Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.4 ยินดีต้อนรับ

ชื่อตอน : 2.4 ยินดีต้อนรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 951

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2560 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.4 ยินดีต้อนรับ
แบบอักษร

"สุขสันต์วันเกิด ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่"


ข้าเห็นป้ายสีแจ๋นแยงตาป้ายนั้นเป็นสิ่งแรกเมื่อตื่นขึ้น


หือ?!?


ข้าอยู่ในงานเลื้ยงวันเกิดของใครสักคน หัวมีหมวกกระดาษปาร์ตี้ มือถือแก้วเหล้า เสียงเพลงยุค 90 ดังลั่น แมทธิวกึ่งเปลือยกำลังเต้นรูดเสา มิสต์ในกางเกงขาบานกับผมทรงแอฟโฟร์กับเบียทริชในมินิสเกิร์ตและเมลในชึดลายดอกน่าเวียนหัว พ่อข้ากับพ่อแม่ของแม่สาวเบลล์นำทีมเต้นดิสโก้อย่างที่ข้าเคยเห็นในหนังย้อนยุครุ่น 60-80 ตามด้วยอดีตอมตะบรรพบุรุษปู่ย่าตาทวดที่ข้าเคยเห็นในรูปถ่ายหรือรูปวาด ทั้งหมดน่าจะอยู่ในระดับกรึ่มถึงเมาปลิ้น สังเกตจากแก้วเบียร์และอย่างอื่น

ในงานมีจอภาพขนาดยักษ์ฉายภาพ บิลลี่ เอเตียง กับลูกชายของข้า .... และคนในงานทั้งหมดไม่ได้อยู่ในโลกที่ข้าเพิ่งจากมา .....

​จากมา?!

รอบข้างเปลี่ยนไปราวภาพลวงตา ข้ามองไปรอบตัวอีกครั้งอย่างงงๆ ข้าเปลี่ยนไปยืนที่ริมฝั่งแม่น้ำที่เงียบสงบ มืดดำ ไร้คลื่น ฝั่งตรงข้ามเป็นงานปาร์ตี้นั้น ช่างสว่างเจิดจ้า ส่วนฝั่งของข้าเงียบสงัด มีแสงบางอย่างลอยวนไปมา

... และตัวข้าโปร่งแสง มีเส้นบางอย่างงอกออกมาจากอก .... มีของเหลวไหลออกมาจากดวงตาอย่างที่ห้ามไม่ได้ และ ... และ .... ตื่นตระหนก ... ตัวข้า ... ละออกจากโลกของอมตะแล้ว


ไม่ ... เร็วไป เร็วเกินไป ข้าเพิ่งจะได้อุ้มลูก ... บิลลี่รอข้าอยู่ .. ทิ้งไม่ได้ ...


"ใช่ เร็วเกินไป ไอ้ลูกชาย" เสียงของมิสต์กระซิบลอยผ่านแม่น้ำมาเข้าหูข้า 

ข้าเงยหน้าขึ้นมอง ทุกจนในงานนั้นกำลังมองมา หลายตนยิ้มให้ บางตนยกแก้วเบียร์ทักทาย

มีแรงดึงกระตุกเบาๆที่อกข้า ...

"อย่าเพิ่งลงมาเร็วนัก พวกข้ายังอยากดูเรียลลิตี้ชีวิตของพวกเจ้านะ" ใครสักคนกระซิบ ใครหลายคนหัวเราะเบาๆ

".... ดูแลบิลลี่กับหลานข้าด้วยนะ ..." 

เสียงกระซิบนั่นเป็นของบาร์โทโลมิว​ พ่อบังเกิดเกล้าของบิลลี่​


ทัศนียภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง เบื้องหน้าข้าคือป่าไผ่ที่สว่างเรืองรองราวกับกำลังลุกไหม้

พ่อมดตนนั้นกำลังส่งยิ้มให้ข้า 

ชุดประหลาดแบบเอเซียเหมือนที่ข้าเคยเห็นในหนังสะอาดสะอ้าน ไม่มีหอกปักที่อก ไม่มีแผล ไม่มีเลือด ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเศร้าโศก ที่ตักหญิงสาวผมดำยาวที่ข้าเห็นหน้าไม่ถนัดนักหลับไหลอยู่

... และเส้นสายที่อกของข้าเชื่อมต่อกับอกของพ่อมด

"สวัสดี ลูกคลอดแล้วใช่ไหม ยินดีด้วยนะ" พ่อมดยิ้มกว้างจนตาตี่ๆนั่นเป็นเส้น

ข้าหรี่ตา

"ทำไมข้าถึงอยู่ที่นี่ ในเมื่อ ..."

ทิวทัศน์เปลี่ยนไปอีกรอบ คราวนี้ข้ายืนอยู่ในศาลา ข้างหน้ามีโต๊ะกับเก้าอี้ ผู้หญิงบนตักนั่นหายไป เจ้าพ่อมดเปลี่ยนมาชงชา

"นั่งก่อนสิ แต่อย่าเพิ่งกินหรือดื่มอะไรเลยนะ ถ้าไม่อยากติดอยู่ที่นี่" มันเชื้อเชิญ

ข้าตีหน้านิ่ง มองน้ำชากับขนมตรงหน้า ประเมิณสถานการ์ณประหลาดๆแบบนี้อยู่ชั่วครู่ก่อนนั่งลง

"คิว เด็กผู้หญิงคนนั้นที่เจ้าเจอบนเกาะน่ะ ทำตามเงื่อนไขแรกที่เจ้าแลกชีวิตเพื่อให้ได้เจอลูกไงล่ะ" พ่อมดเริ่ม

"แล้วการแลกเปลี่ยน?" ข้าถาม

"นั่นคือเงื่อนไขที่สอง อันที่จริงเป็นเงื่อนไขที่มีรายละเอียดเพิ่มเติมเล็กน้อยน่ะ" พ่อมดยิ้ม

ข้าหรี่ตา รายละเอียดเล็กน้อยของพ่อมดไม่เคยเป็นเรื่องเล็กน้อย 

"เจ้าคงรู้ เผ่าพันธุ์มังกรใกล้สูญพันธุ์เพราะถูกล่าช่วงอ่อนแอตอนเด็กกับตอนตั้งท้อง"

"เงื่อนไขของข้า คือให้เจ้าเลี้ยงดูลูกของข้าจนกว่าจะโตผ่านช่วงสู่อมตะ"

ข้ามองหน้าพ่อมด เลิกคิ้ว "แค่นั้น?"

พ่อมดยิ้มรับ แต่ไม่พูดอะไรเพิ่ม ... ข้าถอนใจ ชักเกลียดรอยยิ้มเรื่อยเจื้อยแบบนี้ชะมัด​

​"เอาล่ะ แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก พี่สะใภ้ของข้ากับหลานก็เป็นมังกร พวกเราคุ้มครองลูกของเจ้าได้ ไม่ต้องห่วง"

ข้านิ่ง พ่อมดนั่งจิบชา เราเงียบไปสักพัก จนข้าตัดสินใจลองถาม "ที่นี้ ข้ากลับไปได้หรือยัง?"

​มันมองหน้าข้า ด้วยนัยน์ตาสีดำนิ่งสงบ นิ่งจนดูเหมือนไร้แวว เหมือนตาของคนที่ตายแล้ว จ้องมองมาราวกับเห็นบางสิ่ง

.. ข้าขยับตัวอึดอัด ชักอยากส่งเสียงคำราม แต่อยู่ๆตาสีดำนั่นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเรื่อยเจื้อยกว้างขวาง

"กลับไปเถอะ สัญญาแลกเปลี่ยนสำเร็จแล้ว ต่อแต่นี้ชีวิตของลูกข้าฝากเอาไว้กับลูกของเจ้าด้วยนะ"

?!?

ข้าอ้าปาก แต่ยังไม่ทันถาม แรงกระตุกที่อกนั้นรุนแรงขึ้น ...

"ข้าชื่อหยางกุ้ย แม่ของเด็กคนนั้นชื่ออาหลัน ฝากบอกลูกของเราด้วยว่าเรารักเขามาก"

ร่างของพ่อมดเลือนราง ก่อนที่จะหายไปข้าเห็นเงาของอมตะอีกสายพันธุ์เคลื่อนผ่าน

เป็นเงาร่างที่แท้จริงของเด็กหญิงคนนั้น

........

........


เสียงร้องเพลงห่วยแตกราวหมาฉี่รดสังกะสีของไอ้เอเตียงกับเสียงร้องของเด็กเสียดแทงโสตประสาท ปลุกข้าจากการหลับ

ข้าคำรามด่ามัน จะบอกว่าให้ไปแหกปากที่อื่น ...

ทำไมขยับตัวลำบาก? เสียงหายไปไหน?

เสียงร้องเพลงหยุดชะงัก มีเสียงตึงตัง เสียงประตูถูกกระชากเปิด

ไอ้เอเตียงในชุดผ้ากันเปื้อน หนวดเคราเฟิ้มซูบโทรมตาแดงก่ำ โหลลึก โผล่เข้ามาให้ข้าเห็น

"ไอ้เวร!! ... ไอ้พี่เฮงซวย!! ไอ้เชี้ยยยยย!!  กลับมาแล้วเหรอ"

แล้วมันก็ร้องไห้งอแงเช็ดขี้มูกกับอกข้า


อะไรของมัน?

............

.............


ข้าตายไปหลายนาที ตามด้วยหมดสติกลายเป็นผักไปเกือบครึ่งปี

ถึงจะตายไปชั่วขณะ แต่บิลลี่ก็ช๊อคจากปฏิกริยาการเสียคู่ชีวิตร่วมกับความอ่อนแอหลังการคลอดลูกทำให้นางซึมเศร้าจนต้องเข้าบำบัดทางจิตกับผู้ใช้เวทย์ 

แต่ข้ากลับมาแล้ว และจะไม่ทิ้งลูกเมียไปไหนอีก ข้าพร่ำบอกนาง หลังจากเราปลอบโยนซึ่งกันและกัน หลังการร้องไห้ หลังจูบอันยาวนาน บิลลี่ยอมรับในที่สุดว่าข้ากลับมาจริง 

... และข้าเห็นรอยยิ้มจากนางครั้งแรกหลังจากลืมตา ... ในที่สุด


ส่วนลูก .. เพราะบิลลี่มีปัญหาหน้าที่หลักในการเลี้ยงลูกตกไปอยู่กับไอ้เอเตียงกับปู่ย่าตายายของมัน

และลูกชายของข้ายังไม่มีชื่อ ..

"บิลลี่ยืนยันให้รอพ่อมันตื่นขึ้นมาตั้งชื่อน่ะ" ราเวนยักไหล่ ส่วนลูกอยู่กับเอเตียง ตาปรือหลังกินนมอิ่ม

ข้าขมวดคิ้ว นิ่งคิด สมองยังมึนงง อยากอุ้มลูก แต่ยังอ่อนแอหลังการหลับอันยาวนาน

เอเตียงมองหน้า อุ้มลูกมาวางปุบนท้องข้า 

ลูก ... เป็นเด็กชายแวร์วูลฟ แก้มเป็นพวง ตัวอ้วนกลม ผมสีทรายเหมือนข้า ไอ้เอเตียง ผู้ชายตระกูลแวร์วูลฟของครอบครัว ... และแสนจะรูปหล่อด้วยรูปหน้าของข้า กับตาสองสีน้ำตาลฟ้าที่สดใสยิ่งกว่าตาของข้า

"สวัสดี ลูกพ่อ" ข้ากลืนน้ำลาย แสบที่ตานิดๆ

"เอิ๊กกกกกกกกกกกกก!! ปุ!! ปุ๊ด!!" และมีเสียงเรอกับตดหลังกินอิ่ม มารยาทดีงามลอกแบบมาจากพ่ออีกคนของมัน

ดูเหมือนข้าต้องรีบฟื้นตัว ปล่อยลูกไว้กับไอ้น้องเวรนานเกินไปแล้ว


______________________________________________________


ท่ามกลางความวุ่นวาย ท่ามกลางความยินดีของเผ่าแวร์วูลฟ์และอินคิวบัส ท่ามกลางข่าวการกลับมาจากความตายของแวร์วูลฟตนหนึ่ง

เด็กชายเผ่ามังกรวัยสี่ขวบเปิดประตูห้องนอน ย่องเข้ามาอุ้มไข่ใบหนึ่งมานอนกอดบนเตียง

... คืนนี้ไข่ใบนั้นเปล่งแสงเรืองรองจ้ากว่าแสงจันทร์ และมีรอยร้าวเล็กๆเริ่มแผ่ลาม

"ยินดีต้อนรับคั๊บป้า!!"

เด็กชายยิ้ม กอดไข่ กลิ้งไปมา ร้องเพลงงุ้งงิ้ง


___________________________________________________






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}