ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

27 รักก็คือรัก

ชื่อตอน : 27 รักก็คือรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2560 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27 รักก็คือรัก
แบบอักษร

ตอนนี้ผมกำลังรอพี่กวางมารับที่คอนโดอยู่ วันนี้ผมจะได้ไปขอบคุณคนที่ช่วยชีวิตผมสักที ระหว่างที่รอผมก็อยากไปดูป่าปี๊ที่ห้องสักหน่อย มันหายไปไหนนะ ทำไมไม่มาหาผมเลย ขนาดข่าวออกตั้งเยอะว่าผมเกิดอุบัติเหตุ นี้คือไม่เคยคิดจะเป็นห่วงกันเลยใช่ป่ะ หึ ผมจะโกรธ ผมจะงอน ผมจะไม่สนใจพี่มันบ้างแล้ว คอยดูนะ ผมจะหายไป หายไปเลย ผมจะไม่ส่งข้อความหามันอีก ผมจะไม่โทรไป ไหนๆป่าปี๊ก็ไม่สนใจคนโกหกแบบผมแล้วนี้ หึยย โมโหเว่ย แต่ก็ไม่รู้อะไรมันพามาให้ผมหยุดอยู่หน้าห้องป่าปี๊แล้ว จะเคาะดีมั้ย หรือเปิดประตูเข้าไปเลยดี เพราะถึงเคาะประตูป่าปี๊ก็คงไม่ตอบผมหรอก 

มันจะใช่รหัสเดิมอยู่มั้ยนะ 

ตึด ตึด ตึด ตึด

แกร้ก 

ยังรหัสเดิม รหัสเดียวกับผม ว่าแต่ผมจะเปิดประตูเข้าไปเลยดีมั้ย ไม่ได้ดิกัน มึงเพิ่งบอกว่าจะงอนพี่เค้าบ้างเองนะ ไม่ ไม่ ไม่ ผมเอามือออกจากประตู แต่อีกใจก็บอกให้เปิดเข้าไปหาเลย

เอาไงดีว่ะๆๆๆ

เปิดละกัน จะได้บอกป่าปี๊ไงว่าผมงอน ผมจะหายไป 

เออเปิด!

ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่ไม่รู้ว่าพี่กวางโผล่มาจากไหน

'กัน'

สีหน้าพี่กวางดูผิดปกติมากเลยครับ

'ห้ะ'

'จะทำไรอ่ะ'

'จะเข้าไปดูป่าปี๊'

'ดูทำไม'

'ก็กันงอนอ่ะที่มันไม่มาเยี่ยมกัน กันจะบอกว่ากันจะหายไปจากชีวิตมันแล้ว'

'จะทำได้หรอ ฮืมมม'

ผมไม่ได้ตอบพี่กวาง เพราะผมก็พอจะรู้คำตอบในใจอยู่บ้าง

'แล้วนี้จะไปหาคนที่ช่วยชีวิตได้ยัง'

'ป่ะ ป่ะ เดี๋ยวพี่พาไป'

แล้วพี่กวางก็พาผมขึ้นไปบนรถทันที วันนี้มันแปลกๆ พี่กวางดูมีความสุขแปลกๆ

'พี่กวาง ว่าแต่เรากำลังจะไปที่ไหนอ่ะ'

'เดี๋ยวกันก็รู้'

นั้นสิ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมคิดถึงแต่ป่าปี๊ มันหายไปไหนว่ะ โกรธเว่ย อย่าให้เจอนะ!! ผมจะงอนจริงๆเลยคอยดู พอรู้ตัวอีกที ผมก็มาถึงที่ร้านแล้วครับ ร้านคนน้อยมาก เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีลูกค้าเลย

'พี่กวาง ร้านนี้จะอร่อยหรอ จะมาเลี้ยงขอบคุณคนช่วยชีวิตกันเนี่ย'

'อร่อยสิ รับรองกันจะอร่อยไม่ลืม'

ดูที่พี่กวางพูดสิ เห็นมั้ย มันแปลก แปลกมาก คำพูดก็แปลกจนผมชักสงสัย

'พี่กวางเข้าไปกันก่อนมั้ย'

'พี่ต้องรีบไปงานต่ออ่ะ กันเข้าไปเองได้มั้ย'

ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน ร้านนี้เป็นร้านอาหารสไตล์ไทย คนในร้านมีไม่มากนัก แต่ที่เด่นเลยคือเวทีกลางร้าน กับกี่ตาร์อีกตัวนึง มันทำให้ผมคิดถึงตอนที่ร้องเพลงหาป่าปี๊

'เชิญคุณลูกค้านั่งก่อนนะคะ'

ผมได้แต่ตามไปนั่งลงที่โต๊ะก่อนที่....ที่ ที่.......


ไฟทั้งร้านก็ดับลง นี้มันเกิดอะไรขึ้น ผมโคตรจะงงเลย ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย แล้วไอ่คนที่ช่วยชีวิตผมจะมาจริงๆใช่มั้ย หรือผมออกไปข้างนอกดี ผมตัดสินใจจะเดินออกไปจากร้าน

'ผมมีอะไรอยากจะบอกคนคนหนึ่ง'

เสียงนี้ เสียงนี้มันคุ้นๆ

'ผมอยากจะขอโทษ แล้วผมก็มีอะไรอยากจะบอกเค้า ผ่านบทเพลงเพลงนี้ครับ...รักก็คือรัก'

เสียงที่ผมคุ้นเคยเสียงนี้มันทำให้ผมหยุดทุกการเคลื่อนไหวก่อนจะกลับไปนั่งลงที่เดิม แล้วไฟที่เวทีก็ติดขึ้นมา ภาพของคนที่ผมคิดถึงมากที่สุด ถึงผมจะงอนพี่มันแค่ไหน แต่อยู่ดูสักหน่อยคงไม่เป็นไรใช่มั้ย


'ไม่ต้องมาตั้งคำถาม 

ไม่ต้องมาทำแปลกใจ  

ฉันไม่มีคำตอบทั้งนั้น   

ว่าทำไมเรารักกัน  

ไม่เข้าใจความสัมพันธ์

ฉันรู้เพียงคำเดียวรักเธอ

มัน..ไม่มีนิยาม

ว่ารักนั้นต้องเป็นแบบไหน

มันอยู่ที่หัวใจข้างซ้าย   เรียกร้องให้โอเคกับเธอ     

รักก็คือรัก  มันไม่มีเหตุผลใด****ก็รักเพราะเธอคือเธอ

ไม่ใช่เพราะว่าตัวเธอเหมือนใคร  ไม่มีอะไรต้องบรรยาย

รักก็คือรัก  คำตอบเดียวข้างในหัวใจ  ว่ารักที่เธอเป็นเธอ

ไม่สนที่เธอจะเป็นอะไร  เพียงเรามีแค่หัวใจ  ก็เพียงพอแล้ว

ต่อให้เธอไม่น่ารัก  ต่อให้เธอต่างจากใคร

ฉันก็ยังจะบอกว่ารัก   

ต่อให้ไม่มีผู้ใด เข้าใจในความสัมพันธ์

ฉันก็ยังยืนยันรักเธอ'    

พอป่าปี๊ร้องเพลงจบ ไฟในร้านก็ค่อยๆติดขึ้น สายตาป่าปี๊มองมาที่ผม นี่พี่เค้ากำลังบอกว่ารักผมเหรอ รักที่ผมเป็นผม พี่เค้าต้องการจะบอกแบบนั้นใช่มั้ย

'พี่รักตัวเล็กนะ รักที่ตัวเล็กเป็นตัวเล็ก มันไม่มีเหตุผล ไม่มีคำนิยาย แต่ที่พี่รู้คือพี่ขาดตัวเล็กไปไม่ได้ ตลอดเวลาที่เราห่างกันมันทำให้พี่รู้ว่าตัวเล็กสำคัญแค่ไหน พี่ขอโทษที่ปากร้าย ทำร้ายจิตใจตัวเล็กแบบนี้ แต่ตัวเล็กจะให้โอกาสผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ได้มั้ย...พี่อยากจะขอให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ได้มั้ย'

ถึงพี่เค้าจะไม่เอ๋ยชื่อผมออกมา แต่ผมก็รู้ว่าพี่เค้าหมายถึงผม...

นำตาผมมันก็ไหลออกมาเองดิครับ ผมรีบใส่แว่นดำทันที ผมไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ไม่งั้นมันต้องเป็นข่าวแน่ๆ แต่อีกใจผมก็อยากเดินเข้าไปหาป่าปี๊ตอนนี้ อารมณ์โกรธ อารมณ์น้อยใจที่พี่เค้าไม่มาหาผม ไม่สนใจผมมันหายไปหมดเลย ไม่รู้ทำไมกับป่าปี๊ ผมถึงให้อภัยได้ง่ายขนาดนี้ ถึงพี่เค้าจะปล่อยให้ผมนอนเจ็บขาอยู่ที่หาด หรือจะพูดจาร้ายๆกับผม แต่ผมก็พร้อมที่จะให้อภัย เพราะว่าผมรักป่าปี๊ไง รัก รักมากพอที่จะลืมเรื่องทุกอย่าง

แต่พอผมหันขึ้นไปมองที่บนเวทีอีกครั้ง ป่าปี๊ก็หายไปแล้ว ไปไหนว่ะ ไหนบอกว่ามาง้อผมไง ทำไมหายไปแล้วละ ผมรีบวิ่งออกไปนอกร้านทันที หันไปทางไหนก็ไม่เจอป่าปี๊แล้ว อะไรของมันเนี้ย

'พี่ๆๆๆ'

ผมหันไปตามเสียงเล็กๆที่ดังขึ้นมา เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆยืนอยู่ พร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ เธอยื่นมันมาให้ผม ผมยื่นมือไปรับดอกไม้เอาไว้ 

'ใครฝาก...น้องๆๆ'

แล้วน้องคนนั้นก็วิ่งหายไปแล้ว อะไรกันนะ ผมเห็นมีกระดาษเล็กๆแนบมาด้วย

- ไปเจอกันที่ห้องนะ -

ผมถึงกลับหลุดยิ้มออกมา นี้ป่าปี๊มันกลับมาเป็นคนชอบเซอร์ไพร์สคนเดิมแล้วใช่มั้ย ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมอยากทำ คือการกอดป่าปี๊ ผมโคตรคิดถึงพี่มันเลย

เอี้ยดดด

'คุณกันครับ คุณออฟให้มารับครับ'

ห้ะ พี่ออฟให้มารับหรอ ผมก็ยอมก้าวขึ้นรถไปง่ายๆ ผมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่

สักพักไม่นานผมก็มาถึงที่คอนโดแล้วครับ ผมรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเองทันที ไหนว่ะป่าปี๊ ไหน ผมเดินไปจนั่วห้อง ก็ไม่เห็นวี่แววของป่าปี๊เลย ไหนบอกว่ารักผมไง อะไรของพี่มันนะ ผมนั่งลงบนโซฟา ผมถึงเห็นโน๊ตบนโต๊ะที่วางไว้...เดินมาที่ห้องพี่สิ

ห้องป่าปี๊เหรอ ผมรีบวิ่งไปที่ห้องพี่มันทันที กดรหัสสี่ตัวที่ผมคุ้นเคยมากที่สุด

แกร๊ก

มืดจัง ผมกดสวิตซ์ไฟด้านข้าง 

พรึ้บ 

ไฟติดขึ้นแต่มันไม่ใช่ไฟห้องนี่ มันเป็นไฟดวงเล็กๆที่ติดทั่วไปทั้งห้อง เป็สถาปนิกนี้ต้องหวานขนาดนี้เหรอ ทั่วห้องป่าปี๊มีรูปผมเต็มไปหมด รวมถึงรูปคู่ของเราด้วย ผมเดินมองรูปพวกนั้นไปเรื่อยๆ ยิ่งเห็นก็ยิ่งมีความสุข  

น่ารักจริงๆเลย ตอนแรกว่าจะมามาดนิ่งสักหน่อย ผมจะแก้โกรธพี่มันได้มั้ยเนี่ย หุ้บยิ้มสิ ไอ่ปากบ้า นึกถึงตอนที่พี่มันไม่มาเยี่ยมหน่อยเว่ย อย่ายอมง่ายๆนะไอ่กัน

'อะแห่ม'

เสียงป่าปี๊เดินเข้ามาใกล้ๆผมเรื่อยๆ

'พี่'

'สวัสดีครับ พี่ชื่อออฟนะ...น้องชื่อว่าอะไร'

ป่าปี๊มันมาไม้ไหนของมันว่ะ

'ป่าปี๊'

'บอกก่อนสิว่าชื่ออะไร'

'ชื่อกันไง'

ป่าปี๊มันเป็นอะไรของมันว่ะ

'ยินดีที่ได้รู้จักกันนะ ต่อไปนี้พี่จะรู้จักกันที่เป็นกันจริงๆแล้ว ไม่มีอะไรปิดบังกันแล้วนะ...'

'ป่าปี๊'

แล้วพี่มันก็ดึงผมเข้าไปกอดทันที โคตรอุ่นเลย อุ่นเหมือนในฝัน

'เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ'

บ่อน้ำตาผมมันก็ทำงานอีกครั้ง

'พี่รักกันนะ'

น้ำตาผมไหลออกมาไม่หยุด ผมมันเลือดนักแสดงนี่ มันอ่อนไหวง่าย

'จะไม่ตอบพี่หน่อยเหรอ'

'เหมือนเดิมนี่คือยังไง'

'ก็เป็นแฟนกันไง กลับมาเป็นเจ้าของแหวนวงนี้นะ'

แล้วป่าปี๊มันก็หยิบแหวนที่พี่มันเคยให้ผมออกมาอีกครั้ง เห่ย แหวนของผม ผมก็ว่ามันหายไปไหน

'ว่าไง จะกลับมาได้มั้ย'

'ไม่'

ผมแกล้งปฎิเสธไปงั้นแหละ ผมดีใจจะตายที่พี่มันทำให้ผมขนาดนี้

'ปากไม่ตรงกับใจนะเราอ่ะ'

'ป่าปี๊'

'ปากบอกว่าไม่ แต่จับมือพี่ไว้คือยังไง'

จับมือเหรอ ผมเผลอไปจับมือพี่มันไว้ตอนไหนเนี่ย ผมรีบปล่อยมือทันที

'ถ้าไม่มีอะไรงั้นกันกลับแล้วนะ'

ผมหันหลังกลับไปทันที หึ อีกไม่เกิน 5 วิ มันต้องง้อผมแน่ๆ 5 4 3 2.... 1.5 จะไม่ง้อจริงๆหรอว่ะ ง้อดิ จะไม่เล่นตัวแล้วนะ... 1 

มันไม่พูดอะไรสักคำ เอาว่ะ ผมหันไปเองก็ได้ จังหวะที่ผมกำลังจะหันไป ป่าปี๊มันก็คว้าตัวผมเข้าไปกอดแล้ว ป่าปี๊กอดผมจากทางด้านหลัง

'ตัวเล็ก พี่ขอโทษ ขอโทษที่ใจร้ายแบบนั้น ขอโทษที่หายไปเกือบ 2 อาทิตย์ ขอโทษที่ทำให้กันร้องไห้ แต่ต่อจากนี้ไปพี่จะไม่ทำให้กันเสียใจแล้วนะ กันไม่ต้องเชื่อพี่ก็ได้ แต่ขอให้ดูที่การกระทำของพี่...'

ไอ่บ้าเอ้ย บอกว่าไม่อยากให้ผมร้องไห้ แต่ที่มันพูดตอนนี้ น้ำตาผมมันแตกออกมาอีกแล้วครับ แล้วป่าปี๊ก็จับผมหันไปมองหน้าพี่เค้า

'ร้องไห้ทำไมครับ'

แล้วพี่มันก็เอามือมาปาดน้ำตาผมออกไป

'พี่ไม่อยากทำให้กันร้องไห้อีกแล้วไง พี่ไม่ชอบน้ำตาของกันเลยรู้มั้ย'

'ฮึกก ก็กันอ่อนไหวง่ายอ่ะ ผิดเหรอ ฮึกกก...'

'ไม่ร้องนะคนเก่ง'

แล้วป่าปี๊ก็ดึงผมเข้าไปกอด

'กันก็ไม่อยากร้อง แต่น้ำตามันไหลเองอ่ะ ฮึกก พี่เข้าใจมั้ย นักแสดงมันอ่อนไหวง่ายอ่ะ'

'เข้าใจแล้วครับๆ หยุดร้องก่อนนะ'

'ป่าปี๊ กันก็ขอโทษนะ ขอโทษที่ตอนนั้นโกหกป่าปี๊แบบนั้น ทั้งๆที่มีโอกาสบอกพี่ตั้งหลายรอบ แต่กันก็ไม่กล้าทุกที แต่ต่อจากนี้กันจะไม่โกหกหรือปิดบังอะไรพี่อีกแล้วนะ กันรักพี่'

'งั้นเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ'

'อือ'

แล้วป่าปี๊ก็จับหน้าให้ผมเงยขึ้นมา ก่อนจะก้มลงมาจูบผม โคตรคิดถึงเลย คิดถึงริมฝีปากนี้ที่สุด

'อื้มมม'

ป่าปี๊ถอนริมฝีปากออกจากปากผม

'ถ้านากว่านี้พี่กลัวกันจะไม่ได้นอนนะ พรุ่งนี้พี่กวางบอกว่ามีงานเช้านี่'

'ไอ่ป่าปี๊ ทะลึ้งตลอดเลย'

'ก็คิดถึงกันนี่ คิดถึงจังเลย'

แล้วพี่มันก็เอาหน้ามาถูที่ซอกคอผม

'ขี้อ้อนจังนะ'

'ก็อ้อนเฉพาะกับแฟนไง'

'ปากหวาน'

'หวานสิ เมื่อกี้ก็ชิมไปแล้ว หรืออยากชิมอีก'

แล้วพี่มันก็ทำท่าจะมาจูบผม

'พอก่อนเลย ไหนอ่ะแหวนกัน แล้วสร้อยข้อมือกันอีก'

ป่าปี๊คลายกอดผมแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน ละตรงมาหาผม

'วันนี้พี่ขอสวมแหวนให้กันนะ ให้กันคนที่พี่รัก'

ป่าปี๊หยิบแหวนวงเดิมขึ้นมา แต่ว่าครั้งนี้มันไม่ได้สักแค่คำว่า OFF อีกต่อไปแล้ว แต่เป็น OFFGUN

'OFFGUN'

'พี่ให้คนไปสลักเพิ่มเองแหละ เพราะมันจะเป็นของกันคนเดียว ของที่พี่รักมากที่สุดจากพ่อพี่ พี่ฝากไว้ที่กันนะ'

แล้วพี่มันก็จับมือข้างขวาของผมขึ้นไป ก่อนจะสวนแหวนไว้ที่นิ้วนาง

'อันนี้เป็นตัวแทนของพี่ กันจะได้มีพี่ตลอดไง'

คนบ้าอะไร บทจะหวานก็หวานจนผมจะจมน้ำตาลแล้วเนี่ย หึยยย เขินอ่ะ

'อือ'

'แล้วสร้อยข้อมือกันอ่ะ'

'ไอ่เด็กหวงของเอ้ย เป็นแบบนี้เหมือนเดิมเลยนะ'

'ไม่ต้องเลย จะให้มั้ย หืมมม'

'ให้ครับๆๆๆ'

แล้วป่าปี๊มันก็ใส่สร้อยข้อมือมาให้ผมเหมือนเดิม ค่อยอุ่นใจหน่อย คิดถึงแกนะเจ้าสร้อยข้อมือ

'ยิ้มจนแก้มจะฉีกแล้วเนี่ยไอ่ตัวเล็ก'

'ก็ใครละ ทำให้กันยิ้มแบบนี้'

'ว่าแต่..หิวมั้ยครับ'

เอาจริง ผมก็หิวนะ แต่อยู่กับป่าปี๊มันโคตรอิ่มใจเลย ถ้าจะหิว ก็คงจะหิวอย่างอื่นมากกว่า...

'หิว กันยังไม่ได้กินอะไรเลย'

'แล้วหิวพี่ หรือหิวข้าวอ่ะ'

ผมตีไปที่แขนพี่มันหนึ่งที

'หิวข้าวเว่ย'

ใครจะยอมรับละว่าผมก็หิวพี่มันเหมือนกัน

'ปากแข็งรึป่าวน้าาา ขอชิมหน่อยละกัน'

อื้มมมม แล้วพี่มันก็ก้มลงมาจูบผม

'ปากก็ไม่แข็งนี้ นิ่ม แถมยังหวานอีก'

'ไอ่ป่าปี๊ กันเขินนะเว่ย'

'จะได้ชินไง เพราะต่อจากนี้มันจะหวานยิ่งกว่านี้อีก ชดเชยเวลาที่พี่หายไป'

แล้วป่าปี๊มันก็ลากผมไปที่ครัวทันที ก่อนจะเอาเมนูโปรดของผมมาให้ทาน ไม่รู้พี่มันแอบทำไว้ตอนไหน ผมโคตรมีความสุขเลย ผมนั่งกินข้าวไป พี่มันก็กอดผมเอาไว้ เหมือนกลัวผมหายแบบนั้นอ่ะ เรียกได้ว่าผมนั่งกินข้าวบนตักพี่เค้าก็ว่าได้

'อิ่มยังครับ'

'อิ่มแล้ววว อร่อยเหมือนเดิมเลย'

ผมติดใจฝีมืออาหารที่ป่าปี๊ทำแล้วละ กินที่ไหนก็ไม่อร่อย ไม่ถูกปากเท่าป่าปี๊ทำ นี่ผมหลงมันมากเกินไปรึป่าวนะ

'อิ่มข้าวแล้ว งั้นกินอย่างอื่นต่อมั้ย'

'กินอะไรอ่ะ'

ผมรู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไร แต่ท้าทายมันสักหน่อยก็คงจะสนุกไม่ใช่น้อยใช่มั้ยละ

'พี่ไง จะได้รู้ว่าอร่อยเหมือนเดิมรึป่าว'

แล้วพี่มันก็ช้อนตัวผมขึ้นไปทันที

'ป่าปี๊อ่ะ ปล่อยกัน ปล่อยกันเลยนะ'

'ครับ ปล่อยแน่ครับ แต่บนเตียงนะ'

'ไอ่พี่ออฟ'

แล้วป่าปี๊มันก็ปล่อยผมไว้บนเตียงจริงๆ ก่อนที่ป่าปี๊จะขึ้นมาคร่อมบนตัวผม ผมใช้มือดันอกแกร่งป่าปี๊ออกไป ยอมง่ายไป ป่าปี๊มันก็ได้ใจสิ ถึงผมจะอยากมากเหมือนกัน แต่ผมต้องเล่นตัวหน่อย

'ตัวเล็กครับ พี่คิดถึงตัวเล็กจริงๆนะ พี่ขอได้มั้ยครับ'

ดูมันอ้อนผมอีก ผมจะทนได้นานแค่ไหนเนี่ย

'ไม่เอา ไม่ให้ ลุกไปเลยนะ'

'ตัวเล็กอ่ะ พี่รักกันนะ'

'จะลุกไม่ลุก นับหนึ่ง นับสอง'

'ลุกแล้วครับ ลุกแล้ว'

แล้วพี่มันก็เด้งตัวไปนั่งที่ปลายเตียงทันที หึหึหึ ป่าปี๊เตรียมตัวทรมานได้เลย

'ป่าปี๊'

'พี่รู้แล้วพี่กำลังข่มอารมณ์อยู่'

ป่าปี๊มันดูตั้งสติมากๆ ผมเข้าไปกอดพี่เค้าจากทางด้านหลัง

'งั้นกันจะฝึกความอดทนพี่นะ พี่จะได้เก่งๆไง ดีมั้ย'

ดูสิว่าจะข่มอารมณได้จริงรึป่าว...,ถ้าลองผมอยากจะยั่วอะไร ไม่มีทางที่ผมจะไม่ได้มันมาหรอก ใช่มั้ยป่าปี๊ของกัน


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ


ขอโทษที่มาช้านะ เพิ่งเลิกงานจริงๆ จะรีบมาต่อให้จบเด้อ 

ปล.เมื่อคืนถ้าอ่านแล้วงงไม่ต้องแปลกใจ พิมพ์ไปหลับไป งื้อออ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว