by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

41/ โอ๋ๆไม่ร้องนะพี่หนอน 100% (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 41/ โอ๋ๆไม่ร้องนะพี่หนอน 100% (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 41

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.7k

ความคิดเห็น : 243

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 06:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
41/ โอ๋ๆไม่ร้องนะพี่หนอน 100% (แก้คำผิด)
แบบอักษร

หลงรักP...

"พี่มินหลวงตาฝากมาให้จ้ะ" 

"อ๋อ พี่มินว่าจะไปขอที่วัดอยู่พอดีเลยขอบใจมากครับ พ่อจ๋าๆเอาไปแปะที่ประตูบ้านให้แม่หน่อยนะที่หน้าต่างในห้องนอนด้วย พี่โปรดครับแผ่นนี้มินรบกวนเอาไปแปะที่หน้าต่างในห้องให้มินหน่อยนะครับ" 

"อะไรน่ะมิน" หลงอยากว่าคุณโปรดโง่จังเลยแต่ก็ไม่อยากเห็นคุณโปรดหน้าจ๋อย ถ้าหลงว่าโง่คุณโปรดต้องเสียใจแน่ๆ 

"คุณโปรดไม่รู้จักผ้ายันต์เหรอ เฮ้อ ต้องกินปลาเยอะๆนะจ๊ะพ่ออรรคคนดีบอกว่ากินปลาเยอะๆแล้วจะฉลาดกินปลาทูก็ได้นะ เนอะพี่ติณฑ์เนอะ" 

"ใช่จ้าน้องหลง" เฮ้อ หลงต้องเช็ดปากให้พี่ติณฑ์อีกแล้วล่ะสิ กินข้าวทีไรข้าวเกาะถึงหน้าผากกับหูทุกทีเลยน้า 

"หึหึ ปากดีแบบนี้ระวังจะปากเจ่อนะเอ๋อ" คุณโปรดมองหลงเหมือนเมื่อเย็นอีกแล้ว มองจนหลงต้องก้มหน้าหนีเพราะว่ามันเขินไงล่ะคนบ้านี่! 

"อ่ะแฮ่ม หลงครับคืนนี้มานอนกับพี่มินนะ น้องติณฑ์ครับคืนนี้มานอนกับแม่แล้วให้พ่อตุลย์ไปนอนกับลุงโปรดเนอะ" 

"ได้ไงล่ะแม่จ๋า!" 

"อย่าฝัน!" หลงสะดุ้งเสียงพี่ตุลย์กับคุณโปรดที่พูดดังๆพร้อมๆกัน อยู่แค่นี้ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วยก็ไม่รู้เนี่ยหลงตกใจหมดเลยขวัญเอ้ยขวัญมา

 "ทำไมล่ะครับพี่โปรด" 

"...." พี่มินถามเสียงดุๆคุณโปรดก็หันหน้าไปทางอื่น หลงเห็นแล้วก็อยากมุดไปนั่งใต้โต๊ะกินข้าวจังทำไมถึงรู้สึกอึดอัดก็ไม่รู้ 

"แม่จ๋านอนกับพ่อนั่นแหละครับ ไม่สงสารพ่อจ๋าเหรอ" 

"แต่ติณฑ์อยากนอนกับแม่นะครับ ใช่มั้ยจ๊ะน้องหลงคืนนี้เรานอนกับแม่มินเนอะ" หลงเหลือบตาไปมองคุณโปรดที่หันขวับมามองหลงดุๆ ก่อนจะค่อยๆหันไปมองพี่มินที่จ้องคุณโปรดดุๆเหมือนกัน

"ก็ได้จ้าพี่ติณฑ์" 

"แต่พี่ไม่ให้ไป มินพี่รู้ว่าเรามีเรื่องให้ต้องคุยกันอีกเยอะแต่ขอเวลาให้พี่หน่อยแล้วพี่จะตอบทุกคำถามที่มินข้องใจเลยโอเคมั้ย" คุณโปรดพูดกับพี่มินแต่ตาก็ยังมองหลงอยู่นั่นแหละหลงก็ทำตาโตๆแล้วจ้องกลับนะ หลงไม่กลัวคุณโปรดตีหรอกก็เมื่อเย็นคุณโปรดสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำให้หลงเจ็บหนิหลงจำได้

"แม่จ๋าพ่อว่าบางทีเราก็ควรเว้นช่องว่างให้เขาบ้าง เรื่องบางเรื่องก็ควรให้คนบางคนมีสิทธิ์ได้อธิบายในสิ่งที่เรายังอาจจะไม่รู้ ทุกคนมีสิทธิ์จะอธิบายทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีเหตุผลของตัวเอง ทุกชีวิตต่างก็เคยทำผิดพลาดมาด้วยกันทั้งนั้นพ่อเองก็เคยแต่มันอยู่ที่ว่าเขาจะเรียนรู้และพร้อมปรับปรุงตัวได้แค่ไหน แต่ยังไงเราไม่ควรไปลิดรอนสิทธิ์ของเขานะครับพ่อมั่นใจในตัวของเพื่อนพ่อ แม่เองก็ควรจะมั่นใจในตัวของพี่ชายแม่นะ" 

"เฮ้อ! งั้นก็ตามใจ ถ้ามั่นใจว่ารักเขาเห็นคุณค่าของเขาก็ควรจะรักษาเขาไว้ให้ดี ไม่ต้องไปกังวลหรือเป็นห่วงกับเรื่องของวันพรุ่งนี้ให้มากเกินไปหรอกครับ อนาคตมันจะดูแลตัวของมันเองได้ถ้าในวันนี้เราดูแลปัจจุบันและทำมันได้ดีมากพอ มินขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พี่มินเดินเข้าไปในห้องนอนพี่ตุลย์ก็ตามเข้าไปด้วยเหลือแต่หลงกับคุณโปรดที่กำลังทำหน้าดุๆคิ้วชนกันอีกแล้ว 

อ้อ! เหลือพี่ติณฑ์ที่เอ่อ..กำลังแทะน่องไก่ทอดจนน้ำมะเขือเทศแดงๆเลอะเต็มปากเต็มมือไปหมด อื้อ พี่ติณฑ์เอามือที่เปื้อนน้ำมะเขือเทศมาป้ายแก้มจนเลอะเต็มหน้าหมดแล้ว เวลากินข้าวพี่ติณฑ์นี่น่ากลัวจริงๆเล้ย

"น้องหลงอยากกินเหรอจ๊ะ อ่ะ อ้าม พี่ติณฑ์ป้อนให้จ้ะ" มือเปื้อนๆของพี่ติณฑ์คว้าน่องไก่ในจานมาฉีกจนเนื้อไก่เละติดมือแล้วลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้หันหน้ามาป้อนเนื้อไก่ให้ หลงไม่อยากกินเลยมันต้องเค็มแน่ๆแต่พอเห็นท่าทางตั้งอกตั้งใจของพี่ติณฑ์แล้วก็อดสงสารไม่ได้กลัวพี่ติณฑ์จะเสียใจหลงเลยต้องหลับตาอ้าปากงับไก่ที่พี่ติณฑ์ป้อนให้ 

"อร่อยเนอะน้องหลง ลุงโปรดกินไก่มั้ยเดี๋ยวติณฑ์ป้อนให้ครับ" 

"ขอบใจแต่ลุงไม่ชอบกินไก่มันติดคอน่ะ รีบๆกินจะได้รีบๆไปอาบน้ำแมงหมูมีการบ้านยังไม่ได้ทำไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนรีบกินข้าวอาบน้ำแล้วเอาการบ้านมาทำเลยไป" หลงรีบหันไปทำตาโตๆมองพี่ติณฑ์เลยนะ

"พี่ติณฑ์ไหนบอกว่าทำการบ้านหมดแล้วไงล่ะ นี่โกหกหลงเหรอ" 

"น้องหลงจ๋าพี่ติณฑ์ลืมว่ายังเหลือคัดลายมือน่ะจ้ะ แหะๆ" 

"ถ้าพี่ติณฑ์ลืมบ่อยๆน้องหลงจะไม่เล่นด้วยแล้วนะ ไม่ต้องมาเบะปากจะร้องแงๆด้วยน้องหลงรู้ว่าพี่ติณฑ์ต้องร้องแงๆแน่ๆแต่ถ้าร้องน้องหลงจะงอนเพราะพี่ติณฑ์เป็นคนผิด" หลงไม่อยากให้พี่ติณฑ์โดนครูดุเพราะไม่ได้ทำการบ้านนี่นา หลงเลยต้องดุพี่ติณฑ์ไว้ก่อน 

"ฮึก จ้า พี่ติณฑ์จะไม่ร้องงอแงจ้า ฮึกก" 

"หึหึ สมน้ำหน้า อ้อเอ๋อ พี่ซื้อหนังสือมาด้วยวันนี้จะสอนอ่านหนังสือนะ" 

"อื้อเอาหลงชอบ" ดีใจจังวันนี้คุณโปรดจะสอนหลงอ่านหนังสือต่อหน้าสักที ก็ทุกทีสอนแต่ในโทรศัพท์เอาแต่พูดหลงก็ไม่เข้าใจนี่นา 

"อ่ะ นี่ค่าแรง"

"ขอบคุณค้าบ" หลงกับพี่ติณฑ์เกือบจะกระโดดกอดกันร้องไชโยดังๆแล้วตอนที่คุณโปรดเดินไปเอาถุงขนมมาให้น่ะ พอได้ถุงขนมหลงกับพี่ติณฑ์ก็พากันนั่งแปะกับพื้นค้นเอาขนมออกมาดูใหญ่เลย ขนมของหลงมีเยอะมากๆมีเสื้อสีขาวที่หลงชอบด้วยแต่มันเป็นเสื้อกล้ามกางเกงก็มีรองเท้าช้างดาวเหมือนที่หลวงตาซื้อให้ก็มี แต่สามกล่องที่หลงแกะมาดูแล้วหลงก็อาย อื้อ ทำไมคุณโปรดต้องซื้ออันนี้ให้ด้วยก็ไม่รู้ 

"พ่อตุลย์ ลุงโปรดซื้อกางเกงลิงเจี๊ยกๆให้น้องหลงด้วย! แล้วทำไมของติณฑ์ไม่มีครับลุง ขนมอีกทำไมของติณฑ์มีแค่หกถุงล่ะไหนลุงบอกว่ามีสิบถุงไงครับ" 

"ใช่ๆคุณโปรดบอกว่าพี่ติณฑ์ได้ขนมสิบถุง หลงเป็นพยานได้" หลงรีบเป็นพยานให้พี่ติณฑ์เลยนะ ก็ได้ยินแบบนั้นจริงๆนี่นา 

"เอ่อ ก็สิบถุงนั่นแหละแต่ลุงเอามาใส่รวมกันมันเลยได้หกถุงไง หรือจะเอาสิบถุงเหมือนเดิมก็ได้นะ" คุณโปรดเทขนมในถุงของหลงออกแล้วเอาขนมบางกล่องของพี่ติณฑ์มาใส่ให้ครบสิบถุง หลงกับพี่ติณฑ์เห็นแล้วก็ร้องอ๋อพร้อมๆกัน คุณโปรดฉลาดจังเลยโตขึ้นหลงจะน่ารักแบบพ่ออรรคคนดีกับพี่โย จะใจดีแบบพี่ตุลย์กับพี่มิน แล้วจะฉลาดเหมือนคุณโปรดให้ได้เลยคอยดูสิ!


 "เออกูปิดโปรเจคที่โรงพยาบาลได้อาทิตย์กว่าแล้ว นี่เพิ่งจะได้ฤกษ์รื้อศาลาหลังเก่าของวัดที่คุณอรรคเป็นเจ้าภาพสร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่วันนี้นี่เอง มึงล่ะเป็นไงโปรเจคพ่อไอ้นัทมีปัญหาอะไรอีกมั้ย" 

"คุณโปรดทำไมถึงคุยโทรศัพท์นานลุงพจน์รอนานแล้วนะ! จะคุยกับใครกันนักกันหนาพี่มินบอกว่าให้ผู้ใหญ่รอนานๆน่ะมันเสียมารยาท" 

"ไม่มีอะไรเสียงเด็กวัดแถวนี้น่ะ เออไอ้สัสมึงอย่าเพ้อชินเด็กวัดก็คือเด็กวัดจะอะไรกันนักกันหนาวะแค่นี้แล้วกันกูมีงานต่อ" หลงเห็นคุณโปรดคุยโทรศัพท์น๊านนานไม่รู้คุยกับใครนักหนาหลงก็เลยวิ่งมาเท้าเอวดุน่ะสิ คุณโปรดก็บอกคนที่คุยด้วยว่าหลงเป็นเด็กวัดแล้วรีบปิดโทรศัพท์เลยสงสัยจะกลัวหลงดุใส่แน่ๆ 

"เอ๋อตัวเองก็เสียมารยาทเหมือนกันแหละ เวลาที่ใครเขาคุยโทรศัพท์หรือคุยกับคนอื่นเราไม่ควรพูดแทรกมันเสียมารยาทรู้มั้ย" คุณโปรดทำเสียงเหมือนที่พี่ตุลย์ดุพี่ติณฑ์เลย หลงอยากร้องไห้แต่ก็อึ๊บเอาไว้ถ้าร้องไห้หลวงตาต้องมาตีน่องคุณโปรดแล้วคุณโปรดก็จะเจ็บอีก 

"แต่คุณโปรดก็ให้ลุงพจน์รอนานแล้วเหมือนกัน หลงไม่คุยกับคุณโปรดละไม่เล่นด้วยแล้วแบร่ๆ" หลงแลบลิ้นใส่คุณโปรดแล้วรีบหันหลังวิ่งมาก่อนที่จะร้องแงๆจริงๆ มันเป็นยังไงไม่รู้อยากร้องไห้ตั้งแต่ที่ได้ยินคุณโปรดว่าหลงเป็นเด็กวัดแถวนี้แล้วล่ะอีกอย่างหลงก็ไม่อยากให้คุณโปรดมาดุ หลงกลัวว่าคุณโปรดจะไม่เล่นกับหลงจะไม่..รักหลง แต่คุณโปรดคงไม่รักหลงหรอกเนอะก็หลงเป็นแค่เด็กวัดแถวนี้เองนี่นา.. 

"เหม่งมาเล่นอยู่นี่เองพี่ตามหาตั้งนาน หลวงตาถามหาใหญ่แล้ว" 

"อือขอโทษหลงจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" 

"เดี๋ยวๆเป็นอะไรทำไมหน้าจ๋อยล่ะหรือไม่สบายวะไหนพี่จับเหม่งดูก่อนร้อนรึเปล่า เออก็ไม่ร้อนนี่หว่าแล้วเป็นอะไรทำไมจ๋อยๆซึมๆหรือโดนใครแกล้งมาอีกบอกมาเดี๋ยวพี่จัดการเอง ตอนนั้นที่โดนแกล้งถึงวัดเพราะพี่ไปเข้าค่ายอาสาเฉยๆหรอกไม่งั้นอย่าหวังว่าใครจะมาทำให้เหม่งเลือดตกยางออกได้เนอะ" บอสคงหมายถึงตอนที่หลงโดนบอลเตะใส่หน้าทำให้เลือดออกแล้วพี่ติณฑ์ก็เตะพวกบอยจนร้องไห้วิ่งหนีไปเลย 

"อื้อ" 

"เหม่งเอ้ย คนที่เก่งคือคนที่ใจแข็งกับทุกเรื่องทุกคนที่จะทำให้เสียใจ เหม่งต้องใจแข็งเข้าไว้นะ" 

"แต่ใจแข็งก็ไม่ได้หมายถึงเข้มแข็งจนร้องไห้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอบอส มันแค่แปลว่าอดทนเท่าที่จะทนไหวเท่านั้นเอง" 

"…." หลงก็ไม่รู้ทำไมต้องพูดออกไปแบบนี้และก็ไม่รู้ว่าเราพูดเรื่องอะไรกัน รู้แต่ว่าหลงพูดในสิ่งที่คิดแค่นั้นเอง 

"มาอยู่กันที่นี่เอง หลวงตาเรียกน่ะ" พอคุณโปรดเดินมาหลงก็เดินไปแอบข้างหลังบอส หลงไม่อยากอยู่ใกล้คุณโปรดแล้วเดี๋ยวหลงดื้อมารยาทไม่ดีจะทำให้โกรธอีก อีกอย่างหลงเป็นเด็กวัดก็จะอยู่ใกล้ๆเด็กวัดเหมือนกันดีกว่า พี่น้ำหลานสาวยายปินที่ขายไอติมข้างๆวัดบอกว่าคุณโปรดน่ะเป็นคนรูปหล่อแล้วก็มีตังค์เยอะมีคนสวยๆมาชอบแยะใครๆก็อยากได้คุณโปรดเป็นแฟนทั้งนั้น งั้นหลงยิ่งต้องอยู่ห่างๆคุณโปรดเข้าไว้เพราะถ้ามาอยู่ใกล้หลงคุณโปรดจะโดนหาว่าปัญญาอ่อนเหมือนหลงแล้วคุณโปรดจะไม่มีแฟนอีก 

"บอสไปหาหลวงตากันเถอะ" 

"เออไปกันเหอะเหม่งอยู่ใกล้คนมีเมียแต่ยังจะมาทำเป็นหมาหยอกไก่ใส่เหม่งอีกเดี๋ยวเหม่งจะเสียใจ ปะพี่จะพาไปซื้อไอติมด้วยเนอะ" บอสจูงมือหลงเดินผ่านหน้าคุณโปรด ตอนที่เดินผ่านหลงก็ก้มหน้าไม่มองคุณโปรดหรอก 

"เดี๋ยวเอ๋อเป็นอะไรตาแดงๆ ไหนมาให้พี่ดูหน่อยซิเป็นอะไรครับ" 

ผลัก! "อย่ามายุ่งกับน้องผมแล้วอย่ามาเข้าใกล้เหม่งอีก ถึงเราจะเป็นเด็กวัดแต่เราไม่ใช่ตัวตลกของใครระวังคำพูดของตัวเองให้ดีหน่อยเถอะต่อให้ทำดียังไงรู้สึกดีมากแค่ไหนมันก็เป็นศูนย์ได้หมดแหละ ไปหาหลวงตากันเถอะเหม่ง" หลงเม้มปากตัวเองไว้ไม่ให้อ้าปากพูดกับคุณโปรดและทำคอแข็งๆไม่ให้หันไปมองคุณโปรดอีก ต่อไปนี้จะคุยโทรศัพท์กับใครนานๆหรือจะไปไหนนานๆจนไม่เจอหน้าหลงก็จะไม่ถามหาไม่คิดถึงแล้วก็ไม่หวงคุณโปรดอีกแล้ว 

"ไปเล่นที่ไหนมาเจ้าหลง หลวงตาให้เจ้าบอสตามหาตั้งนานแน่ะ" 

"เหม่งมันเข้าไปนั่งเล่นในซุ้มกอไผ่หลังวัดน่ะครับหลวงตาผมถึงหาไม่เจอ เหม่งเข้าไปเล่นแถวนั้นคนเดียวบ่อยๆระวังเถอะผีจะเอาไปซ่อนไว้ไม่ให้ใครหาเจอ" 

"อื้อ หลวงตาบอสหลอกผีหลงอีกแล้วคืนนี้ไม่ต้องมานอนห้องหลวงตาเลยนะบอส! หลวงตาจ๋าไม่ต้องให้บอสเข้ามานอนด้วยนะจ๊ะ" 

"อืมๆพอๆหยุดเถียงกันได้แล้วเจ้าเด็กพวกนี้นี่ พรุ่งนี้เช้าหลวงตาได้รับกิจนิมนต์เจริญพระพุทธมนต์อาคารใหม่ที่โรงพยาบาลน่ะเจ้าหลงไปกับหลวงตาด้วยนะ" 

"โรงพยาบาลที่พี่ตุลย์ทำงานเหรอจ๊ะ" 

"อืมนั่นแหละ" 

"อ๋อ จ้าหลวงตา" หลงคุยกับหลวงตาเสร็จบอสก็พาไปซื้อไอติมร้านยายปินแล้วก็เดินข้ามถนนไปกินขนมจีนน้ำเงี้ยวด้วยนะ พี่น้ำหลานยายปินก็เดินตามมานั่งเบียดบอสอยู่นั่นแหละ 

"พี่น้ำทำไมต้องนั่งเบียดบอสมากล่ะ พี่น้ำหนาวเหรอจ๊ะ" ก็หลายวันก่อนตอนหลงแก้ผ้าแล้วหนาวจนน้องไข่กับน้องหนอนหดเหลือจี๊ดหนึ่งคุณโปรดก็มากอดหนิ กลางคืนก็มานอนเบียดๆหลงจะหลับก็มากอดมาจุ๊บแล้วบอกว่าหนาวเหมือนพี่น้ำนั่งเบียดบอสเลย แต่ไม่เหมือนกันตรงที่คุณโปรดจุ๊บๆหลงทั้งคืนนี่แหละ 

"ฮ่าๆๆเป็นไงล่ะนังน้ำโดนไอ้หนูหลงมันถามหน้าซื่อๆเลย มึงก็ตอบเด็กมันไปสิวะว่ามึงไม่หนาวหรอกแต่มึงอยากได้ไอ้บอสเป็นผัวจนตัวสั่น" 

"เพราะป้าทองปากแบบนี้นี่แหละถึงหาผัวไม่ได้ หลงจ๊ะหลง ถ้าคนที่ถามไม่ใช่หลงนะพี่ตบหน้าทิ่มชามขนมจีนไปแล้วย่ะ บอสจ๋าคืนนี้ไปเดินถนนคนเดินกันมั้ยจ๊ะ" 

"หลงไปด้วย!" หลงไม่อยากให้บอสไปกับพี่น้ำสองคนเพราะพี่น้ำเป็นผู้หญิงแล้วบอสเป็นผู้ชาย ไปไหนมาไหนตอนกลางคืนด้วยกันสองคนมันไม่ดีพี่ตุลย์บอกว่าจะโดนจับไปเสียผี 

"หลงจะไปทำไมอยู่กับหลวงตานั่นแหละเดี๋ยวพี่น้ำซื้อขนมมาฝาก ใช่มั้ยบอสเราไปกันสองคนนะจ๊ะ" 

"ไปสองคนไม่ได้นะพี่น้ำ พี่ตุลย์บอกว่าถ้าผู้หญิงกับผู้ชายไปด้วยกันสองคนตอนมืดๆค่ำๆผู้ชายจะโดนพ่อแม่ผู้หญิงจับไปเสียผีนะ พี่น้ำไม่กลัวผีเหรอผีป้าผ่อนน่ะหลงจะเล่าให้ฟังวันนั้นที่ป้าปรีมาให้หลวงตารดน้ำมนต์ป้าปรีผมร่วงเป็นกระจุกเลยเป็นไข้ด้วยนะ ป้าปรีบอกว่านอนหลับอยู่ดีๆป้าผ่อนก็มาเข้าฝันว่าจะเอาไปอยู่ด้วย แล้วเอาเชือกที่ป้าผ่อนแขวนคอตัวเองมารัดคอป้าปรีลากๆจะเอาป้าปรีออกจากห้องนอน ป้าปรีก็ร้องไห้ให้คนช่วยร้องให้ยายชุมแม่ป้าปรีที่ตายไปแล้วให้มาช่วย ยายชุมก็มาจริงๆนะป้าปรีบอกว่าเห็นผู้หญิงแก่ๆใส่เสื้อคอกระเช้าสีแดงเหมือนรูปยายชุมที่ตั้งบนหัวเตียงมาดึงหัวป้าผ่อนแล้วเหวี่ยงออกจากห้องนอนไปเลยแล้วป้าปรีก็สะดุ้งตื่นเพราะตารงค์มาเคาะห้องเรียก ป้าปรีบอกว่ารีบเปิดประตูไปกราบเท้าพ่อใหญ่เลย ตอนมาหาหลวงตาที่คอป้าปรีก็มีรอยเชือกอยู่หลงเห็นกับตาตัวเองจริงๆนะ" หลงนั่งเล่าอยู่ดีๆพี่ๆอาๆที่กินขนมจีนก็พากันมานั่งโต๊ะเดียวกับหลงถามนั่นถามนี่กันยกใหญ่ 

เอ๊ะ! หลงลืมไปหลวงตาบอกว่าไม่ให้พูดถึงนี่ ถ้าพูดถึงเขาจะมาหาเพราะคนที่ฆ่าตัวตายน่ะเขาจะมีบาปติดตัวเยอะมากจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดและต้องฆ่าตัวตายซ้ำๆแบบนั้นทุกวันจนกว่าจะหมดอายุขัยจริงๆของเขา แล้วหลวงตาบอกว่าป้าผ่อนมีอายุขัยหกสิบห้าปีแต่ป้าผ่อนมาผูกคอตายตอนอายุห้าสิบเองนะ ถ้างั้นหลงกับพี่พระพี่เณรก็ต้องเดินเร็วๆผ่านบ้านที่อยู่หน้าอนามัยอีกตั้งสิบห้าปีเลยสิ เฮ้อ! เหนื่อยจัง  

ปี๊นๆ กินขนมจีนเสร็จหลงกับบอสก็พากันเดินกลับวัด เสียงปี๊นๆนี่ก็คุณโปรดนั่นแหละที่บีบแตรใส่พอเห็นคุณโปรดจอดรถหลงก็ดึงมือบอสวิ่งเข้าวัดไปหาหลวงตาเลย โทรศัพท์หลงก็สั่นไม่หยุดเพราะบอสเอาไปปิดเสียง แต่หลงก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์แล้วล่ะหลงไม่อยากรู้สึกอะไรเยอะเพราะรู้ว่าเดี๋ยวคุณโปรดเขาก็จากไปในที่ที่เขาจากมา และหลงก็ไม่อยากเป็นเหมือนน้องอายที่ดีใจทุกครั้งเวลาที่หลงไปเล่นด้วยน้องอายก็จะกระดิกหูกระดิกหางดีใจใหญ่ เวลาหลงไม่อยู่พี่พระพี่เณรก็บอกว่าน้องอายจะไม่ค่อยกินข้าวแล้วเอาแต่นั่งที่ศาลาใต้ต้นขนุนรอหลงกลับมา ที่ไม่อยากเหมือนน้องอายไม่ใช่ว่าน้องอายเป็นน้องหมา แต่ที่หลงไม่อยากเหมือนน้องอายก็เพราะว่าน้องอายพูดไม่ได้ต่างหากล่ะอยากร้องไห้ยังไงก็คงร้องได้แค่หงิงๆ 

"เหม่งคืนนี้ไปนอนด้วยนะ" 

"ห้องบอสก็มีทำไมต้องมานอนห้องหลวงตาด้วยล่ะ" 

"ก็หลวงตาเคยห้ามแล้วว่าอย่าไปพูดถึงป้าเขาแล้วเหม่งจะไปพูดทำไมล่ะ แถมยังเล่าให้ชาวบ้านฟังหมดคืนนี้แหละเหม่งเอ้ยเขาได้มาหาแน่ๆ" พอบอสพูดแบบนี้หลงก็ลืมเรื่องคุณโปรดไปเลย คุณโปรดจะไปไหนมาไหนก็ช่างเถอะขออย่าให้ผีป้าผ่อนมาหาก็พอแล้ว ฮือหลงไม่ได้ตั้งใจนินทานะป้าผ่อน หลงแค่เล่าให้เขาฟังเฉยๆแค่นั้นเอง ฮือออ


​"นั่นไงแกคุณโปรดวิศวะที่รับผิดชอบงานสร้างตึกอาคารผู้ป่วยจนเสร็จน่ะ เห็นเขาว่าเป็นลูกชายคนเดียวของบริษัทxxxการช่างด้วยนะยะ" 

"ฉันรู้จักย่ะ ตอนมินิคอนเสิร์ตของพันไทที่งานวัดตอนที่คุณหมอตุลย์ขอแม่น้องติณฑ์แต่งงานน่ะฉันก็ไปแถมยังได้ยินเต็มสองหูว่าคุณโปรดเขายังโสดด้วยล่ะเธอ อยากเข้าไปทำความรู้จักจังคนอะไรจะเพอร์เฟคขนาดนี้ได้กินซักครั้งจะไม่ลืมพระคุณเลยเนอะ คิกคิก" หลงยืนดูดไอติมหลอดไปหูก็ฟังพี่สาวพยาบาลสองคนกระซิบคุยกันไป อือ..คันปากอยากบอกจริงๆว่าเรื่องกระซิบน่ะหลงเก่งกว่าพี่สองคนอีก เพราะถ้าหลงกระซิบทีเดียวมันจะได้ยินกันทั้งงานเลยล่ะ

"แต่ฉันได้ยินมาว่าคุณหมอนุ่นไปกินข้าวกับคุณโปรดบ่อยๆนะ ชิ! มาไม่ถึงเดือนจะงาบไปซะแล้ว อย่างว่าแหละคนนึงก็หล่อเป็นนายช่างใหญ่อีกคนก็สวยเป็นถึงคุณหมออะไรจะสวรรค์สรรค์สร้างแบบนี้น่าหมั่นไส้จริงๆ" 

"เธอๆนั่นไงพูดถึงก็มาเลย อุ๊ย ฉันล่ะไม่อยากเห็นภาพแสลงใจมันเจ็บปวดที่คุณโปรดของฉันจะมีแฟนเป็นคุณหมอจริงๆ" หลงมองตามที่พี่พยาบาลมองก็เห็นพี่สาวคนสวยคนหนึ่งเดินไปนั่งข้างคุณโปรดที่นั่งอยู่เก้าอี้แถวหน้า อ๋อ คนนี้เหรอแฟนคุณโปรด แต่พี่ตุลย์บอกว่าปอรักคนเก่งนู่นที่เป็นแฟนคุณโปรดน่ะไม่ใช่คนนี้สักหน่อย ไม่ได้การแล้วหลงต้องเล่าให้ทุกคนเข้าใจว่าแฟนคุณโปรดไม่ใช่คนนี้ แต่คุณโปรดเป็นของปอรักคนเก่งและคุณโปรดก็รักปอรักมากๆด้วยนะ

"พี่คนสวยคนนั้นเป็นแฟนคุณโปรดเหรอจ๊ะ สวยจังเลยเนอะ" หลงอยากคุยด้วยก็เลยสะกิดถาม พี่พยาบาลสะดุ้งเบาๆด้วยแหละ 

"อุ๊ย! น้องหลงน้องชายคุณหมอตุลย์นี่เองพี่ตกใจหมดเลย จ้าคนนั้นแหละแฟนคุณโปรดได้ยินว่าพอเสร็จงานที่นี่คุณโปรดก็ไปคุมงานสร้างศาลาการเปรียญแถมยังสานต่อความสัมพันธ์กับคุณหมอนุ่นด้วยหนิ เอ๊ะน้องหลงก็อยู่วัดที่คุณโปรดเขาคุมงานอยู่หรือเปล่าจ๊ะแล้วเคยเห็นเขาไปหากันบ้างมั้ยเม้าให้พี่ฟังหน่อยสิ" 

"ให้หลงกระซิบหรือให้พูดธรรมดาล่ะ" หลงต้องถามพี่พยาบาลก่อนจะได้คุมระดับเสียงตัวเองถูก เรื่องนี้บอสสอนหลงมา 

"เรื่องแบบนี้ต้องกระซิบกันเบาๆสิจ๊ะ" 

"อ๋อ คุณโปรดมีแฟนแล้วจ้ะ! อุ๊บ" พอหลงกระซิบยังไม่ทันจบพี่พยาบาลก็พากันเอามือมาปิดปากหลงใหญ่คนอื่นก็พากันหันมามองด้วย หลงเองก็มัวแต่มองหลวงตาที่นั่งถือตาลปัตรแล้วเอียงหน้ามองหลงดุๆ จิ๊! พี่พยาบาลไม่น่าบอกให้กระซิบเลยกลับวัดไปหลงต้องโดนหลวงตาดุแน่ๆ 

"พี่บอกให้กระซิบๆ โอ๊ย! อยากจะกรี๊ดคุณโปรดกับคุณหมอหันมามองเลยเนี่ย เขาต้องรู้ว่าเรานินทาแน่ๆ" 

"ก็หลงกระซิบแล้วไงงั้นเราไปกระซิบกันข้างนอกดีมั้ย จิ๊! หลงก็ต้องโดนหลวงตาดุแน่ๆเหมือนกัน" พี่พยาบาลสองคนไม่รู้เป็นอะไรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ หลงเลยจูงมือพาไปร้านค้าหน้าโรงพยาบาลแล้วซื้อไอติมให้คนละแท่งจะได้ไม่งอแงกันอีก เสร็จแล้วก็จูงมือพี่คนสวยสองคนไปนั่งดูดไอติมตรงศาลาที่จอดรถนู่น มันไกลจากที่หลวงตาอยู่เยอะอย่างนี้กระซิบเท่าไหร่ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก 

แล้วหลงก็เล่าเรื่องแฟนของคุณโปรดที่พี่ตุลย์เล่าให้ฟัง พี่พยาบาลก็แย่งกันถามหลงใหญ่ขนาดบอกว่าคอแห้งพี่คนสวยอีกคนยังเดินไปซื้อน้ำซื้อขนมมาให้กิน หลงก็กินไปเล่าไปเล่าเรื่องของปอรักกับคุณโปรดที่พี่ตุลย์เอามาเล่าให้หลงฟังบ่อยๆนั่นแหละ อืม..สงสารปอรักจังเลยเนอะป่านนี้เขาก็คงจะคิดถึงคุณโปรดมากๆเหมือนกันแล้วล่ะมั้ง หลงขอให้เจอกันไวๆนะจ๊ะคุณโปรดปอรัก  

"เจ้าหลงอย่าไปเล่นที่เขากำลังรื้อศาลากันนะ เดี๋ยวไม้หล่นมาใส่หัวจะแตกเอา" 

"จ้าหลวงตา งั้นหลงขึ้นไปเล่นบนห้องนะจ๊ะ" ตอนแรกว่าจะไปเล่นกับน้องอายที่ศาลาใต้ต้นขนุน แต่เห็นคุณโปรดเดินมาหาหลวงตาพอดีหลงเลยขอขึ้นไปเล่นข้างบนดีกว่าถ้าไปเล่นที่ศาลาหลงกลัวจะเจอคุณโปรดน่ะสิ ก็ตั้งแต่วันที่ได้ยินว่าหลงเป็นเด็กวัดแล้วคุณโปรดก็มาดุอีก หลงก็ไม่ได้คุยกับคุณโปรดเลยนะนี่มันหลายวันแล้วล่ะหลงนับดูมันได้ตั้งสี่วันแล้วหนิ บอสบอกว่าบล็อกเบอร์โทรศัพท์กับไลน์ของคุณโปรดให้หลงแล้วต่อไปนี้คุณโปรดจะได้ไม่โทรมาหยอกให้หลงดีใจอีก เวลาเห็นคุณโปรดที่ไหนหลงก็จะวิ่งหนีไปไกลๆเลยขนาดมากับพี่ติณฑ์หลงยังอยู่แต่บนกุฏิของหลวงตาไม่ลงไปหาด้วยแหละ ที่จริงก็คิดถึงพี่ติณฑ์อยู่หรอกหลงเลยต้องโทรไปหาพี่ติณฑ์ตอนเที่ยงที่โรงเรียนทุกวันพี่ติณฑ์ถึงหายงอนตุ๊บป่องๆ

ตรู๊ดๆๆ ?? ไม่รู้ว่าใครโทรมาทุกวันเบอร์ก็เปลี่ยนไปทุกวัน แต่หลงไม่ได้รับหรอกนะเพราะพี่ชมพู่บอกไม่ให้รับโทรศัพท์ของคนแปลกหน้าหนิ 

ตรู๊ดๆๆ "พี่ชมพู่สวัสดีจ้า หลงกำลังคิดถึงพอดีเลย" 

"สวัสดีจ้าลูกหลง กำลังคิดถึงพี่ชมคนสวยอยู่เหรอจ๊ะ" 

"จ้า หลงมีเรื่องจะเล่าให้ฟังมีใครก็ไม่รู้โทรมาหาเยอะแยะ แต่หลงไม่รู้จักก็เลยไม่รับโทรศัพท์อย่างที่พี่ชมพู่บอกไว้ไงจ๊ะ" 

"เอ๋?.. เบอร์แปลกๆไม่รู้จักหลายคนด้วยเหรอ ลูกหลงจดเบอร์มาให้พี่ชมพู่หน่อยสิ" 

"พี่ชมพู่คนสวยเดี๋ยวหลงแคปหน้าจอไปให้นะจ๊ะหลงทำเป็นบอสสอนแล้ว เดี๋ยวนี้หลงเป็นคนทันสมัยแล้วจ้ะ" 

"คิกคิก ลูกหลงทันสมัยแล้วจริงๆเหรอ ไหนๆทำแล้วส่งมาให้พี่ชมดูที่ไลน์นะอยากดูฝีมือคนทันสมัยซักหน่อย" 

"จ้า" หลงเปิดโทรศัพท์หน้าเบอร์ที่ไม่ได้รับสายแล้วแคปจอส่งรูปไปให้พี่ชมพู่ดู ตั้งนานกว่าพี่ชมพู่จะโทรกลับมาหานึกว่าหลับกลางวันไปแล้วนะเนี่ย 

"หึหึ ลูกหลงไม่ต้องรับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกๆไม่ว่าเป็นเบอร์ของใครก็ตามนะคะ อ้อ ถ้าพี่ตุลย์หรือน้องติณฑ์โทรมาเวลารับลูกหลงอย่าเพิ่งพูดอะไรให้รอฟังเสียงก่อนถ้าไม่ใช่พ่อลูกคู่นั้นก็รีบวางสายเลยเข้าใจใช่มั้ย?" 

"เข้าใจครับผม คุณหมอชมพู่คนสวย" 

"...." หลงแค่ลองพูดเหมือนที่บอสชอบพูดโทรศัพท์กับเพื่อนบ่อยๆ แต่พี่ชมพู่ก็เงียบไปจนหลงจะวางสายแล้วนะเนี่ย 

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ" 

"พี่ชมพู่ไม่ชอบเหรอ ขอโทษนะจ๊ะหลงแค่พูดตามบอสเฉยๆอย่าโกรธอย่าดุนะ หลงจะไม่พูดอีกแล้วจ้ะ" หลงรีบขอโทษพี่ชมพู่ทันทีที่ถูกถามไม่อยากโดนดุหรือโดนเกลียดอีกแล้ว ก็พี่ชมพู่เป็นคนสวยเป็นคุณหมอถ้าหลงพูดไม่ดีกลัวว่าพี่ชมพู่จะไม่รักเด็กวัดอย่างหลงอีกคนเหมือนที่พี่ชายของพี่ชมพู่ก็บอกว่าหลงเป็นแค่เด็กวัดคนหนึ่งแค่นั้นเองนี่นา 

"เปล่าจ้าไม่ใช่ไม่ชอบไม่ต้องขอโทษอะไร พี่ชมไม่ได้โกรธซักหน่อยแต่รู้สึกว่าตอนที่ลูกหลงพูดเมื่อกี้พี่ชมแค่ตกหลุมรักหลงรักแค่นั้นเอง นี่พี่ชมเขินจนหน้าแดงแล้วนะรู้มั้ย คิกคิก" 

"จริงๆเหรอจ๊ะเอ้ยเหรอครับ งั้นหลงจะพูดให้คุณหมอชมคนสวยหน้าแดงทุกวันและรักหลงทุกวันเลยนะครับ" หลงคุยกับพี่ชมพู่จุ๊บลากันอีกหลายๆทีจนแบตหมด พอชะโงกหน้าไปที่หน้าต่างก็เห็นคุณโปรดเดินมาที่รถที่จอดอยู่ข้างกุฏิของหลวงตาแล้วเงยหน้ามามองด้วย หลงตกใจหมดก็เลยหลบไม่ทันแน่ะ นี่หลงจะถูกคุณโปรดตีด้วยไหมก็เมื่อกี้ชี้หน้าหลงเหมือนอยากจะตีนี่นา จิ๊! หลงน่าจะถ่ายรูปไว้นะจะได้ฟ้องหลวงตาได้ ถ้ามาชี้หน้าอีกหลงจะถ่ายคลิปไปให้หลวงตาดูเลยแล้วคุณโปรดจะต้องถูกดุจนหน้าจ๋อยเหมือนที่ดุหลงวันนั้นแน่ๆ หลงนอนรอสมน้ำหน้าคุณโปรดเลยดีกว่าเนอะ  


"มานี่เลยเด็กดื้อ! ทำไมบล็อกโทรศัพท์กับไลน์พี่โปรดครับมีอะไรทำไมไม่พูดกับพี่ตรงๆหลบหน้าหลบตากันทำไม" 

"อื้อพี่มินนน! คุณโปรดจะฆ่าหลงช่วยด้วยหลงกำลังจะตายแล้ว!" หลงมาบ้านพี่มินยังเดินไม่ทันถึงครัวเลย พอผ่านห้องนอนที่เคยมานอนวันก่อนคุณโปรดก็อุ้มหลงเข้ามาในห้องนอนแล้ว ไหนพี่ตุลย์บอกว่าคุณโปรดพาพี่ติณฑ์ไปเที่ยวไงล่ะรถก็ไม่อยู่หลงก็เลยแอบมาหาพี่มินน่ะสิ 

"ตะโกนไปเถอะไม่มีใครอยู่บ้านหรอกมีแต่พี่กับน้องนี่แหละ มาคุยกันให้เข้าใจเลยว่าทำไมถึงหลบหน้าพี่ตั้งอาทิตย์กว่าโทรศัพท์ก็บล็อกเบอร์ พี่เอาเบอร์อื่นโทรไปก็ไม่รับแถมยังให้ยัย จิ๊! ช่างเถอะมาเคลียร์เรื่องเราดีกว่า โกรธพี่งอนพี่ก็บอกกันตรงๆสิครับพี่จะบ้าอยู่แล้วนะรู้มั้ย" หลงยืนแอบอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า คุณโปรดก็ยืนเท้าเอวบ่นอะไรนักหนาไม่รู้หนวดก็รกรุงรังตาก็ดำๆอีกแน่ะ 

"ทำไมคุณโปรดหน้าเหมือนโจรองคุลีมาลในหนังสือที่บอสเอามาให้หลงดูเลยล่ะ อย่ามาตัดนิ้วหลงนะไม่งั้นจะไปฟ้องหลวงตาจริงๆด้วย" 

"ฮึ่ม! เด็กดื้อคนนี้หนิทำให้คนอื่นเขาจะเป็นบ้าเป็นบออยู่แล้วยังจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีกนะ!" 

"ห้ามเข้ามาใกล้นะ หลงจะกลับวัดไปหาหลวงตาแล้ว" พอหลงเดินเลี่ยงๆไปที่ประตูคุณโปรดก็วิ่งมากอดเอวยกหลงโยนทิ้งกับเตียงแรงๆ ฮึก จุกไปหมดแล้วแต่หลงอึ๊บไว้ไม่ให้ร้องออกมาฮึกก กำลังตีหลงจริงๆด้วยจะไปฟ้องหลวงตาคอยดูสิ! 

"เป็นอะไร? ไม่ร้องนะครับพี่ยังไม่ได้ตีหรือดุอะไรซักหน่อย" 

"จะโยนหลงทิ้งทำไมล่ะ หลงจุกมันเจ็บไปหมดแล้วนะ!" 

"อ่าวเจ็บเหรอเจ็บตรงไหนครับพี่ไม่ได้ตั้งใจ โอ๋ๆขอโทษนะ จุ๊บ เจ็บตรงนี้หรือตรงนี้พี่โปรดจุ๊บให้จะได้หายเจ็บนะครับ จุ๊บๆ" 

"คุณโปรดเป็นเอ๋อเหรอ? ถ้าจุ๊บแล้วหายเจ็บพี่ตุลย์คงไม่ต้องเป็นหมอหรอก ปล่อยเลยหลงจะกลับวัดแล้ว" คุณโปรดส่ายหัวไปมาตัวก็ใหญ่ยังจะนอนทับหลงอีกแถมยังกอดแน่นมากๆจนจะแบนแต๊ดแต๋เป็นกล้วยปิ้งอยู่แล้วนะเนี่ย 

"ไม่เอาไม่ให้ไปคิดถึงจนจะบ้าตายอยู่ทุกนาทีแล้วนะ หลงรักอย่าทำแบบนี้อีกจะมองพี่เหมือนคนไม่รู้จักกันก็ได้จะไม่คุยกับพี่ก็ได้แค่อย่าหลบหน้ากันอีกก็พอ อย่างน้อยขอให้พี่ได้เห็นหน้าน้องบ้างฮึก อย่าทำแบบนี้อย่าเอาแต่วิ่งหนีให้พี่ต้องวิ่งตามอย่างนี้อีกพี่จะขาดใจตายอยู่แล้ว" หลงไม่รู้ว่าจะโอ๋คุณโปรดดีไหมแต่พอเห็นคุณโปรดขี้แยทีไรหลงก็อดโอ๋ไม่ได้ทุกที บางทีคุณโปรดอาจจะร้องไห้แงๆหาพ่อก็ได้มั้ง 

"โอ๋ๆไม่ต้องร้องนะคุณโปรดคนดีของพ่ออรรคคนดี เดี๋ยวหลงเต้นให้ดูเอามั้ยจะได้ไม่ร้องหาพ่อไงล่ะจ๊ะ" คุณโปรดเงยหน้ามามองหลง เอ..ตอนแรกก็ทำเป็นจะร้องไห้แต่ทำไมตอนนี้เหมือนอยากจะตีหลงอีกล่ะเนี่ย เฮ้อ! ตามใจคนแก่ไม่ทันจริงๆ 

"อื้ออ" หัวใจหลงเต้นแรงมาก แล้วมันก็แรงขึ้นอีกตอนที่คุณโปรดก้มมากัดปากหลงแล้วดูดปากหลงเบาๆด้วยนะ หนวดยุบยับคันๆจั๊กจี้ยังไงไม่รู้ 

"อืมม หลงรักครับ จุ๊บ หอมจัง จ๊วบบ" คุณโปรดจุ๊บหน้าหลงทุกที่เลย จุ๊บมาถึงคอด้วยหลงเจ็บจี๊ดๆตอนที่จุ๊บคอแล้วดูดเหมือนที่หลงดูดไอติมเลยแฮะ ใจหนึ่งหลงก็ไม่อยากให้กอดให้จุ๊บแล้วล่ะก็มันอดจั๊กจี้ไม่ได้หนิมือคุณโปรดก็ลูบตัวหลงไปทั่วจนหลงง่วงจะหลับแล้วเนี่ย แต่บางทีนอนให้คุณโปรดลูบตัวเล่นแบบนี้มันก็สบายจนอยากนอนหลับเหมือนกันนะ 

"ซี๊ดด หลงครับ" หลงนึกว่าอะไรมันทิ่มขาเลยจับดู ตอนแรกก็ตกใจหมดแต่มานึกได้ว่าเคยจับไปแล้วตอนอยู่เชียงใหม่นี่นา ก็เนี่ยๆหลงจำได้ว่ามันคือพี่หนอนยักษ์ของคุณโปรดวันนั้นมันสั่นหัวไปมาได้ด้วยแหละ 

"อืมม หลงพอแล้วอย่าคลึงแบบนั้น ซี๊ดด พอครับพอถ้าพี่ทนไม่ไหวน้องจะร้องไห้ขี้มูกโป่งนะครับ" 

"หลงไม่ร้องแงๆหรอกหลงเป็นคนเก่ง แต่พี่หนอนของคุณโปรดไม่เก่งดูสิร้องแงๆน้ำตาไหลเลย" หลงพลิกตัวคุณโปรดให้นอนลงแล้วก็นั่งหันหน้าทับขาคุณโปรดไว้ก่อนจะ 

พรึบ! หมับ! "เฮ้ยหลงรัก!" 

"พี่หนอนยักษ์ไม่ต้องร้องนะจ๊ะหลงมาโอ๋แล้วจ้ะ โอ๋ๆๆจุ๊บๆไม่งอแงขี้แยนะพี่หนอนจ๋าเดี๋ยวคุณโปรดจะตีเนอะ ตีแบบนี้เพี๊ยะๆๆ!!!" 

"โอ๊ย! หลงรักพอแล้วอย่าตีเจ็บๆๆ ไอ้เอ๋อกูเจ๊บบ!" 

"คุณโปรดพูดไม่เพราะนิสัยก็ไม่ดีหลงอุตส่าห์โอ๋พี่หนอนให้ยังจะมาด่าอีก เอ๊ะ! พี่มินมาแล้วหลงไปฟ้องพี่มินดีกว่าว่าคุณโปรดด่าว่าหลงเป็นไอ้เอ๋อ!" หลงโกรธคนนิสัยไม่ดีแล้วล่ะ คนอุตส่าห์โอ๋พี่หนอนให้จุ๊บให้ด้วยแถมหลงยังอุตส่าห์สอนพี่หนอนให้อีกนะ สอนว่าอย่างอแงไม่งั้นจะโดนตีเพี๊ยะๆแต่คุณโปรดก็ยังมาด่าอีกหลงจะโทรไปฟ้องพี่ดิวเลย แต่ตอนนี้ไปฟ้องพี่มินกับพี่ตุลย์ก่อนดีกว่ากลับวัดแล้วค่อยไปฟ้องหลวงตากับโทรไปฟ้องพี่ดิวทีหลัง 

ปัง! ตุบๆๆ "พี่ตุลย์พี่มินหลงมีอะไรจะฟ้อง พี่หนอนยักษ์ของคุณโปรดมันร้องแงๆหลงก็โอ๋ๆจุ๊บพี่หนอนให้ด้วยแล้วคุณโปรดก็มาด่าหลงว่าไอ้เอ๋ออีกแล้วจ้ะ!"


**สิ่งใดที่เกิดขึ้นมาแล้วสิ่งนั้นย่อมดีเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการได้เจอเรื่องราวที่ดีหรือบทเรียนที่ดี"

ครึ่งแรกมีความหวง มีความงอน มีความน้อยเนื้อต่ำใจ มีความเจียมเนื้อเจียมตัวสไตล์นุ้งหลง น่าเอ็นดูนางเนอะ ส่วนครึ่งหลังคนละเรื่องเล้ยนุ้งหลงนางมีความหวงคุณโปรดให้ปอรักเก่งด้วยมันคือสัญชาตญาณลึกๆของหนูมากกว่ามั้งลูกแบบของรักของข้าไรงี้ 

**​****ถ้าจะสังเกตนะคะ ถ้าเป็นโปรดเมื่อก่อนเรื่องเซ็กส์หรือทุกเรื่องเขาจะเอาแต่ใจใจร้อนอยากได้ต้องได้อยากทำต้องทำอยากเอาต้องเอาไม่รู้จักอดทนหรือยับยั้งชั่งใจอะไรเท่าไหร่ด้วยนิสัยที่โปรดเป็นคนที่มีความอดทนค่อนข้างต่ำมากถ้าเป็นก่อนหน้านี้แล้วหลงรักหลบหน้าท่านโปรดคงเดินดุ่มๆบุกขึ้นไปลากหลงรักลงมาจากกุฏิหลวงตาเพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้หายข้องใจแล้วจบ แต่โปรดตอนนี้เขากำลังเรียนรู้ที่จะอดทนและยับยั้งความพอใจหรือไม่พอใจของตัวเองให้มากขึ้นในระดับหนึ่ง ส่วนหลงรักตอนที่น้องเป็นปอรักตั้งแต่เด็กๆถึงตอนวัยรุ่นน้องก็แทบจะไม่มีอะไรเหมือนหลงรักในตอนนี้ ฟางแค่อยากเติมเต็มให้ในสิ่งที่น้องขาดไปในช่วงวัยเด็กเช่นครอบครัว ตอนนั้นน้องมีหลวงพ่อก็จริงแต่ท่านก็อยู่ในสมณเพศบางเรื่องท่านก็สอนและให้น้องไม่ได้อย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้นอกจากน้องจะมีหลวงตาแล้วน้องก็ยังมีมิน ตุลย์ ติณฑ์ พี่ๆคนอื่นๆ บอส ลุงพจน์ น้องมีความสุขอยู่ในโลกที่มีครอบครัวที่น้องอยากมีในตอนที่เป็นปอรักซึ่งตรงนี้มันคงจะพอทดแทนให้ได้บ้างไม่มากก็น้อย มันเลยเป็นที่มาว่าทำไมน้องถึงขี้ฟ้องขี้งอนงอแงและบางทีก็เหมือนจะเอาแต่ใจมันคงมาจากจิตสำนึกลึกๆที่เมื่อก่อนน้องไม่สามารถทำและมีแบบนี้กับใครได้เลยเน้อโดยเฉพาะกับท่านโปรดน้องจะงอแงมากเป็นพิเศษหน่อยเพราะแต่ก่อนตอนเป็นปอรักกับท่านโปรดน้องค่อนข้างเก็บกดกับการตอกย้ำไม่ให้คิดเกินเลยของคนพี่พอประมาณ มาถึงตอนนี้ก็เลยค่อนข้างจะเอาแต่ใจและงอแงใส่คุณโปรดหน่อยเน้อจ้าว ที่สำคัญฟางอยากเล่าเรื่องน้องหลงคนที่ไม่รู้อะไรทำอะไรไม่เป็นเลยค่อยๆเติบโตเรียนรู้และรู้ความมากขึ้นโดยมีคุณครูหลายคนอยู่รอบข้างและครูคนสำคัญที่สุดคือคุณโปรดนั่นเองแล้วเขาจะต่างคนต่างสอนต่างคนจะค่อยๆเปลี่ยนแปลงปรับตัวเรียนรู้ยอมรับกันและกันเองจ้าว

**ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและทุกๆการอ่านทุกๆคำผิดคำตกคำหล่นฟางแก้ให้แล้วเน้อจ้าวขอบคุณมากๆใจตรงนี้เพื่อเป็นฉบับหนังสือที่คำผิดน๊อยนิดที่ดีในวันหน้าจ้าว พบกันพรุ่งนี้กับการหอบผ้าหอบผ่อนไปขอเป็นเด็กวัดเพื่อจุดประสงค์ไปเฝ้าเมียของคุณโปรดเน้อจ้าว ไปแล้วหนาบัญชีตัวเลขรอให้ฟางสรุปเพียบ เดี๋ยวจะมาแก้คำผิดที่เหลือให้นะเน้อ ฝนฟ้ามาเที่ยวหาทุ๊กวันดูแลสุขภาพกันด้วยจ้าว จุ๊บเหม่งรัวๆ จุ๊บๆ

***ว่าถึงเรื่องศีลในตอนที่35ฟางอยากกรี๊ดดังๆแล้วกราบขออภัยจริงๆ ขอบคุณเม้นคุณphattaนะคะ ฟางไปค้นๆมาจริงๆด้วยอ่ะศีลพระมี227ข้อไม่ใช่2หมื่นกว่าตายๆฟางรีบกลับไปแก้อย่างไว ขอบคุณมากๆขอบคุณจริงๆนังฟางคนบาปแค่ศีล5ยังผิดข้อตียุงเกือบทุ๊กวันเลยอ่าา อ๊ายอายนี่บอกตรงๆขออภัยและขอบคุณมากๆเน้อจ้าว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น