by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

40/ อย่าน่ารักถ้าไม่อยากเจ็บตูด 120% (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 40/ อย่าน่ารักถ้าไม่อยากเจ็บตูด 120% (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่40

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 67.8k

ความคิดเห็น : 292

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
40/ อย่าน่ารักถ้าไม่อยากเจ็บตูด 120% (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรด 

"เมื่อคืนกลับมากี่โมงวะไอ้เสือ แล้วเป็นอะไรทำหน้ายังกับจะงับหัวพ่อเนี่ย" ผมเหลือบตามองคุณอรรคที่เวลาก็ปาเข้าไปบ่ายแก่ๆแล้วคุณเขาเพิ่งจะอ้าปากหาวเดินแคะขี้ตามาจากชั้นบนแถมยังใส่เสื้อกล้ามมองปราดเดียวก็เห็นรอยเป็นจ้ำๆเถอะ อะไรวะอายุปูนนี้แล้วยังจะทิ้งรอยไว้อีกเหรอโคตรจะร้อนแรงเลยว่ะลุง 

"ถามไม่ตอบขี้เก๊กรึไงมิน่าล่ะลูกหลงถึงไม่ชอบขี้หน้า นั่นๆพูดถึงลูกหลงนิดหน่อยทำเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวดอีก ไปเอาน้ำมะนาวมาให้พ่ออรรคคนดีคนนี้ซักแก้วซิไอ้ลูกชายทำหน้าที่ลูกที่ดีหน่อยพ่อโคตรแฮงค์เลยว่ะลูก"  

"เดินไปทำเองดิผมไม่ว่าง งั้นก็ไปบอกใครก็ได้ในครัวน่ะ" โว๊ะ! ทำไมไม่รับสักทีวะหลงรักไม่ใช่ว่าเอาเรื่องไอ้สัสพีไปคิดเองเออเองอยู่ล่ะ ผมเมินหน้าหนีสายตาออดอ้อนของคุณอรรค แล้วก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์หาคนที่โทรไปตั้งแต่เมื่อวานเย็นเมื่อคืนจนถึงตอนนี้น้องก็ยังไม่ยอมรับโทรศัพท์สักทีป่านนี้หลงรักเข้าใจผิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย หรือจะเป็นเวรกรรมที่ผมเคยทำกับไอ้พีก่อนหน้านี้วะ? ถ้าเป็นเวรกรรมตอนนี้ผมก็รู้ซึ้งแล้วล่ะว่าความทรมานจากการเฝ้ารอเพียงเขารับโทรศัพท์แค่สักครั้งมันร้อนรนและทุรนทุรายขนาดไหน 

ตุบ! "ลูกชายครับนะๆไปทำน้ำมะนาวให้พ่อบังเกิดเกล้าซักแก้วสิ พ่อไม่ไหวแล้วจริงๆ" ขณะที่กำลังดราม่าในใจอยู่คนเดียวเงียบๆคุณอรรคก็ล้มตัวนอนเอาหัวหนุนตักออดอ้อนผมโดยเมินเฉยต่อสีหน้าดุๆที่ผมส่งไปให้เหมือนกัน 

"คุณก็เดินไปบอกให้ป้าแมวทำให้สิครับป้าเขากำลังทำอาหารเย็นอยู่น่ะ บ้านช่องก็ไม่ได้ใหญ่โตปานราชวังที่ต้องเดินจนหอบขึ้นนะจะขี้เกียจอะไรกันนักหนา นี่ไม่ต้องมาถามผมหรอกว่ากลับกี่ทุ่มถามตัวเองเถอะว่ากลับมาตีอะไรแล้วกลับถึงบ้านได้ยังไงหรือแฟนมาส่งล่ะ วันหลังน่ะพาแฟนมาให้ลูกรู้จักด้วยนะหัดเข้าตามตรอกออกตามประตูบ้างไม่ใช่หลบๆซ่อนๆแอบกินกันแบบนี้เกรงใจลูกบ้างสิ แล้วคุณเองก็หัดรักนวลสงวนตัวหน่อยไม่ใช่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้เขาเสียบเอาๆ อย่าให้ผมแฉเลยว่าใจแตกให้เขาเสียบมาตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะเท่าที่รู้ตั้งแต่ปีหนึ่งผมก็เห็นคุณเดินตูดบิดแล้วเหอะ ลงไปเลยมันหนัก!" คือสารภาพตามตรงเลยครับว่ากำลังหงุดหงิดที่หลงรักไม่รับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อวานเย็น พอมีที่ให้ลงผมก็จัดหนักจัดเต็มสิ 

"ไอ้โปรดกูเป็นพ่อมึงนะ! จะบ่นอะไรกันนักกันหนาวะเนี่ย" 

"ก็เป็นพ่อไงถึงบ่นถ้าไม่ใช่พ่อผมจะสนใจเหรอ แล้วเนี่ยๆไปให้เขาทำรอยทำไมแก่แล้วนะจะมาทิ้งรอยไว้ทำไมเยอะแยะหวงอะไรกันนักกันหนาเหนียงยานแบบนี้ไม่มีใครเขาแย่งหรอก" 

ผัวะ! "โอ๊ะ!" พูดจบปุ๊บผมก็ยกหัวคุณอรรคออกจากตักแล้วตั้งท่าเดินหนีปั๊บใครจะอยู่รอให้ถูกทำร้ายร่างกายกันล่ะ แต่เสือก็ย่อมเป็นเสือวันยังค่ำเมื่อคุณอรรคคว้าหมอนอิงมาฟาดหลังผมเต็มๆจนจุก จิ๊! เห็นแก่ๆแถมโดนเสียบมาหนักอย่างนี้ทำไมยังมีแรงคูโบต้าอยู่วะเนี่ย 

"หนูเจ็บนะเว้ยพ่อ!" 

"เออ! กูฟาดให้เจ็บไม่ได้ฟาดให้จั๊กจี้ไอ้ลูกเวร มึงรีบไสหัวกลับแพร่ไปเลยนะมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยไป๊!" สาบานว่าไม่ตั้งใจหลุดคำว่าหนูออกมาจริงๆแต่มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติล้วนๆ ผมรีบสาวเท้าเดินไปบอกป้าแมวที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวให้ทำน้ำมะนาวเหยาะน้ำผึ้งไปให้คุณอรรคเขาหน่อย เห็นแผดพลังเสียงจนลั่นบ้านแบบนั้นแล้วน่าสงสารน่ะเดี๋ยวความดันขึ้นผมจะโดนลูกซองแฟนคุณอรรคเขาส่องหัวอีก 

สั่งน้ำมะนาวให้คุณอรรคเสร็จก็รีบกลับขึ้นไปบนห้องตัวเองล็อกกลอนประตูทุกชั้นที่มีให้ล็อก ก็บอกแล้วว่าคุณอรรคน่ะรักลูกแบบเว่อร์ๆ รักจนต้องเข้ามาหอมแก้มซ้ายแก้มขวาแถมตบตูดร้องเพลงร็อคเพลงเพื่อชีวิตกล่อมผมทุกครั้งที่กลับมาบ้าน ไม่ว่าจะดึกดื่นค่อนคืนยังไงไม่ว่าผมจะนอนหลับฝันดีไปนานแค่ไหนไม่ว่าผมจะอายุเท่าไหร่และไม่ว่าผมจะใส่กลอนประตูกี่ชั้นคุณอรรคเขาก็จะหาวิธีปีนป่ายเข้ามาจนได้น่ะ 

จนกระทั่งตอนผมเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละถึงได้รีบย้ายไปอยู่คอนโดนานๆถึงจะกลับมานอนบ้านทีเลยไม่ค่อยเดือดร้อนอะไรเท่าไหร่ ที่บอกว่าเดือดร้อนน่ะเดือดร้อนจริงๆครับ ตอนมัธยมปีที่สองผมต้องตกใจกับเสียงเพลงบางระจันแถมลืมตามาก็ยังต้องใจหายวาบกับอุปกรณ์พร้อมรบทั้งดาบซามูไรของสะสมของคุณอรรคทั้งปืนไรเฟิล.300วินแม็กที่ชี้มาประหนึ่งว่าผมเป็นพวกพม่ารามัญ นี่มันคือฝันร้ายที่ติดตามาตลอดจนย้ายไปอยู่คอนโดนั่นแหละถึงจะพอลืมๆไปได้บ้าง หวังว่าคงจะไม่ขึ้นมาป่วนกันอีกนะ 

ตรู๊ดๆๆ ผมกลับมานั่งตั้งหน้าตั้งตากดโทรศัพท์หาหลงรักอีกครั้ง และแล้วก็ได้รู้จักคำว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นเมื่อสุดท้ายน้องก็รับสาย อารมณ์วิตกกังวลมาตั้งแต่เมื่อวานเย็นจนถึงตอนนี้จางหายทันควันเพียงเพราะคำว่าจะไปอาบน้ำสระผม หึหึ ทำไมน่ารักขนาดนี้วะหลงรักและที่ไม่รับโทรศัพท์น่ะกำลังงอนเรื่องไอ้พีจริงๆด้วยสิ กำลังจะอธิบายอยู่แล้วเชียวแต่เสียงทักของไอ้บอสก็ดังลอดออกมา ประโยคที่ว่าหลงรักมีแฟนแล้วเมื่อคืนก็คุยกันทั้งคืนนั่นคืออะไรวะ? ความร้อนใจยิ่งเพิ่มหนักขึ้นเมื่อหลงรักตัดสายแถมปิดเครื่องอีกต่างหาก ใครมันเป็นแฟนที่ไอ้บอสพูดถึงวะ อย่าให้รู้นะว่าใครมันกล้ามาล้วงคองูเห่ากูจะรัดคอแล้วฉกให้ตายเลยไอ้สัส!  


"อ่าวลุงสันต์สวัสดีครับ แหมะ! ผมเพิ่งเทศน์เรื่องที่คุณอรรคใจแตกเมื่อบ่ายไปหยกๆว่าอย่าปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้แฟนจนเกินงามและหัดพาแฟนเข้าตามตรอกออกตามประตูบ้าง คนมีลูกมีเต้านะไม่ใช่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าจะได้พากันแอบๆซ่อนๆอยู่ได้ ลุงมาก็ดีเลยวันหลังอย่าทำรอยคุณอรรคเขาอีกนะงี้ของก็มีตำหนิกันพอดีสิรุ่นนี้ยิ่งรุ่นลายครามมีชิ้นเดียวในโลกด้วย ถ้าผมเห็นรอยอีกครั้งคุณอรรคจะโดนมาตรการเคอร์ฟิวก่อนสี่ทุ่มแน่ๆ คุณอรรคผมเซ็นเอกสารหมดแล้วอยู่ที่ห้องทำงานเลยครับ งั้นผมกลับแพร่แล้วนะคืนนี้ก็ไม่ต้องออกไปให้เขากินอีกล่ะอ้อ! ผมลืมไปว่าเขามากินถึงบ้านแล้วนี่ หึหึ ไปนะเดี๋ยวจะโทรมาขัดจังหวะกินยาด้วยล่ะเป็นห่วงมากรู้ไว้ด้วยสวัสดีครับ" เวลาทุ่มนิดๆของวันที่ได้ยินกับหูว่าหลงรักมีแฟนผมก็ต้องรีบตาลีตาเหลือกกลับแพร่ทันทีทั้งที่งานเอกสารของผับยังรอลายเซ็นอนุมัติจากผมเป็นตั้งๆ และก็ไม่รอฟังคำทักท้วงตัดพ้อต่อว่าต่อขานของคุณอรรคที่โวยวายตามหลังมา ตอนนี้ใครจะสนเรื่องนั้นล่ะไม่มีอะไรสำคัญเท่าถุงขนมสิบกว่าถุงที่กองอยู่เบาะหลังเพื่อเป็นเครื่องบรรณาการให้คนหัวเหม่งอีกแล้ว 

อืม..ทุ่มสิบนาทีงั้นคงถึงแพร่ประมาณเที่ยงคืนสินะ สงสัยคืนนี้คงต้องจอดรถข้างวัดแล้วล่ะมั้ง 

ตรู๊ดๆๆ "มีอะไร กูขับรถอยู่" 

"ท่านโปรดไปทำยังไงให้หมอตุลย์เขาจับได้วะท่าน เนี่ยโทรมาบี้เอากับผมใหญ่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วยแต่พอดียุ่งๆเลยลืมโทรมาถาม ตกลงเรื่องเป็นไงครับท่านแล้วเด็กทรพีกินไก่เป็นอาหารล่ะท่านจัดการเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย" 

"เออกูพลาดเองแต่กูเอาไอ้หมอสัสอยู่น่ะไม่ต้องห่วงใครจะรู้ก็ได้ขออย่าเป็นเมียแก่มึงรู้ก็แล้วกัน ส่วนเรื่องไอ้พีก็จัดการเรียบร้อยแล้วสิวะนี่กูต้องอดทนเท่าที่จะอดทนได้เถอะ ไอ้สัสนึกแล้วอยากกลับไปฆ่าแม่งให้ตายๆไปเลย" นึกถึงไอ้พีที่กะจะวางยาผมเมื่อวานแล้วยิ่งแค้น ถึงจะสมน้ำหน้าจะสะใจกับรายงานที่ไอ้พุโทรมาบอกว่าสุดท้ายแล้วไอ้พีน็อคจนไอ้พุต้องพาไปโรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้นก็เถอะ อย่าฟื้นมาน่ะดีแล้วไอ้พี เพราะกูไม่รับประกันว่าถ้ามึงฟื้นแล้วยังตามมาก่อเรื่องให้กูอีกมึงจะมีโอกาสได้หลับแล้วตื่นอีกไหม 

เรื่องเมื่อวานถูกถ่ายทอดให้น้องรหัสคนโปรดฟังทุกอย่างไม่มีตกหล่นทำให้มันคาอกคาใจจนต้องตามมาตอแยผมได้อีก 

"อ๋อๆแบบนี้นี่เองถือว่าท่านมากับพระพระคุ้มครองจริงๆ ดีแล้วล่ะแบบนี้ไม่ถือว่าท่านเป็นคนทำแต่เด็กมันทำตัวเองเองต่างหาก ยังไงก็ขับรถไปจีบเด็กลาบดีๆนะท่านมีอะไรให้ช่วยก็โทรมาผมเป็นห่วงม๊ากมาก" 

"เออขอบใจ!" ผมอยากเบะปากใส่ผัวเด็กของไอ้โยจริงๆที่พักหลังนี้ทำมาเป็นละมุนละไมจนน่าขนลุก ก็รู้อยู่หรอกว่ามันเป็นห่วงจริงๆแต่ไอ้น้ำเสียงเมื่อกี้มันดูไม่จริงใจเลยสักนิด ดีนะที่ไม่ได้เล่าเรื่องแฟนอะไรสักอย่างของหลงรักให้ผัวเด็กของไอ้โยฟังอีกไม่งั้นมันคงเป่าหูผมตั้งแต่กรุงเทพจนถึงแพร่แน่ๆ เข็มไมล์ความเร็วรถปัดไปจนเกือบสุดเพราะใจที่ไม่นิ่งของผมเองก็ตอนนี้มันโลดแล่นไปจนถึงแพร่แล้วนี่นา ต่อไปนี้เราคงต้องเจอกันบ่อยๆแล้วนะเอ๋อหัวเหม่งของพี่โปรด

ปี๊นๆๆ ปี๊นนนนน เวลาเลยเที่ยงคืนมานิดๆจากที่ตั้งใจว่าจะจอดรถนอนข้างวัดกลับต้องเปลี่ยนแผนอย่างกะทันหันแล้วรีบบึ่งรถมาหาไอ้ตุลย์ที่บ้านทันที แตรมีเท่าไหร่ผมก็ตบไปเท่านั้นจนไฟทั้งบ้านมินบ้านข้างๆเปิดสว่างโร่พร้อมๆกัน พอเห็นไอ้ตุลย์รีบวิ่งมาเปิดประตูรั้วนั่นแหละผมถึงหยุดบีบแตร 

"เป็นอะไรของมึงไอ้โปรดสัส! จะมาแบบปกติเหมือนคนธรรมดาเขาไม่ได้รึไง แล้วนี่ที่กลับมาน่ะจัดการเรื่องทางโน้นเรียบร้อยแล้วเหรอ" ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ไอ้ตุลย์ก็แทบจะกระชากหนังหัวผมแล้วไถหน้าไปกับพื้นหญ้าหน้าบ้านเมียของมันเหมือนกัน

"โปรดเป็นอะไรวะ ไอ้โปรดสัสไม่สบายรึเปล่าหรือจะเป็นลม? มึงขับรถมาถึงนี่ได้ไงวะเนี่ย โปรดเฮ้ย ไอ้โปรด!" 

"พ่อจ๋ามีอะไรกันน่ะ อ่าวพี่โปรดไหนว่าอยู่กรุงเทพไงครับแล้วนี่เป็นอะไรทำไมหน้าซีดจังเลย" มือเย็นๆของมินที่ลูบแขนผมเบาๆนั่นแหละทำให้สติที่หล่นหายไปมันกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง 

"ไม่มีอะไรปวดหัวนิดหน่อยน่ะ ขอไปนอนก่อนนะ" 

"มึงจะไม่อาบน้ำอาบท่าก่อนเหรอวะโปรด" 

"นั่นสิครับพี่โปรดจะได้สบายตัวไง หรือจะเช็ดตัวดีเดี๋ยวมินเอาผ้ามาเช็ดตัวให้นะ" ผมหันหลังโบกมือให้ไอ้พ่อจ๋าแม่จ๋าแล้วพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองไว้อย่างสุดฤทธิ์ก่อนจะเดินไปห้องที่เคยนอน พอเข้าไปเห็นแมงหมูหลานชายคนเดียวนอนอยู่เท่านั้นแหละผมก็ล้มตัวนอนข้างๆคว้าแมงหมูมากอดหมับซุกหน้าซ่อนน้ำตาของตัวเองทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอนและได้ยินเสียงพูดคุยของสองผัวเมียนั่น ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงและความมืดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง 

"แมง ฮึก ไอ้แมงอ้วนมึงตื่นดิวะ" 

"อืออ แจ๊บๆๆ" 

"ไอ้หลานเวรไอ้เด็กเนรคุณ! กูอุตส่าห์ซื้อขนมให้แดกทุกวันไปกรุงเทพก็อุตส่าห์หอบขนมกับเกมมาฝาก กูปลุกแค่นี้แม่งก็เสือกไม่ตื่น" ผมได้แต่พึมพำด่าไอ้หลานตัวแสบที่นอนดูดนิ้วทำปากแจ๊บๆอยู่นั่นแหละ แต่พอมือที่กอดแมงหมูมันไปสะดุดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งผมก็แทบจะปล่อยโฮและกอดจูบมันด้วยความรักทั้งหมดที่มีทันที 

หมับ! ผมคว้าสิ่งนั้นกำแน่นซุกหน้าลงกับหมอนแล้วพยายามนับหนึ่งถึงเท่าไหร่ก็ไม่รู้เพื่อให้ผ่านราตรีที่น่าหวาดกลัวนี้ไปสักที ขนแขนเริ่มกลับมานิ่งสงบพอๆกับที่ลมหายใจและสติของผมก็เริ่มกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม เอาวะรอให้พรุ่งนี้พระอาทิตย์ขึ้นก่อนเถอะค่อยเริ่มกันใหม่นะไอ้โปรด!  


"หูย จริงๆเหรอป้าแม้วน่ากลัวจัง แม่มินเมื่อคืนลูกก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันมันหนักๆเหมือนโดนรัดหายใจไม่ออกยังไงไม่รู้หรือว่าลูกจะโดนผีป้าผ่อนอำเหมือนที่ป้าปรีโดน แม่มินลูกกลัวจังเลยครับ" ผมเดินตามเสียงแมงหมูที่ดังแจ้วๆเข้าไปถึงในบ้าน แต่พอเดินไปจนถึงรั้วหน้าบ้านก็เจอเข้ากับคนในซอยหลายคนที่กำลังเตรียมตัวใส่บาตรนั่งจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรสออกชาติโดยมีแมงหมูทำหน้าตาสอดรู้สอดเห็นอย่างออกหน้าออกตา 

"ตื่นแล้วเหรอครับพี่โปรด เป็นไงมั่งหายปวดหัวบ้างรึยังเดี๋ยวกินข้าวต้มแล้วกินยานะมินต้มข้าวต้มไว้ให้ละ ทำไมหน้ายังซีดๆอยู่เลยมานั่งนี่ก่อนครับ" มินเดินเข้ามาจูงมือพาผมไปนั่งม้านั่งตัวยาวรวมกับคนในซอย ก่อนจะยกมือมาลูบหน้าลูบตาผมอีกครั้ง 

"อืมค่อยยังชั่วแล้วล่ะ มานั่งนี่สิจะยืนทำไมเดี๋ยวก็ปวดขาหรอก" ผมดึงมือมินมานั่งข้างๆแล้วจับไว้แบบนั้นไม่ยอมปล่อย ก็มันยังใจหวิวๆอยู่หนิ

"มือเย็นจังสงสัยจะไม่สบายจริงๆ เดี๋ยวพ่อน้องติณฑ์ตื่นก็ให้ตรวจดูซักหน่อยนะครับ" 

"ลุงโปรดๆรู้มั้ยว่าเมื่อคืนผีป้าผ่อนหลอกเขาอีกแล้วน่ากลัวมากๆเลยนะลุง ป้าผ่อนน่ะมาหลอกเขาทุกคืนเลยน้องหลงก็เล่าว่าอยู่ที่วัดก็ได้ยินเสียงร้องไห้ทุกคืนจนพี่บอสมาขอนอนที่ห้องของหลวงตาด้วย เดี๋ยววันนี้บอกน้องหลงเล่าให้ฟังดีกว่านั่นไงพระมาแล้วน้องหลงก็มาแล้ว" ผมเงยหน้าพุ่งสายตาไปที่เด็กวัดหัวเหม่งใส่ชุดขาวคีบแตะคนเดิมที่เดินสะพายย่ามตามพระกับเณรเหมือนทุกวัน รู้มั้ยว่าโคตรคิดถึงเลยว่ะ 

"อ่ะแฮ่ม มาใส่บาตรด้วยกันสิครับพี่โปรด" คำเอ่ยทักของมินทำให้ผมต้องละสายตาจากเด็กวัดที่มองสบมาแล้วทำหน้าบึ้งใส่ทั้งที่แววตาบ่งบอกว่าดีใจเต็มที่ หวังว่าน้องคงจะดีใจที่เจอผมมากกว่าดีใจเพราะจะได้เจอไอ้สิบกว่าถุงที่ยังกองอยู่เบาะหลังรถนะครับหลงรัก


 "สวัสดีครับหลวงตา หลวงตาสบายดีนะครับ" 

"สบายดี โยมโปรดล่ะเป็นไงจัดการเรื่องทางนั้นเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย" สายตาเมตตาน้ำเสียงเรียบเรื่อยของหลวงตาที่เอ่ยออกมาเหมือนไม่ได้กดดันเอาคำตอบ แต่ว่าก็แฝงไปด้วยบารมีจนคนถูกถามอย่างผมต้องรีบอธิบายขยายความให้ท่านรับรู้โดยเร็วทันทีเหมือนกัน

"เรียบร้อยทุกอย่างแล้วครับหลวงตา ผมปล่อยเท่าที่ตัวเองจะสามารถละวางได้อดทนเท่าที่จะสามารถอดกลั้นได้แล้วครับ" แว่บหนึ่งที่สบสายตา ผมรู้สึกว่าหลวงตามองลึกเข้ามาจนถึงความรู้สึกนึกคิดในสมองของผมทุกอย่างจนไม่มีเรื่องไหนในความคิดความตั้งใจที่จะสามารถปิดบังซ่อนเร้นท่านได้ และผมเองก็ไม่คิดจะปิดบังความตั้งใจของตัวเองเหมือนกัน 

"ขอบใจโยมโปรดมาก นับว่าเป็นบุญกุศลครั้งยิ่งใหญ่ของโยมโปรดและกุศลผลบุญครั้งนี้จะเผื่อแผ่ไปถึงคนที่โยมโปรดเฝ้ารอเพื่อจะได้พบเจอกับเขา เหตุการณ์นับจากนี้ไปไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นหลวงตาก็จะถือว่าเป็นเวรกรรมของใครของมันก็แล้วกันบาปกรรมมันจะไล่ทันกันเอง ประสบการณ์บางอย่างก็สอนกันไม่ได้แต่เมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องเรียนรู้ที่จะรับมือกับเรื่องต่างๆด้วยสติปัญญาและผลกรรมของใครของมัน ไม่ว่าจะเป็นด้วยเรื่องของความรักความโกรธความโลภความหลงก็ตาม อะไรที่คิดแล้วไม่สบายใจก็ขอให้หยุดคิด สิ่งใดที่มันจะเกิดก็ไม่ต้องไปฝืน ภาพใดที่มันขัดหูขวางตาก็มองผ่านมันไป เรื่องใดที่มันหนักก็อย่าแบกเอาไว้ ต่อไปนี้ต้องใช้วิจารณญาณของตัวเองตัดสินใจอย่างมีสติทุกเรื่องด้วยล่ะ เจ้ากรรมนายเวรก็เหมือนเจ้าหนี้เมื่อถึงเวลาเราก็ต้องชดใช้เขาไปยามที่ชดใช้หมดแล้วชีวิตเราก็จะดีขึ้น จงปล่อยชีวิตให้อยู่อย่างมีความสุขอย่าไปยึดติดกับความทุกข์กับเรื่องที่กลับไปแก้ไขไม่ได้ ขอให้เริ่มทำสิ่งใหม่ด้วยใจที่กล้าหาญเพื่อไขว่คว้าและปกป้องอย่างถูกต้องอย่างเหมาะสมและอย่างที่ควรจะเป็น อะไรที่ทำไปแล้วสบายใจก็ทำไปแต่ในความสบายใจของโยมโปรดต้องไม่ทำให้ชีวิตของคนอื่นเขาเดือดร้อน หลวงตาขออวยพรให้ความทุกข์ในอดีตของโยมโปรดจงเบาบางลงเพื่อเติมเต็มความสุขนับจากวันนี้เป็นต้นไปเถิด" ผมยกมือพนมไหว้รับศีลรับพรจากหลวงตา น้ำมนต์ที่สะบัดลงมาทำให้รู้สึกเยือกเย็นขึ้นพร้อมกันนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองทำถูกต้องแล้วที่ปล่อยวางจากความพยาบาททั้งหมดและเลือกที่จะไม่เพิ่มบาปขึ้นไปอีก ส่วนเรื่องของหลงรักอะไรก็ตามที่มันเคยพังผมไม่คาดหวังว่ามันจะเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ผมแค่จะทำทุกอย่างเท่าที่ใจอยากจะทำแค่นั้นก็พอ ผลลัพธ์จะออกมายังไงนั่นคือสิ่งที่ต้องเรียนรู้และจะต้องยอมรับมันด้วยตัวของผมเอง  

"หูย น่ากลัวจริงๆแล้วน้องหลงทำยังไงล่ะ" 

"น้องหลงก็กอดรองเท้าแน่นๆแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมหัวไว้ บอสก็มานอนใกล้ๆถามอยู่นั่นแหละว่าได้ยินมั้ยแต่พี่พระพี่เณรได้ยินกันหมดทั้งวัดเลยนะพี่ติณฑ์" ผมเกือบหลุดขำภาพหลงรักกับแมงหมูที่นั่งขัดสมาธิบนเสื่อข้างศาลาใต้ต้นขนุนต้นเดิม เสียงแจ้วๆแข่งกันเล่าแข่งกันถามอย่างจริงจังแต่แล้วคำพูดหลงรักทุกประโยคไม่ได้เข้าหูผมเลยนอกจากประโยคที่ว่าไอ้บอสมานอนใกล้ๆ นี่คืออะไรกันอีกวะฮึ่ม! 

"คุยอะไรกันเอ๋อ" 

"จิ๊! ชอบเรียกหลงว่าเอ๋ออยู่เรื่อย คุณโปรดไปเมืองกรุงตั้งหลายวันไม่รู้ว่าจะกลับมาทำไมอีก" 

"หึหึ กลับมาเอาขนมให้คนแถวนี้ล่ะมั้ง" 

"ลุงโปรดครับหลานลืมถามไปเลยว่าไหนล่ะขนมของหลานที่ฝากซื้อให้น้องหลง ลุงโปรดได้ซื้อมาให้หลานมั้ยขอหน่อยครับหลานจะเอาให้น้องหลง น้องหลงจ๊ะพี่ติณฑ์ฝากลุงโปรดซื้อขนมมาให้เยอะแยะเลยนะจ๊ะ" ผมอดเลิกคิ้วใส่ไอ้แมงไม่ได้ คำว่าฝากนั่นหมายถึงว่าผมต้องได้รับเงินด้วยหรือเปล่าวะ

"ไหนล่ะค่าขนมฝากซื้อก็ต้องจ่ายตังค์มาด้วยดิ หึหึ คิดจะเปย์เด็กก็ต้องใจป้ำหน่อยสิวะไอ้แมง" อย่าหาว่าผมอย่างงั้นอย่างงี้เลยครับแต่ขอผมเอาหน้าบ้างเถอะ ที่ผ่านมานี่ก็ฝากขนมผ่านไอ้แมงจนมันได้หน้าไปเยอะละ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ประกาศตัวเป็นคู่แข่งกับมันเรื่องอะไรจะเปิดเผยให้ศัตรูรู้ตัวล่ะสู้หลอกใช้มันไปเรื่อยๆอย่างนี้ดีกว่า ก็บอกแล้วไงว่าผมน่ะชอบเก็บศัตรูเอาไว้ข้างๆตัวเสมอ  

"พี่ติณฑ์เอาตังค์ของน้องหลงไปให้คุณโปรดก็ได้จ้ะ นี่คุณโปรดค่าขนมเท่าไหร่หลงให้หมดเลยแต่ไม่ต้องไปเอาที่พี่ติณฑ์นะไม่งั้นพี่ติณฑ์จะไปแคะหมูมาอีกสงสารน้องหมูโดนแคะบ่อยๆจนจะผอมอยู่แล้ว" ผมเบนหน้าหนีภาพหลงรักเทเหรียญกับแบงค์ยี่สิบจากกระเป๋าน้อยที่เคยเห็นคล้องคออยู่ประจำปากก็จ้อปลอบไอ้แมงที่กำลังนั่งหน้าเสียทันทีที่เห็นหลงรักเทเงินมานับ ที่ไอ้แมงมันหน้าเสียน่ะผมคลุกคลีกับมันมากจนพอจะรู้จักนิสัยนักเลงใจใหญ่จอมเปย์ไม่ยอมเสียหน้าของมันดีเพราะไอ้นิสัยแบบนี้ผมกับไอ้ตุลย์ก็เป็น 

"ลุงโปรดเอาไปยี่สิบก่อนได้มั้ยหลานมียี่สิบเองแม่มินใส่กระเป๋ากางเกงมาให้แค่นี้ ถ้ากลับบ้านหลานจะไปขอที่พ่อตุลย์มาให้อีกนะแต่อย่าเอาเงินน้องหลงเลยหลานอายเพราะหลานเป็นผู้ชายหลานต้องเป็นคนซื้อให้น้องหลงสิ ปู่สิงห์บอกว่าลูกผู้ชายต้องดูแลคนที่เรารักให้ดีอย่าให้เขาเหนื่อย แล้วนี่มันค่าขนมกับค่าแรงที่แม่มินกับหลวงตาให้น้องหลงทั้งนั้นถ้าเอามาจ่ายให้ลุงโปรดน้องหลงก็ต้องไปทำงานให้เหนื่อยอีกหลานสงสารแฟนของหลาน" ผมล่ะอยากกระโดดถีบแมงหมูให้ติดต้นขนุนสักที ไอ้เรารึก็กำลังฟังเพลินๆจะเคลิ้มใจอ่อนตามมันอยู่แล้วเชียวแต่คำว่าแฟนของหลานนี่รับไม่ได้จริงๆว่ะ แล้วเอาอะไรคิดว่าจะไปขอพ่อมาให้วะขนาดพ่อของมึงยังเอาตัวไม่รอดมาเต๊าะบุหรี่กูสูบมาไถเงินค่ากาแฟกูอยู่ทุกวันเนี่ย แม่งเป็นภาระทั้งตัวพ่อตัวลูกจริงๆ

"โทษทีนะแมงหมูโลกนี้น่ะมันไม่มีของฟรีหรอกว่ะถ้าไม่มีเงินก็ต้องใช้แรงงาน เอางี้ปะทั้งคู่นั่นแหละเดี๋ยวจะหางานให้ทำที่บ้านแลกกับขนมเอามั้ยล่ะ" ทั้งหลงรักและแมงหมูเงยหน้าทำตาวาววับยิ้มแก้มปริพยักหน้ารัวๆขึ้นมาพร้อมกัน แต่คนที่แก้มแทบแตกจริงๆน่ะคือผมต่างหากที่ต้องพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้ อืม..ขั้นที่หนึ่งดูท่าจะราบรื่นแฮะ 

"แต่เอ..ขนมมันมีเยอะน่ะสิเต็มหลังรถเลยถ้างั้นงานคงจะหนักหน่อยเผลอๆถึงดึกนู่นแหละเอ๋อคงต้องไปค้างที่บ้านด้วยแล้วล่ะมั้ง ว่าไงไปดูรางวัลก่อนมั้ยจะได้ตัดสินใจถูกถ้าตกลงเดี๋ยวจะไปขออนุญาตหลวงตาให้" หลงรักชะงักมือที่กำลังม้วนเสื่อทำสีหน้าลังเลจนผมลุ้นตัวโก่งแต่ก็ต้องนิ่งเข้าไว้ออกอาการมากไม่ได้เดี๋ยวไก่ตื่นกันพอดี 

"เฮ้อ ไปเอาของที่รถให้หลวงตาดีกว่า แล้วมีใครจะช่วยถือมั้ยเนี่ยของเยอะด้วยสิ" 

"หลง!" 

"ติณฑ์!" 

นั่นไงคู่แฟนจอมปลอมยืนตรงยกไม้ยกมือตะโกนขึ้นพร้อมกันทำให้ผมอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ รู้สึกเหมือนกำลังหลอกเด็กเลยว่ะถ้าให้ไอ้คู่ผัวเมียนรกรู้เข้าผมคงโดนมันสองตัวถล่มยับแน่ๆ 

"โอ้โห ขนมเยอะแยะเลยคุณโปรด" เมื่อเช้าผมต้องรีบเก็บขนมทั้งหมดจากเบาะหลังไปยัดท้ายรถเพราะกลัวแมงหมูมันจะรู้มากเอาหน้านี่แหละ แต่เอ๊ะทำไมไอ้หลานตัวแสบมันเงียบกริบวะ? พอหันไปมองเท่านั้นแหละชัดเจนทุกอย่าง ไอ้แมงหมูยืนตาโตน้ำลายยืดมองถุงขนมสิบกว่าถุงตาไม่กะพริบโดยมีหลงรักคอยดึงชายเสื้อแมงมาเช็ดน้ำลายให้ 

โอ๊ย! ผมล่ะอยากถ่ายคลิปนี้ไปให้พ่อกับแม่แมงหมูมันดูจริงๆ มันเลี้ยงแมงกันยังไงถึงได้ตะกละออกนอกหน้านอกตาขนาดนี้วะเนี่ย

"ปะเอาของไปให้หลวงตากันก่อน แล้วเอ๋อตกลงว่าไงถ้าไปทำงานถึงตอนเย็นก็ได้ถุงนี้ถุงเดียวแต่ถ้าทำถึงพรุ่งนี้ก็ได้สิบถุง" 

"ลุงโปรดของหลานมีกี่ถุงหลานจะทำถึงพรุ่งนี้เลย น้องหลงจ๊ะพี่ติณฑ์จะแบ่งของพี่ติณฑ์ให้น้องหลงด้วยนะจ๊ะ" ฉิบหายแล้วสิ ผมลืมไปได้ไงว่าไอ้แมงมันเรื่องเยอะเล่นใหญ่ขั้นเทพ นี่มีแค่สิบหกถุงเองไหนจะของแมงกระต่ายอีกคือที่ตั้งใจน่ะของเมียสิบถุงอีกหกถุงของหลานชายกับหลานสะใภ้แต่ไม่ได้ตั้งใจจะบอกมันต่อหน้ากันแบบนี้ไงเดี๋ยวมันคงจะดราม่าโวยวายทวงถามหาความยุติธรรมแน่ๆ เอาไงดีวะมันยิ่งขี้อ้างอยู่ด้วยสิ

"ของแมงหมูก็มีสิบถุงเดี๋ยวค่อยไปคุยกันที่บ้านแต่ต้องเอาไปแบ่งให้แมงกระต่ายด้วยนะ แมงหมูตัวเล็กเวลาทำงานเอ๋อต้องทำหนักกว่าเพราะงั้นเอ๋อเลยได้รางวัลเยอะกว่าเข้าใจใช่มั้ย" 

"อ๋อเข้าใจแล้วครับ ลุงโปรดหลานจะแบ่งให้น้องหลงสี่ถุงอิงน่านสามถุงเนอะ" ไอ้หลานตัวดีมันยืนนับนิ้วใหญ่ ดูนิสัยมันเถอะพอได้ดั่งใจมันก็ติณฑ์ๆเหมือนเดิมทั้งที่ก่อนหน้านี้หลานแบบนั้นหลานแบบนี้แล้วขนาดแบ่งขนมมึงยังทำหน้าใหญ่เปย์ให้เมียกูต่อหน้าผัวเขาอีกเนอะ เอ๋ออีกคนพอไอ้แมงพูดแบบนั้นก็ยิ่งยิ้มหน้าบานขึ้นไปอีกมันน่าเตะโด่งทั้งคู่จริงๆ 

"ว่าไงเอ๋อรีบตัดสินใจจะได้รีบไปทำงาน" 

"น้องหลงจ๊ะถ้าน้องหลงทำงานแล้วเลิกมืดตอนกลับมาวัดมันต้องผ่านบ้านป้าผ่อนนะ" นี่ผมสงสัยเรื่องป้าผ่อนจริงๆแต่จะไม่อ้าปากถามเด็ดขาด ยอมรับว่ากลัวคำตอบจะตรงกับสิ่งที่ทำให้ผมแทบสติหลุดเมื่อคืนน่ะสิ 

"คุยกันเองก็แล้วกัน จะเข้าไปหาหลวงตาก่อน" ผมหิ้วของบำรุงร่างกายที่ซื้อมาฝากหลวงตาเดินลิ่วๆออกมาก่อนที่เด็กสองคนนั่นจะพูดเรื่องอะไรที่ไม่อยากได้ยินอีก อุตส่าห์ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อเช้าละนะอย่าทะลึ่งมาได้ฟังเต็มๆตอนนี้ล่ะ 

"หลวงตาจ๋า คืนนี้หลงขอไปนอนบ้านพี่มินนะจ๊ะ" 

"หลวงตาให้น้องหลงไปนอนกับติณฑ์นะครับติณฑ์จะดูแลน้องหลงเอง แต่ติณฑ์ขอผ้ายันต์ที่น้องหลงบอกว่าหลวงตาให้ป้าปรีได้มั้ยครับ ติณฑ์กลัวป้าผ่อนมาหาตอนกลางคืนเมื่อคืนติณฑ์ก็รู้สึกเหมือนป้าผ่อนจะมาอำติณฑ์ด้วย ป้าผ่อนเก๊งเก่งนะหลวงตากำพระที่หลวงตาให้จนแน่นไปหมดติณฑ์หายใจไม่ออกเลยครับ" นั่งคุยกับหลวงตาไม่ถึงสิบนาทีดีคู่ซี้สองวัยสองขนาดก็พากันจูงมือเดินฉับๆมานั่งขัดสมาธิอยู่หน้าผมแย่งกันพูดแย่งกันคุยกับหลวงตาแจ้วๆ เห็นเหม่งใสๆแล้วอยากลูบเล่นว่ะ 

"อืมจะไปนอนก็ไปแต่อย่าดื้ออย่าซนกับพี่ๆเขาล่ะกลางค่ำกลางคืนห้ามออกไปเล่นกันนอกบ้านนะ เจ้าหลงเอาเสื้อผ้าไปด้วยไป" 

"จ้าหลวงตา" หลงรักเดินขึ้นไปกุฏิชั้นบนคงจะไปเอาเสื้อผ้านั่นแหละ ผมแอบยิ้มแล้วมองตามคนหัวเหม่งแก้มใสกำลังเพลินๆก็รู้สึกเหมือนมีรังสีอะไรสักอย่างจ้องอยู่แฮะ พอหันไปถึงรู้ว่าหลวงตามองมาอย่างคาดโทษและจริงจังจนผมต้องกระแอมไอเบาๆ

"ผมรับรองว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลยจนเกินไปแน่ๆครับหลวงตา" 

"อืม อย่าลืมที่พูดล่ะโยมโปรด" 

"ครับ ผมจะไม่เกินเลยจนเกินความพอดีครับ" ผมก็ยังย้ำให้หลวงตาฟังอย่างชัดเจน หวังว่าคงจะเข้าใจคำว่าความพอดีของผมนะครับหลวงตา 

 "ฮ่าๆๆๆ พี่ติณฑ์ขาสั้นเลยเช็ดไม่ถึงเดี๋ยวน้องหลงเช็ดเองจ้ะ" 

"น้องหลงจ๋า โตขึ้นพี่ติณฑ์จะทำงานเองทุกอย่างนะจ๊ะน้องหลงรอพี่ติณฑ์อยู่ที่บ้านเฉยๆจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไงแล้วพี่ติณฑ์จะหาขนมมาให้ทุกวัน มาๆพี่ติณฑ์จะจุ๊บให้กำลังใจที่ตอนนี้น้องหลงต้องเหนื่อยกว่าพี่ติณฑ์นะจ๊ะ จุ๊บๆแก้มห๊อมหอมนุ๊มนุ่มพี่ติณฑ์ชอบบบ" ผมนั่งกระดกเบียร์ที่ศาลาไม้ข้างบ้านกับไอ้ตุลย์สองคนตาก็เฝ้ามองเด็กล้างรถสองคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจล้างรถให้ผมอยู่ แต่เด็กล้างรถคนตัวโตน่ะสิดันใส่ชุดขาวถึงแม้จะเป็นผ้าหนาพอสมควรแต่พอเปียกแล้วมันก็เห็นอะไรรางๆอยู่ดีแหละ ชักอยากพาเอ๋อไปเล่นจับหนอนแล้วสิ 

"เก็บความหื่นมึงหน่อยไอ้โปรดเดี๋ยวเด็กมันจะตกใจเอา ดีที่ตอนนี้มินไปช่วยเขาทำกับข้าวที่บ้านงานนะไม่งั้นมินคงจับได้เพราะความหื่นจนออกนอกหน้าออกตาของมึงนี่แหละ" 

"หึหึ ไอ้สัสมึงได้ฟัดเมียทุกคืนก็พูดได้ดิ ถ้ากูได้ฟัดเมียกูมั่งนะพ่อจะกกไว้ในห้องซักอาทิตย์ไม่ให้ออกไปไหนแม่งเลย ว่าแต่มินไปช่วยงานอะไรวะแล้วซอยข้างอนามัยมันผ่านไม่ได้รึไงทำไมไอ้แมงหมูมันถึงพากูอ้อมมาอีกซอยล่ะ" 

"งานแต่งน่ะที่จริงเขาจะแต่งกันหลายวันแล้วแต่พอดีมีอีกงานเข้ามาก่อนงานแต่งก็เลยต้องเลื่อนไป แล้วอ้วนมันพามึงมาทางไหนวะ" 

"มาทางซอยก่อนถึงอนามัยว่ะ จะพาลัดไปลัดมาทำไมซอยก็ไม่ใช่จะใหญ่ลัดจนกูงงนึกว่าไปโผล่ที่ไหนสุดท้ายแม่งก็โผล่เลยอนามัยมานิดเดียวเถอะ" 

"หึหึ เดี๋ยวมึงถามมินเองก็แล้วกันพอดีสายที่กูเรียนมามันขัดแย้งกับเรื่องที่ชาวบ้านแถวนี้เขาเจอ นี่ถ้าอาจารย์หมอของกูมาได้ยินเข้าคงส่ายหัวแน่ๆไม่ใช่แต่อ้วนนะที่ไม่ผ่านอนามัยขนาดมินก็ยังพากูอ้อมซอยทุกวัน ว่าแต่มึงเถอะเมื่อคืนเป็นอะไรหน้าซีดจนกูนึกว่าเจอดีเข้าอีกคน" 

"เปล่าไม่มีไรกูแค่ปวดหัวน่ะ" ผมเลิกคิ้วอย่างงงๆชาวบ้านเขาเจออะไรวะ? และถึงจะเอะใจกับคำว่าเจอดีเข้าอีกคนของไอ้ตุลย์ แต่เรื่องอะไรผมจะเล่าให้มันฟังเพื่อให้มันมาหัวเราะใส่ล่ะ 

ก็เมื่อคืนน่ะตอนที่จอดรถดับเครื่องอยู่หน้าวัดผมกำลังจะส่งไลน์ไปเต๊าะหลงรักอยู่พอดี แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินก้มหน้ามาตามถนนแสงไฟจากข้างทางทำให้พอจะเห็นว่าเธอน่าจะเดินเช็ดน้ำตามาด้วย ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไรหรอกแต่พอเข้ามาในระยะใกล้พอที่สายตาจะเห็นได้ชัดเจนเท่านั้นแหละ หัวใจผมนี่หล่นไปที่ตาตุ่มมือไม้อ่อนไปหมดขนทุกเส้นในร่างกายลุกชันขึ้นมาพร้อมๆกับขนหัวนี่แหละ ก็เธอคนนั้นที่ดูเหมือนจะมีอายุแล้วนะเดินร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนก้องเข้ามาในรถ เธอเดินมาถึงหน้ารถที่ผมเปิดไฟหรี่อยู่แต่สิ่งที่คล้องคอมันคือเชือกเส้นใหญ่ เธอค่อยๆยกมือจับเชือกเส้นนั้นออกจากคอตัวเองใบหน้าเขียวคล้ำนั่นเดินอ้อมจากหน้ารถมาหยุดที่ข้างประตูคนขับแถมยังทำท่าจะสอดมือผ่านประตูเพื่อเอาเชือกที่ถืออยู่มาคล้องคอผมเสียงร้องไห้นั้นก็ยังดังไม่หยุด แต่ในขณะที่สติผมกำลังจะหลุดในหูก็ได้ยินเสียงเหมือนใครสักคนตวาดใส่เธอเบาๆก่อนที่เธอจะหยุดชะงักแล้วเอาเชือกเส้นที่ถืออยู่มาคล้องคอตัวเองตามเดิมจากนั้นก็เดินร้องไห้เลาะไปตามกำแพงวัด ในนาทีนั้นผมเหมือนตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้งพอตั้งสติสตาร์ทรถได้ก็โกยอ้าวเลยล่ะครับ และเรื่องนี้มันจะเป็นเรื่องเดียวที่ชาตินี้ผมจะต้องเหยียบให้มิดที่สุดโดยเฉพาะจากไอ้คู่ผัวเมียนรกคู่นั้นไม่งั้นพวกมันได้หาเรื่องแกล้งพาผมไปที่น่ากลัวๆแน่ๆ

"คุณโปรด แฮ่กๆๆ หลงกับพี่ติณฑ์ล้างรถเช็ดรถเสร็จแล้ว มีงานอะไรให้ทำอีกมั้ย" หลงรักตะโกนถามแต่ไกลก่อนจะวิ่งมายืนหอบแฮ่กๆจนหน้าแดงก่ำน่ารักชะมัดเลยว่ะ และแล้วฤทธิ์ของเบียร์กระป๋องครบโหลพอดีก็มอมเมาให้ความคิดฝั่งชั่วร้ายของผมหาทางเต๊าะเมียเด็กอีกจนได้ 

"หึหึ ไอ้โปรดสัสอย่าให้เกินเลยนะมึง ตอนนี้น้องมันใสสะอาดมากกูไม่อยากเห็นเด็กหลงเปลี่ยนไปว่ะ กูโคตรจะเอ็นดูเด็กหลงที่เป็นอยู่ตอนนี้เลยสัส" ไอ้ตุลย์เอี้ยวตัวมากระซิบเบาๆถึงน้ำเสียงมันจะทีเล่นทีจริงแต่สายตาของมันน่ะบ่งบอกว่าจริงจังกับคำที่เอ่ยออกมา ทำไมใครๆก็กลัวว่าผมจะทำมิดีมิร้ายล่อลวงเด็กวะเนี่ย 

"ลุงโปรดจะให้ทำอะไรต่อบอกมาเลยครับ" แมงหมูวิ่งมายืนข้างๆหลงรักอีกคน นี่ก็เปียกปอนยังกับลูกหมาตกน้ำทั้งคู่ 

"ตุลย์มึงเอาไอ้แมงไปอาบน้ำก่อนสิเดี๋ยวมันก็ไม่สบายหรอก เอ๋อด้วยไปอาบน้ำอาบท่าก่อนค่อยมาว่ากันอีกที" ไอ้ตุลย์ถีบขาผมเบาๆก่อนจะแบกลูกหมูมันขึ้นหลังพาไปอาบน้ำในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของมัน 

หมับ! "ปะ พี่พาไปเอาเสื้อผ้าก่อนนะครับ" ก่อนที่หลงรักจะเดินตามเข้าไปในบ้านผมก็คว้าข้อมือน้องไว้แล้วกึ่งจูงกึ่งลากพามาเอาเสื้อผ้า? ในห้องที่ผมนอนกับแมงหมูแถมยังกดประตูล็อกกลอนเสร็จสรรพทันทีเหมือนกัน 

"หลงรักต้องถอดเสื้อผ้าในห้องนี้แล้วค่อยใส่เสื้อคลุมออกไปอาบน้ำที่ห้องน้ำนะ เพราะเสื้อผ้าของน้องมันเปียกถ้าเดินย่ำไปมาพื้นก็จะเปียกถ้ามินกลับมาน้องต้องโดนดุแน่ๆ" 

"อ๋อ อื้อ ได้ๆ" คือผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรหลงรักก็ถอดพรึบทั้งเสื้อทั้งกางเกงนอกกางเกงในจนล่อนจ้อน ไอ้เหี้ย! ตัวโตๆแถมยังเป็นเหี้ยที่บินได้มันบินว่อนเต็มหัวหมดทุกหัวของผมตอนนี้เถอะ 

"คุณโปรดอย่ามองน้องหนอนสิหลงอาย เอาผ้าเช็ดตัวให้หลงหน่อยเร็วๆ" หลงรักเอาสองมือปิดน้องหนอนของตัวเองแล้วยืนบิดไปมาหน้าแดงก่ำไปหมด อื้อหือเพิ่งจะมานึกอายอีกนะแถมยังติดนิสัยแมงปอตัวแสบที่ชอบแก้ผ้าล่อนจ้อนเป็นชีเปลือยอยู่เหรอวะ นี่ไปแก้ผ้าให้ใครดูมาบ้างแล้วเนี่ยแต่ช่างมันเรื่องนั้นเอาไว้ก่อนตอนนี้ขอดูเต็มๆตาก่อนเถอะ 

"คุณโปรดเร็วๆหลงหนาว น้องหนอนหดหมดแล้วน้องไข่ก็หดจะเปิดแอร์ไว้ทำไมก็ไม่รู้พี่มินบอกว่ามันเปลืองไฟเราต้องช่วยกันประหยัดเพราะค่าไฟมันแพงขึ้นทุ๊กวัน" 

"หึหึ ฮ่าๆๆ โอ๊ยทำไมโคตรจะน่ารักแบบนี้วะหลงรัก มานี่จะบอกวิธีทำให้อุ่นขึ้น" ผมคว้าตัวหลงรักมาอุ้มเข้าเอวทันที น้องคงตกใจเลยเกี่ยวขากับเอวผมแขนก็รั้งคอผมไปกอดจนแน่น 

"อื้อ เดี๋ยวหลงตก!" 

"ไม่ทำตกหรอกจะไม่ทำให้น้องต้องเจ็บตัวอีกแน่ๆพี่โปรดสัญญา กอดกันแบบนี้จะได้อุ่นไงครับ" พูดจบผมก็ทิ้งตัวนั่งบนขอบเตียงโดยมีหลงรักนั่งคร่อมตักอีกที น้องก็ดิ้นเบาๆก่อนจะหยุดดิ้นและนั่งนิ่งๆให้กอดอยู่อย่างนั้น อืม ขนาดกอดอยู่ทั้งตัวแบบนี้ผมก็ยังไม่หายคิดถึงคนในอ้อมแขนแฮะ 

"พี่โปรดไปกรุงเทพตั้งหลายวันคิดถึงบ้างมั้ยหื้ม? คิดถึงกันบ้างมั้ยครับ" ผมกระซิบถามกับซอกคอหอมๆที่ตัวเองฝังหน้าซบอยู่ มือขวาก็ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าเบาๆจนไรขนอ่อนของหลงรักลุกชันขึ้นมา 

"หลงไม่คิดถึงหรอก คนมีเจ้าของคิดถึงไม่ได้เดี๋ยวบาป" เสียงอู้อี้เป็นเพราะเจ้าตัวก็ซุกหน้ากับซอกคอผมพึมพำตอบกลับมาเบาๆเหมือนกัน แต่ในความอู้อี้นั้นผมก็ยังจับได้ถึงความน้อยอกน้อยใจที่แฝงมาอย่างปิดไม่มิด 

"ใครบอกว่าพี่โปรดมีเจ้าของล่ะ อืม..อาจจะเคยมีแต่ตอนนี้เขากำลังมีความสุขอยู่ที่ไหนซักที่นึงและพี่โปรดเองก็กำลังมีความสุขอยู่กับคนหัวเหม่งคนนี้ไง จุ๊บ" ผมตอบกลับไปด้วยเสียงที่รู้ตัวเลยว่ามันสั่นพร่าเพราะอารมณ์ที่ตอนนี้แทบจะกระเจิดกระเจิง ริมฝีปากก็พรมจูบลาดไหล่เปลือยเปล่าและอดขบเม้มเบาๆที่อักษรPไม่ได้ 

"อื้อคุณโปรด หลงขนลุก" ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขนของหลงรักเท่านั้นที่ลุก แต่ทั้งหนอนตัวเล็กกับหนอนตัวใหญ่มันก็ลุกแข่งกันเถอะครับ ผมต้องหลับตาขุดบทสวดมนต์ตั้งแต่สมัยมัธยมทุกบทที่พอจะจำได้มาสวดข่มตัณหาของตัวเองไว้ไม่ให้จับน้องนอนคว่ำแล้วแทงหนอนใหญ่เข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด 

"จุ๊บ น้องไปอาบน้ำเถอะเนอะ อึ๊บ" ด้วยความอดทนทั้งหมดที่มีในชีวิต ผมตัดใจอุ้มหลงรักวางไว้บนเตียงก่อนจะลุกขึ้นไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาให้น้องใส่ แต่พอหันมาจะใส่เสื้อคลุมให้เท่านั้นแหละตบะที่อดทนอดกลั้นเอาไว้แทบแตก! 

"คุณโปรดๆน้องหนอนของหลงโตขึ้นเหมือนตอนตื่นเช้าๆเลย เอ..ทำไมมันโตเองได้นะ" หลงรักจับหนอนตัวเองลูบเล่นใหญ่แถมยังมีหน้ายิ้มแฉ่งแล้วจ้อให้ฟังอีก โอ๊ยกูจะบ้าตาย! 

"น้องหนอนน่ารักมั้ยคุณโปรด หลงให้คุณโปรดดูคนเดียวเลยนะแต่อย่าลืมขนมของหลงด้วยล่ะแล้วจะให้ดูบ่อยๆ" 

"เออน่ารัก! แต่ทางที่ดีนะหลงรัก อย่าน่ารักถ้าไม่อยากเจ็บตูด!"

***"อะไรที่ได้มาคือกำไร ส่วนอะไรที่เสียไปถือซะว่าเราชดใช้กรรม" (เครดิต สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก)

นับตามอักษรก็120%นิดๆอันนี้ไม่นับที่ฟางจะเม้านะคะ

อธิบายเพิ่มเติมจากฟางเน้อ อันนี้เป็นความคิดเห็นจากฟางเองล้วนๆนี่คิดเห็นในฐานะที่เขียนหลงลืมรักไม่มีดราม่าอะไรทั้งสิ้นจ้าวฟางแค่อยากเม้าเฉยๆคือจะออกตัวนั่นแหละ555 จากตอนนี้ไปอีก10ตอนโดยประมาณอาจมีบ้างที่เรื่องมันจะไม่เข้มไม่พีคไม่สมใจนักอ่านที่เร่งและรีบนะคะ อันนี้ด้วยเจตนาและความตั้งใจของฟางเองที่จะอยู่กับนุ้งหลงอีก10ตอน(ถ้ามีเพิ่มอีกตอนก็จะเพิ่มไปอีกนั่นช่างมันฟางไม่มีปัญหาตรงนี้)เหตุผลเพราะ สำหรับฟางการที่เราจะเริ่มนับ1ใหม่มันต้องใช้เวลาและผ่านเรื่องราวพอสมควรยิ่งมาสร้างใหม่หลังจากที่มันพังไปแล้วมันยิ่งต้องใช้เวลาไม่ใช่แค่2ตอนเคลียร์จบทุกปัญหาทุกเรื่องฟางคิดว่ามันดูรนและรีบร้อนไปฟางไม่เร่งไม่รีบให้จบคืออยากเขียนให้ได้อ่านไปยิ้มไปหัวเราะไปแช่งไปด่าไปเรื่อยๆ อยากให้เห็นพัฒนาการการเปลี่ยนแปลงและการเติบโตของตัวละครในทุกๆตอน เรื่องมันไม่ยืดไม่วนไม่เวิ้นนะ แต่มันแค่กลับไปนับ1ใหม่ให้ถูกต้องมากกว่าครั้งแรกของทั้งคู่ก็แค่นั้นและเนื้อหาระหว่างปอรักกับหลงรักก็ไม่เหมือนกันเน้อ ถึงจะเป็นนิยายแต่ก็อยากเขียนให้เขามีพื้นฐานความสัมพันธ์ที่แข็งแรงค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าจะมาด่วนสรุป เพราะ1วันมันมี24ชั่วโมงจะกระชับให้เหลือ8ชั่วโมงก็เขียนไม่เป็น555 ไม่เป็นไรเนอะถ้าท่านไหนไม่เร่งไม่รีบก็อยากเชิญให้อยู่ดูความเติบโตของคู่นี้ไปด้วยกันเพราะท่านโปรดกับนุ้งหลงเขาจะต่างคนต่างสอนอะไรๆให้กันอีกเยอะ สำหรับคำถามว่าปอรักจะกลับมามั้ย ตอบว่ามาจ้าวแต่หลังจากนี้อีก10ตอนโดยประมาณหรือมากกว่านั้นและเรื่องจะเพิ่มจาก60ตอนเป็นเท่าไหร่ก็ช่างมัน คือฟางอยากอยู่กับนุ้งหลงนานๆเอ็นดูนางอ่ะ555 และด้วยความที่จบแฮปปี้มากๆนั่นไม่ได้หมายความว่าฟางจะเขียนความหวานระหว่างโปรดปอหลายตอนเน้ออาจมีตอนหรือสองตอนหลังจากเขาเคลียร์กันดีกันทุกอย่างจบให้หายคาใจและชัดเจนทุกอย่างแค่นั้นจ้าว เพราะฉะนั้นบทฟิน? น่ารัก อมยิ้ม หัวเราะ ฟางจะเขียนจะจัดให้ในคุณโปรดกับนุ้งหลงไม่ใช่ท่านโปรดกับปอรักหนาจ้าว (ความตั้งใจจะเก็บท่านกับเมียรักไปเขียนต่อภาค2)

สวัสดีจ้าวน้องภิเศก กทม.เจ้าของหนังสือก็แค่ตัวแทนรอบ1พี่ฟางจำได้ ที่ถามเรื่องหนังสือน้องหลงพี่ฟางจะเปิดจองประมาณวันที่28กย.นะคะค่อนข้างมั่นใจเรื่องเวลาแต่เรื่องรายละเอียดขอพี่ฟางให้น้องที่จัดหน้าเขาจัดได้ถึงตอนล่าสุดก่อนเนอะเดี๋ยวพี่ฟางมาแจ้งนะคะขอบคุณจ้าว

สวัสดีคุณmiewnuoa22118ค่ะ ยินดีต้อนรับและขอบคุณมากๆนะคะรบกวนอยู่ด้วยกันไปนานๆเนอะขอบคุณมากๆจ้าว 

ขอบคุณๆทุกๆคอมเม้นไม่ว่าจะที่เพจทวิตหรือในนี้ขอบคุณมากๆยังยืนยันว่าฟางอ่านทุกเม้นทุกทวิตขอบคุณที่รักและเอ็นดูกันรบกวนอยู่ด้วยกันไปแบบนี้นานๆเน้อจ้าว ไปหนาพรุ่งนี้จะมาต่อให้เน้อซาปอยย นุ้งหลงจะซึมจะน้อยอกน้อยใจจะดราม่าใหญ่โตคนเดียวเบาๆเน้อเดี๋ยวไปซาปอยให้วันนี้ที่เพจพร้อมแจ้งรายชื่อท่านที่จองหนังสือก็แค่ตัวแทนและอวดของฝากที่มีน้องคนอ่านเจ้าของหนังสือก็แค่ตัวแทนท่านนึงส่งมาให้ปลื้มใจมากขอบคุณน้องใหม่มากๆเน้อน้อยไลน์น้องหายน่ะกะมะเดี๋ยวอิปี้จะโทรไปขอบคุณเน้อจ้าว ไปละเน้อพบกันพรุ่งนี้แน่นอนจ้าวกราบงามๆจุ๊บหม่งๆรัวๆ (ถ้ามันเด้งอัพเดทคือฟางทยอยกลับไปแก้และเติมบางคำบางประโยคตอนที่24-28เน้อจ้าว)

​แจ้งรายชื่อรายท่านที่จองหนังสือ ก็แค่ตัวแทน (ตุลย์ มิน) หนังสือจะเปิดโอนพร้อมจองไปจนถึงวันที่15ตค60และยังไม่มีแผนจะเปิดรอบ3เน้อ ถ้ามีจะเป็นวันที่20ตคปี61นู่นเลยจ้าว (สอบถามและดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่เพจฟาง นิยายวาย36)

​28/ คุณ จิตสนา  สมุทรปราการ

29/ คุณ พัชญ์สิตา (น้องไอรินทร์) เชียงใหม่

30/ คุณ นิภาภรณ์   สงขลา

31/ คุณ บุณยนุช  ชุมพร

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น