Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.3 ลูกชายของพ่อ

ชื่อตอน : 2.3 ลูกชายของพ่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2560 03:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.3 ลูกชายของพ่อ
แบบอักษร

​[Ettien's part]


"พี่เบลล์ ฉันชักจะปวดท้องนิดๆแล้วล่ะ"


ห้ะ!! 


ข้าหูชันรีบใส่เสื้อผ้าพุ่งออกมาจากห้องน้ำ แทบชนกับไอ้เอริคที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อนถือตะหลิววิ่งออกจากห้องครัว 

... จะ จะคลอดแล้ว จะคลอดแล้ว จะคลอดแล้ว มะ ... เมีย จะ จะ คลอด คลอดก่อนกำหนดด้วย ทำไงต่อ ทำไงดี ทำไงดี นางจะเจ็บมั้ย ลูกจะเป็นไรมั้ย จำได้ว่ามีแวร์วูลฟตัวเมียที่คลอดลูกจนตาย แล้วนางล่ะ .. ถ้าบิลลี่ ..

 "นี่ อีตาบ้า ! เงียบเดี๋ยวนี้ นั่ง ! นั่งลง !" 

ตุ๊บ! 

เข่าข้างอลงนั่งตามเสียงแหวแว๊ดของเมียจ๋าโดยอัตโนมัติ มองไอ้เอริคที่หยุดวิ่งพล่าน ทรุดนั่งหน้าซีด ทำหูลู่ อยู่ข้างข้า

บิลลี่หน้าซีด หายใจเร็ว ใบหน้าเริ่มแสดงความเจ็บปวดนิดๆอย่างที่พวกข้าไม่อยากเห็น เบลล์ประคองนางนั่งลง สั่งการพวกข้าให้เตรียมของคลอดและติดต่อคนอย่างรวดเร็ว

บิลลี่เจ็บปวดจนข้าอยากร้องไห้ นางดูกระสับกระส่ายแต่ยังคงยิ้มให้พวกข้า กุมมือข้ากับเอริคตลอดทางจนกระทั่งเข้าห้องเตรียมคลอด

​พ่อกับแม่ของพวกข้า ครอบครัวซัคคิวบัสของนางตามมาสมทบ ราโมน่าหันมามองหน้าข้านิดนึงก่อนยิ้มอ่อนเข้ามากอดตบหลังตบไหล่ข้า บอกให้รีบนั่งลงก่อนจะเป็นลม

หือ? 

แม่ข้ามองมา กลอกตา ก่อนเดินตามโมน่าเข้าห้องคลอด พร้อมหมอและกองทัพผู้ใช้เวทย์

พวกเราเหล่าตัวผู้ถูกตัวเมียทิ้งให้อยู่ข้างนอก ... เหมือนหมาถูกเจ้าของทิ้ง .... ได้แต่รอด้วยความหวาดหวั่น


อีกไม่กี่ชั่วโมงข้ากับเอริคจะเห็นหน้าลูก .....  ลูกคนแรกที่พวกข้ารอคอยมาตลอดชีวิต

...............


เวลาผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง จากชั่วโมงเป็นหลายชั่วโมง จากมืดสู่เช้า จากเช้าสู่เย็น เอเดรียนกับพ่อตาออกไปดูกองกำลังกะใหม่ที่เข้ามาเปลี่ยน ไอ้มิลเลอร์แวะกลับบ้านไปดูลูกมัน ไอ้เอริคตาแดงก่ำนั่งแทะเล็บหัวฟูทำหน้าประสาทแตก ส่วนข้ายังคงเดินพล่านหน้าห้องคลอด นึกถึงข่าวอมตะหญิงที่คลอดลูกตาย นึกอยากตะกุยประตูห้องคลอดครั้งที่ร้อย

มีเสียงของบิลลี่ร้องออกมาจากในห้อง ... อีกแล้ว

"บิลลี่จะเป็นอะไรมั้ย เหมือนข่าวนั้น .." 

ไอ้เอริคคำรามฟ่อออกมาทันที

"สัสสสสสสส!! กรรร!! ....​ หุบปากเลยนะมึงง" 

​ข้าหันควับอารมณ์พุ่งปี๊ด "เชี่ยยยย!! เพราะมึงน่ะแหล่ะ บิลลี่ตัวเล็กแค่นั้นจะคลอดไหวมั้ย" 

มันคำราม ข้าด่าตอบ วินาทีถัดมาเราพุ่งเข้ากัดกัน

พวกพ่อๆวิ่งกลับมาดู ตามด้วยไอ้มิลเลอร์ที่อุ้มเมลมาด้วย พวกลูกฝูงหลีกทางเป็นวง แต่ไม่มีสักตนเข้ามาห้าม

ก็ดี ... ข้าแสยะยิ้มต่อยเข้าขมับไอ้พี่สารเลวรัวๆ มันสวนกลับด้วยการงับใบหูข้าแทบขาด 

"ไอ้ลูกเวร!! จะกัดกันก็ไปกัดกันข้างนอก หนวกหู!!" ราเวนแหวจากหน้าประตูห้องคลอด ตรงมาตบหัวไอ้เอริคดังสนั่น จิกผมมันกับจิกใบหูของข้าแยกออกจากกัน ก่อนย้ายมือไปบิดหัวนมข้า เจ็บจนต้องร้องกรี๊ด

​"โอ้ยยยย!!! แม๊!!! น้มมมข้าาจะหลุ๊ดแล้วววว!!! อ๊าาาาาาาาาา!!!" 

ราเวนยอมปล่อยข้าในที่สุด หันไปฟาดหลังมือใส่ไอ้เอริคจนมันร้องเอ๋งหน้าหงาย 

"ทำตัวดีๆ"  นางคำรามเสียงต่ำใส่พวกข้า หันไปทำตาเขียวใส่พ่อกับไอ้มิลเลอร์ที่ยืนยิ้มแห้งตัวลีบอยู่อีกมุม คำรามลั่นระบายอารมณ์อีกครั้งก่อนเดินปึงปังกลับเข้าห้องคลอด


ข้านอนกองข้างเอริค เราหน้าซีดตัวสั่น น้ำตาคลอออกมาพร้อมกัน


...................

...................


หลังจากระบายอารมณ์ข้ากับเอริคกลับมานั่งรออยู่หน้าห้อง ... อย่างสงบเสงี่ยมขึ้น


"ไม่ต้องห่วงบิลลี่หรอกน่า ราเวนยังคลอดแฝดอย่างพวกเจ้าได้เลย" พ่อเดินมายื่นบรั่นดีให้พวกข้า 

อากาศเริ่มหนาวขึ้น .... หิมะตกตั้งแต่เมื่อไหร่?

"หลานข้าต้องปลอดภัยอยู่แล้วล่ะ ว่าที่จ่าฝูงซัคคิวบัสเสียอย่าง" อราเดลพูดเสียงเรียบ พ่อข้าชะงัก หันไปปรายตามอง

โอ๊ะ! ปัญหานี้ ...

"ถามหลานหรือยังว่าอยากไปอยู่กับใคร" เอเดรียนหันไปถามยิ้มๆ

"ไม่ต้องถามก็น่าจะรู้ หลานข้าต้องเลือกเผ่าที่ดีกว่าใหญ่กว่าอยู่แล้วล่ะ" 

ข้าเหลือบมองขวดบรั่นดีในมือพ่อตา .... อืม พร่องไปเยอะ

"อ๋ออออ... เหรออออ เผ่าที่ยังมีกีฬาระหว่างเครือญาติน่ะนะ แหมมม ครึกครื้นดีเน้อออ... ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ "

ข้ากับเอริคมองหน้ากัน ค่อยๆกระเถิบออกห่าง อราเดลพยักหน้าให้มิลเลอร์มารับเมลไปเล่นห่างๆ ก่อนตอบ

​"แหมๆๆๆ ก็ยังดีกว่าเผ่าเล็กๆในหุบเขาใกล้ชิดธรรมชาติอย่างมากล่ะนะ หลานข้าน่าจะไม่งั่ง ต้องฉลาดเหมือนแม่กับยายของมันแน่ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"อ๋ออออเหรอออ  ฮ่า ฮ่า ฮ่า" 

เปรี๊ยะ!! 

แก้วบรั่นดีแตกคามือเอเดรียน ... พ่อเปลี่ยนร่างทำไมครับ

"หึ หึ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ" 

เปรี้ยง!! 

จะเอาขวดบรั่นดีปากฉลามไปทำอะไรครับคุณพ่อตา นี่โรงพยาบาลนะครับ!


"ฮื่อออออออออ!!!! กรรรร!!!!"     "ฟ่อออออออออออ!!!!"

".................................."

มีเสียงคำรามของตัวเมียสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน หนึ่งเสียงแหลมสูงอย่างหงุดหงิดสุดขีด อีกเสียงแผ่วต่ำแต่ฟังแล้วหนาวยะเยือกไปถึงไขสันหลัง


เหตุการณ์สงบในทันที


........................

........................


ข้านั่งกอดหลาน มิลเลอร์นั่งตาปรืออยู่ข้างๆ เอริคตาลอยเหม่อมองหิมะตก เมื่อกี้เบลล์ออกมาบอกว่าอาจต้องผ่าคลอด แต่บิลลี่ยังคงอยากคลอดเอง

ข้ายังคงได้ยินเสียงบิลลี่ร้องอย่างทรมานในห้องนั้น

"มีลูกคนเดียวพอแล้วล่ะ" ข้าตัดสินใจแล้ว

เอริคเหลือบมองหน้าข้า

"ฮื่อ"

ข้ากอดหลาน โยกตัวเจ้าลูกมังกรเบาๆ เมลมองหน้าข้า เอามือเล็กๆตบหัวข้าแปะๆ ทำหน้าเคร่งขรึมแบบตัวผู้ปลอบใจกัน

ข้าเขกกะโหลกหลานเบาๆ ... ไปจำมาจากไหน ไอ้หลานบ้า

"ถ้า.... ข้าเป็นอะไรไปฝากลูกด้วยนะ" เอริคพูดเบาๆ ข้ากับมิลเลอร์มองหน้ามัน

"ก็ .... บอกไว้ก่อนน่ะ เผื่อไว้" มันยักไหล่

"เชี่ยยย !! .. บอกว่าอย่าคิดมาก!!" มิลเลอร์ตบหัวไอ้เอริคดังลั่น

เรื่องขายชีวิต ก่อนที่จะคลอดไอ้เอริคบอกใครต่อใครว่าไม่ต้องห่วง มีการแลกเปลี่ยนกับพ่อมดตนนั้นแล้ว .... แบบนี้แม้แต่มันก็ยังไม่มั่นใจสินะ

ไอ้เวรเอ้ย!! งั่งจนเอาชีวิตไปขายแบบนั้นได้ยังไง

ข้าค้อนมัน ผสมโรงตบหัวมันอีกป้าบ มันคำรามด่ากลับ หวิดจะต่อยกันอีกรอบ

... แต่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร


เรารู้กันอยู่แล้ว ถ้าข้าหรือมันจากไปก่อน บิลลี่กับลูกจะมีอีกคนดูแล


.................

.................



เสียงนาฬิกาของใครสักคนเตือนบอกเวลาเที่ยงคืน หลังจากนั้นไม่นานข้าได้ยินเสียงบิลลี่กรีดร้อง มีเสียงวุ่นวายในห้องนั้น

และเสียงเด็กทารก ร้องจ้า ดังลั่น

ข้ารีบลุกขึ้น อารมณ์ดีใจสุดขีดปนกับอะไรหลายอย่างพุ่งสูง ก่อนจะ .. 

... ใครดับไฟวะ?


ตึง!!!


ข้าได้สติอีกครั้ง ได้ยินเสียงเห่าหอนต้อนรับสมาชิกใหม่ของพี่น้องแวร์วูลฟ เสียงคำรามความถี่ต่ำอย่างยินดีของเหล่าอินคิวบัสและซัคคิวบัส

และเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเอือมระอาของราโมนา

"ลุกขึ้นได้แล้ว ลูกรอเจ้าอยู่"


ข้าตะเกียกตะกายพุ่งเข้าห้องคลอด มีกลิ่นเลือดของบิลลี่กับอะไรหลายอย่างที่จะติดตรึงในความทรงจำของข้าไปตลอดชีวิต

.... พร้อมกลิ่นของลูก น้ำตาของเอริค รอยยิ้มอ่อนเพลียของบิลลี่


"เราได้ลูกชาย เอเตียง" มันส่งลูกให้ข้าอุ้ม ข้ามือสั่นรับร่างเล็กๆนั่น มองใบหน้ายู่ยี่แดงแจ๋ สลักลึกในความทรงจำ ...

ตึง!!!


พี่ชายของข้าล้มลงทั้งยืน


____________________________________________


นาฬิกาที่บ้านใหญ่เผ่าแวร์วูลฟส่งเสียงบอกเวลาเที่ยงคืน แม่มดระดับสูงนางหนึ่งหันไปมองชั่วครู่ก่อนหันกลับมาทำหน้าที่เฝ้าไข่มังกร

พลาดโอกาสเห็นแสงวาบนั้น ....

___________________________________________






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}