มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 พักรบ # 3

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 พักรบ # 3

คำค้น : นักรบ , นาวิกโยธิน , สาวประเภทสอง , เสาเรือนโยก , ปากมอม , ห่าม , เถื่อน , รักชาติ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2560 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 พักรบ # 3
แบบอักษร

       “ได้ค่ะ แต่ขอบอกว่าคิตตี้ไม่เต้นคนเดียว คุณพี่ต้องเต้นกับคิตตี้ด้วย ฮิ ฮิ”

       คราวนี้คนที่นึกจะเกี้ยวพาราสีชาครียาเป็นอันหุบปาก เพราะอายหากจะเต้นท่าไก่ย่างให้ใครดู

       “ไหน...ใครอยากเห็นคิตตี้เต้นไก่ย่างบ้าง”

       ลูกทัวร์บนรถบัสยกมือขึ้นทันควัน มติดูเหมือนจะเป็นเอกฉันท์ ชาครียาจึงเปิดยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงซี่สวย

       “ถ้าอยากเห็น คืนนี้เราจะมีการจัดรอบกองไฟกันที่ชายหาด พวกพี่ๆ จะต้องดันพี่ผู้ชายมาเต้นไก่ย่างกับคิตตี้ให้ได้ ขอบอกว่างานนี้คิตตี้จะเต้นแบบสุดสวิงริงโก้อีโต้บั้ม ฮิ ฮิ”

       เสียงเฮลั่น คนที่ตอบถูกหน้าซีดเพราะยังไงงานนี้ต้องโดนเต้นท่าไก่ย่างแน่อย่างไม่ต้องสงสัย คนที่นั่งในช่วงท้ายของรถเฮฮาเป็นเชิงบอกว่า ‘ผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้’ แล้วผู้ชายทั้งแท่งจะน้อยหน้าไกด์สาวได้อย่างไร

       “เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ฟังคิตตี้ก่อนนะคะ หลังจากได้พักผ่อนตามอัธยาศัยในเวลาที่กำหนด ทุกคนอย่าขึ้นรถผิดคันนะคะ รถทั้งหมดมี 8 คัน ของเราอยู่บัสที่ 4 จำไว้นะคะว่าบัส 4 แล้วเจอกับคิตตี้อีกครั้งหลังจากรถเคลื่อนขบวนค่ะ”

       ชาครียา เอกบวรเลิศ หรือที่ทุกคนเรียกว่าคิตตี้ พาร่างอรชรอ้อนแอ้นเดินลงไปชั้นล่างของรถบัสซึ่งแบ่งเป็นสัดส่วนระหว่างห้องคนขับและห้องโดยสาร เธอเดินไปหน้ารถแล้วส่งยิ้มให้เอก ก่อนจะปรายตามองโชเฟอร์ซึ่งขับรถนิ่มอย่างน่าเชยชม

       โครงหน้าด้านข้างของโชเฟอร์หนุ่มดูคมคายเสียจนชาครียาแทบจะถอนสายตาไม่ขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีแว่นกันแดดที่เข้ากับรูปหน้าได้อย่างเหมาะเจาะและมีหมวกสวมอยู่บนศีรษะ ผู้ชายคนนี้ก็ดูน่ามองเท่าทวีคูณ ก่อนขึ้นรถเธอไม่เห็นเขาเลยไม่รู้ว่าวันนี้มีโชเฟอร์คนใหม่มาแทนคนเก่า

       “พี่เอกคะ วันนี้เราได้โชเฟอร์คนใหม่รึเนี่ย คิตตี้นึกว่าเป็นลุงแดงคนเดิมเสียอีก”

       เธอถามเอกอย่างเป็นกันเอง ในขณะนั้นนักรบจึงปรายตามามองซีกหน้าด้านข้างของไกด์สาว แล้วสิ่งที่เห็นเมื่อลอบกวาดสายตาไปทั่วร่างระหงอย่างรวดเร็ว ก็ทำให้นาวาโทหนุ่มอย่างนักรบเกือบสะอึก เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น แต่เมื่อเปรียบเทียบผู้หญิงร่วมร้อยที่ผ่านเข้ามาในชีวิตกับเธอคนนี้ ดูทีรึแม่คนนี้จะได้คะแนนติดลบในเรื่องของรูปร่าง เขานึกว่าหล่อนจะสวยหยาดฟ้ามาดินเหมาะกับน้ำเสียงใสแจ๋วนั่นซะอีก แต่ทีเห็นแม้จะเป็นแค่ลำตัวด้านข้าง เขายังนึกแปลกในว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือกระไร

       “ลุงแดงท้องเสีย ก็เลยมาขับรถให้ไม่ได้ วันนี้คิตเลยได้นั่งรถที่ขับนุ่มกว่าฝีมือลุงแดง ไม่ดีหรอกหรือ”

       “ว้าย! บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้เรียกคิตตี้ ไม่ใช่คิตเฉยๆ น่าเกลียดจริงๆ เลยพี่เอก”

       เสียงหวานที่เดี๋ยวต่ำเดี๋ยวสูงทำให้เปอร์เซ็นแห่งความสงสัยของนักรบนั้นเกือบเต็มร้อย ไม่ผิดแน่ แม่คนนี้ เอ๊ย! ยัยคนนี้ เอ๊ย! จะเรียกว่ายังไงดีวะ อ้อ...แม่กระเทยคนนี้ต้องเป็นสาวประเภทสองชัวร์!!!

       “พี่ก็เรียกตามแม่เธอไง วันนั้นได้ยินแม่เธอเรียกแบบนี้ พี่ก็เรียกตาม นี่...ชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้น่ะมันดีอยู่แล้วนะ คิตอย่างโน้น คิตอย่างนี้ ดีกว่าคิตตี้เป็นไหนๆ”

       “อ๊าย!!! ฉันไม่พูดกับพี่เอกแล้ว งอน!” ว่าแล้วแม่ไกด์สาวก็พาร่างบางระหงหันหลังเดินไปในส่วนของห้องโดยสารชั้นล่าง

       นักรบผินหน้ามองตามแค่เพียงเล็กน้อย เพราะใจนั้นฟันธงว่าเธอเป็นสาวประเภทสอง ก็มีอกไข่ดาวขนาดนั้น มองยังไง๊ยังไงก็ทำมา แถมยังโครงหน้าเรียวแล้วมีจมูกโด่งก็ดูจะเป็นดวงหน้าผู้ชายมากกว่าผู้หญิง น่าเสียดายที่เขาเห็นดวงตาเจ้าหล่อนไม่ถนัด ไม่งั้นคง...ขนลุกซู่ ที่ดันไปคิดวาดหวังว่าหากได้ใกล้ชิดเจ้าของเสียงหวานๆ ที่เจื้อยแจ้วอย่างสนุกสนานบนชั้น 2 เมื่อไหร่ คงมีความสุขดีพิลึก

       อูย...ขนลุก

       รถบัสคันที่ 4 ถูกบังคับให้เคลื่อนตัวเข้าไปจอดเรียงแถวที่ลานจอดรถ สถานที่ท่องเที่ยวอันลือชื่อแต่น่าเบื่อไม่น้อยสำหรับนักรบ เพราะเขาอยู่กับชายฝั่งและท้องทะเลมานานหลายปี แต่ต้องยอมรับอยู่ว่าทะเลที่ไหนก็ไม่สวยงามเท่าทะเลบ้านเรา

       หลังจากที่ลูกทัวร์เข้าไปรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อย โชเฟอร์จำเป็นอย่างนักรบก็แยกตัวออกไปหาอะไรทานตามลำพัง ที่จริงอาหารเตรียมไว้พร้อมสำหรับเลี้ยงทุกชีวิตที่ร่วมเดินทางในครั้งนี้ แต่ชายหนุ่มเลือกจะปลีกตัวไปคนเดียวเงียบๆ

       เมื่อลูกทัวร์ที่นั่งอยู่บนบัส 4 ทานเสร็จ ชาครียาก็เริ่มกระบวนการย่อยอาหาร เธอทั้งร้องและเต้นไม่ต่างจากสาวประเภทสองในสายตาของนักรบซึ่งจับจ้องมองอยู่ห่างๆ ทั้งท่าทางยั่วเย้าส่ายสะบัดดูยังไงเขาก็ว่าเธอต้องเป็นกระเทย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาไม่อาจถอนสายตาไปจากเธอได้ นั่นก็คือดวงตากลมทั้งคู่ ที่ประดับด้วยขนตายาวงอนเช้ง กลีบปากอิ่มย้อยลงมามีสีระเรื่อ มันทำให้อยากรู้รสชาติว่าจะเป็นเช่นไร

       ‘ไอ้บ้าเอ้ย!! มึงจะใส่ใจสาวเทียมให้มันได้อะไรขึ้นมาวะ ปากอิ่มๆ นั่นก็คงถูกฉีด ขนตานั่นก็แค่ติดขนตาปลอม เดี๋ยวนี้ชายไม่แท้เลียนแบบผู้หญิงได้ง่ายจะตาย’

       นักรบกร่นด่าความรู้สึกหวั่นไหว แค่ได้เห็นดวงตาและริมฝีปากของไกด์ที่เขาเข้าใจว่าเป็นสาวประเภทสอง น่าแปลกที่ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นกับเขา หรือว่า...เขาจะเป็นพวกรักร่วมเพศแล้วกระมังถึงได้มองเห็นดอกไม้เทียมสวยเท่าดอกไม้สด

       ‘เว้ย!!! ไม่ใช่เด็ดขาด’

       ชายหนุ่มยืนมองเธอเต้นแร้งเต้นกาอย่างสนุกสนานโดยไม่คิดจะสงวนท่าทีอยู่ชั่วครู่ แล้วพาตัวหายไปจากหลังต้นสนต้นนั้น

       เมื่อออกเดินทางกันต่อเพื่อจะไปยังโรงแรมที่พักระดับ 4 ดาว นักรบก็เข้าประจำที่คนขับ แล้วเคลื่อนรถไปตามขบวน ไม่กี่นาทีก็มาถึงโรงแรมที่พัก ลูกทัวร์ต่างหยิบสัมภาระข้าวของลงจากรถนำไปวางไว้ยังจุดที่ติดป้ายว่าเป็นที่วางสัมภาระของรถบัสคันไหน หลังจากนั้นก็เข้าห้องประชุมจัดเลี้ยงซึ่งทางโรงแรมเตรียมสถานที่ไว้เพียงพอกับลูกทัวร์ทั้ง 400 คน

       เวลานั้นเองที่โชเฟอร์ทุกคนได้พักผ่อน นักรบเองพอทราบว่าจะได้พักที่ไหนอย่างไรเขาก็ขอกุญแจห้องจากประชาสัมพันธ์

       “ต้องรอให้คณะลูกทัวร์ออกจากห้องประชุมก่อนนะคะ เราถึงจะแจกกุญแจห้อง” ประชาสัมพันธ์สาวบอกเขาเช่นนั้น

       “ทำไมหรือครับ ผมเป็นโชเฟอร์ ตอนนี้ก็เสร็จงานของผมแล้วนี่นา ทำไมผมถึงยังไม่ได้เข้าห้องพักอีก”

       “มันเป็นกฎของทางคณะทัวร์ค่ะ เมื่อก่อนจะแจกกุญแจให้ตั้งแต่ได้เข้าโรงแรม แต่พอถึงเวลากินเลี้ยงก็มีคนบางส่วนหายตัวขึ้นไปนอนก่อน”

       “อ้อ...การแก้ปัญหาก็เลยเป็นแบบนี้สินะ สรุปว่าผมต้องรอให้ลูกทัวร์ 400 คน ออกมาจากห้องประชุมนั่น ซึ่งน่าจะใช้เวลาอีก 3 ชั่วโมง ถ้างั้นผมขอไม่ใช้สิทธิ์โชเฟอร์ที่มากับคณะทัวร์แล้วกัน เปิดห้องใหม่ให้ผม 1 ห้องนะ”

       “เอ๊ะ! ห้องที่นี่ คืนละ 1,800 บาท เป็นห้องที่ถูกที่สุดนะคะ”

       “ไม่ต้องกลัวว่าผมจะจ่ายเองไม่ได้หรอกน่ะ คุณมีหน้าที่บริการก็บริการไปเถอะ เอ้านี่” นักรบส่งเครดิตการ์ดสีทองให้ประชาสัมพันธ์ของโรงแรม “ผมขอห้องที่อยู่ในชั้นเดียวกับไกด์ หวังว่ามันจะยังมีเหลืออยู่บ้าง” บอกความประสงค์แล้วกระตุกมุมปากมอบรอยยิ้มกระชากใจสาวอย่างตั้งใจ

       “ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

       “ขอบคุณครับ” เขาถอดแว่นกันแดดออกแล้วขยิบตาข้างหนึ่งให้สาวๆ ความหล่อล่ำกระชากใจเรียกรอยยิ้มหวานจากสาวๆ ประชาสัมพันธ์ได้ไม่ยาก

       รอสักครู่เดียวกุญแจห้องในชั้นที่ต้องการก็อยู่ในมือ สวัสดิการการเข้าพักของไกด์ก็เหมือนสวัสดิการของพนักงาน บริษัทไม่มีทางจะให้พักห้องละคนอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องไม่ต่ำกว่า 3 คน เป็นการประหยัดงบประมาณไปในตัว เพราะห้องพักของโรงแรมระดับนี้มีราคาสูงพอสมควร

       “อ้าว...มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ”

       ชายหนุ่มเกือบสะดุ้งไม่ใช่เพราะเสียงดังอยู่ข้างหลัง แต่เพราะเป็นเสียงหวานที่หลอกหลอนเขาอยู่ในหัว ยัยไกด์กระเทยนั่นจะเรียกทำไมกัน

       นักรบสวมแว่นกันแดดปิดบังดวงตาเช่นเดิม ก่อนจะหันไปมองเห็นเธอเอียงหน้ามองเขาราวจะจับผิด แต่เขากลับยืดอกแกร่งๆ อวดโอ้ว่าเขาเป็นชายแท้ต้องการแต่ผู้หญิง ไม่ใช่ชายก็ได้หญิงก็ดี

       “ผมมาขอกุญแจห้องพัก”

       “ยังไม่ได้เวลารับกุญแจเลยนะคะ ต้องรอให้ลูกทัวร์ออกจากห้องประชุมก่อนนะ” ชาครียาอธิบาย

       “แต่ผมเหนื่อย อยากพัก”

       “ถ้าคุณเอาไปตอนนี้ วินัยที่วางไว้ก็เสียหมดน่ะสิ ทำไมคุณไม่ออกไปเดินเล่นหรือนอนรออยู่ในรถก่อนล่ะ”

       “ในรถที่ดับเครื่องน่ะร้อนจะตายชัก ใครจะไปนอนรออยู่ไหว จะติดเครื่องนอนรอจนกว่าจะได้เวลา ก็ก่อให้เกิดมลภาวะเป็นพิษเอาเปล่าๆ คุณนี่ไม่รักโลกเอาซะเลยนะ”

       ชาครียาเริ่มฉุนกึก เธอก็พูดอธิบายดีๆ แล้วทำไมเขาไม่ยอมฟังกันบ้าง รอนิดรอหน่อยทำเป็นไม่ไหว อีตานี่นิสัยยอดแย่จริงๆ เลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}