email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 1 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง

ชื่อตอน : Ep. 1 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 132.3k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2560 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 1 โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง
แบบอักษร

โชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง​


"ยัย...เดินดีๆดิวะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ทั้งที่มือยังพยุงฉันอยู่

"ใจเย็น...มันเจ็บน่ะ"  ฉันที่เอ่ยขึ้นด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำให้ฉันมามหาลียเองไม่ได้ เพราะขับรถไม่ได้ เนื่องจากขาข้างขวาที่บวม และต้องให้เพื่อนรักทั้งสอง มาลำบากด้วย 

"ทีอย่างนี้ล่ะเจ็บ...แลีวไอ้ทีตอนวิ่งมึงไม่เห็นหรอวะ ถามจริง"

ยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆฉัน ก่อนที่จะนั่งจ้องหน้าฉันเหมือนต้องการคำตอบ

"ก็...มันไม่เห็น...ก็เลยชนไง...พวกแกทำไมใจร้ายเซ้าซี้ฉันอยู่ได้" ฉันแกล้งตีหน้าเศร้า จนเพื่อนฉันต้องทำเป็นมองบนใส่ฉัน

"อย่ามาแถเลยเพื่อน...บอกพวกฉันมาซะดีๆ"

"มันไม่เห็นจริงๆ..." ฉันที่พยายามเลี่ยงไม่ตอบ แต่เพื่อนทั้งสองคนก็จ้องหน้าฉัน ทำเอาฉันทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้มๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

จังหวะเดียวกันที่อาจารย์เดินเข้ามาพอดี เหมือนเป็นผู้ช่วยขีวิตฉันก็ได้ ทำเอาฉันผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ที่ไม่อยากบอกเพราะเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น...

"เริ่มเรียนกันค่ะ...เอางานที่อาจารย์สั่งส่งด้วยบลาาาาๆๆๆๆๆ"

®©©©©©©©©©©©©©©©©

หลังจากที่เรียนเสร็จ ฉันต้องมานั่งรอเพื่อนบ้าสองคนที่พากันไปซื้อของกิน ฉันรู้สึกว่าการมีเพื่อนที่ดีและห่วงใยเรา เป็นอะไรที่ดีถึงแม้บางครั้งจะมีข้อเสียบ้างแต่เราก็ควรที่จะเลือกมองแต่ข้อดีของกันและกัน อย่างที่ฉันทำอยู่นะตอนนี้...

"รอนานไหม...นี่ของแกซื้อมาเผื่อ"

ยัยก้อยยื่นถุงขนมให้ฉัน ฉันเปิดดูซึ่งมันมีแต่ช็อคโกแลต เป็นของโปรดของฉันที่สุด ได้กลิ่นช็อคโกแลตแล้วรู้สึกว่าอารมณ์เย็นลง 

"ขอบใจน๊าาาาาา...." 

ฉันที่กอดยัยก้อยอย่างหลวมเป็นการขอบคุณ 


19.00น.

"เฮ้อ...กว่าจะเสร็จ.."

ฉันที่พ่นลมหายออกมา ก่อนที่จะพับเก็บหนังสือและสมุดโน๊ต

"ป่ะกลับกันได้แล้ว...ดึกมากแล้ว"  ฉันที่เอ่ยบอกเพื่อนๆ ที่นั่งจิ้มโทรศัพท์กันอยู่ ก่อนที่พวกนางจะพากันพยักหน้า...

แต่ก่อนที่จะได้เดินไปไหน ก็มีรถคันหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าคณะ แต่ที่สำคัญเหมือนมีคนกำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเรา...

ฉันที่กำลังจะเดินออกไปโดยมีเพื่อนที่พยุงอยู่ แต่ทันใดนั้น

"เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"

"มังกร..." ฉันที่อุทานเบาๆ ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะมองหน้ากันและแอบยิ้ม 

"เออ...พอดีเลยดรากอน ฉันก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบกลับน่ะ มีนัด"  ยัยฮารุเอ่ยขึ้นก่อนที่จะปล่อยแขนฉัน

"ฉันไปก่อนนะแก..." มันพูดแค่นั้นยังไม่พอ แล้วหันขยิบตาให้ฉัน

"ยัยก้อย...ยัยฮารุ...เดี๋ยว"  ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อ พวกนั้นก็เดินจ้ำอ้าวไปไฟนต่อไหนกันแล้ว

ไม่แปลกที่เพื่อนทั้งสองคนของฉันจะไม่รู้ เพราะฉันไม่เคยปิดบังอะไรยัยสองคนนี้ได้เลย และนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เพื่อนทั้งสองคนรู้ดี

"นาย...มาได้ยังไง.."

"เดินมามั้ง...ก็เห็นอยู่ว่าขี่รถมา"  ตอบแบบนี้เอาไม้หน้าสามมาฟาดที่หน้าฉันเลยดีไหม....

ฉันที่ไม่พูดอะไร ก่อนที่จะพยายามเดินตามเขาให้ทัน คนที่ขาเจ็บกับคนที่เดินปกติ จนฉันรู้สึกว่าฉันขาสั้นไปหรือเปล่า

"นายเดินช้าๆหน่อย...ฉันตามไม่ทัน" 

ทันทีที่ฉันพูดขึ้นดรากอนก็หยุดทันที ทำเอาฉันที่เดินตามหลังชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างทันที กลิ่นกายหอมๆของเขาลอยเตะเข้าที่จมูก ทำเอาฉันแทบอยากจะตายให้ได้ในตรงนั้น

ปั่กกก!!!!

"โอ๊ยยยยย...จะหยุดทำไมไม่บอก...คนบ้า"

ฉันที่แอบห่นด่าเขาในใจประโยคสีดท้าย อยากจะข่วนหน้าให้หมดหล่อเลย...

"ก็เธอบอกให้ฉันเดินช้าๆ แล้วฉันก็หยุดมันผิดตรงไหน เธอไม่มองเอง...ช่วยไม่ได้"

ว่าแล้วเขาก็หันมายิ้มมุมปาก สิ่งที่เขาทำมันยิ่งทำให้เขาน่าหมั่นไส้เข้าไปอีก...แต่ไม่ได้ลดระดับความหล่อลงแม้แต่น้อย

พอมาถึงรถ ก็ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก เขาก็รีบเคลื่อนรถออกจากหน้าคณะทันที เขาใช้เวลาไม่ถึง15นาที ก็มาถึงคอนโดของฉัน ระหว่างทางมีแต่ความเงียบปกคลุม ทำเอาเป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดมาก...

"นาย...ส่งฉันแค่นี้ก็พอ..."

ไม่พูดเปล่า และอย่าคิดว่าคนอย่างเขาจะฟัง เขาเดินนำหน้าฉันไปยังข้างใน ทำเอาฉันต้องอ้าปากหว๋อ รีบตามแทบไม่ทัน

"อย่าช้า...ฉันไม่ชอบคนชักช้า"

"นะ....นาย...นี่!!!ฉันบอกว่าหยุดก่อน"

เขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น จนกระทั่งตอนนี้สภาพร่างกายของฉันขึ้นมาถึงหน้าห้องได้ยังไง เขาไม่คิดที่จะช่วยฉันสักนิดเลยว่างั้น

แก็กกกกกกก!!!!!

ทันทีที่เสียบบัตร เขาก็ดันตัวเข้าไปในห้องฉันทันที ทำเอาคนที่ถูกชนแทบล้มไปกองกับพื้น ฉันจึงรีบปิดประตู

"นายกลับไปได้แล้ว..."

"นี่...เอะอะไล่ๆ....ขอบคุณสักคำมีไหม" เขาเอ่ยขึ้น แต่กลับหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา แต่คำพูดเมื่อกี้ก็ทำเอาฉันรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน ที่เขาอุตส่าห์มาช่วยแต่ยังไม่ขอบคุณเขาเลย

"ขอบคุณนะ..."

ทุกอย่างเริ่มอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น จนฉันที่เป็นฝ่ายอึดอัดต้องเอ่ยขึ้นก่อน

"นายรีบกลีบไปเถอะ...ผู้หญิงของนายรู้ตามมาหักคอฉันแน่ๆ"  

"พูดเหมือนหึงว่ะ"

อยู่ดีๆเขาก็โพล่งคำนั้นออกมา คำว่า'หึง' ทำเอาฉันไปไม่ถูก สีหน้าเลิ่กลัก ทั้งเวยไอ้ที่สายตาพิฆาตนารีอย่างฉันด้วยแล้วที่คอยมองอยู่ ทำเอาฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วด้วยซ้ำ...

"หึง เหิง อะไร...บ้าไปแล้ว"  ฉันที่ตอบออกไปทันที ทำเอาเขาหัวเราะเสียงดัง จนฉันทำหน้างง

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร...ร้อนตัวทำไม...หรือว่าคิดจริงๆ"

เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาฉัน เขาแกล้งโดยการก้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ ยกยิ้มที่มุมปาก ทำเอาฉันต้องหลับตาปี๋

สักพักเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนที่จะเคลื่อนใบหน้าออกไป ทำเอาฉันหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่โกรธตัวเอง ที่จะต้องหลับตาเคลิ้มตามเขาทำไม

"นี่...กลับไปได้แล้ว" ฉันที่พยายามไล่เขาเพื่อแก้ความเขินอายปต่เขากลับไม่ยีหระแม้แต่น้อย

"ที่ฉันมา...เพราะมีเรื่องอยากคุยกับเธอ"

หน้าฉันยิ่งเข้าไปใหญ่ ร้อยวันพันปีไม่เคยที่มานั่งคุยกันโดยไม่มีผู้ใหญ่นั่งด้วย

"เรื่องงงงงง...."

"เรื่องเราสองคน"









อ๋อยยยยย...อะไรคือเรื่องระหว่างเราสองคน

​#อีดรากอน ร้ายอ่ะ

#โปรดติดตามตอนต่อไป


ความคิดเห็น