MeiLinn

ขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุนนะคะ :)

Chapter 4 | เจ้านายจำเป็น

ชื่อตอน : Chapter 4 | เจ้านายจำเป็น

คำค้น : #มาเฟีย #รักวัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 477

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2560 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 | เจ้านายจำเป็น
แบบอักษร

โอ้ยย ทำไมมันเมื่อยตัวขนาดนี้เนี่ยยย ออทั่มบิดขี้เกียจ ตาพอลืมตาขึ้นสิ่งเธอเห็นคือ เคนจิ เขานอนหลับใหลอยู่ข้างๆเธอ

  “ เห้ย โอ้ยยทำไมฉันเป็นแบบนี้เนี่ย” เธอรีบลุกขึ้นสำรวจร่างกาย ถึงแม้จะรู้ในใจว่าเธอเสียมันให้เขาไปแล้ว ตอนนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวยาวคลุมถึงเข่า แต่ไม่ได้สวมชุดชั้นใน ตอนนี้เธอค่อนข้างสติเตลิดไปไหนต่อไหน

 “ ตื่นแล้วหรอ” เสียงของเคนจิทำให้ออทั่มสะดุ้งเรียกสติกลับมาได้ 

 “ฉันจะกลับบ้าน” ออทั่มตอบแบบหลบตา แล้วรีบเดินออกจากห้องนอนมา  

ขวับ เคนจิคว้ามือออทั่มแต่ด้วยความตกใจ เธอเลยรีบสะบัดออก 

 “ นายจะอะไรกับฉันอีก!”ออทั่มตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด 

 “ฉันไปส่ง เธอจะไปในสภาพนี้นะหรอ” เคนจิไล่สายตามองออทั่มตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาคิดว่าถ้าเธอไปสภาพนี้คงจะไม่ถึงบ้านแน่นอน ว่าจบเขาก็เดินจูงมือเธอออกไป  เคนจิมาส่งออทั่มเสร็จก็กลับไป ตอนนี้เธอกำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงด้วยความกระวนกระวายใจ หงุดหงิดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะจะไปโทษเขาก็ไม่ได้ก็เธอเผลอไผลไปกับเขานี่ 

“ไม่น่าไปหลงหน้าหล่อๆของนายนั่นเล้ยย ฉันจะบ้า!!!”  ออทั่มรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาหาน้าที่โรงพยาบาล ระหว่างทางเธอก็เอาแต่คิดเรื่องนั้น แต่คิดไปคิดมา ก็ช่างเทอะ ต่อจากนี้ก็คงไม่เจอกันแล้วแหละ หมอนั่นเป็นพวกวันไนท์แสตนนี่ 

โรงพยาบาล 

 “คุณน้า ขอโทษนะคะที่มาช้า พอดีมีธุระนิดหน่อย” เธอยิ้มแย้มให้คุณน้าของเธอ 

“ไม่เป็นไรเลยจ่ะ หนูก็ต้องมีงานเหมือนกัน อีกอย่างน้าอยู่โรงพยาบาลมาเป็นเดือนแล้วซี้กับคนที่นี่ไปหมดแล้ว555555” คุณน้าตอบมาอย่างขำขัน แต่เธอรู้ว่ามันไม่น่าตลกเลยสักนิด ใครจะอยากมาอยู่แต่ในโรงพยาบาล 

“คุณเป็นญาติของคุณรุจีวรรณ์ใช่ไหมคะ” คุณพยาบาลเดินเข้ามาถาม

 “ใช่ค่ะ ฉันเป็นหลาน”

  “คุณหมอขอเชิญคุยเรื่องผ่าตัด แล้วก็นัดวันผ่าตัดของคุณรุจีวรรณ์ค่ะ” ออทั่มอึ้งไปนิดหน่อย เพราะถ้าจะผ่าตัดต้องมีเงินเป็นแสนๆซึ่งเธอไม่มี 

 “แต่ผ่าตัดมันต้องใช้เงินเยอะไม่ใช่หรอ” น้าถามออทั่มด้วยความกังวลใจ

 “ไม่ต้องห่วงนะคะคุณน้า ปัญหาแค่นี้เดี๋ยวออจัดการเอง” เธอยิ้มให้น้าแล้วเดินตามพยาบาลไป คุณหมออธิบายวิธีนู้นนี่นั่นให้เธอ  

“ก็ประมานนั้นแหละครับ ถ้าสะดวกหมอจะนัดวันผ่าตัดเลยนะครับ”

 “เอ่อ ค่าใช้จ่ายละคะหมอ” หมอทำหน้างงนิดหน่อย นั่นทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย 

“คุณจ่ายไปแล้วนะครับ”

 “หา! ว่ายังไงนะคะ” ออทั่มตกใจมากเพราะเธอยังไม่ได้จ่ายอะไรเลย แล้วเงินตั้งมากมายนั่นใครจ่ายให้เธอกัน? เท็น?  

“ใครเป็นคนจ่ายคะหมอ”  คุณหมอยื่นใบเสร็จจ่ายเงินให้เธอดู ผู้เซ็นต์เช็คลงชื่อว่า ภควัต พัฒนกิจกำจร ......ไม่ใช่เท็นหนิ ใครกัน? 

“ พอจะมีเบอร์ติดต่อเขาไหมคะ”  

“อ่าว นี่คุณไม่รู้จักเขาหรอครับ ไม่ทราบสิครับ” ออทั่มเดินออกจากห้องมาด้วยความงง ใครกัน? แล้วทำไมถึงมาจ่ายให้ละ?  

กริ้งงงงงงง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอโชว์เบอร์ที่คุ้นเคย เท็นเท็น 

“ว่าไงเท็น”  

“ออทั่มมมม ฉันคิดถึงเธอแทบแย่แหนะ” เสียงเท็นดูสดชื่นขึ้นเวลาได้ยินเสียงออทั่ม 

“5555 แล้วนายกลับมาไทยแล้วหรอ” 

“ฉันต้องเลื่อนกลับไทยเป็นเดือนหน้า ก็เลยโทรมาหาเธอก่อน ฉันอยากกลับจะแย่แล้ว”

 “ตั้งใจทำงานที่พ่อนายสั่งเทอะ ว่าแต่นายสบายดีนะ?” 

“ไม่เลยสักนิด ฉันคิดถึงเธอจะบ้า แล้วเธอละสบายดีไหม” 

“อื้ม เอ้อเท็น นายรู้จักคนที่นามสกุล พัฒนกิจกำจร ไหม?” เท็นเป็นคนกว้างขวาง เขาน่าจะรู้บ้างแหละ 

“รู้ เธอถามทำไม” เสียงของเท็นดูกังวล 

“ฉันก็แค่ถามไปเรื่อย พอดีได้ยินในโทรทัศน์แล้วรู้สึกคุ้นๆนะ”  

“นามสกุลเคนจิมันหนะ ภควัต พัฒนกิจกำจร” คำตอบของเคนทำให้ออทั่มอึ้งไป 

“เท็น แค่นี้ก่อนนะ ฉันมีธุระ”  หมอนั่นจะเล่นอะไรกับฉันอีก!!! ออทั่มรีบไปที่คอนโดเคนจิเพื่อไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง 

อ๊อดๆ 

“เคนจิ เปิดประตู ฉันมีเรื่องจะเคลียกับนาย”  เคนจิเปิดประตูให้ออทั่มแล้วเดินหันหลังเข้าห้องไป ออทั่มเดินเข้าไป เขาเปลือยท่อนบนและใส่กางเกงบอกเซอร์ตัวเดียว  

“นายทำแบบนี้ทำไม มาจ่ายเงินให้ฉันทำไม นายต้องการอะไร!” ออทั่มถามด้วยความโมโห 

“จะตอบคำถามไหนก่อนดีละ” เคนจิหยักคิ้วขมวดใส่ออทั่ม 

 “นายอย่ามากวนประสาทฉันนะ!” 

“ฉันต้องการให้เธอมาทำงานกับฉัน เพื่อแลกกับเงินสองแสนนั่น” เคนจิรินไวน์ใส่แก้ว 

“ นายก็ควรถามฉันก่อนสิ ทำแบบนี้มันมัดมือชกกันหนิ อีกอย่างฉันจะไม่ทำงานกับนายเด็ดขาด!” ออทั่มกำลังจะเดินออกไป แต่ทว่า

“ เธอไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ” คำพูดของเคนจิทำให้เธอต้องชะงักเท้าแล้วหันมาจ้องตาเขม่งใส่เขา 

“ฉันจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้น้าเธอ น้าเธอได้ผ่าตัด หายป่วย เธอก็แค่มาทำงานให้ฉันเพื่อใช้หนี้ ก็ดิลๆกันนี่ เธอก็อยากให้น้าเธอหายไม่ใช่หรอ รอเธอหาเงินครบเองคงชาติหน้า” ออทั่มคิดกับพูดของเคนจิ ที่เขาพูดก็ถูกทุกอย่าง เธอต้องเสียสละกับคนที่มีพระคุณกับเธอ 

 “ ก็ได้ แล้วนายจะให้ฉันทำงานอะไร”  

“เป็นคนดูแลฉัน” 

“ หะ!! นายจะบ้าหรอ นายอายุสามขวบรึไงถึงต้องมีคนมาดูแล” 

 “ตามนั้น” เคนจิยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม 

“ ก็ได้ ฉันจะทำงานให้นาย” ออทั่มพูดด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด 

เคนจิเดินเข้ามาหาออทั่ม โน้มหน้าลงมาใกล้หน้าเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“ดี อย่างแรกเลยเธอต้องย้ายมาอยู่กับฉันที่นี่” 

#ช่วงนี้ไรท์เรียนหนัก ขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า TT 

#ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น