by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

39/ สะสาง 120% (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 39/ สะสาง 120% (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 39

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.6k

ความคิดเห็น : 309

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2560 08:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
39/ สะสาง 120% (แก้คำผิด)
แบบอักษร

โปรด P...  

"ไงไอ้เสือลูกรัก ทำไมกลับมาก็ไม่บอกไม่กล่าวพ่อซักคำพ่อคนนี้จะได้เตรียมตัวต้อนรับให้สมกับที่คิดถึงมานาน แล้วมาแบบนี้ไม่เป็นห่วงลูกชายคนเล็กของพ่อเหรอ เด็กอะไร๊น่ารักจริงๆอยู่ด้วยแล้วไม่เหงาอยากเก็บใส่กระเป๋าตังค์แล้วพกมาเล่นที่บ้านว่ะ คิดถึงลูกหลงอีกละ" 

"พอก่อนพ่อ มาถึงปุ๊บพ่อก็ป่วนผมปั๊บเลยนะแล้วไม่ไปเที่ยวกับหนุ่มในเครื่องแบบรึไง อ้อเพิ่งบ่ายโมงแฟนยังทำงานอยู่สินะ หึหึ" คุณอรรคหน้าดำหน้าแดงอ้าปากพะงาบๆชี้นิ้วจะด่าใหญ่แต่ผมต้องเบรคไว้ก่อน ถ้ามัวแต่ต่อล้อต่อเถียงกับคุณอรรคเขารับรองว่าแมงหมูโตจนมีเมียก็ยังเถียงกันไม่จบไม่สิ้นสักที 

"พ่อนี่ผมจะคุยเอาสาระนะพ่อมานั่งนี่เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปก่อน ผมจะรีบคุยรีบจัดการให้เสร็จๆไอ้แมงหมูมันจ้องจะงาบลูกสะใภ้ของพ่ออยู่ทุกนาทีแล้ว ถ้ามันงาบได้อย่ามาโทษผมนะ" 

"แกนี่มันปากจัดจริงๆไอ้เสือเออๆจะคุยเรื่องพ่อตากำมะลอของแกใช่มั้ย ตกลงจะเอายังไงพ่อคันปากเต็มทนละ แกรู้มั้ยว่ามันเอาไปโฆษณาว่าลูกของมันเป็นลูกสะใภ้พ่อดองกันมาเป็นปีแล้ว ล่าสุดไอ้อาจบอกว่ามันเอาชื่อของบริษัทเราไปอ้างเพื่อเสนอขอส่งของให้บริษัทรถxxx แล้วเสือกทะลึ่งได้งานด้วยเหตุผลที่ว่ามันลอยหน้าลอยตาบอกคนอื่นว่าเป็นดองกับเรา พ่อล่ะงงก่อสร้างกับอะไหล่รถมันเกี่ยวกันตรงไหนวะถึงเอาไปอ้างกันได้ ไอ้พวกนั้นก็ไม่ฉุกคิดกันซักนิดรึไงน่าสงสารพนักงานจริงๆที่มีผู้บริหารคิดน้อยแบบนี้" ครอบครัวของไอ้พีทำธุรกิจเกี่ยวกับผลิตชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ส่งตามบริษัทต่างๆ ฐานะทางสังคมของไอ้พีก็ไม่ได้ต้อยต่ำอะไรถือว่ามีหน้ามีตาในระดับหนึ่งด้วยซ้ำ แต่ด้านจิตใจและสันดานของมันดันติดลบกว่าทุกคนที่ผมเคยรู้จักเสียอีก เพราะงั้นไอ้พีไม่มีวันจะเทียบชั้นแมงปอของผมได้แม้แต่เศษเสี้ยวของขี้เล็บ อืม..คิดถึงเด็กวัดหัวเหม่งอีกแล้วว่ะ 

"พ่อ ผมขอไปโทรศัพท์แป๊บนะ" 

"จะโทรไปหาลูกชายคนเล็กของพ่อรึไงเดี๋ยวสิไอ้เสือมาคุยธุระให้จบเป็นเรื่องๆไปก่อน อะไรวะได้ข่าวว่าแกเพิ่งมาไม่ถึงชั่วโมงเลยนะ" 

"นั่นมันก็เท่ากับว่าผมห่างจากลูกชายคนเล็กของพ่อเจ็ดชั่วโมงแล้วเถอะ คิดถึงเมียว่ะพ่อขอคุยกับเมียก่อนได้ปะ" 

"แต่วันนี้พ่อมีธุระต้องไปทำนะเว้ย ไอ้เสือแกมาคุยกับพ่อให้จบไปก่อนเป็นลูกผู้ชายต้องอดทนยิ่งจะทำงานใหญ่ความอดทนยิ่งต้องมีเป็นสองเท่า แกควรสะสางเรื่องที่ก่อไว้ให้จบค่อยไปออดอ้อนลูกหลงของพ่อ อีกอย่างลูกหลงของพ่อไม่ใช่เมียแกแต่เป็นอดีตเด็กเลี้ยงของแกต่างหากอย่ามาขี้ตู่สิวะ ว่าไงจะจัดการยังไงก็ว่ามา" 

"งั้นพ่อนัดมันมาให้ผมได้มั้ยล่ะเย็นนี้เลย ผมเคลียร์คนพ่อให้จบก่อนจะได้ไม่ต้องขวางหูขวางตาคุณอรรคอีก แล้วค่อยจัดการไอ้พีทีเดียวจบ เฮ้อ! ผมไม่อยากหายใจร่วมโลกกับมันจริงๆนะพ่อ โคตรแค้นเลยตอนที่รู้ว่าเมียผมเกือบถูกข่มขืนเพราะมันเป็นตัวบงการเนี่ย ถ้าวันนั้นผมไปช้าอีกนิดน้องคงไม่รอดแน่ๆ" ย้อนคิดถึงไอ้สัสสองตัวที่กำลังข่มขืนน้องตอนนั้นผมก็อยากจะวิ่งไปถลกหนังหัวไอ้พีทุกที 

"ใจเย็นก่อนลูกชาย ก่อนที่แกจะกลับมาพ่อได้รับโทรศัพท์จากหลวงตาให้ช่วยรั้งหัวใจแกหน่อย ไอ้ลูกรักไม่ว่าจะยิ่งใหญ่แค่ไหนเราก็เป็นแค่มนุษย์คนนึงเท่านั้น ขนาดจิ้งจกทักคนยังเชื่อแล้วนี่หลวงตาทักแกจะไม่ละเว้นรึไงไอ้ลูกชาย ให้มันหมดเวรหมดกรรมกันในชาตินี้เถอะลูกจะได้ไม่ต้องตามไปชดใช้กรรมให้กันในชาติหน้าหรือแกอยากเจอเมียกำมะลอแกไปทุกชาติทุกภพวะ อีกอย่างถ้าวันนั้นลูกหลงโดนข่มขืนจริงๆแล้วยังไง หรือแกจะรับน้องไม่ได้?" 

"ผมรักเขาที่เขาเป็นเขา ไม่ได้รักเขาเพราะเขาเคยเป็นของใครไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ต่อให้เขาโดนเรียงคิวเป็นร้อยเขาก็ยังเป็นคนที่ผมยอมรับอยู่ดี" ถ้าวันนั้นน้องโดนข่มขืนไม่ว่าจะสิบจะร้อยถึงวันนี้ผมก็ยังเลือกที่จะกุมมือเขาไว้โดยไม่แคร์เรื่องเหี้ยๆพวกนั้นเลยสักนิด 

คุณอรรคลูบมือที่กำแน่นของผมอย่างอ่อนโยน ตั้งแต่มีลูกสะใภ้นี่รู้สึกว่าพ่อจะธรรมะธัมโมขึ้นเยอะถ้าเป็นเมื่อก่อนป่านนี้คุณอรรคคงสั่งล้างครัวไปแล้วล่ะ ล้างครัวจริงๆครับเบื้องหลังของแฝดไอ้โยคนนี้มีความน่ากลัวซ่อนไว้อีกเยอะไม่งั้นคงไม่ยึดตำแหน่งเจ้าพ่อวงการธุรกิจแสงสีกลางคืนได้ยาวนานจนถึงทุกวันนี้หรอก 

ผมนั่งคุยกับพ่อเรื่องที่อยากลงทุนทำธุรกิจตัวใหม่แต่ไม่อยากมานั่งนับหนึ่งใหม่ให้เสียเวลาเปล่าๆ ถ้างั้นผมคงต้องมองหาบริษัทสักบริษัทที่มีความพร้อมทั้งบุคลากรและทรัพยากรทุกอย่างเสร็จสรรพสินะ คุยกันจนสี่โมงกว่าคุณอรรคก็ต่อสายตรงไปหาพ่อไอ้พีนัดแนะเรื่องเย็นนี้โดยอ้างว่าทานข้าวเพื่อพบปะทำความรู้จักกัน ดูเหมือนว่าฝั่งนั้นก็ดีอกดีใจจนแทบจะติดปีกบินได้แล้วล่ะมั้ง ดีใจไปก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อจะสอยให้ร่วงทั้งลูกทั้งพ่อเลยไอ้สัส!  

ตรู๊ดๆๆ "พี่โปรดโทรหาตั้งหลายครั้งทำไมเพิ่งรับล่ะครับ พี่จะโทรมารายงานตัวว่าถึงกรุงเทพแล้วตอนนี้อยู่กับพ่ออรรคด้วยพี่ไม่ได้เถลไถลออกนอกลู่นอกทางซักนิดเดียว แล้วก็คิดถึงหลงรักนะครับ" ด้วยความที่กดโทรศัพท์หาหลงรักเป็นชั่วโมงแต่น้องเพิ่งจะรับสาย พอน้องรับสายผมก็ตัดพ้อใหญ่เลยสิ แต่เสียงที่ตอบกลับมาทำให้ผมแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งแล้วคว้าปืนไปยิงกรอกปากคนที่อยู่ปลายสายให้แม่งตายๆไปเลย 

"สวัสดีเพื่อนรัก ถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยแล้วเหรอทำไมไม่โทรมารายงานตัวกับเพื่อนหมออย่างกูบ้างวะ กูก็อยากให้มึงคิดถึงเหมือนกันแล้วกูก็เฝ้ารอโทรศัพท์ของมึงอย่างเป็นห่วงเป็นใยนะโปรดปราณ หึหึ" 

"…." ไอ้หมอสัสมันมารับโทรศัพท์ของหลงรักได้ไงวะเนี่ย แต่ยังดีที่เป็นไอ้ตุลย์เพราะถ้าเป็นไอ้โยคงนรกแตกสำหรับผมเลยแหละ รับรองได้ว่าไม่ถึงห้านาทีเรื่องของผมคงถูกกระจายตามสื่อต่างๆที่มันจะสามารถทำได้ เพื่อให้เพื่อนๆคนที่เหลือร่วมรับรู้และเป็นสักขีพยานในเรื่องนี้ 

"ก็อย่างที่มึงคิด รู้แล้วก็เอาโทรศัพท์ไปให้หลงรักซักทีเสียเวลากูกับเมียจะคุยกัน" 

"เมีย? หึหึ ไม่เอาสิโปรดปราณ เด็กหลงยอมเป็นเมียมึงตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วจะรีบไปไหนมึงมีเรื่องต้องเคลียร์กับกูอีกเยอะ รีบจัดการเรื่องของมึงให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยโทรมาหาน้องไม่งั้นมึงจะพะว้าพะวงอยู่แบบนี้แหละ โปรดหลวงตาฝากมาบอกว่าอย่าลืมเหตุผลในสิ่งที่ตั้งใจ กูว่าตอนนี้มึงควรทำในสิ่งที่ตั้งใจให้เรียบร้อยไปทีละอย่างก่อน ไม่ต้องห่วงทางนี้กูจะดูแลให้เองถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่มึงเคยดูแลเมียกูตอนที่ท้องก็แล้วกัน อ้อ แล้วไม่ต้องมาทวงหนี้อะไรกับกูนะกูไม่ใช่น้องรหัสที่มึงประทานเมียให้แบบมัน มิน่าเห็นกระซิบกระซาบกันตั้งแต่ที่เชียงใหม่ละ ที่แท้คืนที่ทุกคนกำลังนอนหลับฝันดีแต่ใครจะรู้ว่าคืนนั้นมีแมวตัวใหญ่ดอดไปคาบปลาย่างตัวน้อยมานอนกกล่ะ หึหึ" 

"เพื่อนหมอกูก็ไม่ได้จะทวงบุญคุณอะไรมึงหรอกนะ แต่ได้ยินว่าคนที่เปิดทางให้มึงกลับไปง้อเมียในหลายๆครั้งก็กูไม่ใช่เหรอวะ อืมๆกูรู้ว่ามึงเองก็จะเปิดทางให้กูเหมือนกันเพราะถ้าเป็นกู กูก็คงไม่รีรอจะทำให้มึงแม้แต่นาทีเดียวว่ะเพื่อน หึหึ" เอาสิครับยิ่งมันออกตัวไม่ให้ผมทวงอะไรผมก็จะยิ่งกวนตีนมันด้วยการทวงสิ่งนั้น ผมกับไอ้ตุลย์น่ะเราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะอยู่ในสถานการณ์ที่มีความสุขและเจ็บปวดมาด้วยกันก็หลายครั้ง ผมมั่นใจว่ามันจะเป็นอีกคนที่อยู่ข้างผมและเป็นอีกคนที่จะสามารถกล่อมคนที่น่ากลัวกว่าไอ้โยพี่ชายทูนหัวของหลงรักได้ 

"เฮ้อ! ไอ้โปรดสัส บางทีกูก็เหนื่อยเพราะรู้เรื่องของมึงเยอะไปจริงๆ ท่านโปรดปราณจอมเจ้าเล่ห์น่ะกูพอจะรู้จักกิตติศัพท์มันดีอยู่แต่ไม่คิดว่ากับกูมึงก็ยังไม่เว้น พอมารู้เบื้องหลังของมึงแล้วกูมองมึงเหมือนเดิมไม่ได้จริงๆว่ะแม่งเอาทุกทางเก็บทุกเม็ด น่าสงสารไอ้ดิวมันคงโดนมึงบังคับข่มขู่จนต้องยอมสวามิภักดิ์สินะ ถามจริงๆเถอะใจมึงต้องแข็งแรงขนาดไหนวะถึงทำเป็นนิ่งอยู่ได้ตั้งนานไม่อึดอัดรึไง แต่ไหนๆมึงก็นิ่งมาได้ตั้งนานงั้นก็ทนนิ่งจนจบคดีที่ก่อขึ้นมาก็แล้วกันไม่งั้นมึงได้เจอคนที่มึงกลัวแน่ เฮ้อ คิดถึงแม่เด็กอ้วนว่ะแค่นี้ก่อนนะเพื่อนรัก แล้วไม่ต้องดอดโทรมาเต๊าะกินเด็กหลงอีกล่ะถ้าข่าวรั่วไปถึงหูพี่ชายเด็กหลงมึงจะหัวร้อน ฮ่าๆๆ" ผมล่ะเกลียดเสียงหัวเราะเต็มเสียงของไอ้ตุลย์จริงๆ ถ้าไม่กลัวว่ามินจะรู้เรื่องนี้ก่อนนะผมได้ฉะกับผัวน้องตัวเองไปแล้ว 

มินน่ะรักและหวงหลงรักกว่าที่ตาเห็นเยอะและผมก็พอจะมองออกว่ามินไม่ปรารถนาจะเห็นผมกับหลงรักต้องเจอกันอีก เพราะถ้ามินอยากให้ผมเจอกับน้องมินคงไม่ซ่อนหลงรักจากผมจนถึงวินาทีสุดท้ายหรอก สายตาหวาดระแวงของมินที่คอยจับตามองมาผมยังจำได้ดี ว่านั่นคือสายตาของเสือแม่ลูกอ่อนที่พร้อมจะขย้ำหน้าคนที่มาฉกลูกตัวเองไปจากอกแม้กระทั่งผม มินเองก็คงจะไม่ละเว้นให้เหมือนกัน   


"โอ๊ะ! วันนี้ถือว่าเป็นวันดีของผมจริงๆที่ได้เจอทั้งคุณอรรคและลูกเขย เชิญนั่งครับเชิญ" ในห้องรับรองส่วนตัวของร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายธุรกิจของกรุงเทพและเป็นสถานที่นัดหมายในครั้งนี้ มันคงเป็นสถานที่สุดท้ายที่ผมจะต้องมาเกี่ยวข้องกับคนที่มีสายเลือดเดียวกันกับคนที่ผมเกลียดที่สุด 

"ลูกโปรดนัดพ่อมาแบบนี้ได้บอกลูกพีรึยัง ถ้าน้องรู้น้องคงดีใจที่ลูกโปรดนัดเจอกับพ่อจะมาคุยเรื่องน้องใช่มั้ยล่ะ เฮ้อ อยู่กินกันมาตั้งหลายปีแล้วมาทำความรู้จักคุ้นเคยกันบ้างก็ดีเหมือนกัน คิดแบบนั้นมั้ยครับคุณอรรค" 

"เรื่องนั้นแล้วแต่ลูกชายผมเลยครับคุณละมัย" ผมนั่งกอดอกมองผู้ชายวัยห้าสิบที่ดูยังไงก็มีแต่ความละโมบโลภมากและเต็มไปด้วยสกิลการเลียแข้งเลียขาประจบสอพลอขั้นเทพอย่างเอือมๆ ยิ่งสายตาหลุกหลิกคู่นั้นยิ่งตอกย้ำความไม่น่าไว้วางใจเข้าไปอีก นายละมัย ธนกิต สมเป็นพ่อลูกกับไอ้พีจริงๆ 

"เข้าเรื่องเลยดีกว่านะผมมีธุระต้องไปทำอีกเยอะ ผมคิดว่าคุณน่าจะพอรู้บ้างว่าผมไม่ได้อยู่กินกับไอ้พีลูกชายคุณจริงๆ และคงพอจะรู้เรื่องด้วยว่าทำไมเด็กของคุณถึงหายตัวไปทีละคนสองคน ที่จริงผมก็อยากหาอะไรทำแก้เซ็งอยู่เหมือนกัน อืม..อย่างเข้าไปบริหารบริษัทที่คุณมีหุ้นอยู่หกสิบเปอร์เซ็นน่ะ ไหนๆคุณก็อยากเกี่ยวดองกับตระกูลพัฒธนปราโมทย์จนถึงกับหลับหูหลับตาไม่ยอมรับรู้ว่าหลายปีมานี้ลูกคุณตกนรกขุมไหนมาบ้าง ถ้างั้นก็รบกวนช่วยหลับหูหลับตาให้ตลอดเพื่อทรัพย์สินที่คุณห่วงมากกว่าลูกนะครับ อย่าพยายามสานในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง ถ้ายังไงต้องเชิญคุณไปพักผ่อนหย่อนใจที่ที่ผมเตรียมไว้ให้ซักคืนสองคืนก่อนนะ ผมขอบอกลาลูกคุณอย่างที่คนดีเขาทำกันก่อนแล้วคุณค่อยมาปลอบอกปลอบใจกันทีหลังก็แล้วกัน คนของผมรออยู่ข้างนอกเดี๋ยวจะพาไปที่พักนะพ่อไอ้พี หึหึ ปะกลับเถอะคุณอรรคผมมีธุระต้องทำอีกนี่ก็เสียเวลาไปเยอะละ" กลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนที่นั่งอยู่หน้าห้องลุกขึ้นยืนทันทีที่ผมกับคุณอรรคออกมาจากห้องนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปเชิญคนด้านในให้ไปพักยังที่ที่ผมเตรียมไว้ให้ 

จัดการตัวพ่อน่ะไม่ยากหรอกครับ คนที่รักทรัพย์สินมากกว่ารักลูกของตัวเองแบบนั้นคงไม่ยอมเสียสิ่งที่หามาได้ เพื่อแลกกับสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีวันได้มาแน่นอน 

"พี่โอ้ครับเก็บแมงหวี่แมงวันตัวเล็กตัวน้อยแถวนี้ให้หมดนะพี่ อ้อ ไอ้โอสบายดีมั้ยไม่ได้โทรหามันตั้งนานว่าจะโทรไปชวนกินข้าวซักหน่อย" 

"รับทราบครับคุณโปรด โอมันไปอยู่ต่างจังหวัดแล้วครับ" 

"คุยกับผมตามปกติเถอะพี่ ตรงนี้มีแค่เราสองคนน่ะชายชราที่ยืนอยู่ข้างผมนั่นไม่นับคนนั้นทูนหัวของเพื่อนอดีตผู้บังคับบัญชาของพี่นู่น หึหึ" คุณอรรคจิ๊จ๊ะปากดังๆแล้วควักโทรศัพท์เดินไปคุยต่อที่รถ ดูจากริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงรัวๆแล้วสงสัยจะฟ้องแฟนอีกตามเคย 

"หึหึ คุณโปรดไม่น่าไปแซวคุณพ่อแรงแบบนั้น เดี๋ยวท่านของผมจะหูชาอีก" พี่โอ้และอีกหลายๆคนที่ทำงานกับพ่อพวกเขาล้วนเป็นอดีตชายในเครื่องแบบกันเกือบทุกคน อาจจะเครื่องแบบคนละสีคนละเหล่าแต่ฝีมือไม่หนีกันสักนิด โดยเฉพาะพี่โอ้อดีตเคยสวมชุดเครื่องแบบสีดำตำแหน่งหัวหน้าชุดจู่โจมประจำอยู่แถบชายแดน คนนี้ฝีมือดีมากและเป็นคนที่ท่านของพี่โอ้ไว้ใจมากขนาดกล่อมให้มาช่วยดูแลควบคุมความประพฤติชายวัยเกือบชราที่รักลูกและหลงลูกสะใภ้แบบคนนู้น ผมกับพี่โอ้หัวเราะขำออกมาพร้อมกันเมื่อมองไปทางคุณอรรคที่ทำหน้าบึ้งปากก็จ้ออยู่กับโทรศัพท์นิ้วก็ชี้มาทางนี้ แว่บหนึ่งเหมือนจะเห็นภาพท่านของพี่โอ้นั่งทำหน้าเอือมๆฟังจนหูชาจริงๆแฮะ คุยกับพี่โอ้เรื่องไอ้โอต่ออีกนิดหน่อยผมก็ขอตัวมาอ้อน? คุณอรรคต่อ 

"แยกกันตรงนี้นะพ่อ" 

"แล้วนี่แกจะไปไหนล่ะอย่าบอกว่าจะไปหากิ๊กๆกั๊กๆให้ลูกสะใภ้พ่อเสียใจนะเว้ยไอ้เสือ น้องเสียน้ำตามาเท่าไหร่คนที่รู้ดีที่สุดก็คือแกจะทำอะไรคิดถึงใจน้องหน่อยก็แล้วกัน เฮ้อ! น่าสงสารลูกหลงคนน่ารักของพ่ออรรคคนดีจริงๆ ลูกจะรู้บ้างมั้ยว่าปล่อยเสือเข้าป่าคอนกรีตแบบนี้มันอันตรายแถมเป็นเสือหิวซะด้วยสิ" ผมอัดควันบุหรี่เข้าเต็มปอด ใจก็อยากพ่นควันใส่คนตรงหน้าสักทีติดอยู่นิดเดียวคือนั่นพ่อบังเกิดเกล้าถ้าทำนรกได้กินหัวหนักกว่าเดิมแน่ แต่พอเหลือบตามองผู้ชายวัยห้าสิบต้นๆแล้วก็อดขำในความปกป้องตำแหน่งของลูกสะใภ้ที่รักแถมพ่วงด้วยตำแหน่งลูกชายคนน่ารักของคุณอรรคไม่ได้ อะไรทำให้คิดว่าผมจะไปมีเล็กมีน้อยวะ ถ้าจะมีจริงๆคงไม่รอจนหนอนจะฝ่อแบบนี้หรอกพ่อ! 

"พ่อไม่ต้องรำพึงรำพันอะไรเยอะหรอกผมจะไปมีกิ๊กอะไรที่ไหนได้อีก ทุกวันนี้แค่เอาเวลาไปจีบลูกสะใภ้พ่อผมก็ต้องแปลภาษาคนให้เป็นภาษาคนจนปวดหัวไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นแล้ว" 

"บ๊ะไอ้เสือ! นี่แกว่าลูกหลงปัญญาอ่อนเป็นเด็กพูดไม่รู้เรื่องอยู่ด้วยแล้วปวดหัวจนน่าเบื่อเหรอวะ แบบนี้พ่อต้องรายงานลูกหลงคนน่ารักซะหน่อยละ" 

"พอเลยพ่ออย่าเล่นเยอะ ผมถามจริงๆเถอะนี่จริงจังตกลงผมกับไอ้โยสลับตัวกันใช่ปะ? คุณเป็นพ่อของหมอกีรติใช่มั้ยครับคุณอรรค เอ..หรือว่าเล่นเยอะแบบนี้ตั้งใจกลบเกลื่อนกลิ่นหนุ่มในเครื่องแบบที่แอบไปกินก่อนมานี่กันแน่มิน่าเดินขาถ่างมาเชียวนั่งก็ไม่เต็มตูด เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลชะมัดแทนที่จะเป็นคนเสียบดันโดนเสียบซะนี่ หึหึ" เพี๊ยะ! และแล้วผมก็โดนเต็มๆที่หลังมือข้างที่กำลังคีบบุหรี่อยู่ด้วยสิ ดีนะที่มือกาวนี่ถ้าบุหรี่ร่วงต้องลำบากผมเก็บไปให้ไอ้เพื่อนหมอสัสมันสูบอีก 

"ปากมึงนี่นะไอ้เสือ กูถามจริงๆเถอะตกลงมึงลูกกูหรือลูกเสือลูกตะเข้กันแน่ห๊ะ! กับพ่อก็ยังกัดไม่เว้น" 

"จิ๊ ไรเนี่ยพ่อ ถ้าบุหรี่หล่นผมต้องเดือดร้อนเก็บไว้ให้ไอ้หมอสัสอีกนะเนี่ย พ่อจะไปกินเครื่องแบบต่อก็ไปเลยผมจะโทรคุยกับหลานชายที่รักของพ่อซักหน่อย ด้วยความเคารพครับคุณอรรค ถ้าไม่อยากให้มีปัญหาระหว่างสายเลือดเดียวกันหวังว่าคุณอรรคยังยืนยันที่จะมีลูกสะใภ้มากกว่าหลานสะใภ้นะครับ ไม่งั้นตามหน้าสื่อทุกแขนงคงจะมีคำถามว่าเจ้าพ่อวงการแสงสีกินตับกับคนในเครื่องแบบจริงรึเปล่าให้ว่อนไปทุกสื่อ นี่ผมไม่ได้ขู่แค่บอกเล่าเก้าสิบให้ฟังเฉยๆผมไปก่อนล่ะนะ ลุงชัยขับรถดีๆด้วยเจอหลุมเจอบ่อเจอลูกระนาดก็หยอดเบาๆหน่อยเดี๋ยวคุณอรรคเขาจะเจ็บตูด หึหึ" 

"แก๊ไอ้ลูกเวร ไอ้เด็กพ่อไม่รู้จักสั่งสอน ไอ้เด็กนรกส่งมาเกิด ไอ้คนหน้าตาดีเพราะได้เชื้อพ่อมาเยอะแถมฉลาดเป็นกรดเหมือนพ่อ แต่เรื่องมารยาททรามนี่ไม่เหมือนนะเว้ย!...." ผมรีบเดินดุ่มๆขึ้นรถเพื่อหนีเสียงอวยพรของคุณอรรคที่ไล่ตามหลังมา คุณอรรคนี่น้ายังน่ารักน่าแกล้งตลอดเลยนะครับ..คุณพ่อ


"ชินพรุ่งนี้มึงว่างปะ" 

"กูทำงานจนจะไม่รู้จักคำว่าว่างแล้วสัส ทำไมมีอะไร" ผมอดอมยิ้มไม่ได้ ก็แน่ล่ะสิไอ้ชินกูเป็นคนป้อนงานให้มึงเองหนิแล้วมึงจะเอาเวลาที่ไหนมาว่างอีกล่ะ หึหึ 

"เปล่าไม่มีไร ตอนนี้กูอยู่กรุงเทพพรุ่งนี้จะชวนมากินข้าวซักหน่อย" 

"เออพรุ่งนี้กูจะโทรหา แล้วนี่มึงมาอยู่กี่วัน" 

"ไม่กี่วันหรอกกูต้องรีบกลับไปเก็บงานต่อ แปลนของศาลาการเปรียญมาจ่อรอแล้วเนี่ยเจอกันพรุ่งนี้โอเคนะ" ผมหมุนพวงมาลัยเข้าซอยที่หลายปีมานี้เข้าออกเกือบทุกวัน จะมีก็ช่วงไปอยู่เหนือนี่แหละที่ไม่ได้มาเลยแต่ก็จ้างให้ไอ้เปี๊ยกมาทำความสะอาดเช็ดถูอยู่ประจำ พอผ่านหอพักสีครีมก็อดเหลือบตามองไม่ได้ ตรงนี้เคยเป็นที่รกร้างมีแต่พงหญ้าและเป็นที่ที่แมงปอเกือบจะโดนข่มขืน มือที่จับพวงมาลัยรถยิ่งจับแน่นขึ้นไปอีกเมื่อคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น รู้งี้ฆ่าหมกป่าไอ้สัสสองตัวนั่นให้รู้แล้วรู้รอดก็ดีว่ะ

ปี๊บ "สวัสดีครับพี่โปรด ผมเพิ่งทำความสะอาดเสร็จพอดีเลยพี่" 

"อืมสวัสดี วันนี้ลุงเลิศปิดร้านเหรอเมื่อกี้ผ่านมาเห็นปิดไฟเงียบเลยนี่" 

"ครับพี่ ลุงแกไปถือศีลที่วัดน่ะ" 

"ก็ดีจะได้พักผ่อนบ้าง อ่ะนี่ค่าขนมแต่ห้ามเอาไปเล่นบอลนะถ้ากูรู้มึงได้หยอดน้ำข้าวต้มแน่ๆ" 

"รับทราบครับลูกพี่ ไปนะพี่สวัสดีครับ" ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องแถวที่เคยมีคนสองคนอาศัยอยู่ ข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องยังมีครบเหมือนเมื่อก่อน จะมีก็แค่สมุดบันทึกของแมงปอที่จดนั่นจดนี่บ่อยๆเท่านั้นที่หายไปแต่นั่นมันก็ผ่านมานานหลายปีแล้วล่ะ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นเดิมที่แมงปอเคยใช้ สบู่ ยาสระผม ยาสีฟัน ทุกสิ่งทุกอย่างผมก็ยังใช้ตามเจ้าของห้องอยู่เหมือนเดิม 

อืม..สักวันจะฉกตัวเอ๋อจากคนพื้นที่แถวนั้นมานอนกกที่นี่สักอาทิตย์ มันต้องมีวันนั้นสิน่ะก็ตอนนี้นายโปรดปราณมีลูกทีมกิตติมศักดิ์เพิ่มขึ้นอีกคนแล้วนี่ ภาพไอ้หมอสัสทำหน้านิ่วคิ้วขมวดลอยขึ้นมาให้ผมได้หัวเราะเบาๆ ก่อนที่ภาพเด็กเอ๋อหัวเหม่งๆชอบทำตาโตๆที่เจ้าตัวคิดว่าดุยืนเท้าเอวก็เตะภาพเพื่อนรักของผมออกจากความคิดอย่างไม่เห็นฝุ่น หมอนที่คนนั้นเคยหนุนถูกดึงมากอดแล้วฝังจมูกสูดดมเพื่อหากลิ่นเจ้าของของมัน คิดถึงจังหลงรักคืนนี้ฝันดีนะครับ... 

"จะลงมาทำไมไม่บอกกันบ้างวะโปรด แล้วเป็นไงไปอยู่เหนือหลายเดือนเงียบได้อีกสิสัส ติดต่อมาบ้างก็ได้กูนึกว่ามึงตายแล้วนะเนี่ย" 

"เพิ่งคุยโทรศัพท์กันเถอะชินมึงอย่าเว่อร์" 

"ก็ถ้ากูไม่โทรไปแล้วจะได้คุยเหรอครับ แล้วคอนโดพ่อของเพื่อนมึงนี่จะเนี้ยบแต่เยอะไปไหนวะ เดี๋ยวเปลี่ยนนั่นเดี๋ยวตัดนี่กูเหนื่อยนะมึง" ผมแอบขำเรื่องที่ไอ้ชินบ่นเบาๆ พ่อไอ้นัทเขาไม่เยอะหรอกแต่คนที่เยอะก็กูนี่แหละ 

"แล้วไหนบอกว่าจะเจอกันดึกๆนี่ยังไม่เที่ยงเสือกโทรจิกหัวกูมาซะงั้น เดี๋ยวต้องรีบกลับไปแก้งานให้พ่อของเพื่อนมึงอีก แล้วร้านอาหารมีก็ไม่ไปมาเดินห้างสบายใจเหมือนคนว่างงานเลยนะมึงน่ะ" 

"จะขี้บ่นไปถึงไหนวะชินนับวันยิ่งทำตัวแก่นะมึง ที่มาห้างกูแวะมาซื้อของด้วยหรอก มึงว่าช็อกโกแลตกล่องนี้กับกล่องนี้กล่องไหนน่ากินกว่ากันวะ" ที่โทรศัพท์เรียกไอ้ชินมาห้างก็ไม่มีอะไรมาก ผมแค่อยากเห็นหน้ามันเพื่อสมน้ำหน้าเบาๆว่ากูต่างหากที่เป็นคนเจอแมงปอก่อนมึงไอ้พี่ชายแมงสล็อต 

"อะไรเดี๋ยวนี้มึงกินช็อกโกแลต? นี่ไม่สบายรึเปล่าวะโปรดแปลกไปนะมึงน่ะ" 

"กูจะซื้อไปให้แมงหมูลูกไอ้ตุลย์ต่างหาก ตอนนี้มันเปย์เด็กอยู่แต่พอดีว่าเขามีเจ้าของแล้วแต่แมงมันยังไม่รู้ตัวไงป้อเช้าป้อเย็นเดี๋ยวก็น้ำตาเช็ดหัวเข่า หึหึ" พูดแล้วอดคิดถึงแมงหมูหลานชายตัวแสบไม่ได้ มันน่ารักนะครับและจะน่ารักกว่านี้ถ้ามันไม่มาวอแวกับหลงรักของผมน่ะ 

"อ๋อ งั้นเอากล่องนี้สิดูจะน่าอร่อย" 

"งั้นกูเอากล่องนี้" พอไอ้ชินชี้มาที่กล่องซ้ายผมก็เอากล่องนั้นวางไว้ที่เดิม แล้วเอากล่องขวาหย่อนใส่ตะกร้าโดยไม่สนใจสายตาที่มองมาเหมือนจะโดดงับหัวผมให้รู้แล้วรู้รอด หึหึ เรื่องไรกูจะซื้อของที่มึงบอกว่าโอเคให้หลงรักของกูล่ะ 

เดินเลือกซื้อช็อกโกแลต ขนมให้หลงรักกับแมงหมูแถมแมงกระต่ายเสร็จก็หิ้วถุงพะรุงพะรังไปฝากท้องที่ร้านสุกี้ในห้างนั่นแหละง่ายดี รีบหยั่งเชิงไอ้ชินจะได้รีบเขี่ยมันออกจากวงจรของหลงรัก จากนั้นก็กลับไปปิดบัญชีกับไอ้พีสักที 

"ชินกูว่าจะปล่อยไอ้พีไปแล้วว่ะ" ไอ้ชินชะงักมือที่กำลังคนหม้อสุกี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะหรี่ตามองมาด้วยสายตาพิจารณาคาดคั้นเอาง่ายๆก็จับผิดนั่นแหละ 

"มีอะไรที่มึงยังไม่ได้บอกกูมั้ยโปรด" 

"เฮ้อ มึงยังจำเรื่องที่กูเคยบอกว่าถูกชายผ้าเหลืองขอไว้ได้มั้ย" จากนั้นผมก็เล่าเรื่องของหลวงตาให้มันฟังเกือบทุกอย่าง แต่ก็นะแค่เกือบทุกอย่างไม่ได้แปลว่าทุกอย่างสักหน่อย 

"มึงคิดว่าไงชิน" 

"เฮ้อ แล้วมึงคิดว่าอย่างไอ้เด็กพีนั่นมันจะยอมรามือง่ายๆเหรอวะ เราทำดีกับใครหรือละเว้นใครใช่ว่ามันจะทำดีหรือปล่อยวางกลับคืนมา ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับนิสัย จิตใจ สันดานของคนคนนั้น และกูก็มองว่าไอ้เด็กพีไม่มีทางจะปล่อยวางง่ายๆเหมือนกัน" ผมก็คิดเหมือนไอ้ชินว่าคนอย่างไอ้พีไม่มีวันจะหยุดหรอก แต่ไม่เป็นไรเพราะการที่มันไม่ยอมหยุดนั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ ถ้าถึงวันนั้นก็คงจะไม่มีคำขอบิณฑบาตรจากหลวงตาเป็นครั้งที่สองอีกแน่ 

"กูก็ภาวนาขอให้มันเป็นแบบนั้นเถอะ แล้วกูจะเก็บกวาดมันเอง" 

"งั้นก็แล้วแต่มึง แต่ถ้าวันไหนที่ไอ้เด็กพีตามไปทำร้ายคนนั้นได้อีกครั้งกูจะถือว่าเป็นความผิดของมึงนะโปรด" 

"เอ้า! ก็หลวงตาขอมึงยังจะโทษว่าเป็นความผิดของกูอีกนะ มึงนี่มันบัวสี่เหล่าแถมเป็นบัวก้นบึงอีกต่างหาก หัดเข้าวัดเข้าวาบ้างนะจะได้เป็นบัวใต้น้ำบัวปริ่มน้ำบัวพ้นน้ำกับเขาสักที" 

"จะบวชตอนไหนก็บอกนะโปรด กูจะเป็นคนแบกมึงขึ้นหลังให้มึงเอื้อมมือไปแตะประตูโบสถ์ด้วยตัวเองเลยสัส" ไอ้ชินเบะปากแถมเขวี้ยงผักบุ้งมาใส่ผมอีก ไอ้บัวก้นบึงเอ้ย! 

"ชิน มึงลืมเขารึยัง" 

"...ก็ยังไม่ลืมหรอกแต่ก็ไม่ได้ตามหา กูก็คิดเหมือนที่มึงเคยบอกนั่นแหละ ถ้าคนนั้นเกิดมาเพื่อเป็นของกูสักวันเขากับกูก็จะกลับมาเจอกันเอง แล้วมึงล่ะความเจ็บปวดมันเบาบางลงบ้างรึยังโปรด" 

"ยัง ความรู้สึกทุกอย่างของกูมันยังไม่เบาบางลงซักนิดโดยเฉพาะความรู้สึกรัก และมันก็ยังหนักแน่นเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็นมาตลอด ชินถ้าซักวันนึงกูเจอเขากูจะไม่มีวันปล่อยให้เขาหลุดมือไปอีกแล้วนะ และกูก็พร้อมจะดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขากลับมาแม้จะต้องทำร้ายคนที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่แบบมึงก็ตาม หวังว่าในวันนั้นมึงคงจะเข้าใจกูนะ" ไอ้ชินวางตะเกียบลงแล้วเหม่อมองไปนอกร้านที่มีผู้คนหลากเพศหลายวัยกำลังเดินขวักไขว่ไปทั่ว ผมเชื่อว่ามันเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการสื่อและตัวผมเองก็รับรู้ว่าสักวันถ้ามันได้เจอหลงรัก ตัวไอ้ชินเองก็จะไม่มีวันหลีกทางให้ผมเช่นกัน


แกรก "สวัสดีครับเฮียโปรด เฮียสบายดีมั้ยครับ" 

"อืม แล้ว?" 

"อยู่ในห้องนู่นแน่ะเฮีย ผมว่ามันต้องการโรงพยาบาลทั้งรักษาตัวและรักษาจิตนะเฮีย ตอนนี้นอกจากจะเสพติดเซ็กส์แล้วมันยังเสพติดการทำร้ายร่างกายตัวเองอีก" ผมเดินเข้าไปนั่งโซฟากลางห้องของไอ้พี สภาพในห้องเรียบร้อยกว่าที่คิดไว้คงจะเป็นฝีมือของไอ้พุนั่นแหละข้าวของถึงไม่พังพินาศเหมือนทุกครั้ง 

"มึงไปเรียกมันมาหน่อย กูจะรีบคุยรีบกลับ" 

"ครับเฮีย" ไอ้พุเดินเข้าไปไม่ถึงสองนาทีไอ้พีก็เดินสะโหลสะเหลออกมา สายตายินดีรอยยิ้มที่ผมเคยมองว่าน่ารักในครั้งแรกกำลังเดินโอนเอนใกล้เข้ามาเรื่อยๆก่อนจะมานั่งแปะกับพื้นข้างโซฟาที่ผมนั่งอยู่ 

"กลับมาแล้วเหรอฮะสามี คิดถึงจัง" 

"ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีมั้ย?" พอผมบอกไปมันก็พยักหน้ารับก่อนจะลุกเดินไปห้องน้ำด้านใน ผมพยักหน้าให้ไอ้พุที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องให้ออกไปรอด้านนอกก่อน นี่ก็คงได้รับคำสั่งจากคุณอรรคให้มาคุมผมล่ะมั้ง พอคิดถึงคุณอรรคก็คิดถึงหลงรักเลยแฮะ คือใจไปมือก็เลยตามไปด้วยคำขู่ของไอ้หมอสัสตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสมองอะไรสักอย่าง ถึงจะเสียอารมณ์นิดๆที่โทรไปแล้วเป็นไอ้บอสรับสายไม่ใช่หลงรักตามที่ใจอยากเจอก็เถอะ แต่สุดท้ายก็ได้คุยแถมได้เห็นหน้าให้หายคิดถึงบ้างน่ะ นาทีนี้มีแค่คนเดียวที่จะดับความรุ่มร้อนความโกรธแค้นของผมลงได้ คนเดียวที่เป็นเหมือนสายลมแผ่วเบาพัดพาเอาความสบายใจเข้ามาเพื่อปัดเป่าความจงเกลียดจงชังและอยากทำลายนี้ออกไป 

"หลงขี้เหร่ก็ไม่ต้องมาคุยกับหลงเลย คุณโปรดก็ไม่หล่อเหมือนกันนั่นแหละคนนิสัยไม่ดี" 

"เอ้าพาลได้อีก ไหนงอนอะไรพี่อีกบอกมาดีๆดิ๊พี่จะได้ง้อน้องถูกไง" ภาพคนชุดขาวใส่รองเท้าคีบนั่งยองๆอยู่ใต้ต้นขนุนที่เคยเห็นบ่อยๆ แต่ที่ทำให้สะดุดตาก็คือตาหวานๆคู่นั้นมันแดงนิดๆเหมือนเพิ่งร้องไห้มาก่อนหน้านี้เลย และสายตาน้อยอกน้อยใจที่ส่งมาทำให้อดเอ็นดูไม่ได้ นี่คงจะงอนอยู่สินะเอ๋อเอ้ยเอ๋อของพี่ 

ในขณะที่คุยกับหลงรักอยู่ไอ้พีก็เข้ามาเป็นมารจนได้ ผมต้องรีบตัดสายไปก่อนที่มันจะเห็นว่าคนที่อยู่ในจอโทรศัพท์ผมเป็นใคร ไม่ใช่ว่ากลัวไอ้พีหรือคิดว่าตัวเองจะปกป้องหลงรักไม่ได้ แต่คนที่อยู่ในที่แจ้งยังไงก็ย่อมเสียเปรียบคนที่อยู่ในที่มืดวันยังค่ำ ในเมื่อตอนนี้ไอ้พีมันยังไม่รู้ว่าผมเจอคนที่มันพยายามตามทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ฉะนั้นมันก็ไม่สมควรจะรับรู้ตลอดไปเพราะไม่ว่าผมจะปกป้องหลงรักได้อย่างดีแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับก็คือเราไม่มีวันรู้เหตุการณ์วันข้างหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง บางทีแค่ผมเผลอหลับตาไปเพียงวินาทีเดียวมันอาจเป็นวินาทีโอกาสของคนที่จ้องอยู่ก็ได้ และนั่นคือสิ่งที่ผมกลัว

"ไม่มีของสดในตู้เย็นเลยมีแต่อัลมอนด์กับเม็ดมะม่วงหิมพานต์สามีเอาไปแกล้มก่อนเนอะ ไม่ได้เจอตั้งนานเรามาฉลองกันหน่อยนะฮะพีจะดื่มเป็นเพื่อน" เหล้ายี่ห้อประจำถูกเทใส่แก้วพร้อมน้ำแข็งหนึ่งก้อน ไอ้พีส่งเครื่องดื่มแก้วนั้นมาให้ผมก็รับนะแต่ไม่ใช่ว่าจะรับมาดื่มนี่นา จะดื่มได้ยังไงล่ะหลวงตาอุตส่าห์ย้ำแล้วย้ำอีกถ้าดื่มปุ๊บผมคงผิดศีลทั้งข้อสี่ข้อห้า เผลอๆจะผิดข้อหนึ่งกับข้อสามอีกด้วย 

"สามีไม่ดื่มซักหน่อยล่ะฮะ"

"ไอ้พีกูว่าเรามาถอดหน้ากากกันเถอะว่ะ กูอึดอัดมึงเองก็คงจะหนักเหมือนกันต้องแบกอะไรแบบนี้มาตั้งหลายปีแล้วนี่" 

"เอ่อ..สามีพูดเรื่องอะไรฮะ" ไอ้พีมันหน้าเสียแถมยังหน้าซีดลงไปอีกเมื่อมันสบตากับสิ่งที่ผมจงใจสื่อสารออกไปทุกอย่าง 

"ไอ้พีต่อไปนี้มึงกับกูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ทุกสิ่งที่มึงทำกับปอรักกูไม่มีวันอภัยให้และก็ไม่ขอให้มึงมาให้อภัยในสิ่งที่กูทำกับมึงในหลายปีมานี้ด้วย เราสองคนต่างไม่ต้องให้อภัยซึ่งกันและกันแต่อย่ามาเกี่ยวข้องกันอีกก็พอ" 

"ทำไมผมไม่ดีพออีกรึไง ที่ผ่านมาผมยังทำอะไรไม่ถูกใจพี่อีก ผมยังทุ่มเทให้ไม่พอใช่มั้ย! หรือพี่อยากเห็นผมนอนกับใครอีกเรียกมาสิกี่คนก็ได้ผมทำได้ทั้งนั้น!" 

"มันไม่ใช่ว่ามึงทุ่มเทให้กูไม่พอหรือมึงดีไม่พอแต่มันเป็นเพราะว่ามึงไม่เคยใช่ตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก กูยอมรับว่าแรกๆที่เห็นมึงกูอาจถูกใจบ้าง แต่นั่นก็เป็นเพราะนิสัยเหี้ยๆส่วนตัวของกูเองที่อยากลองกินอาหารอย่างอื่นนอกจากกินข้าว แต่ก็นะมึงเองก็น่าจะรู้ดีนี่ว่าสุดท้ายแล้วที่กูเลือกมึงเพราะอะไร" 

"ผมไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ผมรู้แต่ว่าพี่เป็นคนก้าวเข้ามาหาผมเอง เป็นคนทำให้ผมรักเองนะ ฮึกก" 

"กูว่ามึงพูดไม่จบนะ มึงควรจะพูดให้ครบประโยคหน่อยสิ กูเป็นคนก้าวเข้าไปเพราะมึงเปิดประตูอ้าไว้แถมกวักมือเรียกอีกต่างหาก จนถึงตอนนี้เรามาคุยกันแบบตรงไปตรงมาเถอะว่ะ ที่กูก้าวผ่านประตูที่มึงเปิดอ้าไว้นั่นก็เพราะกูแค่จะหนีคนที่กูกลัว คนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกกูมากที่สุด และที่เรื่องมันเป็นแบบทุกวันนี้ก็เพราะมึงกับกูต่างก็อยากทรมานกันและกันต่างหากล่ะ" ผมนั่งมองไอ้พีที่นั่งน้ำตาอาบแก้ม ปากที่เคยแดงกลับแห้งแตกระแหง มันเอามือปิดหูตัวเองส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น 

"ไม่ใช่! ผมไม่ได้อยากทรมานพี่ ผมแค่รัก แค่รักพี่เท่านั้นเอง ฮืออ แล้วความรักของผมมันผิดมากรึไง พี่ดูตอนนี้สิดูสิ่งที่ผมเป็นตอนนี้มันก็เพราะว่ารักพี่ไม่ใช่เหรอ!"

"มึงอย่าเห็นแก่ตัวโยนทุกสิ่งทุกอย่างที่มึงทำที่มึงเป็นมาให้กู ส่วนนึงกูอาจทำให้มันเป็นแบบนี้แต่ต้นตอมันก็มาจากความอำมหิตของมึงไม่ใช่เหรอ! ที่มึงต้องติดเซ็กส์ก็เพราะมึงให้ไอ้สัสนรกสองตัวนั่นไปข่มขืนเมียของกู! ที่มึงต้องมานั่งทำร้ายตัวเองนั่นก็เพราะมึงทำตัวเองตั้งแต่ที่มึงให้ไอ้สัสตัวไหนจงใจขับรถชนเมียของกู! ที่มึงต้องเป็นบ้าเหมือนทุกวันนี้นั่นก็เป็นเพราะมึงจงใจทำให้เมียของกูเจ็บทุกทาง! มึงไม่เคยปล่อยวางไม่เคยหยุดที่จะคิดทำร้ายเขา แม้แต่นาทีที่เขาไม่อยู่ตรงหน้ามึงก็ยังจะตามจองล้างจองผลาญเขาไม่เว้น ขนาดกูเตือนมึงหลายครั้งแล้วนะไอ้พีแต่มึงก็ยังไม่คิดจะหยุด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะตัวมึงเรียกร้องเองทั้งนั้น!!" ผมตวาดใส่มันอย่างเดือดดาลที่สุดยิ่งกลับไปคิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วยิ่งอยากหักคอมันให้ตายคามือจริงๆ เสียงร่ำไห้คำอ้อนวอนของมันไม่มีผลอะไรกับต่อมความเมตตาความสงสารของผมแม้แต่น้อย กลับกันยิ่งมันร้องไห้คร่ำครวญมากเท่าไหร่ผมยิ่งสะใจมากเท่านั้น 

"ฮืออ ไม่เอาพีไม่เอา ฮือ ให้พีอยู่ยังไงก็ได้นะสามีให้อยู่แบบเดิมก็ได้ขอแค่เรายังเป็นแฟนกันเหมือนเดิมก็พอ ฮืออ พีรักสามีได้ยินมั้ย โฮฮฮ" 

"แล้วมึงมีสิทธิ์ปกป้องความรักของมึงด้วยการทำร้ายความรักของคนอื่นเขางั้นเหรอ? โทษทีว่ะกูไม่อยากเอาตัวเองไปจมโคลนกับคนแบบมึงอีก ครั้งนี้ครั้งเดียวนะพิชญะที่กูจะปล่อยมึงไปแบบนี้ แต่ถ้ามึงไม่ยอมจบกูคงไม่มีอะไรต้องละเว้นอีก อ้อ? อยากให้กูดื่มเหรอได้สิแต่ไหนมึงมาดื่มแทนกูหน่อยซิเดี๋ยวกูเรียกคนมาบริการฤทธิ์ของมันให้เอง" ไอ้พีส่ายหน้าไปมามันกำลังตาลีตาลานลุกหนี แต่ถ้าปล่อยให้ลุกไปง่ายๆผมคงถูกถอดฉายาท่านโปรดทิ้งชักโครกแถวนี้แล้วล่ะ 

หมับ! "ทำไมล่ะแค่แก้วเดียวเองทำไมไม่ดื่มไหนมึงบอกอยากดื่มกับกูหนิ หรือกลัวไม่มีที่ลงไม่เป็นไรอยากมากแต่ไม่มีที่ลงก็แค่ทรมานนิดหน่อยเอง หึหึ" 

"อื้อ อึกก แค่กๆๆ อ่อย! อึกก" 

"แดกเข้าไป! กูบอกให้มึงแดกเข้าไป!!" มือขวาผมคว้าแก้วเมื่อกี้ส่วนมือซ้ายก็บีบปากไอ้พีที่ขบแน่นให้อ้าออก จากนั้นน้ำเมาทั้งหมดในแก้วแถมด้วยในขวดที่คว้ามากรอกปากไอ้พีก็ถูกกลืนลงไปในกระเพาะมันจนไอ้พีสำลักร้องไห้จนหน้าแดงหน้าดำ หน้าเล็กๆนั้นเต็มไปด้วยน้ำเมาและน้ำหูน้ำตาของมันเองโดยไร้ความเห็นอกเห็นใจใดๆจากผมทั้งสิ้น 

ก๊อกๆ "มีอะไรให้ผมจัดการมั้ยครับเฮีย" ไอ้พุรีบเดินเข้ามาคงกลัวว่าผมจะพลั้งมือหักคอไอ้พีจริงๆล่ะมั้ง

"ฮืออ แค่กๆๆ พะ พี่โปรดอย่าไปนะอย่าเพิ่งไปอยู่กับพีก่อน อื้ออ" พอผมถอยหลัง ไอ้พีก็กระเสือกกระสนคลานมากอดขาเอาไว้ จิ๊!น่ารำคาญชะมัด

"จำคำของกูเอาไว้นะไอ้สัส ถ้าวันไหนก็ตามที่มึงทำให้เมียกูมีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวหรือทำให้มีร่องรอยแม้แต่รอยแมวข่วน วันนั้นกูจะไม่ใจดีเหมือนวันนี้อีก ไอ้พุมึงเอามันไปไกลๆตีนก่อนที่กูจะฆ่ามันจริงๆ" ไอ้พุรีบดึงไอ้พีออกไปท่ามกลางเสียงกรีดร้องเสียงร่ำไห้และท่าทีทุรนทุรายของมัน 

ผมกับไอ้พุยืนมองไอ้พีที่ดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองอย่างรีบร้อนอีกทั้งยังส่งเสียงเรียกร้องอ้อนวอนขอให้ช่วยมีเซ็กส์กับมัน พอไม่ได้สิ่งที่ต้องการมันก็พังข้าวของเหมือนเคยแถมยังเอาเศษแก้วที่ปาจนแตกกระจายมากรีดเนื้อกรีดตัวตัวเองอีก มืออีกข้างก็ชักรูดตัวเองอย่างน่าอเนจอนาถ ดูท่าจะใส่ยาแรงนะเนี่ยแถมปริมาณที่ผมจับกรอกปากมันก็เยอะพอสมควร แบบนี้เขาเรียกว่าให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวนะพิชญะ...


***การให้อภัยคนนับเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่ ส่วนที่เหลือเขาจะสำนึกหรือไม่คงแล้วแต่เวรใครกรรมมัน" (เครดิต สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก)

ตอนนี้เกิน100เปอร์นี่ไม่รวมตอนฟางเวิ้นดักไว้ก่อนโดนเหน็บเน้อ เพราะฟางไม่อยากให้ค้างคาใจกันอีกปลดไปก่อน1ขั้นจะได้ให้โปรดกลับไปง้อเอ๋อน้อย พีจบมั้ยตอบว่าไม่จบแล้วทำไมไม่ทำให้มันจบเพราะฟางไม่อยากให้โปรดจมโคลนไปมากกว่านี้แถมในเรื่องยังมีพระมีเจ้าฟางไม่อยากเขียนท่านเป็นแค่ตัวประกอบแต่อยากให้ท่านเป็นส่วนใหญ่ที่คอยยั้งโปรดไม่ให้จมลึกไปกว่านี้ แต่หลวงตาท่านก็รู้ถึงบอกจะขอบิณฑบาตรครั้งเดียวนอกนั้นก็จัดจ้าวว พรุ่งนี้มีน้ำตาคลอของโปรดแค่ ฮึกแล้วกอดแมงหลานแน่นๆไปซา-ปอยต่อในเพจจ้าว

ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ทุกๆกำลังใจดีๆคุณเปิ้ลดูแลสุขภาพด้วยนะคะพักผ่อนเยอะๆฝนตกรถติดอ่านนิยายรอไฟแดงไปเน้อจ้าว คุณmasodicคุณแก้วแม่นมหนูโปรดตอนหน้าคุณหนูจะกลัวบางอย่างที่ฟางเคยเขียนไว้ถ้ามีสะกิดใจกันบ้างตอนที่เขาไปเที่ยวภูเก็ตเน้อตอนที่ปอรักเอาโทรศัพท์คุณหนูไปลงแอพนั้นฟังบ่อยๆด้วย พี่แหม่มระยองคิดถึงนะคะดูแลสุขภาพด้วยน้องยุ่งมากมายไม่มีเวลาทักไปคุยกับพี่แหม่มเลย คุณยุพาวรรณขอบคุณนะคะ คุณมี้ดูแลสุขด้วยนะคะ น้องnanคู่คุณอรรคพี่ฟางจะพยายามเข็นมาเป็นตอนพิเศษให้เน้อยังไม่รับปากๆคุณcoomทั้งทวิตเตอร์ ไลน์ เพจ เม้นในนี้ฟางค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นท่านเดียวกันขอบคุณๆนะคะจุ๊บรัวๆ คุณธารินีสุโขทัยจำได้เรามีไลน์กันเม้นทุกตอน คุณเจลาตินจากก็แค่ตัวแทนสวัสดีค่ะยังเป้นกำลังใจให้กันเหมือนกันนะคะ และอีกหลายๆท่านส่วนมากฟางจะจำคนอ่านของตัวเองได้95%แต่ไม่สามารถเขียหมดเดี๋ยวโดนท้วงว่าเวิ้นยาวกว่าเนื้อเรื่อง555 ไปหนาจ้าวพรุ่งนี้เจอกันแน่ๆ ดูแลสุขภาพทุกๆท่านนะคะแข็งแรงๆโอมเพี้ยง!

ปล.คำผิดเดี๋ยวมาแก้เน้อจ้าว ปล.อีกที พรุ่งมาค่ำหน่อยตอนเช้าวันที่25ฟางจะเคลียร์บัญชีเงินเดือนจ้าวหลายคนฟางจะช้าจะเบลอแถมปล่อยแมงหลานไปเล่นกับแมงหมาที่บ้าน3ตัวตามสบายไปเล้ย เลยลงค่ำหน่อยเนอะ

ตอบ1.เม้นๆที่บอกถ้าลงวันละครึ่งควรเป็น3.5ตอน คือรบกวนอ่านที่ฟางแจ้งไว้ดีๆเน้อว่าจันทร์ถึงศุกร์ เพราะฟางเลี้ยงหลานไปด้วยทำงานไปด้วยงานที่ทำทำอยู่กับบ้านค่ะส่วนแก้คำผิดฟางจะไล่แก้ตามอยู่แล้วเพราะลงปุ๊บก็มีคนอ่านหลายๆท่านติ๊กคำผิดมาให้เป็นที่ปลื้มใจมากถ้าสังเกตแต่แรกปกติเสาร์อาทิตย์ฟางก็ไม่ค่อยลงอยู่แล้วน้อยมากจะลงเน้อ คือขอเวลาพักผ่อนบ้างทำงานบ้านบ้างอยู่กับครอบครัวบ้างปั๊มลูกบ้างเดี๋ยวหนอนแฟนฝ่อเหมือนท่าน มันไม่มีอะไรให้คิดซับคิดซ้อนหรอกเนอะ

2.คุณข้าพเจ้า หนังสือตอนนี้ที่ฟางเปิดจองอยู่คือเรื่อง ก็แค่ตัวแทน ยังเปิดจองถึงวันที่15ตค.จ้าว สอบถามได้ที่เพจ ฟาง นิยายวาย36เน้อขอบคุณจ้าว 

3.คุณอรรคกับลุงสันต์ คู่รุ่นดึก มีขอมาเยอะแซงน้องดิวผู้โยเลย อยากเขียนนะถ้าเขียนเป็นตอนพิเศษ1-3ตอนพอไหวอยู่อันนี้ฟางยังไม่รับปากนะคะอยากให้คู่เวรคู่กรรมนี่ได้ซัก55ตอนก่อนจะได้หายคอหายใจโล่งขึ้นจะได้เคลียร์ไปทีละคู่ดีมั้ยอ่าา แต่บุคคลิกคุณอรรคไม่หนีผู้โยเท่าไหร่ที่จริงเขาเป็นพ่อลูกกัน555 อันนี้ฟางอำนะเห็นมีเม้นบอกคุณอรรคเป็นพ่อผู้โย ผู้โยเป็นพ่อแมงหมูงี้ช่างคิดได้ชอบบบ เดี๋ยวมาว่ากันเนอะพรุ่งนี้จะมีคุณอรรคลุงสันต์นิดนึงจ้าว ไปละจุ๊บเหม่งรัวๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น