เดวิลสีดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 317

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2560 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

​บาดแผล ตอนที่ 1


ผมน้ำชีวิตตอนนี้ของผมเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างคนรัก

ใช่

แต่สุดท้ายผมก็เข้าใจดีว่าไม่อาจเอาเขากลับมาสู่อ้อมอกผมอีกครั้ง ความทรงจำของเรามันเหมือนหนังเรื่องเดิมที่วนลูปซ้ำๆน่ะจุดๆเดิม สำหรับมันเป็นบาดแผลขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันหาย

ฟ้ากลับไม่เป็นใจเพราะผมและเขากลับพบกันอยู่ตลอดเวลา ผมยังเก็บเบอร์โทรเขาไว้ ถึงแม้ผมจะลบไปแต่ในสมองมันยังจำขึ้นใจเสมอ เหมือนความเคยชินกับอะไรสักอย่าง เหมือนคุณต้องทานข้าวเช้าทุกวัน การรู้เรื่องราวของเขามันก็เหมือนผมต้องทานข้าวเช้า

ความรักของผมที่มอบให้เขามันมากกว่าความจริงใจเหนือสิ่งใดๆทั้งสิ้น แฟนเก่า คือคนที่เลิกกันไปถึงแม้เขายังบอกว่ายังเป็นเพื่อนกันได้ แต่เขาเป็นคนหมดใจ..ผมอยากให้เขามองตาผใสักนิดจากคนรักเปลี่ยนเป็นเพื่อน ใช่ มันง่ายมากผมตอบตกลงไป และบอกเขาว่ามันง่ายมาก สำหรับตอนนั้นผมอยากหนีไปให้ไกลลบรูป เมสเสจ ทุกๆอย่าง แต่วันเวลาที่เราเคยผูกพันกัน จากคนรักเป็นเพื่อนมันยากมากเลยผมอยากให้เขารู้

ผมอยากหนีไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้สำหรับคำว่า เพื่อน ของคนเป็นแฟนเก่ามันไม่มีหรอก มันทำใจไม่ได้หรอก

ผมกับเขาเลิกกันมันเป็นเพราะเขาหมดใจ...แช้วเขาก็จากไป

หชังจากเลิกกันไม่กี่อาทิตย์ต่อจากนั้น

'อ้าว ไม้หายไปไหน'

'ไม่ได้มาด้วยกันหรอ'

'เห้ย! ไง่มาซดเหล้าเลิกกันแล้วหรอ'

'ผัวมึงล่ะ'

'เลิกกันระหรอ'

'ไหนบอกรักกันจะตาย'

เหมือนมีคนเอามีดนับร้อยเล่มพุ่งเข้ามาแทงตรงหัวใจผมซ้ำๆหลายครั้งหลายคราว

ผมกับไม้เราเริ่มคบกันตอนที่เรียนมหาลัยปีสามจนตอนนี้รวกันคงเป็นสี่ปี คบกันสี่ปีเขาบอกเลิกผมในวันครอบครอบสี่ปีของเรา

'น้ำ เราเป็นเพื่อนกันดีกว่าไหม'

'..อะ.ไรนะ'

'เราเป็นเพื่อนกันดีกว่าไหม นับจากวันนี้'

'อ้ะ.อื้ม ง่ายมากเลยเป็นเพื่อนใช่ไหม'

ผมคิดว่าตอนนั้นผมกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ ก้มหน้าให้ต่ำที่สุด ถึงยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์ผมตัดสินใจเช็ดน้ำตาที่หางตาออกพร้อมเงยหน้าจ้องตากับอีกคน ผมอยากให้เขามองมาที่ตาของเขาให้เขาได้เห็นว่าผมเสียใจ ความเสียใจที่สุดในรอบสี่ปีที่เราคบกันมา

แต่เขากลับเมินเฉย หันหน้าหนีหลบสายตาที่มองมาที่ผมเมินหน้ากันเห็นๆ


หลายเดือนผ่านไป

ผมคิดว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นกลับการที่ผมหลบหน้าเขาแต่มันไม่ใช่

'สวัสดี สบายดีใช่ไหม'

ถ้าเขาเห็นสายตาผมสักนิดเข้าใจมันสัดนิด เขาคงจะเปลี่ยนคำทักทาย เวลานี้มันคงเรียกได้ว่าเป็นความบังเอิญที่เราได้พบกัน

ข้างกายของเขามีคนใหม่ คนคนนั้นคงเป็นเพื่อนคู่กายคนใหม่ของเขา ไม้จับมือคนคนนั้นด้วยความมั่นใจ ผู้หญิงคนนั้นเหมาะสมกับเขา มันคงไม่น่าอายเหมือนตอนที่จับมือกับผม

'อ่อ..สวัสดีครับหัวหน้า'เขาเป็นหัวหน้าแผนกที่ผมทำงานตอนนี้ที่บริษัทใหม่ที่ผมย้ายมาทำงาน ผมส่งยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจ ฉีกยิ้มที่คิดว่าจริงใจที่สุด ผมจะตายแล้วใครก็ได้พาผมออกไปที...เจ็บ

เหมือนเดิน เหมือนตอนที่โดนบอกเลิกเลย...เจ็บมากกว่าเดิมอีก


22/08/2017 เป็นไงกันบ้าง ฝากติชมด้วนเนอะแล้วเจอกันอีกสามตอนจ้ะ^^


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}