email-icon

ขอบคุณที่ติดตามจ้า นิยายของไรน์ติดเหรียญและกุญแจนะจ๊ะ ส่วนลด 15% ทั้งเรื่อง 😍😋

นาคา Ep31 (ไม่ติดเหรียญ)

ชื่อตอน : นาคา Ep31 (ไม่ติดเหรียญ)

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ งูใหญ่ อสรพิษ ตำนาน เรื่องลี้ลับ Nc ชายรักชาย นิยายวาย นาคา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 02:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาคา Ep31 (ไม่ติดเหรียญ)
แบบอักษร

"​สุบรรณ นายมานี่เลยนะ" หลังจากฝึกงานวันแรกเสร็จ เมื่อเดินกลับมาถึงบ้านพัก ผมก็เรียกให้สุบรรณที่กำลังเดินตามผมขึ้นมาบนบ้านให้มาหาผมทันที

"มีอะไรกับข้างั้นรึ...?" สุบรรณถามออกมาด้วยความสงสัย

"ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรอห๊ะ! นี่แน่ะๆๆ"

"โอ้ยๆๆ! ข้าเจ็บนะ ปล่อยข้าเถอะ เจ็บๆๆ" เสียงนายสุบรรณร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดที่โดนผมดึงหูเขาขึ้นลงด้วยความหมั่นไส้ ห้ามอะไรก็ไม่เคยฟังผมเลย มันต้องโดนแบบนี้ซะบ้าง

"เจ็บแล้วจำมั้ยห๊ะ นี่แน่ะๆๆ"

"พอแล้วจ่ะ ข้ากลัวแล้ว มันเจ็บ"

"สมน้ำหน้า เอาอีกสักข้างดีมั้ยนิ" ผมเห็นเขาเจ็บก็นึกสงสาร จึงยอมปล่อยมือตัวเองออกจากหูของเขา

"ไม่เอาแล้วจ่ะเมียจ๋า"

"นี่แนะๆๆ" คราวนี้ผมใช้มือบิดไปที่หน้าท้องของเขาแทน จนเป็นรอยแดงๆ ที่หูของเขาเองก็ยังแดงไม่หายเลย สมน้ำหน้าดีนัก

"โอ้ย! ข้าเจ็บ ยอมแล้วจ้า ยอมแล้ว"

"ใครใช้ให้มาเรียกผมแบบนั้นกันห๊ะ ฉันไม่ใช่เมียนายสักหน่อย" ผมพูดออกมาด้วยความเขินอาย คนอะไรพูดออกมาได้หน้าตาเฉยไม่อายปากตัวเองบ้างเลย ถ้ามีคนได้ยินขึ้นมาผมจะทำยังไง

"ก็เจ้าเป็นเมียข้าจริงๆนี่นา เจ้าจำไม่ได้งั้นหรอ" สุบรรณพูดออกมา ก่อนจะทำหน้าตาเศร้าสลดลง

"ไอ้บ้า... พูดอะไรออกมา เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าใครนะ เข้าใจมั้ยห๊ะ"

"เข้าใจจ่ะเมียจ๋า"

"นี่แน่ะๆๆ พูดยังไม่ทันขาดคำเลย"

"เจ็บๆๆ"

"เจ็บแหละดี นายรอฉันอยู่นี่นะ ฉันเข้าครัวไปทำอาหารก่อน" ผมบอกให้สุบรรณรอผมอยู่ที่หน้าบ้าน ส่วผมจะเข้าครัวไปทำอาหาร ไอ้บอลกับอนันตครุฑราชยังไม่ขึ้นมาบนเรือนเลย ไม่รู้ว่าหายหัวไปที่ไหน แต่ผมสังเกตดูคู่นี้ก็ดูแปลกๆนะ น่าสงสัย สงสัยผมต้องจับตามองดีๆซะแล้ว ถ้าเป็นอย่างที่ผมคิด ผมจะได้แก้แค้นมันคืน โทษฐานที่มาว่าผมมีผัว

"ให้ข้าไปด้วยสิ ข้าไปช่วยทำอาหารก็ได้นะ" สุบรรณเอ่ยขอร้องผมขอเข้าไปในครัวด้วย

"นายทำอาหารเป็นหรือไงห๊ะ คราวก่อนผมให้จุดไฟให้ยังจุดไม่ติดเลย รอผมอยู่นี่แหละ ไม่นานหรอก"

"ก็ได้ ข้ารอก็ได้"

ฟอด...!

"อ๊ะ...ไอ้คนฉวยโอกาส" ผมตกใจ ทำไมเขาถึงชอบฉวยโอกาสกับผมอยู่เรื่อยเลย ผมล่ะเหนื่อยใจ ผมรีบไปที่ครัวดีกว่า ไม่งั้นเย็นนี้คงไม่ได้กินข้าวแน่ๆ

"หึๆๆ"

"นายท่านขอรับ นายท่าน"

"ใครอยู่ตรงนั้น...?" พญาสุบรรณวืรูปักษาหรือสุบรรณที่นั่งรอชินอยู่หน้าบ้าน อยู่ๆก็ได้ยินเสียงคนเรียกตัวเอง จึงเอ่ยถามออกไปดวยความสงสัย

"ข้าเองนายท่าน สุริยะครุฑราชขอรับ" เสียงคนที่มาเยือนขานตอบ

"สุริยะครุฑราช เจ้ามาที่นี่ได้อย่างรึ แล้วเจ้ามาหาข้า มีธุระอันใดรึ...?" พญาสุบรรณวิรูปักษาเองดูจะตกใจไม่น้อย ที่สุริยะครุฑราชบริวารคนสนิทของตน ที่ตนได้ฝากให้ดูแลเทือกเขาวิรูปักษาในระหว่างที่ตนไม่อยู่นั้นลงมาหาตนถึงที่นี่

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับนายท่าน" สุริยะครุฑราชพูดออกมาด้วยความกังวล

"เกิดเรื่องใหญ่ เรื่องอะไร รีบบอกข้าเร็วเข้า" พญาสุบรรณวิรูปักษาถามสุริยะครุฑราชออกมาด้วยความร้อนใจ

"ขอรับ เอ่อ...คือว่า ตอนนี้พญาวิรุณหคปักษากลับมาแล้วขอรับ"

"เจ้าว่าไงนะสุริยะครุฑราช ใครกลับมางั้นรึ" พญาสุบรรณวิรูปักษาถามสุริยะครุฑราชย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"พญาวิรุณหคปักษากลับมาแล้วขอรับ"

"พญาวิรุณหคปักษา! มันกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" เมื่อได้ยินชื่อของพญาวิรุณหคปักษา พญาสุบรรณวิรูปักษายิ่งกังวลเข้าไปอีก

"พึ่งกลับมาวันนี้ขอรับ ข้าเลยรีบลงมาบอกนายท่านที่นี่แหละขอรับ"

"อืม...จับตามองมันให้ดี อย่าให้ละสายตาเด็ดขาด"

"ได้ขอรับนายท่าน แล้วนายท่านจะกลับขึ้นไปด้านบนอีกเมื่อไหร่ขอรับ"

"ข้ายังไม่แน่ใจ ตอนนี้พญาอนันครุฑราชเองก็อยู่กับข้าที่นี่"

"จริงรึขอรับนายท่าน" สุริยะครุฑราชถามออกมาด้วยความแปลกใจ เมื่อได้ยินว่าพญาอนันตครุฑราชก็อยู่ที่นี่ด้วย

"อืม... แล้วอย่าลืมที่ข้าสั่งล่ะ"

"ขอรับนายท่าน"


"ใครมาหรอสุบรรณ" หลังจากที่ทำอาหารเสร็จแล้ว​ ผมก็เดินขึ้นมาดูข้างบนบ้านพัก เมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน

"เอ่อ..คือ"

"นั่นใครหรอ...?" ผมถามออกมาด้วยความสงสัย เมื่อไม่คุ้นหน้าตาผู้ชายคนนี้ ที่กำลังนั่งคุยกับสุบรรณอยู่ที่ระเบียงด้านนอกของบ้านพัก

"เอ่อ...นี่เพื่อนข้าเอง ไม่มีอะไรหรอก" สุบรรณตอบผมออกมาด้วยท่าทีมีพิรุจ

"เพื่อนนาย...? ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นหน้าเลยล่ะ แต่ชั่งเถอะ งั้นนายก็บอกเพื่อนของนายให้รออยู่กินข้าวที่นี่ด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับ" ผมบอกสุบรรณไป ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง เพื่อไปยกอาหารออกมา

"สุบรรณมาช่วยฉันยกอาหารออกไปหน่อยสิ" ผมตะโกนบอกให้สุบรรณลงมาช่วยผมยกอาหารขึ้นไปบนบ้านพัก ไม่รู้ว่าปานนี้แล้วบอลกับนายอนันตครุฑหายหัวไปที่ไหนกันทั้งสองคนเลย แต่ไม่เป็นไรผมตักแบ่งกับข้าวไว้ให้พวกเขาทั้งสองคนเรียบร้อยแล้ว

"อืม เดี๋ยวข้าลงไปช่วย"

"นายท่านรออยู่นี่แหละขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปช่วยยกอาหารขึ้นมาเอง" สุริยะครุฑราชบอกกับผู้เป็นนาย

"ไม่ต้องเลยนะ เดี๋ยวฉันไปเอง"

"หวงเมียขนาดนี้เลยหรอขอรับนายท่าน หึๆๆ" สุริยะครุฑราชพูดขึ้นแซวพญาสุบรรณวิรูปักษา ถ้าทางจะหวงเมียมากนะเนี่ย

"เรื่องของข้า หึๆๆ" พญาสุบรรณวิรูปักษารีบลุกขึ้น ก่อนจะเดินลงไปช่วยชินยกอาหารขึ้นมาด้านบน





ขอบคุณสำหรับการติดตาม โปรดติดตามต่อใน Ep ถัดไป

1 เม้นท์ =1 กำลังใจ

ความคิดเห็น