ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P7 เสือ&จิม

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2560 00:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P7 เสือ&จิม
แบบอักษร

​เสือ&จิม


ภาคจิม 

"จิม ปอไปก่อนนะ" ปอตื่นขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าแต่เช้า นี้มันวันหยุดนะเว้ยย แถมมันไม่ปริปากบอกอะไรสักอย่างกับผมเลย ทำตัวมีพิรุธสุดๆ 

"ไปไหนว่ะมึง" 

"บอกไม่ได้ เขาไม่ให้บอก" นี้ขนาดผมถามไปแล้วนะ มันยังหาเหตุผลมาอ้างอีก 

"เอออออ กับเพื่อนน่าา" 

"555 ไปล่ะๆ บ๊ายบาย" คิ้วขวาผมกระตุกก่อนที่ปอจะก้าวขาออกจากห้องไป ผมเลยเรียนมันไว้ก่อน 

"เห้ยปอ! ดูแลตัวเองดีๆนะเว้ย" 

"อื้อ เข้าใจแล้ว" ปอหันมาตอบผมพร้อมแจกยิ้มที่สดใสให้ก่อนที่มันจะเดินออกไป


วันอาทิตย์ (มาไวมาก) 

"เห้อออ วันหยุดนี้กูจะไปไหนว่ะ ไอปอก็ไม่อยู่" ผมได้แต่นอนอยู่บนห้อง ไอปอเป็นไงบ้างก็ไม่รู้  ผมกับมันนะเจอกันที่บ้านเด็กกำพร้า เพราะนิสัยที่อ่อนแอของมันนี้ล่ะทำให้ผมต้องคอยปกป้องอยู่เสมอ แต่มันก็จะมีมารมาขัดตลอด ก็ไอพี่เสือตัวดีนั้นแหล่ะ ชอบแย่งเพื่อนผมไปเล่นด้วย เข้าใจอารมณ์เด็กโดนเเย่งของเล่นไหมครับ  

"โอ้ยย เบื่อเว้ย ออกไปเที่ยวดีกว่า" ผมอาบน้ำแต่งตัวออกไปเที่ยวบาร์ สาวๆที่นั้นงานดีครับ ใช้เวลาไม่นานก็ถึงสถานที่บันเทิงประจำตัวผมล่ะครับ  

"โย่ววว/วู้วๆๆ" เสียงข้างในมันช่างหนวกหูผมจริงๆ แต่ผมกลับชอบเรื่องพวกนี้นะ แถมกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ยังคละคลุ้งเต็มไปหมด 

"เฮ้ยจิมมม ไหนว่าจะไม่มาไงมึง" เพื่อนเที่ยวของผมทักเข้าให้เมื่อเห็นผม 

"กูเบื่อเว้ย เพื่อนกูไม่อยู่"  

"อ้อออ คนที่น่ารักๆชื่อปออ่ะนะ" 

"เออ รู้จักด้วย?" 

"รู้ดิ กูเห็นหอบกระเป๋าขึ้นรถพี่เสือไป" 

"มึงว่าไงนะ!" 

"ตะโกนหาเหี้ยไร กูบอกว่าปอหอบกระเป๋าไป"  

"ไม่ใช่ อันนั้นกูรู้ แต่มันขึ้นรถใครไป?" 

"รถพี่เสือไง ที่มันขี้เก๊ก หล่อ บ้านรวย..." 

"พอๆๆๆๆ" อย่างนี่เองสินะ ถึงบอกผมไม่ได้ว่าไปกับใคร ผมเป็นถึงเพื่อนสนิทมันเลยนะเว้ย 

"เฮ้ยเหี้ยจิม!" 

"เหี้ยมึงดิ" 

"เหี้ย มึงดู ดูอะ..ไอนั้นดิ" 

"ใคร ทางไหน" 

"นั้นๆๆ มึงมองไปตามนิ้วกูดิ" 

"ไหน.." ผมไล่สายตามองไปตามนิ้ว สายตาผมกวาดไปทั่ว ภาพบุคคลเบื้องหน้าทำเอาผมแทบจะพุ่งเข้าไปอัดหน้าหล่อๆนั้นให้ยับ 

"ไอเสือ!!" 

"เห้ยไอจิม" ผมเดินไปทางไอเสือก่อนที่เพื่อนผมมันจะรั้งตัวผมได้ทัน  

ผลั๊ก!! 

"เหี้ยไรว่ะ" ผมเดินไปหาเรื่องไอคนหน้าตัวเมีย 

"เพื่อนกูอยู่ไหน!" ผมหาเรื่องไอเสือ ไม่สนใจผู้หญิงที่มันควงอยู่ข้างๆเลยด้วยซ้ำ 

"เพื่อนมึงเกี่ยวไรกับกู" 

"ไอเหี้ย มึงเอาเพื่อนกูไปซ่อนไวไหน" 

"เพื่อนคนเดียวดูแลไม่ได้ก็อย่ามาพาล" สิ้นคำพูดเลวๆของไอเสือ ผมก็ปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าหล่อนั้นไปเต็มแรง  

ผลั๊วว!! 

"ว้ายยย" เสียงผู้หญิงที่มันร้องดังขึ้น 

"ไอจิมมม!!" เสียงเพื่อนของผมดังขึ้น มันคงไม่คิดว่าผมจะกล้าต่อยคนตรงหน้า  

"เพราะมีคนอย่างมึงไง กูถึงต้องคอยดูมันไม่ให้ห่าง เพราะมึงมันหน้าตัวเมีย พาอีกคนไปแต่กลับมากกอีกคนแทน ละอายใจบ้างไหมว่ะ"  

"ถุ้ย! เพื่อนมึงหอบของขึ้นรถกูเอง กูต้องละอายใจเพื่อ" ประโยคยืดยาวที่ผมพูดออกไปคงไม่เข้าหูมันแน่ๆ  

"ไอเหี้ยเอ้ยย!! มึงเอามันไปไว้ไหน" ผมสุดจะทนกับมันแล้วนะเว้ย อารมณ์ตอนนี้ถ้าได้ต่อยอีก คงยาวแน่ 

"ไอจิมพอได้แล้ว" 

"มึงอย่ายุ่ง กูต้องเครียกับไอเลวนี่ก่อน" 

"มึงเรียกใคร?" 

"กูเรียกมึงไอเสือ!" 

ผลั๊ว! ตุบ! อั๊ก!  

หน้าผมหันไปตามหมัดของไอเสือ จู่ๆมันก็พุ่งเข้ามาต่อยผมแบบไม่ตั้งตัว ร่างผมร่วงไปกองกับพื้น ไอเสือมันตามมาคล่อมปล่อยหมัดใส่หน้าผมไม่ยั้ง 

"เฮ้ย!! ไอเสือหยุด" เพื่อนไอเสือโพล่มาห้ามเหตุการณ์ก่อนที่มันจะมากไปกว่านี้ 

"เป็นไงว่ะมึง กูบอกเเล้วอย่าหาเรื่อง"  

"มึงปล่อยกู กูจะต่อยมัน" 

"ดูสภาพมึงดิ เหี้ยขนาดไหน" 

"มึงกล้ามากนะ" เพื่อนมันพูดเสียงดัง 

"ถามเพื่อนมึง! เอาไอปอไปไว้ไหน" 

"จริงไหมไอเสือ? มึงเอาน้องไปไว้ไหนเสือ" เพื่อนมันอีกคนที่ชื่อใหญ่รีบถามขึ้น 

"พวกมึงไม่ต้องถาม กูจะเครียกับไอเหี้ยนั้น!!"  

"มาดิ! กูก็อยากเครียกับมึงเหมือนกัน" ผมแทบจะพุ่งเข้าไปต่อยมันอีกรอบ ถ้าเพื่อนไม่ดึงตัวผมไว้ก่อน  

"ไอจิม!! มึงกลับไปพร้อมกูเลย" 

"ปล่อยกู กูจะถามมันให้รู้เรื่อง" มันลากผมไปตามทางจนเกือบถึงประตู เสียงหนึ่งก็รั้งตัวผมได้ๆ 

"เพื่อนมึงเสือกโง่ขึ้นมาเอง "  

"แม่ง! ไอเสือกูหมดความอดทนเเล้วเว้ย" ผมสลัดตัวออกจากเพื่อน หันหลังวิ่งไปทางไอเสือ ปล่อยหมัดใสมันไปรัวๆ 

อั๊ก! ผลั๊ว!  

"เฮ้ยย ไอพวกเหี้ย" เสียงเพื่อนไอเสียงคนหนึ่งตะโกนออกมา มือใครสักคนที่ยื่นเข้าดึงผมออกไปจากเหตุชุลมุนนี้ แต่ก็ไร้ประโยชน์  

ตับ! อึก!  

ผมพลาดท่าเสียหลักโดนมันเเตะอัดเต็มท้อง  

"เหี้ยเสือ!!"  

"เด็กเหี้ย!!"  

"โว้ยย!!"  

ซ่าาาาา  

น้ำมากมายถูกสาดใส่พวกผม เหตุการณชุลมุนทั้งหลายทั้งแหล่จึงต้องหยุดลงทันที 

"กัดกันเป็นหมาเลยนะพวกมึง!!" 

"พี่รุท?" พวกไอเสือมันตกใจทันที่เห็นบุคคลมาใหม่ 

"เออ ทำไม"  

"เอ่ออ..ไม่คิดว่าพี่จะมาไง" เพื่อนหนึ่งในนั้นพูดขึ้น 

"นี้วันหยุด แล้วเด็กนี่เป็นใคร พวกมึงหาเรื่องน้องเหรอ" 

"เฮ้ยพี่ พวกผมไม่เกี่ยว ไอเสือตัวดีถามมันเลย" เพื่อนมันทั้งสคนรีบตอบปฎิเสธทันควัน

"ว่าไงเสือ..." ผู้ชายคนนั้นหันไปถามไอเสือด้วยสีหน้าเรัยยเฉย แววตา 

"ขอแทรกนะครับ ผมชื่อจิม เป็นเพื่อนของปอ เช้าวันเสาร์ปอมันออกไปขึ้นรถกับไอ..พี่เสือ พอมาวันนี้กลับพาผู้หญิงมา ทิ้งเพื่อนผมไว้ไหนไม่รู้ ผมเลยจะมาเคลียแต่พี่มันก็กวนไม่ยอมตอบ"  

"ไอเด็กเปรต"  

"เฮ้ออ พวกมึงนี่ไม่รู้จักโต ดูดิข้าวของร้านกูพังไปเท่าไร กูทำงานเก็บเงินสร้างเองเลยนะเว้ย" 

"เห้ยพี่ พวกผมขอโทษ" เพื่อนไอเสือพูดขอโทษออกมาด้วยหน้าตาที่สำนึกผิด ต่างกับไอเสือที่เอาแต่จ้องหน้าผมไม่ลดล่ะ แถมยังกับจะกินเลือดกินเนื้อผมซะอย่างนั้น 

"ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับพี่ๆ ถ้าไม่มีไรแล้ว ผมขอพาเพื่อนกลับบ้านก่อนนะครับ" หลังเหตุสงบไอเพื่อนตัวแสบของผมก็รีบพาผมเดินออกจากสถานบัยเทิง 

"รับผิดชอบสิ่งที่ทำไปด้วยนะครับ รุ่นพี่" ผมพูดทิ้งท้ายให้ไอเสือมันได้รู้สึกผิดบ้าง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามันจะรู้สึกสำนึกผิดสักนิดไหม แต่ถึงอย่างนั้นเถอะ ยังไงผมก็จะต้องหาตัวปอให้เจอ เพื่อนผมทั้งคนเลยนะ

(จบภาคจิม)


"พวกมึงก็กลับได้แล้ว อยู่ยาวเดี๋ยวร้านกูพัง" เสียงเข้มเรียบเอ่ยขึ้นหลังจากที่สองคนนั้นเดินออกไปแล้ว  

"โหพี่ พวกผมห้ามมันแล้ว ไอเสือนั้นล่ะเสือกไม่หยุด" เนย์โยนความผิดให้เพื่อนทันควัน 

"ตกลงเรื่องมันเป็นไงเสือ อย่าให้กูรู้เองนะ" รุทเองก็คั้นเอาคำตอบจากเสือ 

"ไม่มีไรหรอกพี่ ไอเด็กพวกนั้นมันเข้าใจผิดไปเอง" คนปากเเข็งแบบเสือยากที่ใครจะง้างปากได้ 

"ให้จริงเถอะ ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมาอย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ"  

"คราบพี่รุทคนหล่อ ไม่มีเดือดร้อนถึงพี่แน่นอน"  

"หึ" ถึงเสือจะรับปากดิบดีแค่ไหน รุทเองก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อย 

"กลับแล้วพี่"  

"หวัดดีพี่ ไปล่ะครับ"  

"บายพี่รุท" สามคนส่งเสียงลารุท คนที่มีฐานะเป็นเหมือนพี่ของพวกเขา คนที่พวกเขาให้ความเคารพที่สุดรองจากพ่อแม่เลยก็ว่าได้ 

"เออ กลับดีๆพวกมึง" รุทเดินกลับมายังห้องของตัวเอง เครียปัญหาของพวกน้องบ้าเสร็จเขาก็ต้องมานั่งเครียเอกสารของตัวต่อ  

"เฮ้อออ คนเดี๋ยวนี้ทำไมขยันเป็นโรคกันแท้" เอกสารประวัติคนไข้ที่รุทต้องคอยอ่านความคืบหน้าอาการป่วย ทำให้เขาต้องหอบงานจากโรงพยาบาลมาทำที่พับของตัวเอง  

จริงๆความฝันของรุทคือต้องการเปิดร้านเหล้าเล็กๆเลี้ยงตัวเอง ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย แต่ที่เขาต้องเรียนหมอเนี่ยก็เพราะมันเป็นความฝันของคนในครอบครัว รุทจึงปฏิเสธไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นรุทเองก็ไม่ได้ล่ะทิ้งความฝันตัวเอง 

เขาเรียนหมอจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งแถมยังมาเปิดกิจการเป็นของตัวเองอีหตั้งหาก ส่วนพ่อแม่ของรุทเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรเพราะเห็นว่ารุทได้หน้าที่ที่พ่อแม่มอบหมายให้ทำสำเร็จแล้ว  

"หือ? ไอเด็กคนนี้มันเมื่อตอนเย็นนี้ มันป่วนเป็นไรว่ะ" ใบประวัติของจิมถูกดึงออกมาดู หน้าห้าวๆ ตาโตๆนั้นมันชวนดึงดูดใจรุทเป็นอย่างดี  

"หึ อย่างนี้ก็ดีดิ น้องจิม" 

_______________________________________________

 ตอนนี้เป็นไงบ้างเอ่ยยย พี่รุทของเราโพล่มาแล้ว พร้อมกับคำถามมากมายใช่ไหมค่ะ 555 เดียวเราจะเอารูปของจิม เนย์ ใหญ่ มาอิมเมทให้นะ  😎😎 ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้กันนะ  เม้นให้กำลังใจ ติชมเป็นกำลังใจให้เราได้นะ งิงิ😍😍😍


ความคิดเห็น