ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

25 ดัดนิสัย papiii part

ชื่อตอน : 25 ดัดนิสัย papiii part

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25 ดัดนิสัย papiii part
แบบอักษร

- Off part -

ย้อนกลับไปวันเกิดเหตุ วันที่ผมรู้ความจริง วันที่โลกของผมมันแทบสลาย วันที่คนที่ผมรักมากที่สุดโกหกผม จนผมไม่รู้ว่าคนที่ผมรักคือใครกันแน่ มันเป็นใครกันว่ะ ผมเคยรู้จักมันจริงๆใช่มั้ย มันโคตรเจ็บเลยนะ ที่เราเคยคิดว่าคนที่เรารู้จักดีที่สุดตอนนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า....ผมแม่งโคตรโกรธ โคตรเสียใจเลย ที่เสียใจที่สุดคือ การที่ผมบอกเลิกมัน ทั้งๆที่หัวใจของผมอยู่ที่มันหมดแล้ว...อยู่ที่มันคนเดียว

เจ็บ....​เจ็บที่ต้องบอกว่าเกลียดทั้งๆที่ยังรักมันอยู่ เกลียดที่ผมต้องปากไม่ตรงกับใจ

ผมกินเบียร์ไปหลายกระป๋องจนผมหมดสติไป

เช้าวันต่อมา ผมอยู่ในชุดใหม่คงไม่ต้องสงสัยว่าผมมาอยู่ในชุดนี้ได้ยังไง ก็มีคนเดียวแหละที่รู้รหัสห้องผม ไอ่กันไง คนที่ผมไม่อยากนึกถึงที่สุดตอนนี้ แค่เห็นหน้ามันก็เจ็บแล้ว เดินออกไปนอกครัวเห็นมีหม้อวางอยู่ เป็นซุปที่ผมเคยสอนมันทำ นี้มันคิดว่าผมจะกินลงหรอ ผมเห็นมีโน็ตเล็กๆแปะอยู่

- ตื่นมาแล้วก็กินหน่อยนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย กันขอโทษนะ กันรักพี่​นะ -

หึ รักเหรอ... ผมขยำโน๊ตนั้นทิ้งลงไปกับพื้น ถ้ารักกันจริงทำไมทำแบบนี้ว่ะ

ผมคิดว่าผมคงอยู่ที่นี้ไม่ไหวแล้ว ผมเจ็บ ผมไม่อยากเห็นหน้ามัน ผมกลัวผมใจอ่อน เพราะผมรู้ว่าผมรักมันมากแค่ไหน ผมรู้ดี ผมต้องออกไปจากชีวิตมัน ผมเก็บเสื้อผ้าที่จำเป็นทั้งหมดใส่กระเป๋า ผมจะกลับไปอยู่บ้าน ผมอยากให้เวลาตัวเองสักหน่อยว่าผมรู้สึกยังไงกันแน่ ผมเป็นคนที่เชื่อในความรู้สึกของตัวเอง เหมือนตอนที่ผมบอกว่าชอบมันไง ผมก็บอก ชีวิตผมมันมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ ถ้าผมพลาดอะไรไป ผมอาจจะเสียใจตลอดชีวิตก็ได้

ผมรีบออกเดินทางทันที แต่ในใจผม...มันสั่งให้ผมกลับมา กลับไปกินซุปของกันก่อน ไม่รู้ในใจผมเป็นบ้าอะไร ทั้งๆที่ผมก็รู้สึกว่าเกลียดมัน แต่ผมก็รักมันในเวลาเดียวกัน ไปชิมสักหน่อยให้หายคาใจก็ได้มั้ง ผมเดินตรงไปที่ห้องทันที แต่เห็นประตูเปิดอยู่ ผมเลยแอบมองแบบเงียบๆ

ผมเห็นไอ่กันกำลังกอดเสื้อของผม แล้วร้องไห้ออกมาไม่หยุด มันโคตรน่าสงสารเลย

'พี่จะทิ้งกันไปจริงๆหรอ ป่าปี๊ ป่าปี๊ไปไหนนน'

ไม่ใช่แค่มันที่เสียใจหรอก ผมก็เสียใจไม่แพ้กัน ผมอยากเข้าไปปลอบมันใจแทบขาด ผมไม่ชอบน้ำตาของมัน เพราะใบหน้ามันเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า..ผมทนเห็นน้ำตามันนานๆแบบนี้ไม่ไหว ทั้งๆที่ผมก็โกรธ แต่ผมก็หยุดสนใจมันไม่ได้ ผมเหมือนคนบ้า ที่ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมต้องการอะไรกันแน่ ผมรีบเดินออกมา ทั้งๆที่น้ำตาผมก็ไหลออกมาเหมือนกัน ผมตัดสินใจไปพักใจที่บ้านก่อนจะออกมาทำงานให้หายคิดมาก ไอ่กันโทรมาหาผมเป็นร้อยสาย แต่ผมไม่เคยรับเลย ข้อความนับร้อยที่ส่งมาขอโทษ แต่ผมก็ไม่ได้เปิดอ่านเลยสักครั้งผมกลัว กลัวหัวใจของตัวเอง

ผมมาทำงานในสภาพเป็นผี ไอ่เตก็พอจะดูออกอยู่ ผมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้มันฟัง ไม่นานก็มีสายเข้ามาหาไอ่เต พอมันรู้ว่าเป็นไอ่กันที่โทรมาหาผม ไอ่เตก็เปิดลำโพงให้ผมฟังทันที ผมแทบไม่อยากได้ยินเสียงมัน เพราะผมรู้ว่าผมจะแพ้เสียงมันแค่ไหน...


พี่เตอยู่กับพี่ออฟใช่มั้ย ฝากบอกป่าปี๊ด้วยนะครับว่าความรู้สึกของกันมันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด กันรักป่าปี๊จริงๆ


หลังจากที่มันพูดประโยคนี้จบผมก็รีบตัดสายไปทันที

'มึงไม่ฟังน้องเค้าหน่อยหรอว่ะ'

'ไม่รู้สิ ตอนนี้กูยังไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ขอเวลากูหน่อย'

ผมยังไม่พร้อมจริงๆ ผมขอเวลาให้ผมได้รู้ใจตัวเองจริงๆ ว่าผมคิดอะไรอยู่ หัวใจผมมันต้องการอะไร

แต่อย่างว่าแหละครับ ผมนับถือในสปริตมันจริงๆ ทั้งๆที่ทำงานหนักแต่ก็ยังมาหาผมถึงที่ออฟฟิศ ผมให้คนบอกไปว่าผมไม่อยู่ ผมก็ได้แอบมองมันอยู่นะ หน้าตาดูโทรมมาก จเกินข้าวรึยังนะ ผมเป็นห่วง...อยากจะเดินเข้าไปหา แต่ผมทำไม่ได้ ไม่สิ ผมดันไม่ทำ

ไอ่กันมันเลยขอพบไอ่เตแทน ผมก็แอบดูอยู่แบบนั้นแต่เหมือนมันจะรู้ตัวเพราะมันพูดขึ้นมาดังๆขึ้นมาว่าขอโทษ

ไอ่กันก็ยังคงพยายามมาหาผมตลอด ส่งข้อความหาผม โทรหาผม แต่ผมก็ไม่เคยติดต่อมันกลับเลย ผมอยากรู้ว่ามันจะพยายามสักแค่ไหน มันจะรักผมจริงๆมั้ย นี้มันก็เกือบจะครบอาทิตย์แล้วครับที่ผมกลับไปอยู่บ้าน ผมโคตรคิดถึงมันเลย ทั้งๆที่มันทำผมเจ็บ แต่ผมก็รักมัน แม่ก็สงสัยนะว่าทำไมผมถึงกลับมาอยู่บ้าน แล้วที่ผมเคยบอกว่าจะพาแฟนไปหาแม่ ทำไมแฟนผมยังไม่มาสักที....ผมก็เลยบอกความจริงแม่ว่าผมกับกันเรากำลังห่างกันอยู่ แม่ก็บอกให้ผมคิดดีๆว่าจริงแล้วผมยังรักมันอยู่มั้ย เพราะสภาพผมตอนนี้มันโคตรแย่เลย

ชีวิตผมมันเหมือนคนตายด้าน ไร้หัวใจ มีแค่สมองมันยังทำงานอยู่ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ผมเริ่มสนใจข่าวบันเทิง อาจจะเป็นเพราะคนตัวเล็กรึป่าวไม่รู้ ผมเริ่มอ่านประวัติของมันในเน็ต เผื่อผมจะรู้จักกันมาขึ้น ผมเริ่มติดตามการเคลื่อนไหวของมัน ผมยังเห็นมันในทุกๆช่องทาง มันดูไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน ตาดูบวมๆ มันดูผอมลง คงเป็นเพราะผมใช่มั้ย

ผมพยายามบอกตัวเองให้ตัดใจ ต่อให้สมองผมมันจะสั่งมันแทบตาย แต่หัวใจผมมันทำไม่ได้ ผมเป็นห่วงมันว่าวันนี้จะกินอะไร จะเป็นยังไง จนผมเปิดผ่านไปที่นิตยสารปกหนึ่ง ผมกำลังอ่านสัมภาษณ์มา

ความรักตอนนี้เป็นยังไงบ้างค่ะ

'อืมมม ตอนนี้ผมกำลังทำผิดกับคนๆนึงอยู่ ถ้าเค้าได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ผมก็อยากจะบอกเค้าว่าผมขอโทษ'

'จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้ครับ'

แบบนี้สาวๆคงโดนหักอกแย่เลยนะคะ แล้วเจ้าของหัวใจของกันเค้าเป็นใครกันนะ

'กันขอเก็บไว้เป็นความลับนะครับ แค่นี้ผมก็มีคดีติดตัวมากมายแล้ว เก็บไว้ก่อนละกันเนอะ'

กันน่ารักจังเลยนะคะ แบบนี้คงรักเค้ามากใช่มั้ย

'ครับ รัก รักมาก'



ผมก็ยังรักมันอยู่.



งั้นสำหรับกัน ความรักมันคืออะไร

'สำหรับผม รักคือรัก รักที่ตัวตนจริงๆของเค้า รักโดยไม่หวังอะไร ดังนั้นใครที่ยังมีโอกาสอยู่ในมือ อย่าปล่อยเค้าไปนะครับ อยากทำอะไรก็รีบทำ เพราเราไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง เราควรจะจริงใจกับคนที่เรารัก เพราะจุดเริ่มต้นของการโกหก..สุดท้ายมันก็เจ็บกันทั้งสองฝ่าย มีแค่คนที่เจ็บมากกับเจ็บน้อยเท่านั้น จงรักษาคนรักของคุณไว้ให้ดีๆนะครับ'

หวังว่ามึงจะรักกูจริงๆนะ เพราะกูโคตรรักมึงเลย

จนตอนนี้ผมหนีมาพักใจที่รีสอร์ทของผมเคยพากันมา ที่ที่มีเรา ไม่รู้ผมคิดถูกหรือคิดผิด  ผมอยากมาทบทวนเรื่องราวทั้งหมด

ไอ่เตมันบอกผมว่าให้ลองใช้หัวใจตัดสินดูสักครั้ง อย่าใช้แต่เหตุผล มันบอกว่าตอนที่ผมไม่มีกันชีวิต ชีวิตผมมันดูหม่นหมองมาก ผมเหมือนศพที่เดินได้ ผมนอนร้องไห้ทุกคืน ผมคิดถึงกัน คิดถึงจนแทบขาดใจ คิดถึงทุกสัมผัสของมัน ยิ่งผมมาอยู่ที่เดิมๆที่เราเคยรักกัน มันทำให้ใจผมมันยิ่งสั่นๆ ผมเห็นแต่ภาพของเรา แต่ในภาพนั้นผมโคตรมีความสุขเลยว่ะ ภาพที่สองเราสองคนรักกัน แล้วผมจะลืมมันได้มั้ย ผมอยากจะลืมมันจริงๆ แต่มันก็ทำให้ผมรู้ว่าไม่มีสักวินาทีที่ผมหยุดรักกันเลย ไม่มีเลย ไม่มีจริงๆ

ยิ่งผมได้มาพักใจแบบนี้มันก็ทำให้ผมรู้นะ ว่าผมแม่งโคตรคิดถึงมันเลย ถึงจะโกรธจะน้อยใจแค่ไหน ผมก็อยากให้มันตามหาผม ตามหาผมให้เจอ ไม่รู้ว่ามันจะดูงี่เง่ามั้ยที่ผมรู้สึกแบบนี้ ผมอยากรู้ว่ามันสนใจ รักผมแค่ไหน...ผมแม่งโคตรแพ้มันเลย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมนั่งคิดถึงมัน ดูนาฬิกาที่มันให้ผมเอาไว้ เมื่อไรมึงจะหากูเจอว่ะ เมื่อไรจะมาง้อกู....นี่มันก็จะผ่านไป 2 อาทิตย์แล้วครับตอนนี้ผมกำลังนั่งดูดาวบนฟ้า มึงมองดาวเดียวกันกับกูอยู่มั้ย

'ป่าปี๊'

ทำไมผมได้ยินเสียงเหมือนไอ่กันเลย...ผมหันไปทันที ผมเห็นหน้าของมันอีกครั้ง ดูผอมลงเยอะเลย ผมอยากจะเข้าไปกอดมันใจแทบขาด แต่ร่างกายผมมันสั่งให้ผมหยุดทุกอย่างเอาไว้ 

'คิดถึงพี่จัง'

มันเดินเข้ามาเอามือสัมผัสที่ใบหน้าผม...คิดถึงมือนี้แค่ไหน อยากจะจับมันแค่ไหน

'ป่าปี๊'

'ฮึกก ป่าปี๊จริงๆด้วย'

แล้วมันก็เข้ามากอดผม กอดเหมือนกลัวผมจะหายไป ผมอยากจะเอามือไปกอดมันตอบ แต่มือมันก็ไม่ยอมทำงาน

'ป่าปี๊ไปไหนมา หายไปตั้ง2อาทิตย์ กันโคตรคิดถึงพี่เลยรู้ป่ะ'

ผมค่อยๆดันตัวมันออก ผมไม่อยากหายโกรธมันง่ายแบบนี้

'มึงมาทำไม'

ไม่รู้ว่าอะไรสั่งให้ผมพูดแบบนี้ออกไป ทั้งๆที่มันไม่ใช่ประโยคที่ผมอยากถามมันเลย ผมอยากจะถาม ถามว่ามันเป็นยังไง สบายดีมั้ย นอนหลับมั้ย แต่ปากผมมันก็หนักเกินไป

'กันมาตามหาหัวใจกันไง'

'มึงเมามาละ ปล่อยกู'

ผมไม่รู้ว่ามันพูดจริงมั้ย ผมจะเชื่อคำพูดทคนที่เคยโกหกผมได้มั้ย ผมยังคิดถึงตอนที่รักแรกโกหกผมเสมอ ผมเคยให้อภัยเค้าไปหนึ่งครั้ง แต่เค้าก็โกหกผมอีก...แม่งโคตรเจ็บเลย ผมไม่อยากเจ็บอีก...

'ไม่เอากันไม่ปล่อย ถ้ากันปล่อยป่าปี๊ก็จะหนีกันไปอีก'

มันร้องไห้แล้วกอดผมเอาไว้ ผมอยากจะออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ผมไม่ชอบเวลามันร้องไห้

'ปล่อย'

'ไม่เอา'

ผมแกะมือมันออกแล้วรีบเดินออกไปทันที

'ป่าปี๊ ป่าปี๊' 

มันวิ่งตามผมมา แต่มันก็หกล้มลงไป ตุ้บ...ผมอยากจะหันไปหามันเหลือเกิน มันจะเจ็บมากมั้ย แต่ร่างกายผมมันก็สั่งให้ผมเดินออกไป เหมือนบอกให้ผมสร้างเกราะป้องกันตัวเอง ถ้าผมเข้าไปใกล้มันอีก ผมอาจจะเจ็บอีก 

'โอ่ยย'

'ป่าปี๊'

แล้วผมก็แอบเข้าไปในพุ่มต้นไม้ มองมันที่นั่งกุ่มขาอยู่ที่พื้น ผมรู้ว่ามันกินเหล้ามา คงไม่มีปัญญาพาตัวเองไปไหนหรอก แล้วมันก็ทิ้งตัวลงไปที่พื้นทรายเหมือนคนกำลังหมดแรง ผมนั่งมองมันแบบนั้นจนผมคิดว่ามันหลับไป ผมค่อยๆเดินออกไปมองมันใกล้ๆ 

'เจ็บมากมั้ย'

ผมเอามือลูบที่หัวมันเบาๆ แล้วผมก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาพันที่แผลของมัน แล้วช้อนตัวมันขึ้นมา

'นี่ คุณลูกค้าคนนี้พักห้องไหนเหรอ'

ผมถามพนังงานต้อนรับที่เดินผ่านไป

'เออ คุณกันเหรอค่ะ...ข้างห้องคุณออฟค่ะ'

'โอเค แล้วก็อย่าบอกใครนะว่าฉันเป็นคนพามันไปห้อง ห้ามบอกใคร เข้าใจมั้ย'

'ค่ะๆ'

แล้วผมก็อุ้มมันไปที่ห้องทันที ก่อนจะวางมันลงเบาๆ แล้วไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทำแผลให้มัน 

'ทำไมกูต้องเป็นห่วงมึงด้วย'

พอผมทำแผลเสร็จ ผมก็ห่มผ้าให้มันก่อนจะออกจากห้องไปทันที ที่ผมทำไป ก็เพราะ...เพราะเป็นลูกค้าไง จะปล่อยไว้ข้างหาดได้ยังไง ใช่มั้ย...ผมได้แต่หลอกตัวเองว่าใช่ มันคือเหตุผลนั้นแหละ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วใช่มั้ย...ผมรีบกลับไปนอนที่ห้อทันที นี้เป็นคืนแรกที่ผมหลับแบบไม่ฝันร้าย

เช้าวันต่อมา ผมตั้งใจจะไปที่เกาะ ผมยังไม่อยากเจอหน้ามันตอนนี้ ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรกันแน่ ตอนที่ไม่มีมัน ผมก็อยากเจอ แต่พอมันมาอยู่ตรงหน้าผมก็อยากหนีไปไกลๆ ใจนึงผมกลัวเจ็บอีก อีกใจผมก็อยากรักมันอีก...ผมแม่งโคตรบ้าเลย ผมจะเป็นบ้า ผมต้องไปที่เกาะ ผมจะได้สงบสติอารมณ์กับธรรมชาติ หลัวว่าผมจะได้คำตอบของหัวใจตัวเองสักที ก่อนจะไปผมไม่ลืมบอกให้แม่บ้านโกหกไอ่กัน ถึงผมจะไม่ชอบคนโกหก แต่ผมก็ไม่อยากให้มันรู้ว่าผมเป็นคนช่วยมัน

ตอนนี้ผมกำลังเตรียมเรืออยู่ ผมก็ได้ยินเสียงคนตัวเล็กใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

'ป่าปี๊ ป่าปี๊ รอกันด้วย'

'มาอีกทำไม'

นั้นไงครับ ปากผมมันร้าย ปากผมมันไว

'กันจะมาอธิบาย กันขอโทษที่ไม่ได้บอกพี่ว่ากันเป็นใคร กันผิดเอง เรากลับมาเริ่มกันใหม่นะ กันจะไม่โกหกพี่อีก กันรักพี่นะ กันคิดถึงพี่ กัน....'

'เราห่างกันไปแล้วไง มึงจะเอาอะไรอีก จะกลับมาทำไม'

ปากผมโคตรไม่ตรงกับใจเลยตอนนี้...มันคงเจ็บน่าดู ตามันแดงๆ

'ป่าปี๊'

'กลับไปในโลกของมึงเหอะ'

ผมไม่ได้อยากไล่มันนะ แต่ผมเผลอพูดออกไปแล้ว แล้วผมก็ขึ้นมาบนเรือทันที มึงอย่าไปจริงๆเลยนะ รอกูที่นี้แหละ ขอเวลากูคิดหน่อย ว่าใจของกูมันต้องการอะไรอยู่

'พี่จะไปไหน กันจะไปด้วย'

'ไม่ต้องตามมา กูอยากอยู่คนเดียว'

'ป่าปี๊'

แล้วผมก็ออกเรือทันที เห้อออออ....ผมหันไปมองที่กระจกเห็นไอ่ตัวเล็กว่ายน้ำมา มันบ้าป่าวว่ะ แดดก็ร้อน มันคิดอะไรของมัน ผมรีบวนเรือกลับไปหามันทันที

'ตามกูมาทำไม กลับฝั่งไป'

'พี่เป็นห่วงกันหรอ'

'ป่าว'

ผมไม่ได้ห่วง ไม่ห่วง ไม่ห่วงเลย ผมรีบออกเรือไปทันที แต่สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหว ถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมา ผมจะทำยังไง...ผมรีบวนเรือกลับไปทันที แต่ไอ่กันมันหายไปแล้ว

'ไอ่กัน ไอ่กัน'

ผมมองไปทั่ว แต่ไอ่กันมันก็ไม่อยู่แล้ว มันจะไปไหนได้ว่ะ แถวนี้ก็โคตรไกลจากฝั่งเลย หรือมันจะจมน้ำ วินาทีนั้นผมรู็อย่างเดียวว่าไอ่กันจะเป็นอะไรไม่ได้ ผมกระโดดลงไปในน้ำทันที ผมดำน้ำลงไปหาไอ่ตัวเล็ก ผมเห็นมันกำลังจะจมน้ำ ผมรีบว่ายไปคว้าตัวมันขึ้นมา แล้วพาขึ้นไปบนเรือทันที

'กัน กัน กัน'

ไอ่กันลืมตามามองผมแปปนึงก่อนจะหมดสติไป 

'ตัวเล็ก'

ผมดึงมันขึ้นมากอดทันที น้ำตาผมไหลออกมา ผมรู้แล้วว่ามันมีค่าแค่ไหน วินาทีที่ผมกำลังจะเสียมันไป ใจผมแทบขาด ผมรีบเอาผ้ามาห่มมันไว้ ก่อนจะตรงเข้าฝั่งทันที ผมรู้แล้วว่ามันรักผมจริงๆ พอผมมาถึงที่ฝั่งผมก็รีบอุ้มมันเข้าไปที่ห้อง ก่อนจะเปลี่ยนชุดและเช็ดตัวให้มัน 

'ตื่นมาเร็วๆนะ'

ผมก้มลงไปจุ้บที่หน้าผากมัน ก่อนจะเข้าครัวไปทำข้าวต้มร้อนๆมาไว้ให้มัน มันคงหิวน่าดู เมื่อเช้าคงไม่ได้กินอะไร พอผมทำเสร็จผมก็เอาไปไว้ที่ข้างเตียงของมัน ก่อนจะเดินออกไปนั่งเล่นที่สระว่ายน้ำ

ผมรู้ใจตัวเองแล้วละ แต่ขอผมดัดนิสัยมันสักหน่อย ดูดิ จะทนคนปากร้ายอย่างผมได้มั้ย จะยังรักผมอยู่มั้ย ผมนั่งไปสักพักผมก็ได้ยินเสียงมันอีกแล้ว

'ป่าปี๊'

'ออกมาทำไม'

แดดก็แรง แทนที่จะอยู่ในห้อง ไม่เป็ฯห่วงตัวเองเลยใช่มั้ย

'จะมาขอบคุณ ขอบคุณที่ช่วยกันนะ'

'ต่อให้ไม่ใช่มึง กูก็ต้องช่วย จะเป็นหมา จะเป็นเหี้ยไรกูก็ช่วย'

นั้นไง ปากหมาผมมันทำงานอีกแล้ว ผมเกลียดตัวเองจังที่พูดหมาๆกับมันไปแบบนั้น มันจะรู้มั้ยว่าผมโคตรเป็นห่วงมันเลย แต่ผมขอดัดนิสัยมันหน่อยเถอะ

'กันเชื่อก็ได้'

มันตอบแบบไม่เชื่อผม แถมยังยิ้มน่ารักๆมาให้อีก แล้วผมจะดัดนิสัยมันได้นานสักเท่าไรเนี่ย

'ยิ้มทำไม'

'ก็มีความสุขไง'

'เรื่องของมึง'

ผมกลัวจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ผมรีบเดินออกมาทันที ใจเย็นๆไว้ไอ่ออฟ เย็นเข้าไว้ สั่งสอนไอ่ตัวเล็กมันสักหน่อย วันหลังจะได้ไม่ต้องมาโกหกผมอีก

'ปี๊'

'อะไร'

มันวิ่งเข้ามากอดผม

'กันรักพี่นะ'

เออ กูก็โคตรรักมึงเลยไอ่ตัวแสบ รักจนจะเป็นบ้า....


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

คือคนพี่ฝังใจกับเรื่องความรักมานานเลยกลัวจะเจ็บอีก แต่อีกใจมันก็บอกว่ารักน้อง นางสับสนในตัวเอง นางไม่รู้ว่าจริงๆต้องการอะไร จนนางเห็นคนน้องจมน้ำ นางเลยรู้ดีว่านางควรวางทิฐิลง ตอนนี้นางยอมรับแล้วว่านางขาดน้องไม่ได้ แต่นางก็อยากดัดนิสัยน้องที่มาโกหกนาง หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนางนะ พี่มันไบโพลาร์ แถมยังปากหมา พูดไม่คิด ปากไว ทำน้องเสียใจ แต่นางก็เสียใจไม่แพ้กันนะ ไม่รู้เขียนออกมางงมั้ย ถ้าผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว