email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 2 จูบแรก 18+ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : Ep. 2 จูบแรก 18+ (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 134.2k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2560 09:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 2 จูบแรก 18+ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

Ep. 2 จูบแรก



​"เรื่องเราสองคน"  เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่ฉันจะมองหน้าเขาแบบงง นี่เขาจะมาพูดเรื่องนี้มันหมายความว่าไง

"ไม่ต้องมาทำหน้างง..."  เขาเอ่ยสวนขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นหน้าฉัน ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันก็นั่งโซฟาตัวข้างๆเขา

"หมายความว่าไง...นายจะพูดอะไร"

ฉันที่เป็นฝ่ายเอ่ยออกไปบ้าง 

"เรื่องคลุมถุงชนไง...ฉันไม่ยอมหรอกนะจะมาเล่นอะไรบ้าๆกัน"

เขาที่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น ซึ่งฉันก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ต่อให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจะผลักดันแค่ไหน แต่เขาไม่ได้รักฉัน ต่อให้บังคับกันไปก็ไม่มีความสุข

พูดแล้วน้ำตาคลอเบ้า อยากจะร้องไห้ พยายามบอกตัวเองว่าให้ตัดใจ แต่ทำไมยังทำไม่ได้

"แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง..."

"เธอก็ปฏิเสธไปสิ ว่าไม่อยากแต่งงานกับฉัน เรื่องมันก็จบ"

"นายแน่ใจใช่ไหมว่ามันจะจบง่ายๆ..." ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เขาบอกให้ทำ แล้วทางผู้ใหญ่จะยอมละมือจากการจับคู่ครั้งนี้...

"พูดเหมือนไม่อยากทำ...เธอคิดอะไรกับฉันหรือเปล่า"

เขาเอ่ยขึ้น จ้องหน้าฉันอย่างพิจารณาอีกรอบ สายตาเขาทำเอาฉันขยับตัวไม่ได้ สายตานั้นทำไมมันมีอิทธิพลกับฉันมากขนาดนี้เนี้ยยยย...

"นี่...เธอชอบฉันจริงๆใช่ไหม..."

เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง...ก่อนที่ฉันจะได้สติกลับมาแล้วรีบตอบเขาออกไปทันที...

"ไม่ใช่สักหน่อย...อย่ามามั่ว" ฉันที่เอ่ยขึ้นจ้องหน้าเขา แต่ภายใจตอนนี้กับเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้นะ ว่ายัยบ้าหนิแอบชอบผม ผมไม่ได้โง่นะเอาจริงๆ แต่แค่อยากให้ยัยเนี้ยบอกด้วยตัวของเธอเอง ผมไม่ได้ว่านะเธอจะชอบหรือไม่ชอบผม แต่ที่ผมจะรับไม่ได้คือการที่ครอบครัวทั้งสองฝ่าย จับเราคลุมถุงชน และผมปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเธอก็น่ารักสวยดี แต่ยัยบ้าเนี่ย กลับไม่รู้อะไร เวลาอยู่กับผู้ชายไม่ควรทำตัวแบบนี้...และนี่จะเป็นการลงโทษที่กล้าท้าทายผมด้วยสายตาแบบนั้น...

"แน่ใจนะว่าไม่ได้ชอบฉัน..."

ผมเดินยื่นหน้าเข้าไปหาเธออีกครั้ง จนตอนนี้เธอพิงกับพนักโซฟา ก่อนที่ผมจะเอี่ยวตัวไปล็อคเธอไว้ 

"นายจะทำอะไร..."

ผมมองดูสีหน้าเธอตอนนี้ บอกได้คำเดียวว่าตลกมาก. ผู้หญิงที่กลัวเป็นแบบนี้หรอ ผมสำรวจวงหน้าผม ปาก คิ้ว จมูก รับเข้ากับใบหน้าได้ดี มองดูแล้วก็โอเคนะ ก่อนที่ผมจะมองต่ำไปที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อ ทำเอาผมอยากลองเหมือนกัน ว่ามันจะหวานเหมือนใบหน้าเธอหรือเปล่า

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอพิสูจน์"

"ยังไง"

ทันทีที่เธอเอ่ยขึ้นผมยกยิ้มที่มุมปาก ผมประกบริมฝีปากของผมลงไปหาเธอทันที เป็นจังหวะที่เธอเผยอปาก ทำให้ผมสามารถแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กได้ ยอมรับเลยว่าการจูบกับเธอเป็นเหมือนอะไรที่ใหม่มาก ผมคิดว่าตอนนี้เธอยังคงอึ้งอยู่ชั่วขณะ จนตอนนี้คงจะเพิ่งนึกได้ พยายามผลักผมออกห่าง 

"อื้ออออ..."  เมื่อได้ยินดังนั้นผมจึงถอนจูบออกอย่างนึกเสียดาย...ก่อนที่ผมจะยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง แล้วกระซิบที่ข้างหูเธอ...

"ดูหน้าเธอตอนนี้สิ...หึหึ"

พูดจบผมก็เดินออกไปจากห้องทันที พอลงมาถึงหน้าคอนโด ก็อดคิดถึงริมฝีปากนั่นไม่ได้ พอรู้สึกว่าตัวเองยิ้ม ก็หุบยิ้มกร่นด่าตัวเองว่าจะยิ้มทำไม. ก่อนที่จะสะบัดศีรษะแล้วขับรถออกไป


ส่วนหญิงสาวที่ตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนฝันไป นี่เขาจะจูบเราจริงๆหรอ หญิงสาวเลื่อนมือมาบีบแก้มตัวเองอย่างแรง...

"โอ๊ยยยย...เจ็บ...ไม่ได้ฝันไปนี่หว่า"

ก่อนที่จะใช้มือลูบแก้มตัวเองเบาๆ พอนึกย้อนไปริมฝีปากที่อุ่นร้อนมาประทับที่ริมฝีปากตัวเอง ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้ มือบางเลื่อนมาจับริมฝีปากตัวเองเบาๆ ยิ้มอย่างลืมตัว จนพอนึกได้ก็สะบัดศีรษะ แล้วด่าตัวเอง

"แล้วเราจะเคลิ้มกับเขาทำไหมเนี้ย..."

พูดแล้วก็ถูริมฝีปากตัวเองอย่างแรง2-3ครั้ง ก่อนที่จะเดินเข้าไปห้องน้ำ ยืนหน้ามองเข้ากระจก

"ไอบ้า...บ้าที่สุด....บ้าๆๆๆๆ"

*****************************************

ผ่านไปประมาณสองอาทิตย์

หลังเหตุการณ์วันนั้น ฉันก็ไม่ได้เจอเขา แต่ก็ดีหัวใจจะได้ไม่ทำงานหนัก เวลาเจอเขาทีไร หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะทุกที

"พวกแกไปดูฟุตซอลกันไหม"  ยัยก้อยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะทำหน้าตาระริกระรี่ ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว กลับมาเดินได้ตามปกติ และทำกิจวัตรได้ตามปกติ

"แล้วถ้าฉันตอบแกว่าไม่ไปล่ะ..." ฉันเอ่ยขึ้นบ้าง

"ฉันก็จะตอบพวกแกไปว่า ต้องไป"  ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะลากฉันกับยัยฮารุไป ซึ่งก็ไม่ไกลจากคณะฉันมากเท่าไหร่ สนามฟุตซอลมหาลัยฉันก็เป็นสนามที่มาตรฐานเลยก็ว่าได้ พอลงจากรถมาผู้คนเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาในมหาลัย เพราะเป็นคล้ายๆกับกีฬาสีของมหาลัย 

คนที่รู้สึกว่าจะตื่นเต้นกว่าใครก็มีแต่ยัยก้อยนี่แหละมั้ง กรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียว...

พอฉันขึ้นมานั่งบนสแตนเชียร์ เป็นจังหวะพอดีกับนักกีฬาฟุตซอลเขากำลังลงสนาม

สายตาฉันเหลือบไปเห็นดรากอน นี่เขาก็เตะฟุตซอลเหมือนกันหรอ..จังหวะที่เขามองขึ้นมาฉันก็หลบสายตานั้นทันที...แต่เหมือนเขาจะยังคงมองอยู่จนเพื่อนฉันสะกิด ฉันจึงหันไปหาเพื่อน

"พลอยกูไม่ได้ตาฟาดไปใช่ไหม...มังกรมันมองแกอ่ะ"  ยัยฮารุสะกิดฉันให้มอง ฉันก็มองตามสายตายัยฮารุ ก็เห็นว่าดรากอนยังมองฉันอยู่ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือมาจับริมฝีปาก แล้วยักคิ้วให้ฉัน ทำเอาฉันต้องมองไปทางอื่นทันที ยิ่งเขาทำยิ่งทำให้นึกถึงเหตุการณ์นั้นก่อนที่จะเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น...

เสียงนกหวีดของกรรมการเริ่มขึ้น เป็นการเริ่มเกมส์ เสียงกรี๊ดของสาวๆดังขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเมื่อเหมือนดรากอนจะยิงประตูได้ ยิ่งดัง นี่สาวๆในมหาลัยนี้เขากรี๊ด ดรากอนเยอะขนาดนี้เลยหรอ...

ฉันที่ทั้งนั่งลุ้นกับเขาทั้งพิจารณาเรื่องผู้หญิงที่กรี๊ดเขา...(มันเกี่ยวกันไหม)

"นี่...ยัยพลอย มองไม่วางตาเลยนะ ไหนไม่อยากมาไง"  ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะแขวะฉันแล้วแลบลิ้นใส่...

ฉันได้แต่ทำหน้ายักษ์ใส่เพื่อน ฉันก็ดูไปเรื่อยๆจนพักครึ่งแรกยังไม่มีใครทำประตูได้...จนฉันเห็นผู้หญิงคนนึงเดินเข้าไปหาดรากอน จัดได้ว่าสวยเลยแหละ ผู้หญิงคนนั้นเอาผ้าไปซับเหงื่อให้ดรากอน แล้วเสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นอีก  แล้วทำไมฉันจะต้องรู้สึกว่ามีอะไรเสียดแทงฉันขนาดนี้ ฉันชักจะชอบนายมากเกินแล้วนะ!!!!!

"มึงโอเครไหมพลอย..." ยัยฮารุตบที่ไหล่ฉันเบาๆ ก่อนที่จะบีบมันเบาๆ น้ำตาบ้านี่ก็มีแต่จะไหลออกมาอย่างเดียว ดีนะที่กลั้นไว้ได้

เมื่อครึ่งหลังเริ่มขึ้น ผ่านไปไม่ถึง5นาที ดรากอนก็ทำประตูได้...จนเสียงเชียร์เฮลั่นขึ้นมาอีกรอบ..ฉันนั่งดูจนตอนนี้หมดเวลาการแข่งขัน ฉันกับกลุ่มเพื่อนก็เดินลงจากสแตนเชียร์ วันนี้คนดูมากกว่าปกติ...ยัยสองตัวนั่นไปเข้าห้องน้ำเลยบอกให้ฉันไปรอที่รถ

"พลอย เดี๋ยวฉันจะไปเข้าห้องน้ำ แกไปด้วยไหม"

"ไม่อ่ะ...เดี๋ยวไปรอที่รถนะ"  

"เฮ้ยก้อย...รอฉันด้วย..ฉันจะลาดแล้วเนี้ย"  ยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะรีบวิ่งตามยัยก้อยไป...

ฉันก็เดินมาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงรถแล้ว แต่มีมือใครไม่รู้ที่รั้งฉันไว้ จนฉันต้องหันไปมอง

"มังกร..." ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ แล้วพยายามแกะมือเขาออก แต่มันเหมือนยิ่งแกะยิ่งแน่นกว่าเดิม

"ทำไม...กลัวลืมชื่อฉันหรอ" เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่ระ ก่อนที่จะกระชากฉันเข้าไปใกล้อีก จนฉันต้องรั้งตัวเองไม่ให้ใกล้เขา

"ปล่อย...เดี๋ยวคนมาเห็น โดยเฉพาะแฟนนาย...ปล่อย"  ฉันที่ก้มหน้าก้มตาแกะมือเขาออก แต่เขากลับกระชากแขนฉันให้เข้าไปหาเขาอีก 

"หยุด...ฉันบอกให้หยุด..."

"นายก็ปล่อยฉันสิ"

"ถ้าไม่หยุด..ฉันจูบ...เลือกเอา"

คำขู่ของเขาได้ผล เมื่อมันทำให้ฉันหยุดดิ้นได้ ฉันที่ไม่มองหน้าเขา ไม่ใช่ว่าโกรธหรืออะไร แต่มองแล้วมันจะทำให้ตัวเองนึกถึงรอยจูบนั่น...เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...

"ครับแม่...."

เขาเอ่ยขึ้นพูดถึงคนในโทรศัพท์ ก่อนที่ฉันจะตั้งใจฟังเขาพูด ขณะเดียวกันเขาก็มองหน้าฉันไม่ลดละ จนฉันละกลัวสายตานั้นจริงๆ

"ครับ...เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้ครับ..."

เมื่อพูดจบเขาก็วางสายแล้ว ลากฉันไปยังรถเขา ที่ไม่ได้ไกลนัก 

"นายจะพาฉันไปไหน..."  ฉันที่หยุดแล้วถามเขา ก่อนที่คำตอบนั้นจะเป็นการยัดฉันใส่รถแล้วเขาเดินมายังตำแหน่งคนขับ แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว....





#มาต่อให้ล้าวน๊าาาาา 

​แล้วพระเอกของเรา จะพานางเอกไปไหน


ติดตามกันในตอนต่อไป....

ความคิดเห็น