสเอ้ย!ด้านล่างติดกำแพงวัดที่ผมเห็นป้าผ่อนเดินเลาะมาวันนั้นชัดๆ แบบนี้คงต้องหาทางสานสัมพันธไมตรีอันดีกับไอ้บอสแล้วมั้งเนี่ย 

"ไอ้บอสมึงรู้ใช่มั้ยว่ากูคิดยังไงกับเอ๋อ" 

"คุณคิดยังไงผมไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือคุณมีเมียแล้วและคุณกำลังจะทำให้เหม่งมันเสียใจ" 

"มีเมียแล้ว? ใครเป็นเมียกูวะ อ้อเอาเสื้อผ้าไปจัดใส่ตู้ให้ด้วย" ผมนั่งกอดอกบนเก้าอี้ตัวเดียวในห้องแล้วพยักหน้าไปที่กระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อย้ำในสิ่งที่สั่งไปเมื่อกี้ 

"เสื้อผ้าคุณทำไมคุณไม่เก็บเองล่ะ แล้วเมียคุณก็คนวันนั้นไงที่คุณวีดีโอคอลมาผมได้ยินเต็มสองหูทั้งหูตัวเองกับเหม่งด้วย อีกอย่างถึงคุณจะไม่มีเมียก็เถอะแต่ผมก็ไม่อยากให้คุณมาล้อเล่นกับเหม่งหรอกนะ เห็นๆอยู่ว่าเหม่งไม่เหมือนคนอื่นคิดดูแล้วกันถ้าเหม่งได้เรียนรู้ได้รู้จักความรักในรูปแบบอื่นนอกเหนือจากที่ได้รับจากทุกคนในตอนนี้ แล้วถ้างานเสร็จคุณต้องกลับไปกรุงเทพวันนั้นเหม่งจะทำยังไงถ้าคนที่สอนให้เขาเรียนรู้ความรู้สึกพวกนี้แต่พอเขารู้จักแล้วคนที่สอนก็จากไป ผมไม่อยากให้น้องต้องเปลี่ยนไปหรอกนะ" ผมนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้ามองไปรอบๆห้องไม่ได้ฟังไอ้บอสมันบ่นอะไรสักอย่างแต่ก็ทันจะได้ยินว่าน้องๆผ่านเข้าหูมาบ้างแหละ พอมันบ่นเสร็จผมถึงหันไปมองไอ้บอสอย่างจริงจังว่าน้องของมันน่ะแค่น้องจริงๆหรือเปล่า เพราะถ้ามันคิดอย่างที่พูดจริงๆก็แล้วไปแต่ถ้าไม่ใช่ไอ้บอสคงเป็นรายแรกที่ผมจะเขี่ยออกจากชีวิตของเอ๋อ 

"อ่ะแหกตาดูเผื่อมึงจะฉลาดขึ้นบ้าง ถ้าฉลาดขึ้นแล้วก็เลิกทำตัวเป็นองครักษ์พิทักษ์เมียกูซักที" ผมควักโทรศัพท์กดเข้าแกลอรี่แล้ววางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะใช้สายตากดดันให้ไอ้บอสมาดูในสิ่งที่ต้องการให้มันเห็นจะได้เลิกกีดกันเรื่องของผัวเมียเขาสักที 

"…." ไอ้บอสคว้าโทรศัพท์ไปดูก่อนจะหุบปากเงียบ ไม่เงียบยังไงไหวในเมื่อรูปที่อยู่ในแกลอรี่เป็นรูปผมกับแมงปอในอิริยาบถต่างๆไม่เว้นแม้แต่ในห้องนอน ถึงจะไม่ใช่ภาพโจ่งแจ้งอะไรมากนักแต่มันก็คงจะเข้าใจในสถานภาพของคนที่มีแค่ผ้าห่มคลุมช่วงล่างนอนหนุนแขนตัวแทบจะสิงกันขนาดนี้ว่าคนในรูปเขามีความสัมพันธ์อะไรถึงขั้นไหนกันบ้าง 

"บางเรื่องของกูกับเอ๋อมันซับซ้อนเกินกว่าที่มึงจะเข้าใจ แต่มีอยู่เรื่องนึงที่มันชัดเจนที่สุดนั่นก็คือเอ๋อกับกูเป็นผัวเมียกันและกูก็กำลังจะตามทวงเอาเมียกูคืน สิ่งที่มึงต้องทำคือเลิกกีดกันเรื่องของกูกับเมียซักทีนี่กูเห็นแก่ที่มึงเป็นห่วงเอ๋อจริงๆและก็เป็นครอบครัวของเอ๋อหรอกนะกูถึงขอเจรจาดีๆนุ่มนวลและมีคุณธรรมแบบคนดีเขาทำกันน่ะ เข้าใจแล้วก็เก็บเสื้อผ้าใส่ตู้ให้กูด้วย อ้อกูไม่นอนติดหน้าต่างกูจะนอนฝั่งประตูตามนี้" เมื่อเจรจาขอประนีประนอมสงบศึกแบบละมุนละม่อมเสร็จ ผมก็คว้าโทรศัพท์จากมือไอ้บอสที่ยังยืนทำหน้ามึนแล้วเดินลงไปข้างล่างทันที ก็นะมาอาศัยวัดอยู่ก็ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์หน่อย อีกอย่างนี่มันเวลางานถึงจะอยากแอบไปเต๊าะเมียให้ชื่นใจก่อนไปทำงานก็เถอะแต่ผมก็พอจะสำนึกได้ว่านี่มันวัดและยังไม่อยากถูกนรกกินหัวมากไปกว่านี้ 

อืม..งั้นถ้าอยากนัวเนียเมียเด็กวันไหนก็คงต้องหลอกให้ไปนอนบ้านไอ้ตุลย์น่ะสินะ แต่อย่างน้อยการอพยพหอบเสื้อผ้าหนีมาอยู่วัดก็ดีอย่างหนึ่ง คือถึงจะไม่ได้ปากว่ามือถึงเต๊าะเมียอย่างที่ใจอยากทำแต่ก็ได้เห็นเมียอยู่ในสายตาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเถอะนับว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มเกินคุ้มกำไรเห็นๆ ถึงมันจะเป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆแต่ผมก็รู้สึกได้ว่ามันคือจุดเริ่มต้นที่ถูกต้องเหมาะสมค่อยเป็นค่อยไปอย่างที่ควรจะเป็น ในเมื่อตอนนี้ผมอยู่ตรงจุดเริ่มต้นอย่างถูกที่ถูกทางและยังมีจุดหมายที่ตั้งเอาไว้แล้ว ในระหว่างทางจะต้องเจอหรือผ่านกับอะไรนั่นมันก็เป็นเรื่องที่ผมจะต้องเรียนรู้และรับมือกับมันให้ได้ด้วยตัวเอง  


"คุณโปรดครับช่วยเอาเด็กไปส่งโรงพยาบาลให้หน่อยได้มั้ย คือหลงมันตกต้นขนุนแล้วดันตกลงบนกองไม้กองสังกะสีน่ะ" ในวันที่สามของการหอบเสื้อผ้ามาเป็นเด็กวัดด้วยความเต็มอกเต็มใจ มันก็ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นจนได้และเป็นเรื่องที่ทำให้ผมทั้งโมโหทั้งเป็นห่วงจนอยากจับหลงรักมัดกับต้นขนุนแล้วปล่อยมดแดงกัดทั้งรังจริงๆเด็กอะไรดื้อได้ขนาดนี้วะ! บุหรี่ในมือถูกดีดลงพื้นโดยไม่ฟังให้จบตั้งแต่ได้ยินชื่อว่าใครเป็นเจ้าของเหตุการณ์แล้ว ผมล่ะเกลียดขาตัวเองจริงๆทำไมมันยาวได้แค่นี้วะแบบนี้ต้องวิ่งอีกกี่ก้าวกว่าจะถึงจุดหมายสักที 

"ฮืออ" 

"หลงอย่าร้องเสียงดังเดี๋ยวหลวงตาได้ยินแล้วจะโดนตีซ้ำนะ ก็ตัวเองซนเองหนิ" 

"ไอ้หนูเงียบๆก่อน ร้องเข้าไปเถอะไม้หวายจะปลิวมาหา" 

"เอ๋อ! กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเล่นแถวนี้ นี่ปีนต้นขนุนเล่นอีกเหรอทำไมมึงถึงดื้อแบบนี้ห๊ะ! บอกอะไรไม่เคยเชื่อไม่เคยฟังแล้วทีนี้เป็นไงล่ะขาหักเดินไม่ได้เป็นไอ้เอ๋อขาด้วนแล้วมั้งนั่นน่ะ" 

"ฮืออ คุณโปรดจ๋าพาหลงไปให้หลวงตาเป่าหน่อยหลงเจ็บ ฮืออ" สติผมหลุดจนไม่คิดว่าต้องทำอะไรก่อนนอกจากเดินดุ่มๆไปที่ห้องเก็บเครื่องไม้เครื่องมือของวัดแล้วคว้าเลื่อยไฟฟ้ามาจัดการกับไอ้ต้นขนุนเจ้าปัญหาให้รู้แล้วรู้รอดเสียเลย ไม่งั้นวันหลังคงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแน่ๆก็หลงรักตัวแสบน่ะวันๆขลุกอยู่กับต้นขนุนจนจะเป็นผีขนุนอยู่แล้ว 

"เฮ้ยไอ้หนุ่ม! นั่นเอ็งจะทำอะไรน่ะ" 

"โฮฮฮ ไม่เอ๊าคุณโปรดอย่าตัด ฮือ อย่าตัดพี่ขนุนของหลง" นาทีนี้ยอมรับว่าผมหน้ามืดจนไม่รู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำแล้ว เสียงหวีดร้องของหลงรักผมก็ยังมองข้ามไปรู้แค่ตอนนี้ต้องจัดการที่ต้นตอให้เรียบร้อยไปเสียก่อน

"มีอะไรกัน แล้วไหนเณรไปบอกว่าเจ้าหลงตกต้นขนุนเหรอ เจ้าตัวดีนั่นอยู่ไหนล่ะ" 

"ฮืออ คุณโปรดมาอุ้มหลงหน่อยเร็วเร๊ว หลวงตาถือหวายมาแล้วคุณโปรด!" แต่ในขณะที่กำลังจะตัดไอ้ต้นตอเจ้าปัญหา ภาพชายชราห่มจีวรเหลืองในมือถือไม้หวายที่เคยเห็นวางอยู่ใกล้มือเป็นประจำที่กุฏิกำลังเดินใกล้เข้ามา ผมก็ต้องรีบโยนไอ้เลื่อยไฟฟ้าทิ้งแล้วหันกลับมาอุ้มเหม่งตัวแสบที่กำลังร้องไห้เหมือนจะขาดใจมือไม้กวัดแกว่งเร่งให้ผมพาเจ้าตัวหนีหวายปราบเซียนโดยเร็ว 

พออุ้มเด็กดื้อเข้าเอวได้ก็รีบสาวเท้าเดินเลี่ยงหลวงตาไปอีกทางเพื่อพาไอ้ดื้อไปขึ้นเขียงให้ไอ้ตุลย์เชือด ใจหนึ่งก็อดสมน้ำหน้าไม่ได้ไม่รู้ว่าเจ็บตัวครั้งนี้จะเข็ดจะหลาบบ้างไหม แต่อีกใจก็สงสารเมื่อเห็นคนที่ตัวเองอุ้มวางบนเบาะมีสีหน้าเหยเกแถวน่องจนถึงเท้าก็มีรอยถลอกปอกเปิกไปหมดแถมมีตะปูปักคาอยู่ที่น่องอีกต่างหาก ตามแขนกับฝ่ามือก็มีแต่เลือดมีรอยขีดข่วนรอยบาดจากเศษไม้กับสังกะสีที่เจ้าตัวตกลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนกองไม้ที่รื้อมาจากศาลาการเปรียญหลังเก่านั่นแหละ 

"ฮืออ คุณโปรดจ๋าหลงเจ็บไปหมดเลย" 

"อืมทนเอาดื้อดีนักนี่" ผมข่มใจตั้งหน้าตั้งตาขับรถด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้เงื่อนไขถนนทางหลวงชนบทที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรแถมเป็นเลนสวน ยิ่งผ่านหน้าตลาดยิ่งจอแจทั้งรถที่จอดข้างทางทั้งคนที่เดินข้ามถนนโดยไม่มองรถหรือมองอะไรเลย แม่งถ้าคุณอรรคได้เป็นนายกเมื่อไหร่กูจะให้พ่อมาสร้างถนนสิบหกเลนให้ควายที่กินหญ้าตามทุ่งนามาเดินเล่นได้ตามอำเภอใจเลยสัส! 

"คุณโปรดจ๋า ฮึก อย่าดุหลงเลยนะจ๊ะ" ผมก็ยังทำใจแข็งไม่หันไปมองตามเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นกับเสียงอ่อยๆที่รำพึงรำพันอยู่เบาะข้างๆ แต่ในใจนี่ก่นด่าทุกอย่างที่ขวางหน้าอยู่ตอนนี้เถอะ 

เอี๊ยด!! จอดรถคาหน้าห้องฉุกเฉินได้ผมก็วิ่งไปอุ้มหลงรักที่ยังมีน้ำตานองหน้าแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวผ่านห้องฉุกเฉินไปที่ห้องตรวจของไอ้ตุลย์โดยไม่ฟังคำทักท้วงของใครทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจหมอคนอื่นนะแต่ผมเลือกที่จะไว้ใจเพื่อนของผมมากที่สุดต่างหาก 

ปัง! "โทษทีลุงตอนนี้หมอไม่ว่างแล้วล่ะไปหาหมอคนอื่นก่อนนะ ไอ้ตุลย์มึงมาดูเอ๋อก่อนบาดทะยักกวักมือเรียกแล้วมั้งเนี่ย" ไอ้ตุลย์ทำหน้างงนิดๆ ส่วนลุงที่นั่งอยู่ผมไม่ได้สนใจหันไปมองหรอกนอกจากอุ้มหลงรักไปนั่งบนโต๊ะทำงานที่มีเอกสารประวัติคนไข้และรูปเมียกับลูกของไอ้หมอตั้งอยู่ 

"ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณลุง ถ้ายังไงเดี๋ยวผมให้พยาบาลพาไปหาคุณหมอสันติก่อนนะครับ" ไอ้ตุลย์มองสภาพดูไม่จืดของคนหัวเหม่งที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนโต๊ะทำงานโดยมีผมยืนอยู่ด้านหน้าให้หัวเหม่งขี้ดื้อซบหน้าลงกับอก หลงรักก็บ่นพึมพำไปด้วยจนผมนึกขำทั้งที่เป็นห่วงอยู่นี่แหละ 

"ไหนพี่ดูหน่อยหลงไปทำอะไรมาเนี่ย โปรดมึงอุ้มน้องมานอนบนเตียงนี่ก่อน"

"คุณโปรดจ๋าอุ้มหลงหน่อยนะจ๊ะ" ผมอดเบะปากใส่ไม่ได้เมื่อได้ยินคำว่าคุณโปรดจ๊ะคุณโปรดจ๋า ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องคงจะพอรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วมั้งถึงต้องหาเกาะป้องกันอิทธิฤทธิ์ไม้หวายของหลวงตาน่ะ 

"แผลโดนตะปูตำน่องไม่ลึกเท่าไหร่แต่จะแสบแผลที่ถลอกปอกเปิกหน่อยนะ ที่ฝ่ามือก็ต้องเย็บเพราะสังกะสีมันบาดค่อนข้างลึกเดี๋ยวพี่ตุลย์ฉีดยากันบาดทะยักกับแก้ปวดแก้อักเสบให้ด้วยนะครับ" 

"อื้อ จ้า" 

"พูดว่าขอบคุณด้วยสิเอ๋อ" 

"ขอบคุณจ้าพี่ตุลย์" หลงรักยกมือไหว้ไอ้ตุลย์แล้วพูดตามที่ผมสอนอย่างไม่เกี่ยงงอนอะไร เรื่องนี้ผมก็ค่อยๆสอนเขาไปไม่ว่าจะเป็นคำว่าขอบคุณหรือขอโทษก็ตาม ถามว่าสอนหลงรักแล้วตัวเองทำได้ไหม? ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานเลยว่าผมก็ทำไม่ได้หรอก ถึงแม้จะเห็นด้วยกับประโยคที่ว่าขอบคุณและขอโทษสองคำนี้จะทำให้ทุกอย่างง่ายและเบาขึ้นก็ตาม 

"เรียบร้อยแล้วครับ หลงเก่งนะเนี่ยทั้งเย็บแผลทั้งฉีดยาชาก็ไม่งอแงเลยถ้าเป็นอ้วนนะป่านนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว" 

"หลงก็อยากร้องจ้ะพี่ตุลย์แต่คุณโปรดบอกว่าร้องไปเถอะร้องให้ตายก็ไม่โอ๋หรอก เพราะว่าหลงดื้อทำตัวไม่น่ารักทำตัวเองเจ็บเองแบบนี้ไม่มีใครเขาโอ๋หรอกหลงก็เลยไม่ร้องจ้ะ"

"แค่กๆๆ" ผมที่ยืนกอดอกดูไอ้ตุลย์ทำแผลอยู่ก็ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองทันที กูไปพูดตอนไหนวะเอ๋อ? จำได้แค่บอกว่าอดทนเอาเถอะดื้อดีนัก แล้วนี่ไอ้คำตัดพ้อต่อว่าใส่ร้ายป้ายสีแจ้วๆจนน้ำไหลไฟดับมึงเอามาจากไหนครับ ฮึ่ม! เก่งจังนะไอ้เรื่องการต่อยอดดัดแปลงประโยคคำพูดนั้นคำพูดนี้หนิ 

"หึหึ มันว่างั้นเหรอ เอ..สงสัยมันจะรักหลงน้อยกว่าที่รักปอรักล่ะมั้ง เพราะตอนปอรักเลือดออกตูดไอ้โปรดมันยังร้อนรนแทบเป็นแทบตายจนพี่อดขำไม่ได้แน่ะ" 

"โหปอรักคนเก่งเลือดออกตูดด้วยเหรอพี่ตุลย์ ทำไมเลือดถึงออกตูดล่ะน่าสงสารจังคงเจ็บมากเลยเนอะ" 

"ไม่ต้องสงสารเขาหรอกเอ๋อ ซักวันเอ๋อก็จะเลือดออกตูดเหมือนกัน หึหึ" 

"หึหึ ไอ้โปรดสัสมึงก็ไปขู่น้องมันจนหน้าเสียแล้วนั่นน่ะ คืนนี้ถ้าฤทธิ์ยาชากับยาแก้ปวดหมดหลงจะปวดแผลหน่อยนะเดี๋ยวพี่สั่งยาแก้ปวดไว้ให้กินนะครับส่วนแผลที่น่องกับมือห้ามโดนน้ำจนกว่าจะแห้งโอเคมั้ย" 

"คุณโปรดเคยสอนว่าโอเคหมายถึงตกลงงั้นก็โอเคจ้ะ แต่พี่ตุลย์เคยจับมือหลงแล้วทำแผลแบบนี้มั้ยจ๊ะ  ทำไมหลงรู้สึกเหมือนพี่ตุลย์จะเคยทำแผลที่มือให้ยังไงก็ไม่รู้" ไอ้ตุลย์ชะงักมือเงยหน้ามองหลงรักก่อนที่จะหันมามองผมอีกคน สายตาของมันดูไม่มั่นใจและต้องการสื่ออะไรสักอย่าง 

"พี่เคยทำแผลที่มือให้ปอรักครับ หลงเคยสังเกตเห็นแผลที่ฝ่ามือตัวเองมั้ยของปอรักก็มีเหมือนหลงเลยและพี่ก็เป็นคนล้างแผลให้ปอรักเอง" ผมนิ่งเงียบตัวชาขึ้นทันทีเพราะเหตุการณ์ที่ไอ้ตุลย์พูดถึงก็คงจะเป็นเหตุการณ์ในวันเกิดผมเมื่อหลายปีก่อนสินะ ผมเองก็ยังเจ็บปวดกับการจดจำเรื่องราวทุกอย่างได้ดีและยังคงก่นด่าตัวเองจนถึงทุกวันนี้ วันนั้นคนหัวเหม่งแก้มใสมีคราบน้ำตาเกาะอยู่เต็มหน้าที่กำลังคุยจ้อกับไอ้ตุลย์เขาได้รับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ แต่ในเวลานั้นผมเลือกที่จะทิ้งขว้างเขาเพื่อไปดูแลไอ้ตัวบงการที่สร้างเหตุการณ์นั้นขึ้นมา 

"อ๋อเหรอจ๊ะ แล้ววันนี้พี่ตุลย์ก็มาทำแผลให้หลงพี่ตุลย์เป็นเทวดาเหมือนที่พี่ติณฑ์บอกจริงๆด้วยจ้ะ" 

หมับ! "เดี๋ยวเย็นนี้พี่เช็ดตัวให้นะเอ๋อ" เพราะใจคิดว่าอยากคว้ามากอดมือก็เลยทำตามใจไปติดๆ หลงรักพยักหน้าหงึกๆแนบกับอกก่อนที่ผมจะรับผ้าเย็นจากไอ้ตุลย์มาเช็ดหน้าเช็ดตาให้น้องแถมด้วยน้ำมูกอีกฟืดใหญ่ กว่าจะรอรับยา จะแวะซื้อบะหมี่ให้คนเจ็บเผื่อให้เด็กวัดอีกสี่คน ซื้อนมและผลไม้ให้หลวงตากับพระเณรจนครบก็กินเวลาไปเยอะเหมือนกันทำให้กว่าจะกลับมาถึงวัดก็เย็นพอสมควร แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องแอบยิ้มนั่นก็คือภาพของหลวงตาถือไม้หวายนั่งรอที่ศาลาหน้ากุฏิและความสำคัญมันอยู่ตรงนี้ 

"คุณโปรดคืนนี้หลงจะไปนอนกับคุณโปรดที่ห้องบอส แล้วให้บอสมานอนเป็นเพื่อนหลวงตาเนอะ" หึหึ ผลพลอยได้จากวีรกรรมปีนต้นขนุนของเอ๋อในครั้งนี้คงทำให้ผมมีเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ก็คนที่ใจอยากลากมาเป็นรูมเมทตั้งแต่คืนแรกที่มาขอพึ่งใบบุญของหลวงตานั่นแหละ เอาน่ะการจะทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่ต้องท่องเอาไว้คืออดทนอีกนิดเดียวและจะไม่มีวันเลิกล้มเด็ดขาด เหมือนเรื่องของเอ๋อขี้ดื้อคนนี้ผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือแล้วทิ้งน้องไว้ตามลำพังกลางทางอีกครั้งแน่นอน 

"ฮึกก หลงเจ็บมากๆเลยจ้ะ คุณโปรดเป่าเพี้ยงหายให้หน่อยนะจ๊ะ" ผมกอดอกดูหลงรักนั่งปาดน้ำตาให้ตัวเองปากก็ออดอ้อนขอให้เป่าให้โอ๋เพราะโดนหลวงตาแปะหวายที่ก้นเมื่อเย็นน่ะสิ อยากจะเบะปากใส่อยู่หรอกนะก็มันบังเอิญว่าผมอยู่ร่วมในเหตุการณ์และเห็นกับตาว่าหลวงตาหวดเบาๆแต่พอดีว่าคนที่โดนหวดคือหลงรักไงเลยเล่นใหญ่ซะยังกับโดนฟันหัวแบะแน่ะ ตอนนี้ที่ร้องงอแงว่าเจ็บนี่คงจะปวดแผลเพราะฤทธิ์ยาชาหมดไปมากกว่า 

"จะได้จำยังไงล่ะ เงียบๆไม่ต้องร้องแล้วเดี๋ยวผิ เออๆอ่ะกินยา" ผมรีบกัดลิ้นตัวเองทันทีที่รู้ตัวว่าจะพูดอะไรออกมาแล้วเดินไปค้นยาสารพัดแก้ปวดแก้อักเสบทุกๆแก้มาให้หลงรักกิน ที่ต้องรีบหยุดความปากพล่อยก็เพราะไอ้บอสลูกน้อง ก็นั่นแหละตอนนี้ผมได้มันมาเป็นลูกทีมอีกคนแล้ว ไอ้บอสมันเตือนว่าห้ามพูดถึงเขาอีกเพราะพูดถึงเมื่อไหร่เขาจะมาร้องไห้รอบกำแพงวัดทุกที 

"คุณโปรดจ๋า"

"พอแล้วครับไม่ต้องจงต้องจ๋าไม่ต้องอ้อนอะไรอีกนี่สี่ทุ่มกว่าแล้วนะนอนเถอะ" ก่อนจะได้เสพความเล่นใหญ่ของหลงรักมากไปกว่านี้ผมก็รีบตัดบทแล้วดึงน้องมานอนข้างๆกัน ในใจก็ร้องเฮ้อ! สงสัยเรื่องที่ขอว่าให้ไอ้แมงหมูเป็นทายาทรุ่นสุดท้ายคงจะไม่ได้แล้วสินะ ก็นี่มีทายาทโผล่มาอีกคนแล้วเนี่ย 

"คุณโปรดจ๋าคุณโปรด" 

"อืม เมื่อไหร่น้องจะนอนครับยุกยิกๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"

"หลงได้ยินสะ" ผมรีบเอามือปิดปากก่อนที่หลงรักจะพูดในสิ่งที่คิด แม่งเว้ย! ขนาดแค่คิดป้าแกก็ยังจะมาอีกเหรอวะเดี๋ยวพ่อก็ยิงซ้ำให้ตายอีกรอบเลยหนิ 

"คุณโปรดหลงกลัว เราไปขอนอนกับหลวงตาดีมั้ยจ๊ะ" 

"แต่ว่ามันต้องเดินออกจากห้องนะ" ผมเห็นด้วยเรื่องจะไปขอนอนกับหลวงตา แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าต้องออกจากห้องแล้วเดินผ่านระเบียงที่มองออกไปก็เห็นกำแพงวัดนี่แหละ เอาไงดีวะเมียตัวน้อยก็กลัวยิ่งผมนี่ไม่ต้องพูดเลยตอนนี้ตาขาวมากกว่าตาดำเสียอีก 

"ตะ แต่หลงปวดฉี่นะจ๊ะ คุณโปรดพาหลงไปฉี่หน่อยสิ" โอ๊ยผมจะบ้าตาย! อยากลาพักร้อนจากความเป็นผัวเด็กดื้อเรื่องเยอะเล่นใหญ่คนนี้จริงๆ นี่หลงรักต้องจำอะไรได้แน่ๆโดยเฉพาะเรื่องจุดอ่อนของผมแล้วกำลังจะเอาคืนแบบนี้หรือเปล่า แม่งเอ้ยจับโยนไปนอกหน้าต่างเลยดีไหมวะ 

"คุณโปรดหลงปวดฉี่พาหลงไปฉี่หน่อยเร็วๆ ไม่งั้นจะฉี่ใส่ที่นอนจริงๆนะ" ผมแกล้งหลับตานิ่งๆไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น คือค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองโดนเด็กเล่นเข้าให้น่ะสิ หึหึ อยากเล่นก็จะปล่อยให้เล่นคนเดียวแบบนี้ทั้งคืนเถอะฝันดีแล้วกันหลงรัก 


"เฮ้ย!" เช้านี้ยังไม่ทันลืมตาแต่สิ่งที่มือไปควานเจอก็คือน้ำอุ่นๆแฉะๆเจิ่งนองอยู่ข้างที่ตัวเองนอนลามมาจนถึงเสื้อกับกางเกงของผมก็เปียกไปด้วย งานนี้ไม่ต้องถึงมือกองพิสูจน์หลักฐานก็รู้ว่านี่มันฉี่ชัดๆ 

"หลงรักอะไรเนี่ยห๊ะ! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยไอ้ตัวแสบ" ผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาเท้าสะกิดไอ้เหม่งจอมแสบที่นอนจนชิดอีกฝั่งแถมเป็นฝั่งไม่เปียกซะด้วย ฮึ่ม! ขนาดกางเกงมันยังไม่เปียกเลยสรุปคือมันจงใจถอดกางเกงฉี่ใส่ที่นอนแน่ๆ

"อื้อ โวยวายอะไรแต่เช้า หลงเพิ่งได้นอนเองนะเจ็บแผลด้วยเนี่ยๆ" ดูมันทำครับ มันลุกมานั่งงัวเงียอ้าปากหาวหวอดๆ แน่ะมีถลกเสื้อโชว์หัวนมแล้วเกาๆอีกต่างหาก ต่อให้ควักหนอนมาปั่นโชว์ตอนนี้กูก็ฟินกับมึงไม่ลงหรอกเอ๋อ! 

"โตขนาดนี้แล้วทำไมถึงฉี่ใส่ที่นอนอีกห๊ะ!" 

"ก็เมื่อคืนหลงบอกว่าปวดฉี่ๆขอให้คุณโปรดไปส่งแล้วไงล่ะ สมน้ำหน้าไม่ไปส่งหลงเองหนิ" ผมยกมือขยี้หัวด้วยความพยายามอดกลั้นอาการอยากเตะเมียตัวแสบมากที่สุด แม่งใครจะไปรู้ว่ามันปวดฉี่จริงๆล่ะ 

"งั้นก็เอาที่นอนไปตากเลย ตัวเองทำก็ต้องรับผิดชอบเอง" พอผมยืนกอดอกมอง เอ๋อตัวแสบก็ลุกขึ้นยืนพรวดพราดทำตาโตจ้องกลับมาเห็นแล้วมันน่าตีสักทีจริงๆ 

"หลงปวดฉี่แต่คุณโปรดไม่ไปส่งคุณโปรดนั่นแหละผิด หลงจะบอกหลวงตาว่าคุณโปรดนั่นแหละทำให้หลงฉี่ใส่ที่นอน!" และแล้วบุคคลที่เรียกผมด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเมื่อคืนว่าคุณโปรดจ๊ะคุณโปรดจ๋าก็เดินตึงตังออกไป จุดหมายคงจะเป็นข้างล่างนั่นแหละเพราะดูจากเวลาแล้วตอนนี้หลวงตาคงกวาดใบไม้อยู่หน้ากุฏิเหมือนทุกวัน ผมเองก็รีบเดินจ้ำอ้าวตามหลงรักลงไปกะว่าจะไปดูคนบางคนหน้าแตกโดนหลวงตาดุซ้ำสักหน่อย แต่สิ่งที่เห็นก็ทำให้สำนึกได้ว่าตัวเองคิดผิดไปถนัดและเมื่อคืนผมไม่น่าคิดสั้นว่าไอ้ตัวแสบมันแกล้งปวดฉี่เลยให้ตายเถอะ 

"หลงบอกคุณโปรดว่าคุณโปรดจ๋าพาหลงไปฉี่หน่อยหลงกลัวคุณโปรดก็หลับตาอยู่นั่นแหละ แต่หลงรู้คุณโปรดไม่ได้หลับจริงๆหรอกจ้ะหลวงตาแล้วหลงก็ปวดฉี่จริงๆหนิเจ็บแผลที่เมื่อวานโดนหลวงตาตีก้นหลงแรงๆด้วย เมื่อคืนหลงเจ็บมากจนนอนคว่ำทั้งคืนเพราะเจ็บโดนตีก้นปวดฉี่อีกต่างหากหลงเลยฉี่ใส่ที่นอนจ้ะ แล้วเมื่อกี้คุณโปรดสั่งให้หลงไปซักที่นอนเองด้วยนะจ๊ะ หลวงตาก็ดูสิหลงเจ็บมือเจ็บน่องเจ็บก้นเจ็บไปหมดทั้งตัวแบบนี้หลงจะซักที่นอนได้ยังไง เมื่อวานพี่ตุลย์ก็บอกไม่ให้มือโดนน้ำไม่งั้นมันจะเปื่อยแล้วต้องตัดมือทิ้งไปเลย เฮ้อ หลงไปซักที่นอนเองก็ได้จ้ะแค่โดนตัดมือเองเนอะไม่ตายหรอกหลงยังเหลือเท้าให้เดินอีกตั้งสองข้างแน่ะ" 

"อุ๊บ คึกคึก ยินดีต้อนรับเด็กใหม่เข้าสู่ก๊วนอารามบอยนะพี่ อ้อจะซักผ้าก็รีบซักนะเดี๋ยวแดดไม่มีแห้งไม่ทันเหม่งมันจะเล่นงานพี่อีก" 

"ไอ้เวรบอส!" ไม่รู้ว่ามันหวังดีหรือตั้งใจมากวนตีนผมกันแน่ สัสเดี๋ยวเถอะกูจะแฉคลิปในโทรศัพท์ที่มึงมีเป็นโกดังให้หลวงตารู้ซะเลย แหมะรสนิยมดีไม่ใช่เล่นด้วยสิ 

"โยมโปรด" 

"ครับหลวงตา คือว่าเมื่อคืนผมเหนื่อยไปหน่อยตอนน้องปลุกก็เลยหลับไม่รู้เรื่องน่ะครับ" 

"งั้นหลวงตาวานโยมโปรดช่วยเอาที่นอนมาตากแล้วซักผ้าปูให้เจ้าหลงหน่อยนะ ผ้าพันแผลเต็มมือแบบนี้คงให้โดนน้ำไม่ได้จริงๆนั่นแหละ" 

"...ครับหลวงตา" ผมลากคอไอ้บอสให้ขึ้นไปช่วยกันยกที่นอนมาตากแดด ก่อนจะเอาผ้าปูมาซักในห้องน้ำขืนหอบไปซักที่ลานหลังกุฏิชื่อเสียงของท่านโปรดคงจะป่นปี้กันคราวนี้แหละ  

"หึหึ ถ้ากูไม่มาดูอาการเด็กหลงก็คงไม่มีวาสนาเห็นภาพแบบนี้แน่ๆ นี่ท่านโปรดตัวจริงเหรอวะไม่เห็นกับตากูไม่เชื่อเลยจริงๆว่าคนนิสัยบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างมึงจะมานั่งซักผ้าแถมยังเป็นผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มอีก นี่อย่าบอกว่าเมื่อคืนมึงเผด็จศึกคนป่วยของกูจนน้ำกระจายนะโปรด เพื่อนรักในวัดในวามึงควรจะปลงเรื่องนี้บ้างนะ" เคร้ง! ผมวางแปรงซักผ้าไว้ในกะละมังแต่พอดีว่าหนักมือไปหน่อยมันเลยกลายเป็นว่าผมขว้างแปรงซักผ้าน่ะสิ 

"คืนนี้มึงอยากกลับไปปั๊มลูกด้วยอาการครบสามสิบสองมั้ยไอ้หมอสัส ถ้าอยากก็มาช่วยกูบิดผ้าห่มหน่อย" ผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกับการตีหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่โดนไอ้หมอสัสมันแซะเยาะเย้ยถากถางโดยไม่มีคำว่าเกรงใจในฐานะเพื่อนเลยสักนิด คนเดียวที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้คงไม่พ้นเอ๋อแสบของผมนั่นแหละ 

"ไอ้สัสใช้กูอีกนะมึง" ไอ้ตุลย์บ่นกระปอดกระแปดก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนของมันแล้วเข้ามาช่วยผมบิดผ้าห่มผืนใหญ่ในห้องน้ำ 

"ทำไมต้องซักวะมึงเพิ่งมาอยู่วัดไม่ถึงอาทิตย์เลยหนิ อะไรจะรักสะอาดขนาดนั้นวันหลังเอาไปปั่นที่บ้านก็ได้" 

"จะอะไรอีกล่ะไอ้เอ๋อแสบแม่งเล่นกูซะแล้วเมื่อคืนมันนะ" 

ตึงๆๆๆ "คุณโปรดเมื่อกี้เสียงอะไรดังโครมครามหลวงตากำลังสวดมนต์อยู่นะ แล้วคุณโปรดกำลังนินทาหลงอยู่ใช่มั้ยนิสัยไม่ดีเลยจริงๆการนินทามันบาปไม่รู้เรื่องเหรอ พี่ตุลย์เราลงไปข้างล่างเถอะจ้ะปล่อยให้คุณโปรดซักผ้าห่มเปื้อนฉี่คนเดียวเถอะเนอะ เดี๋ยวหลงมีอะไรจะเล่าให้พี่ตุลย์ฟังเมื่อคืนนะหลงได้ยินเสียงผีป้าผ่อน....." ไอ้เอ๋อแม่งกวนตีนไอ้เมียตัวแสบ! ผมรึอุตส่าห์ไม่บอกว่าซักผ้าห่มเพราะอะไรแต่มันยังมีหน้าระรื่นไปเล่าให้คนอื่นเขาฟังอีกแถมยังพูดถึงเรื่องป้าคนนั้นด้วย แล้วมึงน่ะไม่ค่อยจะนินทาใครเลยจริงๆ? คืนนี้เถอะถ้าเขามาหาอีกกูจะจับมึงใส่พานถวายป้าเขาไปเลย แต่ไอ้ตุลย์มันเป็นอะไรหน้าซีดๆวะหรือว่า หึหึ ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมขนหัวลุกนะไอ้เพื่อนหมอ...


**​"ทุกคนต่างก็เคยมีบาดแผลด้วยกันทั้งนั้น อยู่ที่ว่าใครจะเข้มแข็งเพื่อเริ่มต้นใหม่ได้เร็วมากกว่ากัน"

คนที่จำคือคนที่เจ็บปวดมากกว่าจริงๆเพราะเรื่องที่จดจำมันจะฝังใจจนวันตาย ครึ่งหลังนี่ตามชื่อตอนเลยนุ้งหลงนี่แหละทายาทตัวจริงของคุณอรรคเป็นน้องชายของผู้โยและเป็นพี่ชายของแมงหมูตัวจริงเสียงจริงเล่นใหญ่เว่อร์วังมากขนาดหลวงตาก็ยังโดนแซะไม่เว้น และนี่เพิ่งต้นเดือนมาเปลี่ยนอารมณ์ห่างไกลจากมาม่ากันหน่อยเนอะนี่คือจุดเริ่มต้นของการซักผ้าในเรื่องสั้นของท่านโปรดกันเน้อและสุดท้ายครั้งต่อมาเมื่อนุ้งหลงแผลงฤทธิ์ใส่คุณโปรดก็ต้องหอบมาซักที่ข้างล่างจนเป็นที่มาของสั้นนั่นแหละจ้าว 

 ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นขอบคุณสำหรับทุกๆความรักนุ้งหลงคุณโปรดเน้อรักษาสุขภาพกันด้วยจ้าวไหนๆเห็นแว่บๆถามว่าฟางไม่มีเลขเหรอตอบว่ามีซี๊555 งวดนี้ซื้อ14ไป2คู่พอถ้าซื้อมากจนมากนี่จนมาทุกงวด555ไปหนาจ้าวแล้วพบกันวันจันทร์เมื่อนุ้งหลงนางรู้สึกแปลกๆว่าไม่ชอบให้ใครมาคุยกับคุณโปรดมันเรียกว่าหึงได้มั้ยให้น้องค่อยๆเรียนรู้ด้วยตัวเองเอาเนอะ สปอยล์ของวันจันทร์เดี๋ยวฟางไปแปะให้ในเพจวันหยุดนี้ ส่วนส-อา ถ้ามีเด้งอัพเดทคือน้องที่จัดหน้ากลับไปแก้คำผิดเพื่อเตรียมจัดหน้าทำเล่มเน้อจ้าว ปล. ก็แค่ตัวแทน ยังเปิดจองรัวๆนี่ขาย****ของเน้อโฆษณาเลยไปแล้วววจุ๊บเหม่ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น