อ๊อบซอ
facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณหลีดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ขอบคุณทุกยอดวิว ทุกติดตาม ทุกคอมเม้น ทุกไลค์ และยอดสนันสนุน มันคือกำลังใจที่ทำให้ไรท์เขียนนิยายให้ทุกคนได้อ่านกัน ไรท์ยังเป็นมือใหม่อยู่ ติชมกันได้ ไรท์จะนำไปแก้ไขให้ดีขึ้น ฝากนิยายของ "อ๊อบซอ" ด้วยนะคะ //โค้งคำนับ

ชื่อตอน : Bad brother :: ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 03:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad brother :: ตอนที่ 1
แบบอักษร

Bad brother แอบรักร้าย ผู้ชายต้องห้าม 

ตอนที่ 1 

 

เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นในวันนั้น วันที่ท้องฟ้าสดใสจนไม่คิดว่าเรื่องร้ายๆ มันจะเกิดขึ้น... 

ณ บ้านจิราธิวัฒนากุล 

“คุณแม่ คุณพ่อคะ หนูไปโรงเรียนแล้วนะคะ มาหอมให้ชื่นใจหน่อยสิคะ” เสียงของหญิงสาวนามว่า ‘ฟ้า’ เอ่ยขึ้นในตอนเช้า ขณะที่เธอและพี่ชายกำลังจะขึ้นรถไปโรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก เธอเป็นลูกสาวคนสุดท้องของบ้าน ที่ทุกคนทั้งรักและห่วงเธอมากกว่าไข่ในหินก็ว่าได้ 

“โตเป็นสาวแล้วนะเรา มาหอมอะไรกัน หื้ม” ‘คุณหญิงสุดา’ เอ่ยเป็นเชิงหยอกล้อลูกสาวที่โตแล้วแต่ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก 

“ไม่รู้สิคะ หนูแค่รู้สึกอยากหอม อยากกอดคุณแม่คุณพ่อนานๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้กอดได้หอมอีกแค่นั้นเอง” หญิงสาวพูดอย่างที่คิด 

“อะไรกัน พูดเป็นลางไม่ดีเลยนะคะ ไปเลยรีบไปโรงเรียนเดี๋ยวจะสายเอา” คุณหญิงสุดาเอ่ยปากปรามลูกสาวที่พูดอะไรไม่เข้าท่า พูดเหมือนจะไม่ได้กอดกันแล้วอย่างนั้นแหละ ทั้งที่แค่ไปเรียนหนังสือเท่านั้นเอง 

“ก็ได้ค่ะหนูจะไม่พูดล่ะ งั้นหนูไปโรงเรียนแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้บุพการีทั้งสอง ก่อนเดินไปขึ้นรถที่จอดคอยอยู่แล้ว 

“ดูแลน้องด้วยนะเมฆ น้องอยู่ ม.1 อะไรๆ คงยังไม่ลงตัวเท่าไร ฝากดูน้องด้วยนะ”  

“แน่นอนอยู่แล้วครับ น้องสาวผมทั้งคน ผมลาล่ะครับคุณพ่อคุณแม่ สวัสดีครับ” คุณหญิงสุดาเอ่ยฝากให้ ‘เมฆ’ ลูกชายอีกคนของเธอช่วยดูแลลูกสาวคนเล็กให้ ใจคอเธอรู้สึกไม่ดีเลยตั้งแต่ตื่นนอนแล้ว 

สุดาและวิรุธยืนมองรถที่ลูกของพวกเขานั่งไปโรงเรียนเช้านี้ จนออกพ้นประตูรั้วบ้านหายไป 

“ไม่มีอะไรหรอกคุณหญิงมันก็แค่ฝันน่ะ อย่าคิดมากเลย” ‘วิรุธ’ สามีของเธอเอ่ยขึ้นเพื่อไม่ให้ภรรยาของเขาคิดมาก 

“นั้นสิคะ ฉันคงคิดมากไปเองจริงๆ เราเข้าบ้านกันเถอะค่ะคุณ” แล้วทั้งสองก็เดินเข้าบ้านไปพักผ่อน คุณหญิงสุดาได้แต่ภาวนาขอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ อย่างที่คิด 

 

โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง (เวลา 15:30 น.)  

“ไอเมฆ มึงจะรีบกลับทำไมวะ บ้านไม่หนีไปไหนหรอก วันนี้วันเปิดเทอมวันแรกของเรานะเว้ย มึงต้องไปฉลองกับพวกกูดิวะ” เสียง ‘มิกซ์’ เพื่อนของเมฆเอ่ยชวนไปฉลองสังสรรค์กันเย็นนี้ อันที่จริงก็แค่หาข้ออ้างไปกินเที่ยวกันตามประสาเพื่อนนั่นแหละ 

“เห้ย น้องกูอีก เดี๋ยวแม่บ่น กูขี้เกียจฟัง” เมฆว่า 

“กลัวอะไร น้องสาวมึงก็ให้กลับบ้านไปก่อนดิ ส่วนมึงเดี๋ยวพวกกูไปส่งเอง โอเคเปล่าวะพวกมึง” มิกซ์พูดกับเมฆเสร็จก็หันไปถามเพื่อนอีกสามคนที่เหลือ 

“โอเคเลย เดี๋ยวพวกกูไปส่งมึงเอง” ‘โอม’ ตกลงเป็นคนแรก 

“เออ เดี๋ยวพวกกูไปส่งถึงบ้านเลย ไปฉลองกันก่อนค่อยกลับ” ตามด้วย ‘เอก’  

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้วเพื่อน” และ ‘กาย’ เป็นคนสุดท้าย 

“เออๆ ไปก็ไป เดี๋ยวกูโทรบอกฟ้าก่อน” เมฆตกลงและเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มของเพื่อนเพื่อโทรหาน้องสาว 

Rrrr Rrrr Rrrr 

(“ว่าไงคะพี่เมฆ อยู่ไหนเนี่ย ฟ้ารออยู่นะ”) รอไม่นานก็มีคนรับสายตามด้วยเสียงใสๆ ที่ถามกลับมา เสียงไม่ได้หงุดหงิดอย่างที่คิด  

“เย็นนี้พี่คงไม่ว่างกลับกับเราแล้ว ฟ้ากลับคนเดียวได้ไหม”  

(“ได้สิคะ ว่าแต่พี่เมฆจะไปไหนเหรอคะ”) ฟ้าถาม 

“เอ่อ พี่จะไปเอาหนังสือที่บ้านเพื่อนอ่ะ เพื่อนมันยืมไปตั้งแต่เทอมที่แล้วไม่ยอมเอามาคืนสักที พี่เลยจะไปเอาเอง เรากลับได้แน่นะ” เมฆโกหกไป เผื่อแม่ถามว่าทำไมไม่กลับด้วยกันจะได้มีข้ออ้าง 

(“ได้สิคะ ไม่มีปัญหา งั้นแค่นี้นะคะ”) แล้วสายก็ถูกตัดไป 

//นี้เราทำถูกรึเปล่าว่ะ ทิ้งให้น้องกลับคนเดียว ทั้งๆ ที่แม่ก็ฝากให้เราดูแล// เมฆคิดในใจ 

“เห้ยมึง เสร็จยัง ป่ะ ไปกันกูหิวแล้วเนี่ย” มิกซ์ถามเมฆ 

“เออๆ เสร็จแล้ว ไปพวกมึง” เมฆตัดความคิดมากทิ้ง แล้วไปสนุกกับเพื่อนนานๆ ครั้ง 

“โอเคไปกันพวกเลยมึง” แล้วทั้งห้าคนก็ไปยังร้านที่ได้โทรจองโต๊ะไว้แล้ว เป็นร้านนั่งชิลๆ ที่ครอบครัวกายเพื่อนของเมฆเป็นเจ้าของอยู่ 

 

จึก 

"โอ๊ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของคุณหญิงสุดาดังขึ้น เข็มที่เธอใช่เย็บผ้าขณะนั่งปักเป็นลวดลายสวยงามในยามว่าง ตำเข้าที่นิ้วของเธอจนเลือดซิบ 

“เป็นอะไรคุณหญิง ร้องเสียงดังจนผมตกใจหมด” วิรุธที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โซฟาอีกฝั่งถามภรรยาตน 

“เข็มตำนิ้วค่ะคุณ ไม่มีไรหรอกค่ะ” คุณหญิงสุดาว่าพลางนำกระดาษทิชชู่มาซับเลือดไว้ 

Rrrr Rrrr Rrrr 

ในขณะที่พูดคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์บ้านที่อยู่ใกล้ๆ กับวิรุธก็ดังขึ้น 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันรับเอง...สวัสดีครับ บ้านจิราธิวัฒนากุลครับ” วิรุธบอกสาวใช้ที่กำลังจะเดินมารับโทรศัพท์บ้านพอดี เขายกหูโทรศัพท์แล้วพูดกับคนในสาย 

(“ค่ะ ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาล A นะคะ ตอนนี้เด็กหญิงปลายฟ้า จิราธิวัฒนากุล ได้รับอุบัติเหตุรถชนอาการสาหัส ตอนนี้อยู่ที่ห้องฉุกเฉินนะคะ ขอให้ญาติคนไข้มาที่นี้ด่วนเลยค่ะ” เสียงปริศนาปลายสายบอกข่าวร้ายที่รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่นอน 

“ครับ…” สิ้นเสียงนั้นเหมือนวิรุธจะไม่ได้ยินอะไรอีกเลย เขานิ่งไปจนคุณหญิงสุดาถามขึ้น 

“ใครโทรมาคะคุณ เขาวางไปแล้วเหรอคะ” คุณหญิงสุดาถามด้วยความสงสัยเมื่อหล่อนเห็นอาการผิดแปลกไปของสามี 

“คุณหญิงทำใจดีๆ ไว้นะ ตอนนี้ลูกสาวเราอยู่ห้องฉุกเฉิน เกิดอุบัติเหตุรถชนอาการสาหัส ทางโรงพยาบาลโทรมา บอกเมื่อกี้นี้”  

“มะ ไม่จริง! น้องฟ้าลูกแม่ น้องฟ้าต้องไม่เป็นอะไร คุณเรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ อึก ฟ้าอยู่โรงพยาบาลไหนคุณรู้ใช่ไหมคะ” คุณหญิงสุดาแทบควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้ เพียงได้ยินข่าวร้ายน้ำตาก็คลอเบ้า 

“ผมรู้ รีบไปกันเถอะ วิเชียร! วิเชียร! เอารถออกฉันจะไปโรงพยาบาล” แล้วทั้งสองก็รีบขึ้นรถเดินทางไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ โดยที่ใจภาวนาขอให้ลูกสาวของพวกเขานั้นปลอดภัย 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น