ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P8 วังวน

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2560 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P8 วังวน
แบบอักษร

วงวัน

พาร์ทปอ 

ผมชินแล้วล่ะครับ ที่ต้องตื่นมาพร้อมกับความว่างเปล่า ทุกคนอาจจะพูดว่าผมโง่ที่เอาแต่ยอม ถ้าพวกคุณรักใครสักคนขึ้นมาจริงๆ ต่อให้เขาทำเราเจ็บเเค่ไหน เชื่อเถอะครับคำว่ารักก็ไม่จางหายไปไหน เหมือนอย่างผมนี้ล่ะ  

ครืด~  

เสียงโซ่ดังขึ้นทุกครั้งที่ผมขยับขา จะลุกไปไหนก็ไม่ได้ อยากจะอาบน้ำเต็มทนเเต่เพราะร่างกายไม่เอื้อ ทำได้เเค่รอเวลาให้อีกคนมาปลดโซ่ออกให้ ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี้กี่วันเเล้ว เเต่ทุกครั้งที่ตื่นมาจะมีอาหารตั้งไว้ที่หัวเตียง เเต่วันนี้มันกลับไม่มี งั้นมื้อนี้ผมคงอดสินะ 

"แค่กๆ" ผมค่อยๆขยับตัวนั่งพิงหัวเตียง ระวังแผลช้ำที่ข้อขา แล้วก็ที่ด้านหลัง  

"เจ็บ!" และแล้วผมก็ต้องเจ็บเเผล เมื่อเผลอขยับขาเเรงไปนิด เเค่นิดเดียวเองนะ  

จ๋อก~~~  

นั่งรอจนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยง พี่เสือก็ยังไม่มา ผมหิวจนไส้กิวไปหมดแล้ว หิวข้าวหิวน้ำจนตาลายไปหมด ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่สบายด้วย  

"แค่กๆ หิวข้าว~~"  

"นั่งบ่นแล้วจะอิ่มไหม?" 

"!!!" เสียงของพี่เสือดังขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว ผมแอบสะดุ้งตกใจนิดหน่อย  

"ตกลงไม่หิว"  

"หะ หิว" ผมตอบตะกุกตะกักออกไป พรึบ ข้าวกล่องถูกโยนลงที่ข้างเตียง ผมเองก็แอบอึ้งอยู่เหมือนกันที่พี่เสือยังไม่ลืมที่จะซื้อข้าวกลับมาให้กิน  

"ขอบคุณครับ" ผมหยิบข้าวกล่องขึ้นมาเปิด มันเป็นข้าวผัดกุ้งตัวโตๆไม่ใสผักของโปรดผมเอง อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ พี่เสือเขาไม่ได้ตั้งใจซื้อให้หรอก ผักที่ร้านอาจจะหมดก็ได้นิ  

"นั่งจ้องอยุ่ได้ เมื่อไรจะได้กิน" 

"..ทำไมซื้อ  ข้าวผัดมาให้" ผมอดใจไม่ไหวเลยพรั้งปากถามออกไป 

"ที่ร้านมันเหลือแค่นี้ กินไม่ได้?"  

"ดะ..ได้ครับ" ไม่น่าถามเลยเรา เจ็บดีใช่ไหมล่ะ ฮึก เมื่อไรผมจะเลิกอ่อนแอสักที ผมตักข้าวเข้าปากทีล่ะคำซึ่งมันเป็นการกินข้าวที่เชื่องช้ามาก รสชาติมันอร่อยดีนะ ยิ่งกุ้งตัวโตๆนี้ผมยิ่งชอบ มันทำให้นึกถึงตอนเด็กอีกแล้ว พี่เสือคนเดิม คนที่ดูแลผมดีมาตลอดแต่มาวันนี้เขากลับมาทำลายผมเองกับมือ 

ทุกครั้งที่เขาได้ลงมือทำลาย หัวใจของผมมันแตกออกเป็นเสี่ยง ผมนั่งประสานมันทุกครั้ง ผมประครองมันจนรอดถึงฝั่ง เเต่เมื่อมองดีๆฝั่งที่ผมเดิมมาถึงมันก็เเค่เกาะที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม หัวใจของผมมันไปจากพี่เสือไม่ได้จริงๆ 

"อิ่มแล้วเหรอ" 

"ครับ กินไม่ลงแล้ว" ผมวางกล่องข้าวลงที่โต๊ะข้างๆ พร้อมกับค่อยๆล้มตัวลงนอน 

"ไม่กินกุ้งเหรอ หรือว่าเเพ้"  

"เปล่าครับ ผมเเค่ไม่ชอบมัน" 

"หึ" พี่เสือยกยิ้มมุมปากแบบมีเล่ห์นัย เขาจะยิ้มแบบนี้ทำไมนะ มันทำผมกลัวนะ 

"เอาโซ่ออกก่อนได้ไหม"  

"ให้กูเอาไหมล่ะ" จบประโยคนั้นผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายให้มิดจนถึงคอ  

"เเค่นี้ผมยังเจ็บไม่พอใช่ไหมครับ"  

"ไม่ต้องน้อยใจไป เดี๋ยวมีเจ็บกว่านี้อีก"  

"ฮึก .." 

"เออนี้ กูไปต่อยกับเพื่อนมึงมาด้วยนะ หมัดหนักชิป" ผมรีบลุกขึ้นทันควันหลังจากพี่เสือพูดจบ 

"ทำอะไรจิม ยุ่งกับจิมทำไม" 

"แหม เพื่อนมึงไหมล่ะ ที่มาหาเรื่องกูก่อน กูควงสาวไปเที่ยวเเต่กลับเจอมาร"  

"..ทำไมถึงเป็นคนเเบบนี้ อะไรทำให้พี่เปลี่ยนไปขนาดนี้.." ความน้อยใจทำให้ผมตัดสินใจพูดออกไป 

"ไม่มีใคร หรืออะไรทำหรอก กูเปลี่ยนของกูเอง มึงเองก็สมควรรับให้ได้"  

"..." พี่เสือก้มลงไปปลดโซ่ที่ข้อขาให้ผม เเต่ด้วยความมือหนักของเขา ผมจึงเผลอร้องออกมาเมื่อเขาปลดแรงไป  

"โอ๊ย!"  

"ร้องหามะ.." 

เพี๊ย!!  

ผมเผลอฟาดมือใส่หน้าของพี่เสือไปเต็มเเรง เพราะคำพูดที่เขาจะพูดออกมามันเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด เเต่เขากลับทำมัน 

"!!!" 

"พะ..พี่..."  

แคร้งงงง!!!! 

เสียงโซ่ถูกโยนกระทบพื้นดังสนั่น ผมสะดุ้งตกใจกลัว พี่เสือยืนขึ้นด้วยความเร็ว หันกลังเดินออกไป 

"ไม่! พี่เสือผมขอโทษ ฮึก พี่เสือ" ผมลุกพรวดไปรั้งแขนของพี่ไว้เเต่กลับโดนพี่เสือสะบัดมือทิ้ง เเต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่บดละความพยายามที่จะรั้งอีกฝ่ายไว้  

"ปล่อย!!!" 

"!!!" สิ้นคำตวาด ผมปล่อยสองมือเล็กให้ล่วงลงข้างตัว หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินบนใบหน้า ไม่เหลือเเล้วเยื่อใยจากผู้ชายคนนี้ คงหมดเเล้วสินะความรักที่ผมเทิศทูนบูชา  

"ฮึกๆ ขอโทษ ขอโทษๆ" ผมพร่ำพูดขอโทษตัวเองที่ทำให้หัวใจเจ็บอีกครั้ง ขอโทษความรู้สึกที่มันต้องเสียไปเพราะความไม่จำของสมอง  

"ฮือ เจ็บไหม ฮึก ทำไมไม่จำ" ผมร้องตะโกนออกมาสุดเสียงไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มือเริ่มคว้านสิ่งของข้างตัว 

เพล้ง!!  

ผมปาหมอนใบโตไปโดนกระจกตั้งโต๊ะจนมันหล่นแตก พี่เสือเองก็ทำได้แค่มองผมอยู่ตรงที่หน้าประตูห้อง  

"ฮืออออ"  

ตุบ ตุบ ตุบ  

ผมใช้กำปั้นเล็กทุบที่หน้าอกอย่างเอาเป็นเอาตาย มันไม่เจ็บเลยถ้าเทียบกับความรู้สึกที่ต้องเสียไปตอนนี้  

"ปอหยุด!"  

"ฮืออ เจ็บไม่พอใช่ไหม! อยากเจ็บอีกใช่ไหมม!!"  

"บอกให้หยุดไงว่ะ!!"  

พรึบ 

"ฮืออออออออ" หมอนใบเดิมถูกปากลับมา มันเฉี่ยวเกือบโดนหน้าผม  

"มึงเงียบดิ! เหี้ยเอ๊ย"  

ปังงงง!!!  

จบพาร์ทปอ


พาร์ทเสือ 

เพล้ง!! 

หมอนสีขาวถูกปอปามาโดนกระจกตั้งโต๊ะจนมันหล่นแตก ปอมันร้องไห้หนักมาก หนักกว่ารอเเรกที่ผมทำมันซะอีก 

"ฮือออ" กำปั้นเล็กทุบรัวๆไปที่หน้าอกตัวเอง ผมทนเห็นไม่ได้ ใครก็ทำมันเจ็บไม่ได้นอกจากผม ผมคนเดียว! 

"ปอหยุด!"  

"ฮืออ เจ็บไม่พอใช่ไหม! อยากเจ็บอีกใช่ไหมม!!"  

"บอกให้หยุดไงว่ะ!!"  

พรึบ 

"ฮืออออออออ" ผมปาหมอนกลับไป เผื่อจะดึงสติมันกลับมาได้ 

"มึงเงียบดิ! เหี้ยเอ๊ย" 

ปังงงง!!! 

ผมทนไม่ไหวปิดประตูเสียงดัง เดินออกมาไม่สนใจเสียงร้องไห้บ้าบอนั้น ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะมาไกลขนาดนี้ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าผมจะกล้าทำร้ายเด็กคนนี้ได้ลงคอ ทั้งๆที่เราทั้งคู่สนิทกันมาตั้งเเต่เด็กเเท้ๆ ผมนี่ไม่มีสมองเอาซะเลย  

โครม!!! 

จู่ๆเสียงบางอย่างในห้องนอนก็ดังขึ้น ผมหันหลังกลับวิ่งเข้าห้องนอนทันที  ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างของปอหล่นจากเตียงนอน เท่านั้นยังไม่พอตู้โชว์หนังสือข้างๆเตียงมันหล่นลงมาทับร่างของปอซ้ำอีก สายตาปอมองมาทางผม หยาดน้ำตารวยริน ปากบางส่งรอยยิ้มให้ผม มันเหมือนหัวใจของผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างกายชาไปหมด ผมใช้เวลาตั้งสตินานหลายนาที กว่าจะดึงตัวเองออกมาได้ 

"ปอ!"  

"อึก .." ดวงตาหวานคู่นั้นสื่อความหมายมายังผม เเต่มันคงจะสายไปสำหรับคนอย่างผมเเล้วล่ะครับ  

"ปอ! มองตาพี่ ปอพี่ขอร้อง" ผมเอื้อมมือไปค่อยๆประคองศรีษะของปอมาหนุนตักตัวเอง สองมือใหญ่เกลี่ยน้ำตาออกจากหน้าหวาน ดวงตาคู่สวยบวมช้ำไปหมด  

"ฮึก พะ เสือ อย่าเกลี อึก เกลียดปอ" สายตาของปอมันอ่อนล้าเหมือนเปลือกตาจะปิดลงให้ได้ ปอพยายามพูดในสิ่งที่คิดไว้ แต่ด้วยเรี่ยวเเรงที่มีทำให้เปล่งมันออกมาไม่ไหว ผมเองก็ก้มหน้าลงไปฟัง เพื่ออีกคนจะได้ไม่ต้องออกเเรงมาก เมื่อจับใจความได้ผมก็รีบตอบกลับไปทันควัน 

"พี่ไม่.." ผมยังพูดไม่จบประโยค ปอก็หมดสติไปก่อน 

"ปอ เฮ้ยปอ! ฮึก พี่ขอโทษ" หยดน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมหยดลงที่ใบหน้าหวานของเด็กผู้ชาย เด็กที่ผมเเอบชอบมานาน เด็กที่ผมคอยปกป้องทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับอันตราย  

"ปอฟังพี่สิครับ ตื่นมาฟังก่อน" ผมเข้าใจเเล้ว ความรู้สึกของการสูญเสียคนรักมันเป็นยังไง ทำไมคนเราถึงเป็นบ้าได้เพราะความรัก มันเป็นเช่นนี้เองสินะ สายไปเเล้วที่จะพูดคำว่ารักให้คนตัวเล็กได้ฟัง สายไปเเล้วสำหรับการเเก้ตัว สายไปเเล้วจริงๆไอเสือ  

"พี่เสือขอโทษ ฮึก" 

จบพาร์ทเสือ



________________________________________________

มาต่อให้เเล้วอีกตอนนะ 😄😄 ขอบคุณที่ติดตามอ่าน คอยให้กำลังใจนะ เปิดเทอมเเล้ว เวลาอัพนิยายก็น้อยลงกว่าเก่า ตังเองไม่ทิ้งกันนะ เราจะหาเวลาว่างมาให้นะ 😂😂

ตอนต่อไปอะไรจะเกิดขึ้น รอลุ้นเเละติดตามกันต่อไปนะคะ 😍😍

ความคิดเห็น