Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ภาค 2 บทนำ : ขายวิญญาณ

ชื่อตอน : ภาค 2 บทนำ : ขายวิญญาณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2560 04:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 2 บทนำ : ขายวิญญาณ
แบบอักษร

[Eric's part]

เสียงปืนลั่นเปรี้ยง บิลลี่กำลังร่วงหล่น เอเตียงแขนขาด ... น้องชายกับลูกเมียของข้ากำลังจะตาย


ข้าลืมตาขึ้นมาในความมืดมิด มีเสียงคลื่น กลิ่นเกลือ และเปียกชื้น

... กลิ่นสนิมเหล็ก กรงขัง กลิ่นอมตะเผ่าพันธุ์อื่นแต่อยู่ไกลออกไป กลิ่นเลือดและของเสีย

ขาถูกล่าม ทำไมข้าขยับมือไม่ได้? ทำไมตาของข้ามองไม่เห็น?

ความเจ็บปวดทิ่มแทงเข้ามา ข้าอ้าปากครางเสียงแห้ง


มีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ... กลิ่นของมนุษย์ มันหยุดอยู่ชั่วครู่ ก่อนเดินห่างออกไป

กลิ่นหายไปแล้ว


ข้าพยายามตั้งสติต่อสู้กับความเจ็บปวด พยายามกลายร่างเป็นแวร์วูลฟ แต่แปลงไม่ได้


เกิดอะไรขึ้น? แล้วบิลลี่กับเอเตียง? ลูก?

ความตื่นตระหนกพลุ่งขึ้นมา ข้าเริ่มส่งเสียงคำราม


"ไม่ต้องตกใจหรอก เจ้าถูกจับมาชำแหละน่ะแวร์วูลฟ" เสียงเด็ก .. เด็กผู้หญิง?  

... แต่ไม่มีกลิ่นตัว


"ใ ค ร ร" ข้าถามเสียงแห้ง

"หืม? ได้ยินข้าด้วยเหรอ? แปลกจัง ... " นางพูดแล้วเงียบไปสักพัก 

"อีกสักพักพวกมันจะกลับมาเก็บตัวอย่างจากตัวเจ้าอีก ทำตัวดีๆล่ะจะได้ไม่เจ็บมาก" นางพูดด้วยเสียงร่าเริง ก่อนจะเงียบ

ข้าเฝ้ารอให้นางพูดอีก เริ่มดิ้นรนเมื่อไม่แน่ใจว่านางไปหรือยัง

จนกระทั่งมนุษย์กลับมา คราวนี้มีกลิ่นของผู้ใช้เวทย์เข้ามาให้ห้อง .... 


.... และข้าถูกพาไปชำแหละทั้งเป็น


..........

..........


วันเวลาผ่านไปด้วยความเจ็บปวด จากความตื่นตระหนกกลายเป็นความคลุ้มคลั่ง จากความคลุ้มคลั่งกลายเป็นเริ่มสิ้นหวัง

ข้าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่เริ่มคิดถึงความตาย ... 


"อยากตายแล้วหรือแวร์วูลฟ ข้าช่วยได้นะ" เสียงเด็กผู้หญิงกลับมาอีกแล้ว ข้าผงกหัวสูดกลิ่นของนางอย่างลนลาน 

"เ จ้ า .. ช่ ว ย ยยย .." การถูกตัดลิ้นกับถอนฟันบางส่วนทำให้พูดได้ไม่ดีนัก

"ขอข้าสิ ขายอะไรก็ได้ที่มีค่าที่สุด" 

ข้าชะงัก 

"ท ะ มั ย  .."

นางหัวเราะ แต่ไม่พูดอะไรอีก

สิ่งที่มีค่ามากที่สุดของข้า ... ไม่ ไม่มีวันให้! 

"....................." 

"ขอสิ ข้าช่วยเจ้าได้นะ" เสียงมีความหวังใกล้หูข้า

"เ จ ้า .... ม ะ มี  จิ ...ง"  ไม่มีกลิ่น มีแต่เสียง นางอาจเป็นเพียงอาการประสาทหลอน

เสียงคำรามขึ้นจมูกเล็กๆ ตามด้วยแสงจ้าพุ่งเข้ามาในสมอง ความเจ็บปวดลดลง ประสาทสัมผัสกลับมาบางส่วน

มีภาพเลือนรางของเด็กหญิงสี่หรือห้าขวบ กำลังลอยอยู่ตรงหน้าข้า ... ผมดำ คิดว่าสีนี้นะ 

แต่สิ่งที่ข้าเห็นชัดที่สุดคือนัยน์ตาลุกวาว ... แบบที่ไม่ใช่ตาของมนุษย์หรืออมนุษย์พันธุ์ที่ข้ารู้จัก 


"คราวนี้ขอข้าสิ อยากตายไม่ใช่เหรอ" นางยื่นหน้ามาใกล้ จนข้าเห็นเค้าหน้าของนาง ผมดำ ตาดำ แก้มขาวซีด เป็นเด็กเอเซีย 

ข้าหลับตาขับไล่สิ่งที่คิดว่าเป็นภาพหลอน ก่อนลืมตาอีกครั้ง .. นางยังอยู่

นางกรอกตา ก่อนถีบเปรี้ยงมาที่หว่างขาของข้า

"อุ๊กก!! เด็ก .. บ้า ... " ความเจ็บจุกคืนสติมาฉับพลัน แต่ดูเหมือนว่าลิ้นกับฟันของข้าจะงอกกลับมาแล้ว พร้อมพลังในการฟื้นฟูร่างกายก็กลับมาบางส่วน

"เอาล่ะ ตื่นแล้ว มาทำการค้ากันเถอะ" นางลอยห่างออกไป ทำหน้ารังเกียจ ถอดรองเท้าโยนทิ้ง มีรองเท้าใหม่ผุดขึ้นมา ....

ข้าอึ้ง นางกอดอกยืนรอข้ารวบรวมสติ

"เจ้า คือตัวอะไร? ต้องการอะไร?" ข้าถามโง่ๆ ยังมึนงงกับสิ่งมีชีวิตระบุพันธุ์ไม่ได้ตรงหน้า

นางเคาะปลายเท้าอย่างหงุดหงิด ก่อนแสดงอีกร่างให้ข้าดู ... ร่างที่ข้าเคยเห็นแต่ในหนังสือ

"เอาล่ะ ตัดสินใจได้แล้ว แวร์วูลฟ" นางกลับร่างเด็กหญิง ขมวดคิ้วย่น

มีเปลวไฟลุกพรึ่บใกล้ปลายเท้าข้า ไฟจริงที่ร้อนลวก ไม่ใช่ภาพลวงตา 

ข้ากลืนน้ำลาย ก่อนตัดสินใจ "พาข้าหนีไปจนเจอครอบครัว แล้วเอาวิญญาณไปเลย"

นางกรอกตา ยกนิ้วดีดหน้าผากข้าเบาๆ ... แต่มันสะเทือนสมอง เจ็บร้าวจนน้ำตาเล็ด

"วิญญาณ? จะเอาของเน่าๆแบบนั้นไปทำอะไร ดูหนังเยอะเกินเรอะไอ้หมาโง่!" 

หมาโง่? เป็นเด็กผู้หญิงที่ปากเสียจริงๆ

นางกับข้ามองประเมิณกันและกันเงียบๆ ดูจากสภาพเละเทะของข้าตอนนี้และอิทธิฤทธิ์ที่นางลงทุนแสดงให้ข้าดู ...

"เจ้า ... ก็ออกไปไม่ได้ ต้องพึ่งข้าเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?" ข้าตัดสินใจเสี่ยง ฉีกยิ้มทำหน้าเย้ย

"จะบลัฟเหรอ ฝันไปเหอะ!" นางหันหลัง กำลังจางหาย

"เดี๋ยว ! อย่าเพิ่งไป ช่วยข้าหนีไปจนได้เห็นหน้าเมียกับลูกแล้วเอาชีวิตของข้าไปเลย!" ข้าตัดสินใจคว้าฟางเส้นสุดท้าย

นางหันกลับมา ลอยมาใกล้ๆ จ้องลึกมาที่ดวงตาข้า ... 

เจ็บแปลบทั้งสมอง เจ็บจนทั้งตัวข้าสั่นระริก

เด็กหญิงมองอยู่ชั่วครู่ เริ่มยิ้มเหมือนเห็นอะไรที่นางถูกใจ 

"ตกลง"


ข้าเจ็บจนสลบไป

..........

..........


มีเสียงไขประตูกรง กลิ่นของมนุษย์ กลิ่นแม่มด เสียงล้อเข็นเตียง พวกมันกลับมาอีกแล้ว ข้ากำลังจะถูกเก็บตัวอย่างอีกครั้ง

ข้าถูกล่ามกับเตียง ดิ้นรนอย่างอ่อนแรงอย่างที่เคยทำทุกครั้ง เสียงล้อถูกลากไปสู่ห้องชำแหละ ... จนกระทั่งถึงจุดที่มีกลิ่นเกลือชัดเจนที่สุด


แวร์วูลฟโตเต็มวัยลุกพรวดขึ้นมา ก่อนเกิดการชำแหละมนุษย์และแม่มดนอกห้องผ่าตัด


____________________________________________


เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น มีเสียงขู่คำรามของสัตว์อสูรและอมนุษย์ เสียงปืน เสียงกรีดร้องตามด้วยเสียงฉีกขาดของอวัยวะ ข้าพุ่งทะยานไปตามทาง กางกรงเล็บทำลายประตูกรงที่ขังอมตะตนอื่น ขย้ำคอใครก็ตามที่เข้ามาขวาง

ทางออกอยู่ที่ไหน? ข้าชะงักตั้งสติหยุดสูดกลิ่น มีกลิ่นเลือดมากเกินไป ต้องไปทาง ...

"หมาโง่ ! มานี่เร๊ว โหมะๆ"  เด็กนั่นลอยอยู่ที่ทางหนึ่ง กำลังจุ๊ปากเรียกข้าเหมือนเรียกหมา

คำรามอย่างหงุดหงิด แต่ยอมกระโจนตามนางไป หลบกระสุนแล้วพุ่งไปปาดตัดคอมนุษย์ที่ยังโง่มาขวางข้า

ประตูนิรภัยมีมากขึ้นจนกรงเล็บของข้าเริ่มรักษาตัวเองไม่ทัน 

ข้ากัดฟันใช้กรงเล็บพังแผงวงจร ทุ่มทั้งตัวพังประตูสุดท้าย


ไม่ใช่ทางออก เป็นห้องที่มีเครื่องมือบางอย่างติดกับสายระโยงระยาง มีไข่ใบใหญ่กว่าลูกรักบี้ใบหนึ่งอยู่ในนั้น


"เอาล่ะหมาโง่ ข้าขอสั่งภารกิจแรก เอาไข่นั่นออกมา แล้วตามมา"


___________________________________________


ข้าออกมาจากตึกนรกนั่นสำเร็จ ... ในที่สุด กำลังวิ่งเข้าป่าไปตามทางที่เด็กหญิงชี้นำ พร้อมไข่ใบนั้น ที่เหนียวหนึบด้วยสารบางอย่างน่าขยะแขยง 

ยังมีเสียงปืนตามหลังมา มีผู้ใช้เวทย์หน้าโง่มาขวางบางครั้ง แต่เริ่มน้อยลงตามระยะทางที่ข้าวิ่ง

เด็กนั่นนำทางสู่ใจกลางเกาะ

มีเสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ขนาดยักษ์ เสียงที่เหมือนข้าเคยได้ยิน ดังลั่นจนข้าชะงัก ...

"อย่าหันกลับ!! รีบหลบเข้ามาตรงนี้ ไอ้หมาโง่! เดี๋ยวก็ตายหรอก" เด็กนั่นตวาดจากทางด้านหลัง ข้าหันกลับไปมองทันเห็นนางกระโดดถีบขาคู่เข้าเบ้าหน้า


... ส่งข้าลอยละลิ่วลงสู่ถ้ำใต้ดิน


ตูมมม!!


มีน้ำใต้ดินแต่ไม่ลึกพอที่จะทำให้ข้าตกลงมาโดยไม่เจ็บ

ข้าคำราม ตะเกียกตะกายยืนขึ้น กวาดตาหาเด็กนรก  นางยืนกอดอกรอข้าที่ฟากหนึ่งของถ้ำ เชิดหน้าชี้ไปที่ไข่

"ไปคาบมา"

เด็กบ้า!!

นางเลิกคิ้ว ข้าลูบหน้าสงบสติอารมณ์ เดินไปเก็บไข่

น้ำล้างสารที่เคลือบบางส่วนออกไป ข้าขมวดคิ้วจ้องมองมัน ... ใข่แบบนี้ข้าเคยเห็น

หันกลับไปมองเด็ก นางมองข้า ก่อนหันกลับลอยไปตามทาง ข้าเดินตามนาง สู่ใจกลางถ้ำ

ทางตัน มีก้อนหินปิดอยู่ หินสลักอักขระเวทย์

"เอาล่ะหมา ถ้าอยากกลับไปเจอลูก ทลายอักขระเวทย์กับหินนี่ซะ .. ระวังด้วยล่ะ เดี๋ยวทางออกข้างในจะตายไปก่อน" นางสั่งเสียงเรียบ

ข้าเลิกคิ้วกับคำพูดของนาง มองขนาดหิน จ้องกรงเล็บเละเทะของตัวเอง

เอาวะ!


ครึ่งชั่วโมงผ่านไป กรงเล็บขวาของข้าเละจนใช้งานไม่ได้ แต่หินร้าวเป็นก้อนเล็กพอที่ข้าจะเอากรงเล็บซ้ายค่อยๆตะกุยออก

อักขระถูกทำลายลง วินาทีต่อมามีเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรขนาดยักษ์นอกถ้ำ เงามืดโฉบมาพยายามลอดผ่านปากถ้ำ 

มังกร ... ตัวใหญ่กว่าเบลล์สักสองเท่า แต่นัยน์ตาแดงก่ำไร้แวว ... กำลังคลั่ง

ข้าวิ่งไปหยิบไข่ รีบใช้กรงเล็บตะกุยทะลายหินที่เหลือ ตะเกียกตะกายมุดเข้าไปสู่ห้องในถ้ำ


ไม่มีทางออก ...

แต่ในห้องมีตัวผู้ตนหนึ่งนั่งอยู่ ที่อกมีแท่งโลหะสลักอักขระตรึงไว้ทีสัญลักษณ์การมีคู่ชีวิต เป็นชายที่มีหน้าตาแบบเอเซีย

"เอาของมาให้แล้ว ปล่อยข้าไปได้หรือยัง?" เด็กหญิงพูดกับชายคนนั้น

"ทำตัวให้มันน่ารักหน่อยสิ เป็นเด็กดีแล้วไปยืนรอตรงโน้นก่อน .. ให้ข้าได้เห็นลูกก่อนสิ" 

เด็กหญิงลอยวูบเหมือนถูกดึงไปตรึงติดกับผนังถ้ำอีกด้าน ส่งเสียงคำรามขู่โกรธเกรี้ยว

ตัวข้าถูกดูดเข้าใกล้ชายคนนั้น พร้อมไข่ 

... มีกลิ่นของพ่อมด

"มาสิ แวร์วูลฟ ช่วยส่งลูกมาให้ข้าที" ชายคนนั้นยืนมือมาให้ข้า แววตาวอนขอโหยหาอย่างน่าสงสาร

ข้ายื่นไข่ให้ชายคนนั้น มีแสงสว่างเรืองรองออกมารอบกายชายคนนั้น ลูบไล้ไข่ใบนั้นอย่างทะนุถนอม

"เจ้า สัญญาแล้ว อย่าลืม" เสียงเด็กหญิงขู่ฟ่อจากผนังถ้ำ

ชายคนนั้นจ้องมองไข่ กอดมันแน่น ก่อนหันมาพูดกับข้า 

"ข้างนอกนั่นคือเมียข้า พวกนอกรีตกับมนุษย์วางยาข้า ซ่อนข้าไว้ที่นี่ไม่ให้นางตามสัญญาณได้  ติดต่อหาข้าไม่ได้ ล่อนางมาที่เกาะนี้ วางกับดัก นางกำลังท้อง เลยอ่อนแอ ... 

... พวกนั้นรอให้นางคลอด เก็บตัวอย่างชิ้นส่วนของนางนำมาทำยากับเวทมนต์ ยาที่ทำให้เจ้าแปลงร่างไม่ได้นั่นก็ส่วนหนึ่ง 

... พวกมันทดลองกับนาง ข่มขืนนาง พยายามทำให้นางท้องอีกครั้ง ชำแหละ ... จะ จนนางเสียสติ มันใช้เวทย์มนต์ควบคุมนางไว้" น้ำตาของพ่อมดตนนั้นไหลออกมา


"เจ้าหนีออกไปไม่ได้ ถ้าไม่ฆ่านาง แวร์วูลฟ" ข้าอึ้ง จ้องมองกรงเล็บเละเทะทั้งสองข้าง

"เจ้าสัญญาแล้ว กุ้ย!" เด็กหญิงกรีดร้อง

"ข้าสัญญาว่าจะปล่อยเจ้า ถ้าเจ้าเอาลูกมาให้ข้า ไม่ใช่แค่ไข่ที่ร้าวไปแล้ว" พ่อมดตวาด

"............" คราวนี้นางอึ้ง ก่อนจะโวยวาย พ่นคำด่าข้าว่างั่งจนทำให้ไข่แตก

แต่ข้าไม่เห็นรอยร้าวนะ มองตาชายคนนั้น ...ตัดสินใจเงียบ

"เอาล่ะ เด็กดี ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน" 

เด็กหญิงเงียบทันควัน หลุดออกจากผนังถ้ำ ลอยเข้ามาใกล้

"เจ้า ได้ชีวิตของแวร์วูลฟตนนี้แล้วใช่ไหม เอาชีวิตของข้าไปแทนสิ" 

"ข้าจะเอาชีวิตไร้ค่าของเจ้าไปทำอะไร เจ้าบ้า!! ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้นะ !!" เด็กหญิงกรี๊ดๆ

"แวร์วูลฟตัวนี้มีหนทางที่จะปล่อยเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ" นางชะงัก ทำท่าคิด พ่อมดกับเด็กหญิงมองกันเงียบๆ

ส่วนข้ามองทั้งคู่อย่างระแวง คิดหาวิธีเอาตัวรอดแบบอื่นสุดชีวิต


มีเสียงก้อนหินพังทลายกึกก้อง เสียงมังกรคลั่งกรีดร้องใกล้เข้ามา


"ดึงหอกออกซะ แวร์วูลฟ" เด็กหญิงสั่ง ข้ามองหน้าพ่อมด​

มันยิ้ม กางแขนเชื้อเชิญ​​ "ถ้าข้าไม่ตาย เมียข้าก็ไม่ตายนะ"  

ข้าถอนใจ ก้าวเข้าไปหา ดึงหอกออก

"... เข้ามาสิ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากทำแบบนี้มานานแล้ว" พ่อมดหันไปหาเด็กหญิง อ้าแขนรับความตาย

นัยน์ตาของนางเปลี่ยนจากวาววับเป็นดำมืดแบบหลุมไร้ก้น ก่อนพุ่งเข้าไปที่อกของพ่อมด ...

.... ใช้มือเล็กๆนั่น ทะลวงเข้าไป กระชากหัวใจที่กำลังเต้นออกมา


พ่อมดโอบกอดร่างเล็กๆนั้นไว้ ยิ้มให้เด็กหญิงที่กำลังจางหาย

"... เป็นเด็กดีแล้วหลับสักพักนะ ข้ารู้ว่าเจ้าเหนื่อย ... " 

ก่อนจะหันมาหาข้า

"ฝากลูกด้วย"


มีแสงวาบระเบิดสมองของข้า พร้อมเสียงโหยหวนของมังกรที่หัวใจแตกสลาย


..........

..........


ข้าสลบไป

ตื่นขึ้นมาอีกครั้งที่พื้นถ้ำ กอดไข่มังกรไว้ มือกำเกล็ดมังกรชิ้นหนึ่ง ส่วนพ่อมดกับเด็กหญิงหายไปแล้ว ได้ยินเสียงเรือกับเฮลิคอปเตอร์ ได้กลิ่นแวร์วูลฟและอินคิวบัสใกล้เข้ามา


___________________________________________​


หลายเดือนหรืออาจจะหลายปีต่อมา


แสงเล็กๆลอยเรี่ยเข้าห้องเด็กชาย แสงคล้ายหิ่งห้อย ควรจะดูเรืองรองอบอุ่นแต่กลับดูเย็นชาชั่วร้ายอย่างน่าประหลาด 

แต่ตอนนี้แสงนั้นยังคงดูไร้พลัง ทอแสงอย่างอ่อนแรง 

แสงนั้นลอยไปถึงเตียง ลอยวนสักครู่ เด็กชายยังคงไม่ตื่น จนแสงนั้นลอยกระตุกอย่างหงุดหงิด ตีไปที่ใบหน้าเด็กชายเบาๆ

เด็กชายลืมตางัวเงีย ก่อนเบิกตากว้าง

"สวัสดี มังกร" แสงพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง

"หวัดดีคับ คุณป้า" เด็กชายยิ้มกว้างอย่างร่าเริง

"............................"


___________________________________________​​



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น