เตี๋ยหลาน

ไรท์เตอร์เตี๋ยหลานขอขอบพระคุณทุกท่านที่สนับสนุนเจ้าค่ะ

21 ยามบำรุงสุขสม (NC20+)

ชื่อตอน : 21 ยามบำรุงสุขสม (NC20+)

คำค้น : Yaoi BL วาย วายจีน จีนโบราณ ท่านอ๋องวิปลาส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2561 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 4,777
× 223,050
แชร์ :
21 ยามบำรุงสุขสม (NC20+)
แบบอักษร

ตอนที่ 21 ยามบำรุงสุขสม

"

"

"


“ต่อไปก็...ข้าจะใส่ปุ๋ยให้เจ้าบ้างล่ะนะองค์ชาย”

.

สิ้นวาจาร่างเพรียวบางปานกิ่งหลิวก็โถมทับลงไปบนเรือนกายของคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ความอุ่นร้อนของแข็งที่ดุนดันอยู่เบื้องล่างทำให้โม่หลางถึงกับสะดุ้งโหยง


“ช้าก่อน! อย่า...” ถ้อยคำเอ่ยห้ามร้องลั่นขึ้นมาอย่างละล่ำละลัก พร้อมกับเรือนกายหนาขยับหนีการรุกรานด้วยความแตกตื่น ทำให้ร่างเพรียวบางที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านบนอย่างติดพันพลอยรู้สึกขัดใจจนต้องขมวดคิ้ว สองมือจับเอวสอบของคนใต้ร่างแน่น รีบเร่งโถมแรงตรึงร่างใหญ่เอาไว้ไม่ให้ปากทางช่องแคบเปลี่ยนทิศที่ตั้ง

.

“หืม...” 

.

หยุ๋นว่านครางถามคำรามต่ำอยู่ในลำคอ แต่ริมฝีปากกลับไม่หยุดเคลื่อนไหวสักเสี้ยวลมหายใจ เรียวลิ้นนุ่มร้อนยังคงลากไล้ไปบนดวงหน้าคมสันต์อย่างปลุกเร้า แล้วเลื่อนขึ้นไปอย่างช้าๆ ตามแนวคางเรียวได้รูป บดจูบลงบนริมฝีปากบวมแดงของอีกฝ่ายอย่างเรียกร้องให้โอนอ่อนไปตามความรู้สึกเสน่หา ยิ่งดูดดื่มน้ำหวานมากขึ้นเท่าใดเรียวลิ้นอุ่นร้อนก็ตวัดลิ้มชิมรสดั่งกระหายไม่รู้จักสิ้น จนเมื่อแทรกเรียวลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปในโพรงปากนุ่มหวานล้ำก็ตวัดเกี่ยวพันเนื้ออุ่น ตักตวงความปรารถนาจากอีกฝ่ายอย่างรุกเร้าและเอาแต่ใจ

.

“อืม..” เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากห้วงอารมณ์ที่ลุ่มหลงระคนต่อต้าน โม่หลางยกสองแขนขึ้นดันเรือนร่างของผู้รุกล้ำที่กำลังจดจ่อแท่งเนื้อเข้าชิดจนจวนปล้นความหอมหวานอยู่เบื้องล่าง แต่หยุ๋นว่านที่ควบขี่อยู่ด้านบนกลับโต้คืนด้วยกำลังที่มากกว่า ตรึงทุกสัดส่วนสรรพางค์กายแน่นหนักปานประหนึ่งภูเขายากจะสะเทือน

.

สวรรค์เหี้ยม!

.

โม่หลางเข้าใจแล้วว่าการใส่ปุ๋ยของเจ้าสำนักสามานย์ผู้นี้หมายถึงสิ่งใด แต่ยามนี้เขายังไม่พร้อมจะรับการบำรุงรากใบอะไรทั้งสิ้น แค่ราตรีก่อนเขาเผลอหลงทางไปกับตัณหากามาที่อีกฝ่ายบังคับยื่นให้เสพสม ร่างกายส่วนนั้นยังร้าวระบมไม่หาย เมื่อครู่นี้ก็ถูกบังคับให้รีดเร้นหยาดทิพย์ไปจนหมดสายธาร ก็นับว่าเป็นการยินยอมตามใจอีกฝ่ายมากเกินพอแล้ว

.

องค์ชายสิบเอ็ดแห่งแคว้นผู่โจวดันร่างหนักหน่วงปานเหล็กกล้าหนักพันชั่งอย่างสุดความสามารถ เรื่องนี้จะอย่างไรเขาก็ไม่ยอมตกเป็นพืชพรรณให้ผู้อื่นใส่ปุ๋ยบำรุงรากใบเป็นครั้งที่สองได้เป็นอันขาด คนเยี่ยงองค์ชายสิบเอ็ดเช่นเขามีแต่รังแกผู้อื่น จะร่วมสุขสมก็ต้องเป็นฝ่ายกินผู้อื่นให้เรียบ...เขาต้องหาทางขัดขวาง หรือไม่ก็เป็นฝ่ายล่าแล้วกินเหยื่อให้เปรมปรีดิ์

.

อ่า...จริงสิ!

.

ไอ้เจ้าสารเลวผู้นี้แท้จริงแล้วต้องการตัวเจ้าเฉินอวี่หลีมิใช่หรือไร ถ้าหากเขาบอกความจริงออกไป...ถึงจะหวั่นใจด้วยกลัวถูกฆ่า หรืออาจถูกขังลืมอยู่ในถ้ำ หากลองเสี่ยงดูไม่แน่ว่าอาจจะหยุดสถานการณ์หมิ่นเหม่ครั้งนี้เอาไว้ได้ ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นค่อยคิดหาวิธีหลบหนีออกไปก็นับว่ายังไม่สาย

.

“บัดซบ! อื้ม อ่ะอ่า...อะอะไอ้ ไอ้คนต่ำทราม” โม่หลางเปลี่ยนฝ่ามือข้างหนึ่งที่ใช้ดันแผ่นอกหนักๆ ลงมาสอดแทรกเข้าไปขวางกั้นแล้วปิดปากประตูที่ถูกเทพเจ้ามังกรของอีกฝ่ายจับจ้องจวนจะแตะสัมผัสอยู่รอมล่อ ดวงเนตรคมหรี่มองดวงหน้างามที่ชักสายตาดุดันด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดขวาง  

.

“องค์ชาย...เจ้าเอ่ยห้ามข้าเพราะต้องการสิ่งใด” หยุ๋นว่านขยับยิ้มเอ่ยวาจาอย่างใจเย็น แต่เรือนกายเบื้องล่างกลับขยับเสียดสีหลังมือที่กั้นขวางช่องทางน่ารักใคร่อย่างอุกอาจ

.

“เจ้าชอบการเคลื่อนไหวช้าๆ ก่อนเร่งจังหวะหนักๆ หรือเจ้าชอบความเนิบนาบเชื่องช้าโอ้โลมก่อนเจิดจ้าเป็นระเบิดภูเขาไฟทำลายล้าง ข้าล้วนสามารถทำให้เจ้าได้ทุกการเคลื่อนไหว”

.

ดวงเนตรสีฟ้าครามดั่งไพลินน้ำงามต้องประกายแสงพราวระยับ ริมฝีปากบางขยับยิ้มแต้มพักตร์วิลาสล้ำอย่างเล่ห์ร้าย เขาค่อยๆ ลงมือชื่นชมไม้งามในอ้อมแขนอย่างใจเย็น  

.

“อึก!” โม่หลางไม่อาจตอบคำถาม ความวาบหวามที่ส่งมาตามประสาทสัมผัสทำให้องค์ชายสิบเอ็ดแห่งแคว้นผู่โจวแหงนหน้าขึ้นหอบหายใจสะท้านด้วยความทรมาน เสียงครวญครางแห่งความรัญจวนใจหลั่งไหลไปทั่วทุกหนแห่งจนเขาต้องกัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อสะกดกลั้นความปรารถนาที่ถาโถม ถ้อยคำย้ำเตือนที่จะต้องเอ่ยถึงความจริงทุกประการให้กระจ่างกลับเลือนรางลงจนจวนเจียนจะหายไปสิ้น

.

หยุ๋นว่านแทรกเรียวนิ้วลงไปแนบกับต้นขาด้านในของคนใต้ร่าง ลูบไล้นวดคลึงวนเวียนปลุกเร้าความปรารถนาของผู้อื่นอย่างมุ่งมั่น จงใจเฉียดปลายนิ้วเรียวงามแตะสัมผัสก้อนเนื้อหยุ่นกลมเกลี้ยงดุจไข่นกกระทาที่ตกอยู่ในดงรังทักทอจากเส้นไหม จรดท้องนิ้วชี้ลากไล้ไปตามรากฐานสู่ลำต้นพืชพรรณไม้เนื้อแข็งอย่างเชื่องช้า ถูเปลือกหุ้มแข็งๆ อันอุ่นระอุไม่ต่างจากเปลวเพลิงไปจนถึงปลายกิ่งก้านไม้ใหญ่ที่เบ่งบานปานจะแตกใบผลิดอกออกผลในไม่ช้า

.

“อื่ม...หรือว่าภาพวาดบนผนังเหล่านั้น เจ้าสนใจท่าไหนเป็นพิเศษอยู่หรือ...” หยุ๋นว่านเอ่ยถามอยู่ข้างใบหูที่แดงจัดของคนใต้ร่าง เสียงพร่าทุ้มต่ำเต็มไปด้วยรอยปรารถนาดั่งสัตว์ร้ายที่หิวโซมาแรมเดือน เป่ารดลมหายใจไอร้อนระอุแผ่วเบาลงไปในช่องโสตประสาทอย่างยั่วเย้า  

.

“อ๊า...” โม่หลางหน้าแดงก่ำ ขนแขนลุกชันเมื่อริมฝีปากที่เอ่ยวาจาถามระคนหว่านล้อมเมื่อครู่เริ่มจรดลงมาที่ซอกคอของเขาแล้วซุกไซ้อย่างซุกซน จากนั้นก็ลากปลายลิ้นระอุร้อนเลียชิมเนื้อบางหอมหวานอย่างเอร็ดอร่อย

.

ไอ้เจ้าเดรัจฉาน!

.

ดูความคิดแต่ละอย่างของ ‘มัน’ ผู้นี้นี่ซิ ช่างเต็มไปด้วยตัณหาราคะไม่รู้จบจริงๆ

.


“ข้าไม่ชอบและไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” ดวงพักตร์คมสันขององค์ชายโม่หลางขึ้นสีแดงจัดไปจรดถึงต้นคอ เขารวบรวมกำลังใจที่เตลิดหายไปจนเกือบเกลี้ยงให้หวนกลับคืนมาอีกครั้งแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า

.

“หยุ๋นว่าน ข้าจะบอกความจริงว่าเจ้าทำพลาดไปประการหนึ่ง...ซึ่งความจริงแล้วข้านั้นไม่ใช่คนที่เจ้าต้องการตัว แต่ข้าคือองค์ชาย อุ๊บ!”

.

ทุกคำในประโยคหลังถูกริมฝีปากของเจ้าของถ้ำกลืนกินไม่เหลือเสียงให้เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ในขณะที่เบื้องล่างก็ไม่อาจทำใจล่าช้า ฝ่ามือที่ลูบถนอมลำต้นไม้อันแสนล้ำค่าเริ่มขยับความเร็วขึ้นมาหลายส่วน เร็วจนเนื้อลำต้นขยายเปลือกแข็งขึ้นพองอวบอ้วนและสั่นไหวระริก

.

“อื๊ม อ่ะอ่ะอ่า ซี๊ด...อ้าอ้า”

.

กิ่งน้อยเปลี่ยนแปลงแทงดอกอ่อนตูมขึ้นมาที่ปลายยอดใบอย่างช้าๆ สยายกลีบเบ่งบานดั่งบัวบานในวารีใสกระจ่าง หยดหยาดน้ำหวานล่อลวงมวลภมรพร่างพรมทะลักทะลายออกไปอย่างงดงาม

.

“อ๊า...” โม่หลางได้ยินเสียงสวรรค์อวยพรอยู่รำไร จิตใจเลื่อนลอยสุขสมจนยากจะจินตนาการ   

.

ทว่า...ในจังหวะที่คนใต้ร่างนอนนิ่งหมดเรี่ยวแรงจากความอ่อนหวาน มือเรียวนุ่มที่เคยลูบทรมานลำต้นไม้เมื่อครู่จัดการหยิบใบไม้ใหญ่ที่ปิดทางขวางกั้นหลุมลึกใต้รากออกอย่างไม่รอช้า จากนั้นก็แทรกปากกระบอกไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่ขยายตัวอย่างเต็มที่เข้าไปในหลุมน้อยทันที

.

“อ่า...รสเยี่ยมนัก” หยุ๋นว่านคำรามแหบลึกหลังถอดถอนรอยจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แล้วแทรกส่วนแข็งขึงของตัวเองเข้าไปในช่องทางหนันแน่นที่กระตุกถี่ยิบ นัยน์เนตรสีฟ้าครามแปลกตาจ้องดวงพักตร์คมคายที่อาบไว้ด้วยความมึนเมา ลมหายใจสองสายหอบสะท้านประสานกันจนยากจะแยกออกว่าเป็นของใครกันแน่

.

"อึก...ชะ ช้าก่อน อย่าขยับ!" โม่หลางเอ่ยห้าม หากเสียงนั้นกลับครางกระเส่าอย่างน่าละอาย ฟังดูเหมือนเป็นการเร่งเร้าให้ผู้อื่นลงมือกระทำการ ‘บางอย่าง’ ที่มากยิ่งกว่านี้

.

"แฮกๆ" หยุ๋นว่านหยุดชะงักค้างเหนือเรือนร่างกำยำ ปักชำปลายกิ่งใส่รูหลุมคาอยู่อย่างนั้นไม่เคลื่อนไหว ดวงหน้างามเพริศพรายดุจโฉมสะคราญแรกแย้มแดงก่ำราวกับโลหิตคั่ง ลมหายใจหอบหนักที่เต็มไปด้วยเพลิงราคะลุกโชติช่วงดั่งไฟบรรลัยกัลป์ในอเวจี เพียรพยายามสะกดความต้องการอย่างสุดความสามารถไม่ให้ลุ่มหลงกับแรงกระตุ้นที่กระตุกระรัวรอบปลายส่วนอ่อนไหว  

.

“ฟู่..." องค์ชายสิบเอ็ดแห่งแคว้นผู่โจวลอบถอนหายใจด้วยโล่งอกที่ตนสามารถทำให้อีกฝ่ายหยุดการเคลื่อนไหวได้ดั่งใจหวัง แม้นความสุขสมที่ถาโถมยังไม่หมดสิ้นเขาก็ไม่กล้ารีรอช้า รีบอาศัยจังหวะนี้กัดฟันรีบสารภาพความจริงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนคล้อยตามทันที

.

"แฮกๆ...นับแต่โบราณนานมา มะมะมี...มีคำหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง แฮกๆ...คนเดินทางประจำยังหลงไปผิดทางได้ บางครั้งคนคำนวณไม่สู้ฟ้าสวรรค์บันดาลให้เป็นไป”

.

โม่หลางร่ายคำปรัชญามากมายที่พอจะจำได้ แม้นว่าจะรวมความผิดประโยคไปก็หาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

.

เขาเป็นคนที่ไม่สนใจใฝ่เรียนรู้ตำรามาตั้งแต่ยังเยาว์ แต่กลับมุ่งมั่นฝักใฝ่เพียงวิชาการต่อสู้ในกองราชองครักษ์ วาดฝันไว้สักวันหนึ่งจะเป็นจอมคนในยุทธภพ และก้าวเดินสู่เส้นทางวีรชนเป็นบุรุษผู้กล้าให้ผู้คนเล่าขานเป็นตำนานไปชั่วลูกหลานนับพันปี

.

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ในชีวิตความเป็นจริงที่เป็นอยู่ตอนนี้...นับได้ว่าเขาเป็นองค์ชายไร้ความหมายในสายตาของทุกคนในราชสำนัก นอกจากชอบหาเรื่องกลั่นแกล้งองค์ชายเฉินอวี่หลีเป็นประจำแล้ว เขายังชอบทำตัวเป็นอันธพาลน้อยเที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่เคยสนใจงานราชการแผ่นดิน ไม่ร่ำเรียนหนังสือ ความรู้ที่จดจำมาก็น้อยยิ่งกว่าหางเต่า หรืออาจเรียกได้ว่าองค์ชายสิบเอ็ดผู้นี้ไม่มีความรู้ความสามารถอะไรโดดเด่นสักนิดเดียวนั่นเอง

.

“ดังนั้น...บางครั้งคนเก่งกาจเยี่ยงเจ้าสำนักก็ยังมีโอกาสจับคนมาผิดตัวบ้าง ซึ่งความจริงแล้วตัวข้าก็คือองค์ชายสิบเอ็ด นามว่าโม่หลาง ไม่ใช่องค์ชายวิปลาสเฉินอวี่หลีที่ท่านมุ่งหมายจับตัว ในเมื่อเป็นความเข้าใจผิดกัน ท่านเจ้าสำนักโปรดหยุด...เอ่อ...หมายถึงหยุด...หยุดใส่ ‘ไอ้เจ้าสิ่งนั้น’ เข้ามาในร่างกายของข้า แล้วช่วยส่งข้ากลับวังหลวงก็พอ ส่วนเรื่องระหว่างเราให้ถือซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น ดีหรือไม่?"

.

เอ่ยวาจาจบองค์ชายโม่หลางก็หอบหายใจสั่นสะท้าน ตั้งตารอฟังคำตอบอย่างลุ้นระทึก หัวใจในทรวงอดพลอยเต้นละส่ำละส่ายไปด้วย

.

“ดี!” เจ้าสำนักหมื่นราตรีร่วงแสยะยิ้มชั่วช้าแล้วดันส่วนร้อนแข็งขึงเข้าหลุมลึกสุดบ้องกระบอกไม่ไผ่ยักษ์ในคราเดียว

.

“อ๊ะ! อ๊ากกกกกกกกกก” โม่หลางเบิกตากว้างแล้วส่งเสียงร้องแหกปากลั่นจนเพดานถ้ำสะเทือน

.

บิดาเว้ย!

.

ดีกับบรรพชนเจ้าซิไอ้เดรัจฉาน ดันใส่เข้ามาซะมิดลำในครั้งเดียวเยี่ยงนี้นี่มันหมายประหารผู้อื่นให้ตายชัดๆ  

.

“ฮ่า...อย่าโกหกข้าเลยองค์ชาย” หยุ๋นว่านแสยะยิ้มยี่ยวนด้วยใบหน้าแดงก่ำและเต็มไปด้วยรอยปรารถนา ส่วนล่างแช่ทิ้งค้างเอาไว้เพื่อให้หลุมลึกร้อนนุ่มละไมเกิดความคุ้นเคยได้อย่างเต็มที่

.

“ขะ...ข้าพูดความจริง อึก!” โม่หลางกัดฟันยืนยันอย่างดื้อรั้น ความรู้สึกคับแน่นในส่วนใจกลางความอ่อนไหวยังคงอาการจุกอึดอัดไม่เสื่อมคลาย ความวาบหวามที่ยังคงคั่งค้างอยู่ก่อนหน้าเริ่มก่อตัวขึ้นทบทวีจนกลายเป็นเพลิงราคะที่ลุกโชติช่วงอย่างไม่มีวันมอดดับสลาย หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายจนชุ่มไรผม

.

“เช่นนั้นข้าก็จะถามเจ้า หึหึหึ” หยุ๋นว่านหัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนจะถอดถอนส่วนแข็งขึงออกจากช่องทางคับแน่นออกในจังหวะเดียว

.

“อ๊า!” เสียงครวญโหยหวน ดวงพักตร์คมสันเหยเกเด่นชัด เรือนกายที่เกิดความรู้สึกว่างโหวงขึ้นมาอย่างฉับพลันจนต้องหวาดผวาส่งมือไขว่คว้าจับเรือนร่างเพรียวบางของคนที่อยู่ด้านบนเอาไว้อย่างเหนียวแน่นดั่งตีนตุ๊กแกยึดฝาเพดาน

.

“ราตรีก่อนข้าลอบเข้าไปในตำหนักของใคร” หยุ๋นว่านเอ่ยถามพลางส่งมือเข้ากอบกุมยอดหน่อไม้อ่อนของคนใต้เบื้องล่าง ขยับเคลื่อนไหวปลุกปั่นราคะอย่างชั่วช้า

.

“อืม…ตำหนักขององค์ชายวิปลาส เฉินอวี่หลี” โม่หลางตอบคำถาม ความปรารถนาโหยหาอย่างรุนแรงจนร่างกายบิดเร้า

.

ความสุขสมถูกบังคับให้รีดเร้นจวนเจียนจะหลั่งไหลออกมาเป็นครั้งที่สาม!

.

“ใครเป็นเจ้าของตำหนักหลังนั้น อ่า...ช่างคับแน่นดีจริง” หยุ๋นว่านสอดร่างมังกรสวรรค์เข้าถ้ำไปใหม่อย่างช้าๆ ดวงหน้างามเลอลักษณ์ดั่งอิสตรีโน้มหาแผ่นอดแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้าเนื้อ ส่งเรียวลิ้นร้อนลากไล้เลียไปตามเมล็ดแตงน่ารักใคร่สีแดงสดสวย ยั่วเย้าปลุกเร้าความปรารถนา จากนั้นก็เริ่มขยับเคลื่อนไหวเอวเป็นจังหวะเนิบนาบสลับรัวเร็วและแรง

.

“อึก อ่า...องค์ชายเฉินอวี่หลี” คนใต้ร่างครางตอบคำถาม เรียวมือใหญ่สากไปด้วยปุ่มไตจากการจับอาวุธฝึกยุทธ์ทาบจับแผ่นหลังละมุนมือที่เปลือยเปล่า โอบกอดเอาไว้ไม่ให้คนเจ้าเล่ห์ถอนตัวหนีทัพไปกลางคันเหมือนเช่นครั้งที่ผ่านมา

.

“แล้วเจ้าของห้องนอนห้องนั้นที่ข้าย่างเท้าเข้าไปเยือนเป็นของใคร อ่า...” ร่างบางอ้อนแอ้นยิ่งกว่าสตรีเอ่ยถามโดยไม่หยุดความเคลื่อนไหว อีกทั้งยังลูบไล้เล่นเมล็ดแตงอย่างหรรษา

.

“อ๊ะ อ่า...ฉะ ฉะ อ๊า เฉินอวี่หลี!”

.

บิดาเว้ย มันจะถามอะไรกันนักหนา! รีบๆ ทำให้จบเร็วๆ เข้าเถอะไอ้เจ้าเดรัจฉาน

.

“แล้วใครเป็นเจ้าของเตียงในห้องหลังนั้น” เรียวฟันขาวครูดไปตามเนื้อหนัง จรดขบกัดลงไปบนเมล็ดแตงเล่นอย่างหยอกเย้า ทิ้งรอยเขี้ยวเอาไว้เบาบางแล้วตวัดเรียวลิ้นเลียสลับดูดดึงราวกับเชยชิมรสชาติอาหารเลิศล้ำอย่างโอชา

.

“อ๊าอ๊า ฉะฉะเฉิน อื๊ม เฉินอวี่หลี...”

.

“อ่าฮ่า! แล้วใครที่ควรอยู่บนเตียงในห้องนอนของตำหนักหลังนั้นกันล่ะ”

.

“เฉินอวี่หลี!”

.

“นั่นไง ข้าก็ไม่ได้หิ้วคนมาผิดตัวนี่องค์ชาย หึหึหึ” จากนั้นหยุ๋นว่านก็ใส่ท่อนเนื้อขนาดมหึมากลับเข้าไปใหม่อีกครั้งอย่างสุดแรง ดวงพักตร์หล่อเหลาคมคายแหงนเงยไปด้านหลังด้วยความรู้สึกเสียวซ่านรัญจวน ความสุขสมพุ่งทะยานแตะสู่ปลายฝั่งฟากฟ้าสวรรค์งดงาม

.

บัดซบ! แล้วทำไมไม่ถามล่ะว่าข้าไปอยู่แทนที่เจ้าวิปลาสสิบสองในห้องนั้นได้อย่างไร

.

“อ่า...เจ้าจงภูมิใจซะเถอะองค์ชายน้อยที่น่ารักของข้า นิสัยข้าไม่เคยหิ้วใครกลับสำนักสักครั้ง เจ้านับว่าเป็นคนแรกในชีวิตของข้าเชียวนะ”

.

“อ๊า!” โม่หลางไม่รู้สึกภูมิใจที่ถูกหิ้วกลับเป็นคนแรกสักนิดเดียว ตรงกันข้ามในยามนี้เขาหลับตาพริ้มอิ่มเอมไปกับความสุขสมที่พุ่งทะยานเป็นครั้งที่สามในราตรีเดียว   

.

"อ่า!" หยุ๋นว่านคำรามต่ำ เขาเร่งขยับขับเคลื่อนบ้องไผ่ยักษ์รัวเร็วถี่ยิบทุกเสี้ยวลมหายใจ บรรจงใส่ปุ๋ยขุ่นเหลววิสุทธิ์หลั่งไหลทะลักดั่งน้ำหลาก สวนบุปผาชาติผลิดอกออกผลงดงามเป็นประกาย

.

โม่หลางโอบกอดเรือร่างเพรียวบางที่ซอนซบลงมาบนอกแกร่ง ต่อให้เขาพลิกสถานการณ์อย่างไร สุดท้ายเขาที่ถูกหิ้วมาก็เป็นฝ่ายถูกกินอยู่ดี

.


ไอ้เจ้าเฉินอวี่หลีวิปลาสสสสสสสสสสสสสสสสส

.

ที่ข้าต้องมาตกระกำลำบากเยี่ยงนี้ก็เป็นเพราะเจ้า

.

อย่าให้ข้ากลับวังหลวงก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ 

.

หึ! ข้าจะสังหารเจ้าทิ้ง

.

.

"


.......................................................................................................................................................

ตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่ติดเหรียญนะคะ

นับจากตอนหน้าเป็นต้นไปจนกระทั่งถึงตอนจบเรื่องไรท์จะเปิดให้อ่านฟรี ไม่มีการติดเหรียญค่ะ

หลังจากจบเรื่องแล้วไรท์จะเปิดให้อ่านระยะหนึ่งก่อนจะลบในส่วนท้ายเรื่องนะคะ 

ซึ่งนักอ่านทุกท่านสามารถติดตามอ่านได้จากในเล่มที่จะตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ค่ะ

และขอบคุณสำหรับคำชีแนะ แก้ไขคำผิด และการติดตาม

โปรดรออ่านตอนต่อไปอย่างใจเย็นนะเจ้าคะ ไรท์จะพยายามรีบกลับมาปั่นต่อ

ขอบพระคุณเจ้าค่ะ

蝶兰

เตี๋ยหลาน

5/ก.ย./2560



สามารถตามหา ตามทวง ติดตามความเคลื่อนไหว หรือ ติดต่อไรท์ได้ที่

เฟซบุคเพจ เตี๋ยหลาน-นักเขียน-蝶兰 

(https://www.facebook.com/DielanWriter)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}