ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 32 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 32 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 199.4k

ความคิดเห็น : 572

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 00:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 32 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 32

Author :   (ยอนิม)


“เฮียอิฐ กินมาแล้วไม่ใช่เหรอ” ไวแกล้งถามขึ้น เมื่ออิฐมานั่งกินข้าวกับเขา ส่วนเดย์ก็นั่งดูเอกสารที่รื้อมาได้บางส่วนจากกองขี้เถ้าอยู่ที่โต๊ะที่ย้ายไปมุมห้อง


“กูหิวอีก มีไรมั้ย” อิฐถามกลับ ไวก็หัวเราะขำเบาๆ

“เดย์ กินมั้ย” อิฐหันไปถามคนรัก เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไว ภาพวิดิโอยังอยู่ใช่มั้ย” เดย์ถามเสียงจริงจัง ไวพยักหน้ารับ


“ยังอยู่ครับเฮีย ผมหอบเอาโน้ตบุคมาด้วย เดี๋ยวผมเปิดให้ดู” ไวพูดขึ้น พร้อมกับลุกไปหยิบโน๊ตบุคของตัวเอง ที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรที่เอามาติดไว้ที่ร้านของเดย์แบบออนไลน์ได้ ไวเปิดเครื่องและเปิดไฟล์ที่ทำการบันทึกโดยอัตโนมัติ ไวให้เดย์นั่งดู ส่วนเขาไปนั่งกินต่อ อิฐรีบลุกมายืนเกาะไหล่เดย์ เพื่อดูหน้าจอโน้ตบุคด้วย 

ภาพในจอ คือคนที่อิฐได้ยินเสียงตอนคุยมือถือในห้องเก็บของ กำลังเข้ามาในร้านทางประตูด้านหลัง และเดินผ่านกล้องออนไลน์ที่เดย์กับไวซ่อนไว้ โดยไม่รู้ตัว ส่วนกล้องวงจรปิดหลักๆ โดนทำให้ใช้การไม่ได้ในบางตัว ซึ่งเดย์ไม่แปลกใจในเรื่องนี้ ชายคนดังกล่าว เดินไปที่ห้องออฟฟิศ แล้วทำบางอย่างกับสายไฟ ไม่นานไฟก็ลุกไหม้ ก่อนจะรื้อเอกสารที่เป็นกระดาษออกมาวางใกล้ไฟ แล้วรีบเดินตรงไปที่ห้องเก็บของอีกที่ ทำแบบเดียวกัน ในห้องเก็บของไฟลุกเร็วกว่า เพราะมีวัตถุไวไฟบางตัวอยู่ในนั้นด้วย


“นี่ขนาดไม่ใช้น้ำมันนะ” อิฐพูดพึมพำออกมา เพราะถ้าอีกฝ่ายเอาน้ำมันมาราด ร้านของเขาคงจะวอดหมดทั้งร้านแน่นอน


“มันไม่อยากให้เป็นคดีวางเพลิงไงเฮีย มันกะทำให้เป็นอุบัติเหตุไฟฟ้าลัดวงจร คนอย่างเค้าทำได้อยู่แล้ว เพราะเก่งเรื่องไฟฟ้าด้วย” ไวบอกออกมา เมื่ออีกฝ่ายหนีออกไปจากจอภาพแล้ว เดย์ก็ปิดหน้าจอลง อิฐยังคงบีบไหล่คนรักอย่างปลอบใจ เขารู้ว่าเดย์หงุดหงิดในเรื่องนี้มาก


“ไม่กินต่อแล้วรึไง” เดยืหันมาถามอิฐ


“ไม่อ่ะ กินเค้กดีกว่า” อิฐตอบกลับ ก่อนจะไปเอาเค้กที่ตนเองซื้อออกมากิน ไวเองก็กินอาหารที่เดย์ซื้อมาจนหมด แล้วเก็บกวาดจนเรียบร้อย เดย์เดินไปที่โซฟา ที่ไวปรับเป็นเตียงพร้อมกับจัดหมอนผ้าห่มให้เรียบร้อย ส่วนไวก็ปูที่นอนปิกนิกอยู่ที่พื้นห่างออกไปนิดหน่อย


“พรุ่งนี้ ตื่นตอนไหนก็ไปตรวจดูของในห้องเก็บของนะ ว่ามันมีอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง ตอนกลางคืนมันมองอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไรนักหรอก” เดย์พูดกับไว เพราะถึงแม้ว่าจะเดินเก็บไปบางส่วนบ้างแล้ว แต่คิดว่าน่าจะมีหลงเหลืออีก


“ครับเฮีย” ไวตอบกลับ ก่อนจะล้มตัวลงนอน อิฐกินเค้กเสร็จก็ไปแปรงฟัน แล้วมาหาเดย์ที่เตียงโซฟา เดย์ให้อิฐนอนด้านในติดกับผนังห้อง ส่วนเขาก็นอนลงข้างๆ ไวปิดหลอดไฟในห้องทำงานของเดย์ ที่เขามาเสียบสำรองไว้ เหลือเพียงไฟที่อยู่ตรงด้านนอก ทำให้ภายในห้องทำงานที่คนทั้งสามนอนอยู่มืดสลัวเล็กน้อย อิฐหันหน้ามาหาเดย์พร้อมกับกอดเดย์ เดย์เองก็กอดคนรักกลับเช่นกัน


//พรุ่งนี้เราค่อยช่วยกันเก็บกวาดเนอะ// อิฐพูดกับคนรักอย่างเอาใจ เพราะรู้ว่าร้านนี้สำคัญกับเดย์มากพอๆกับร้านเสริมสวยที่กาญจนบุรี


//อืม// เดย์ตอบกลับในลำคอ ก่อนจะหอมหน้าผากของอิฐเบาๆ แล้วทั้งสองก็นอนหลับตามกันไปด้วยความอ่อนเพลีย


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อิฐลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เพราะแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกห้องทำงานเข้ามา เนื่องจากเปิดผ้าม่านเอาไว้ อิฐมองไปรอบห้อง ไม่เห็นเดย์กับไวแล้ว เขาจึงลุกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินออกไปตรงส่วนที่ไฟไหม้ เพราะรู้ดีว่าทั้งสองคนจะต้องอยู่แถวนั้นแน่ๆ

“ตื่นแล้วเหรอซ้อ นอนกรนเสียงดังมาก” ไวแกล้งแซวอิฐยิ้มๆ


“ มึงจะเรียกกูว่าเฮีย หรือ ซ้อ เลือกเอาสักอย่างไอ้ไว แล้วกูนอนกรนด้วยเหรอวะ” อิฐถามกลับไปทันที ไวหัวเราะขำเบาๆ


“ล้อเล่นคร้าบบบ” ไวตอบกลับยิ้มๆ


“เดย์อยู่ไหน” อิฐถามหาคนรัก


“อยู่ในออฟฟิศน่ะครับ” ไวตอบกลับ อิฐเลยเดินเลี่ยงไปหาเดย์ อิฐมองเศษซากที่ชื้นแฉะจากการโดนน้ำดับเพลิง แล้วเดินหลบไปมา ก่อนจะมองเห็นคนรัก กำลังรื้อของในตู้เหล็กที่ขึ้นสีดำเพราะไฟไหม้


“เป็นไงบ้างเดย์ มีอะไรเหลือบ้างมั้ย” อิฐถามขึ้น เดย์หันมาหาคนรักเล็กน้อย แล้วหันกลับไปรื้อดูใหม่ ส่วนใหญ่จะเป็นเอกสารที่ไหม้ไฟจนแทบจะเป็นขี้เถ้า


“ไม่” เดย์ตอบกลับ เพราะเอกสารที่เป็นกระดาษโดนไฟไหม้ไปหมดแล้ว


“แล้วพวกคอมฯล่ะ” อิฐถามต่อ เพราะในออฟฟิศมีเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่ 4 เครื่อง และเอาไว้ทำเรื่องระบบในร้านเหมือนกัน แต่บางอย่างมันไม่ได้เซฟไว้ในเครื่องคอมพิวเตอร์ อย่างพวกใบรับสินค้า และพวกลายเซ็นคนรับสินค้า


“เดี๋ยวให้ไอ้นันเอาไปให้เพื่อนมันเช็ค ว่ากู้ฮาร์ดดิสได้รึเปล่า” เดย์ตอบกลับเสียงเรียบ


“เฮีย พนักงานมากันหลายคนเลย อยู่หน้าร้าน” ไวเดินเข้ามาบอก เดย์จึงเดินออกไปดู พร้อมกับอิฐ ทุกคนยกมือไหว้เดย์ทันที บางคนก็เป็นคนที่มาช่วยเมื่อวาน บางคนก็มาเพราะไม่รู้ บางคนมาเพราะเพิ่งรู้ และในกลุ่มคนที่มาก็มีคนที่ทำให้ร้านของเดย์เป็นแบบนี้ด้วย


“มีอะไรให้พวกผมช่วยมั้ยครับเฮีย” พนักงานในส่วนของอู่ถามขึ้น เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไม่มี ชั้นติดต่อให้ช่างมาจากกรุงเทพฯ มาดูความเสียหายวันนี้ก่อนน่ะ ว่าต้องซ่อมแซมอะไรบ้าง” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ


“มีอะไรให้พวกวิวช่วยเก็บกวาดมั้ยคะ” พนักงานในส่วนของออฟฟิศถามขึ้น


“ใช่ค่ะ พี่เองก็เพิ่งรู้ข่าว ก็เลยรีบมา เผื่อมีอะไรจะช่วยคุณเดย์ได้บ้าง” นิดหัวหน้าฝ่ายออฟฟิศพูดขึ้นมาอีกคน


“ไม่ต้องหรอกครับ ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ ถือเสียว่าผมให้หยุดพักร้อน ส่วนร้านซ่อมเสร็จวันไหน ผมจะโทรบอกอีกที” เดย์บอกด้วยท่าทีปกติ เขาไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ เพราะไม่อยากให้คนนั้นรู้ตัว


“แล้วทำไมร้านถึงโดนไฟไหม้ได้ล่ะครับเฮีย ดีที่เมื่อวานรถลูกค้าส่งออกไปหมดแล้ว มีแค่ที่จะนัดมาทำวันนี้เท่านั้นเอง” ลูกน้องของเดย์อีกคนพูดขึ้นมา


“ไฟฟ้าลัดวงจรน่ะ” เดย์ตอบกลับ เพื่อให้อีกฝ่ายคิดโล่งใจไปก่อนว่า ยังไม่ถูกจับได้


“คนช่วยจะพอรึเปล่าครับคุณเดย์ อย่างน้อยพวกผมก็น่าจะช่วยเบาแรงได้บ้าง” ศรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


“พออยู่แล้วครับ ขอบคุณทุกคนมากที่เป็นห่วงร้าน” เดย์พูดขึ้น ทุกคนมองหน้ากันเล็กน้อย ถึงแม้ว่าอยากจะช่วย แต่เมื่อเดย์ยืนยันแบบนี้ ก็เลยจะทยอยกลับ


“อ่าว ไอ้ไว เฮียเค้าให้หยุดไม่ใช่เหรอวะ” พนักงานในส่วนของอู่รถถามขึ้น เมื่อเห็นไวเดินเก็บของไปเรื่อยๆ หลายคนก็สงสัยว่าทำไมไวถึงอยู่ช่วยได้


“กูรอเฮียอีกคนของกูมาจากกรุงเทพฯ” ไวตอบกลับยิ้มๆ ทุกคนทำหน้างง แต่ไม่มีใครถามอะไรออกมา ก่อนแยกย้ายกันกลับ


“โอ๊ย โคตรอึดอัดเลย เห็นคนทำผิดอยู่ตรงหน้า แต่ยังทำอะไรไม่ได้ กูนี่แทบจะกระโดดถีบอยู่แล้ว” อิฐพูดขึ้นมาเสียงขุ่น หลังจากที่ทุกคนกลับไปแล้ว


“อย่าทำให้ไก่ตื่น” เดย์ปรามเสียงนิ่ง


“ก็เพราะไม่อยากทำให้มันตื่นนี่แหละ กูถึงไม่มองหน้าใครเลย” อิฐบอกกลับ ตอนที่ยืนคุย เขายืนมองไปทางอื่น เพราะกลัวตัวเองจะอดจ้องหน้าคนๆนั้นไม่ได้


“อืม ดีแล้ว” เดย์ตอบกลับ

“วันนี้อาจจะมีคนที่ไม่รู้เข้ามาที่ร้านบ้าง ยังไง เดี๋ยวมึงต้องอยู่รับหน้าลูกค้าด้วย ละกัน” เดย์บอกอิฐ แค่เมื่อช่วงเช้า ที่เดย์ตื่นขึ้นมา ก็รับสายจากกมล จากน้องชายตนเอง จากเพื่อนๆ ที่รู้ข่าว ต่างโทรเข้ามาหาเพื่อถามเรื่องนี้ วันนี้ก็คงไม่แคล้วคนรู้จักในจังหวัดที่เป็นลูกค้าประจำ ต้องเข้ามาแสดงความเป็นห่วงและเสียใจด้วยแน่นอน ไม่ทันที่อิฐจะตอบอะไร รถของนันขับเข้ามาจอด ตามด้วยรถหกล้อขนาดเล็กอีกคัน นันกับแม็คลงมาจากที่นั่งด้านหลัง ลูกน้องของนันก็ลงมาจากรถของนันด้วย รถหกล้อด้วย ทั้งหมด 4 คน


“โดนไม่น้อยเลยนะเฮีย” นันทักขึ้น เมื่อเห็นสภาพร้านที่โดนไฟไหม้


“แต่ก็ยังดีที่โดนไม่หมด” เดย์ตอบกลับ


“ไงมึง กลับมาตั้งแต่เมื่อไรวะ” อิฐถามแม็คที่ยืนอยู่ข้างๆนัน ด้วยสภาพงัวเงียเล็กน้อย


“สองวันแล้วล่ะ” แม็คตอบกลับ พร้อมกับมองเศษซากที่ไฟไหม้ไปด้วยและหาวไปด้วย


“อิฐ มีที่ให้มันนอนสักงีบมั้ยวะ เดี๋ยวจะมาพาลใส่กูอีก” นันพูดกับอิฐ พร้อมกับพยักหน้ามาทางแม็ค ที่กำลังมองหน้าเขาด้วยสายตาขุ่นๆ


“มีๆ เดี๋ยวไปนอนที่ห้องทำงานก็ได้ เมื่อคืนพวกกูนอนกันที่นั่น ความจริงห้องข้างบนก็นอนได้นะ แต่ต้องให้ไอ้ไวมันไปต่อไฟให้ว่ะ เพราะตอนนี้ตัดไฟในร้านไว้น่ะ” อิฐบอกออกมา


“ให้มันนอนในห้องทำงานนั่นแหละ แค่ที่นอน เอาหัวซุกตรงไหนก็หลับได้แล้ว” นันบอกออกมา


“กูไม่ใช่มึงนะ” แม็คเถียงนันกลับไป


“เออๆ อย่าเถียงกัน มึงไปกับกูไอ้แม็ค เดี๋ยวกูพาไป” อิฐตัดบท ก่อนจะเดินนำแม็คเข้าไปด้านใน แม็คก็เดินตามอิฐไปทันที


“เฮียมีอะไรให้พวกผมทำ บอกมาได้เลย” นันพูดขึ้นทันที


“พวกมึงจะมาอยู่กันกี่วัน” เดย์ถามกลับ


“ผมอยู่จนกว่าร้านเฮียจะเปิดได้อีกครั้งนั่นแหละ ส่วนเรื่องที่พัก ไม่ต้องห่วง พวกผมเตรียมพร้อมมาอยู่แล้ว” นันพูดขึ้นยิ้มๆ


“แล้วสนามมึง ใครดูแล” เดย์ถามต่อ เพราะเขาไม่อยากรบกวนนันมากจนเกินไป


“ผมให้ไอ้กาจกับไอ้กบมาดูแทนให้” นันตอบกลับ เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะบอกเรื่องงานที่จะทำในวันนี้ให้กับนันและลูกน้องของนันรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง

..

..

“นอนบนนี้ก็ได้ เมื่อคืนกูก็นอนตรงนี้” อิฐบอกกับแม็ค แม็คนั่งลงบนเตียงโซฟาทันที


“เสียหายเยอะมั้ยวะ” แม็คถามอิฐขึ้นมา


“ก็..เยอะอยู่” อิฐตอบกลับ เอาจริงๆ มันยังประเมินไม่ได้ว่าเสียหายไปเท่าไร แต่คาดว่าน่าจะเยอะอยู่พอสมควร เพราะมีพวกสต็อคสินค้าด้วย


“เห็นไอ้นันบอกว่าโดนวางเพลิง” แม็คพูดออกมาอีก อิฐพยักหน้ารับ


“คนในนี่แหละ แต่เดย์มันยังไม่อยากให้กระโตกกระตากไป รอมันจัดการทีเดียว แล้วนี่ มึงกลับมาไทยทั้งที ไม่ไปเที่ยวไหนเหรอวะ” อิฐถามกลับไปบ้าง


“มันลากกูมานี่” แม็คตอบกลับ


“ความจริง มึงไปเที่ยวก็ได้นะเว้ย ไหนๆมาถึงชลฯละ” อิฐพูดขึ้น เพราะกลัวว่าแม็คจะเบื่อ เพราะกลับมาไทยทั้งที แทนจะได้ไปเที่ยวไหน แต่จะต้องมาช่วยเรื่องร้านของเขา


“ไม่เป็นไร ถ้ามีอะไรให้กูช่วยก็บอกละกัน แต่ตอนนี้กูขอนอนก่อน ไม่ไหวจริงๆว่ะ” แม็คบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเพลียๆ อิฐพยักหน้ารับ แล้วไม่กวนอะไรเพื่อนอีก เขาปล่อยให้แม็คนอนไป ส่วนเขาก็ไปหาเดย์เพื่อช่วยทำอย่างอื่น



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“เดี๋ยวๆ ไอ้นัน นี่มึงมาปิคนิกหรือมาทำอะไรกันแน่วะ ทำไมขนของมาเยอะขนาดนี้” อิฐถามขึ้น เมื่อเห็นลูกน้องของนัน ช่วยกันขนเต็นท์ขนาดใหญ่สองเต้นท์มากางตรงลานว่างข้างร้าน และยังมีเหมือนเครื่องครัว อุปกรณ์ต่างๆอีกมากมาย


“เอ้า ก็กูจะมาอยู่ช่วยเฮีย ก็ต้องเตรียมให้พร้อมสิ อีกอย่างเอาเต็นท์มานอนก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องไปเปิดโรงแรมให้เปลืองเงิน” นันตอบกลับพร้อมกับยักคิ้วให้อิฐ


“ไอ้งก” อิฐว่ากลับไป นันก็ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“เออ กูจะถามเรื่องไอ้แม็ค มันอุตส่าห์กลับมาไทยทั้งที มึงจะลากมันมาทำไมวะ ไม่พามันไปเที่ยวเล่นบ้างล่ะ” อิฐถามนันขึ้นมาอย่างข้องใจ


“เที่ยวเล่นบ้าอะไร กลับมาทั้งทีก็ให้กูใช้งานบ้าง อยู่โน่นก็เที่ยวเล่นมากพอละ” นันตอบกลับด้วยท่าทีปกติ


“นั่นแฟนมึงนะ ไม่ใช่ลูก” อิฐว่ากลับไม่จริงจังนัก


“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ มึงเองก็เหมือนลูกเฮียเหมือนกันแหละ” นันแซวอิฐกลับไปบ้าง


“พูดเรื่องมึงกับไอ้แม็คอยู่ วนมาหากูทำเพื่อ?” อิฐเถียงกลับไป นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ

“มันอาจจะอยากอยู่กับมึงสองคนบ้างก็ได้ อยู่ห่างกันตั้งไกล พอได้เจอกัน ก็คงอยากใช้เวลาด้วยกัน” อิฐพูดขึ้นตามที่คิด เพราะถ้าเป็นอิฐ อิฐก็คงอยากอยู่กับเดย์ตลอดเวลาแน่ๆ


“นี่ก็ใช้เวลาด้วยกัน กูถึงลากมันมาไง มึงไม่ต้องห่วงเรื่องมันหรอกอิฐ แม็คมันพูดง่ายกว่ามึงเยอะ” นันไม่วายแขวะอิฐกลับไปอย่างขำๆ อิฐเลยเตะข้อพับขาของนันไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้


“เออ ที่มันพูดง่าย เพราะมันขัดมึงไม่ได้มากกว่า มึงน่ะชอบบังคับมัน กูรู้ กูมองออก” อิฐว่ากลับไปอีก นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ


“กูบังคับ แต่ก็ใช่ว่ากูไม่เอาใจมันเลยเสียเมื่อไร แล้วนี่มึงมาเดือดร้อนแทนมันทำไมเนี่ย ไปๆ ไปช่วยเฮียกูโน่น” นันโบกมือไล่ไม่จริงจังนัก


“เออ ไปก็ได้วะ” อิฐบอกกลับ ก่อนจะเดินไปหาเดย์ ที่กำลังรื้อเศษซากต่างๆที่จะต้องทิ้ง ไปใส่รถเข็นเพื่อเอาไปทิ้ง

“เดย์ หิวข้าว” อิฐบอกคนรัก เพราะตื่นมายังไม่ได้กินอะไร


“ให้ไอ้ไวไปซื้อข้าวกล่องมาแล้ว รอก่อน มาช่วยกูเก็บกวาดซากตรงนี้สิ” เดย์พูดขึ้น


“ป๊าจะมาตอนไหน” อิฐถามขึ้น ขณะช่วยเดย์ไปด้วย


“คงมาถึงช่วงบ่าย เห็นว่าม๊าจะมาด้วยล่ะมั้ง ไอ้วาจะขับรถพามา” เดย์ตอบกลับไป เพราะเขาโทรคุยกับพ่อของคนรักแล้ว


“ดีแล้ว กูไม่อยากให้ป๊าขับรถไกลๆ” อิฐตอบกลับ


“แล้วเดี๋ยวนายก็จะมานะ เค้าจะพาช่างมาดูเรื่องโครงสร้างร้านให้ แล้วหลังจากนั้นจะให้คนงานของบริษัทมาซ่อมแซมร้านให้เราใหม่” เดย์บอกให้อิฐรับรู้ เพราะกมลหันไปจับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แล้ว


“ฟรี?” อิฐถามสั้นๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ


“ตอนแรกเค้าก็จะช่วยฟรี แต่กูไม่เอา กูไม่อยากรบกวนใครมากนัก นี่แค่ไอ้นันมันมาช่วยก็เกรงใจมันอยู่เหมือนกัน” เดย์บอกออกมาเสียงเรียบ อิฐพยักหน้ารับ แล้วช่วยเดย์ทำงานต่อ จนไวกลับมาพร้อมข้าวกล่อง ที่เดย์สั่งให้ซื้อมาเผื่อคนอื่นๆด้วย เดย์กับอิฐเดินออกไปรวมกับกลุ่มลูกน้องของนัน ที่ตอนนี้ตั้งเต็นท์เรียบร้อยแล้ว จนเหมือนเป็นแคมป์พักขนาดย่อมๆ


ตัวอย่างเต็นท์ที่นันเอามา




“กูนึกว่าไปตั้งแค้มป์ที่เขาใหญ่” อิฐแกล้งแซวนันกลับไป นันก็หัวเราะขำเบาๆ

“เออ แล้วไอ้แม็คมันกินข้าวรึยัง มึงไปเรียกมันสิ” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ นันเลยลุกเดินเข้าไปในห้องทำงานของเดย์ สักพักก็กลับออกมา


“ให้มันนอนไปก่อน ตื่นมาค่อยกิน” นันพูดขึ้น อิฐก็ไม่เซ้าซี้อีก ทุกคนนั่งกินข้าวด้วยกัน และคุยถึงเรื่องร้านของเดย์ไปด้วย ระหว่างนั้นก็มีลูกค้าและคนรู้จักที่นี่แวะมาดูและแสดงความเสียใจกับเดย์และอิฐเป็นระยะ แม็คเองก็ตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายสอง พอดีกับที่พ่อแม่ของอิฐมาถึง ทุกคนเดินมาไหว้พ่อแม่ของอิฐ ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่กันต่อ ส่วนนันก็พาแม็คไปกินข้าว


“ไงไอ้แสบ เผาร้านตัวเองเล่นเหรอ” วาแกล้งถามน้องชายตนเองขำๆ


“ผมจะเผาเฮียก่อนนี่แหละ” อิฐเถียงกลับไป ก่อนจะเดินไปกอดแม่ตนเอง


“เสียหายเยอะมั้ย” พ่อของอิฐถามเดย์ขึ้นมาเสียงนิ่ง


“ก็พอสมควรครับ ยังดีที่ดับไฟได้ทันก่อนที่มันจะลามไปทั้งหมด” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะพาพ่อแม่ของคนรัก รวมทั้งวาไปเดินดูบริเวณที่ถูกไฟไหม้  เมื่อพาเดินดูทั่วแล้วก็มานั่งคุยกันอยู่ในห้องทำงานของเดย์ ที่กลายเป็นห้องนอนให้เดย์กับอิฐชั่วคราว


“แล้วเมื่อไรจะจัดการไอ้คนทำเรื่องนี้สักที” พ่อของอิฐถามเสียงนิ่ง เพราะรู้เรื่องทุกอย่างจากเดย์หมดแล้ว


“ผมขอทำร้านให้กลับมาเปิดได้เหมือนเดิมก่อนครับ แล้วค่อยจัดการทีเดียว ผมยังไม่อยากวิ่งไปวิ่งมา ขอจัดการให้เสร็จเป็นอย่างๆไปก่อน” เดย์ตอบกลับเสียงติดเครียดนิดๆ


“จะจัดการอะไรก็ให้มันเร็วหน่อยก็ดี เผื่อมันรู้ตัวหนีไปซะก่อน” พ่อของอิฐพูดออกมาอีก


“ป๊า อย่ากดดันเดย์มันนักสิ แค่นี้มันก็เครียด ก็เหนื่อยมากแล้ว” อิฐรีบพูดแทนคนรักออกมา


“ป๊ายังไม่ได้กดดันอะไรเลย แกนี่จะห่วงเกินไปมั้ย ป๊าแค่พูดเฉยๆ” พ่อของอิฐถามลูกชายกลับมา อิฐทำหน้างอเล็กน้อย


“ก็เสียงป๊ามันกดดันจริงๆนี่” อิฐตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม


“ก็มีแกคนเดียวนี่แหละ ที่คิดว่าป๊ากดดัน ถามเดย์มันยังว่ามันกดดันรึเปล่า อีกอย่างร้านนี้เป็นร้านของเดย์มันแล้ว ป๊าไม่เข้ามาวุ่นวายหรอกน่า ที่พูดที่เตือนก็เพราะเป็นห่วง” พ่อของอิฐพูดด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐหันไปมองหน้าเดย์ก็เห็นเดย์ยกยิ้มนิดๆมาให้


“ผมจะจัดการให้เร็วที่สุดครับ” เดย์บอกกลับเสียงจริงจัง พ่อของอิฐเลยคุยกับเดย์อีกสักพัก ก่อนจะให้วาพาไปหาเพื่อนที่อยู่ไม่ไกลจากร้านนัก โดยที่แม่ของอิฐก็ไปด้วยกัน เดย์กับอิฐกลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้ง อิฐนั่งอยู่ที่โซฟา โดยที่เดย์ยืนอยู่ด้านหน้า พร้อมกับยกมือขยี้หัวอิฐเบาๆ


“กูไม่ได้เครียดอะไร มึงไม่ต้องห่วงหรอก” เดย์พูดขึ้น เมื่อเห็นอิฐนั่งหน้าหงอยๆ


“ไม่เครียดบ้านมึงสิ มึงน่ะเครียดมาก ทำไมกูจะไม่รู้ มึงคิดว่ากูอยู่กับมึงมากี่ปีวะเดย์” อิฐถามกลับไป เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“มันก็เครียดปกตินั่นแหละ พอสักพักกูก็หายเอง ใครมันจะบ้าทำให้ตัวเองเครียดได้ตลอดเวลาวะ” เดย์พูดกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

“กูก็เป็นคนธรรมดา มีเครียดบ้าง กังวลบ้าง ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ยิ่งมึงห่วงกู กูยิ่งเครียดกว่าเดิม อยากให้กูเครียดมากกว่านี้งั้นเหรอวะ” เดย์ถามกลับไปอีกอิฐส่ายหน้าไปมา ก่อนจะกอดเอวเดย์เอาไว้


“ทำไมช่วงหลังๆมานี่ เราสองคนเจอแต่เรื่องวะ ตั้งแต่มึงรถคว่ำแล้ว ร้านก็มาโดนยักยอก แล้วโดนเผาอีก” อิฐบ่นออกมา


“ก็มึงจำแต่เรื่องไม่ดี ทำไมมึงไม่จำบ้างหะ ว่าหลังจากที่กูรถคว่ำ มีเรื่องดีๆอะไรเกิดขึ้นบ้าง ไหนเรื่องที่กูบวช เรื่องที่มึงกับกูแต่งงานกัน มันเป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง” เดย์บอกกลับไป ทำให้อิฐเงยหน้ามามองเดย์ทันที


“เออว่ะ มันก็มีเรื่องดีๆอยู่นี่หว่า” อิฐบอกกลับไป เพราะเขาเองมัวแต่คิดในแง่ลบ เลยลืมไปว่าแง่บวกของชีวิตมันก็มีเหมือนกัน


“อีกอย่าง ป๊ามึงเค้าไม่ได้กดดันอะไร มึงคิดมากไปเอง” เดย์ว่าออกมาอีก อิฐย่นจมูกใส่คนรัก ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก


“เดย์ มึงบอกว่านายจะมาด้วยใช่มั้ย งั้นเราไปซื้ออาหารทะเลมาทำกินกันเย็นนี้ดีมั้ย เลี้ยงพวกลูกน้องไอ้นันด้วยไง เหมือนได้มาเที่ยวรวมกันเลย ถ้าไม่ติดเรื่องร้านโดนไฟไหม้อ่ะนะ นี่ไง เรื่องดีๆที่เกิดขึ้น” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะใช้ฝ่ามือดันหัวของอิฐ


“มึงอยากกินเองมากกว่า เมื่อวานแดกไม่พอรึไง” เดย์แกล้งถามกลับไป


“ก็เมื่อวานเจอเรื่องตกใจเข้าไป กูลืมไปเลยว่ากินอาหารทะเลไปแล้ว นะมึงนะ ไอ้นันมันขนเครื่องครัวมาด้วย จะได้ใช้ให้มันทำ คึคึ” อิฐพูดพร้อมกับหัวเราะขำ เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ กับคำแก้ตัวเรื่องอาหารทะเลของอิฐ


“ถ้าจะไปซื้อก็ต้องไปตอนนี้เลย มึงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีมั้ย ตั้งแต่ตื่นมา มึงยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ” เดย์ว่ากลับ อิฐหัวเราะแหะแหะ ก่อนจะรีบไปเอาเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัว ส่วนเดย์ก็ไปคุยกับนัน เรื่องที่จะหาซื้อของทะเลมาทำกินในช่วงเย็น นันก็เลยจะไปด้วย ส่วนลูกน้องของเขาก็ให้เก็บกวาดร้านของเดย์ต่อ นันเดินไปตามแม็คในเต็นท์ แล้วออกมารออิฐที่รถ พออิฐอาบน้ำแต่งตัวแล้ว ทั้งสี่คนก็ไปยังสะพานปลาใกล้ๆ ซึ่งมีของทะเลมาขายมากมาย รวมทั้งของกินอื่นๆด้วย


“ไอ้แม็ค มึงกินกระเทียมไม่ได้ใช่ป่ะ” อิฐหันมาถามแม็คที่ลงมาจากรถ แม็คพยักหน้ารับ


“แล้วกินอะไรไม่ได้อีกมั้ยวะ” อิฐถามต่อ


“ก็..” แม็คกำลังจะตอบ


“คุณชายเค้ากินเผ็ดไม่เก่ง ผักก็กินได้นิดหน่อย” นันพูดแทรกขึ้นมา แม็คหันไปมองนันด้วยสายตาขุ่นๆ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ทั้งสี่คนเดินหาซื้อของสด แล้วเดินไปไว้ที่รถเป็นระยะ เดย์หาซื้อลังใส่น้ำแข็งไว้เพื่อแช่ของสดด้วย อิฐกับแม็คไปยืนดูของอย่างอื่นที่อยากจะกิน


“กูอยากกินยำไข่แมงดาว่ะ” อิฐพูดขึ้น ก่อนจะหันมาหาแม็ค

“มึงกินมั้ย กูจะได้ให้เดย์มันซื้อ” อิฐถามแม็คขึ้นมา


“ก็ได้ แต่กูคงกินเผ็ดมากไม่ได้นะมึง” แม็คบอกกลับไม่เต็มเสียงนัก


“ก็เดี๋ยวทำแยกออกมาให้ไง” อิฐบอกออกมา


“มันจะลำบากไปรึเปล่าวะ จะต้องมาทำแยกเผื่อกูแบบนี้น่ะ” แม็คถามออกมาอีก


“ลำบากที่ไหนกัน กูจะให้ไอ้นันมันทำนั่นแหละ ไม่ลำบากกูหรอก แต่ไปลำบากไอ้นันแทน ฮ่าๆ” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ ทำให้แม็คหัวเราะออกมาด้วยเช่นกัน


“เออ งั้นเอาไปด้วย” แม็คเห็นด้วยกับอิฐทันที ก่อนจะช่วยกันเลือกดู


“เดี๋ยวนี้มึงหัดเป็นคนขี้เกรงใจตั้งแต่เมื่อไรวะ” อิฐถามกลับไป ขณะเลือกตัวแมงดาทะเล


“ก็ตั้งแต่อยู่กับไอ้เถื่อนนั่นล่ะมั้ง” แม็คตอบกลับไม่จริงจังนัก อิฐก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ


“มึงๆ กินปูป่ะ” อิฐถามแม็คอีก เมื่อเห็นปูตัวใหญ่ๆ น่ากิน


“กูขี้เกียจแกะ” แม็คบอกออกมาตรงๆ เพราะปูเป็นอะไรที่เขาเบื่อมากเวลากิน กุ้ง หอย ยังแกะง่ายกว่าปูเสียอีกในความคิดของแม็ค


“ก็ให้ไอ้นันแกะไง” อิฐเสนอขึ้นมาอีก แม็คทำหน้าเบื่อโลก


“มันอ่ะนะ จะแกะให้กู เผลอๆใช้ให้กูแกะให้มันด้วยมากกว่า” แม็คว่ากลับมา อิฐทำหน้าคิด


“เดี๋ยวกูใช้ไอ้ไวแกะเอง กูจะบอกมันว่าถ้ามันแกะให้ กูจะให้เบอร์น้องฝนที่อยู่ฝ่ายต้อนรับลูกค้าหน้าร้าน มันสนใจน้องฝนอยู่” อิฐพูด พร้อมกับยักคิ้วนิดๆให้แม็ค


“จริงเหรอวะ ปกติกูไม่เคยเห็นมันสนใจสาวคนไหน” แม็คถามกลับอย่างแปลกใจ ก่อนที่อิฐจะเม้าส์เรื่องของไวให้แม็คฟังไปด้วย หาดูของที่อยากจะกินด้วย

..

“เมียเฮียกับเมียผม มันคุยสนิทใจกันตั้งแต่เมื่อไร ก่อนหน้านี้ไอ้แม็คยังไม่ค่อยจะกล้าสู้หน้าไอ้อิฐสักเท่าไรเลย” นันถามเดย์ขึ้น ขณะยืนมองอิฐกับแม็คคุยกัน อยู่ที่ร้านขายเครื่องดื่ม


“เวลาเปลี่ยน คนเรามันก็ต้องมีเรื่องเปลี่ยนแปลงกันบ้าง” เดย์พูดพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมา นับเป็นมวนแรกในวันนี้

“แล้วไม่ดีรึไง ที่มันคุยสนิทกันได้แบบนี้” เดย์ถามกลับไป


“ดีสิเฮีย มันทำให้ผมรู้ว่า มันเปลี่ยนแปลงตัวเอง และเรียนรู้การใช้ชีวิตมากขึ้นกว่าก่อนจริงๆ” นันพูดพร้อมกับมองแผ่นหลังของคนรักนิ่งๆ เดย์พยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองจะเอาเครื่องดื่มขึ้นรถ แล้วเดินไปหาอิฐกับแม็คอีกครั้ง




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++=100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันอาจจะเอื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่มีสีสันอะไรมากนะคะ

มัวแต่ งมหาว่าแม็คมันกินผักหรือไม่กิน ฮ่าๆๆ


คนมันก็จะเยอะหน่อย

ตอนนี้อาจจะไม่มีอะไรหวานนักนะคะ

ส่วนเรื่องการวางเพลิง เรื่องกล้อง ถ้าบางอย่างมันไม่สมจริงก็ขอโทษด้วย 

 มันเป็นนิยายอ่ะนะ ฮ่าๆๆๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น