by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

38/ คิดถึงแล้วนะคุณโปรด 100% (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 38/ คิดถึงแล้วนะคุณโปรด 100% (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 38

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.9k

ความคิดเห็น : 254

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2560 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
38/ คิดถึงแล้วนะคุณโปรด 100% (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​หลงรักP... 

ปี๊นๆๆ หลงถอนหายใจแรงๆแล้วอยากเดินไปดุคนชอบบีบแตรปี๊นๆสักทีจะมีใครอีกก็คุณโปรดนั่นแหละ วันนั้นที่เชียงใหม่คุณโปรดไม่สบายหลงก็อุตส่าห์ดูแลนะแต่หลงไม่ได้เช็ดพี่หนอนให้คุณโปรดหรอกมันต้องเรียกว่าพี่หนอนยักษ์เพราะมันใหญ่มากๆเต้นตุบได้ด้วยหลงไม่กล้าล้วงมือไปจับข้างในกลัวมันกัดเอาถ้าพี่ติณฑ์มาเห็นต้องร้องไห้กลัวแน่ๆ คุณโปรดนี่แปล๊กแปลกคนอะไรพกพี่หนอนตัวใหญ่ไว้ในกางเกงในเนอะ 

คืนนั้นหลงใจดีให้คุณโปรดนอนกอดทั้งคืนแถมให้จุ๊บด้วยนะ แล้วก็อุตส่าห์ดีใจตอนที่พี่ดิวมาเคาะประตูหลงตื่นมายังเห็นคุณโปรดนอนครอกฟี้แต่ยังกอดหลงแน่นๆตามสัญญาว่าจะไม่หายไปไหน ลองคุณโปรดหายไปสิหลงจะโกรธจริงๆด้วย ก็หลงนอนคนเดียวไม่ได้นี่นาหลงกลัวคุณผีจะมาอำ บอสบอกว่าไปนอนที่อื่นต้องระวังคุณผีมาอำเพราะหลงเป็นตัวเรียกคุณผีด้วยแหละ เอ..คืนนั้นหลงก็รู้สึกตัวหนักๆเหมือนจะโดนคุณผีอำเหมือนกันนะไว้หลงเอาไปถามหลวงตาดูดีกว่า 

คุณโปรดน่ะไม่รู้เป็นอะไรพอพี่ดิวมารับหลงไปส่งที่ห้องพี่ชมพู่ แต่พอขึ้นรถคุณโปรดก็ไม่คุยกับหลงอีกละ สงสัยจะอายแล้วกลัวหลงเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังเรื่องที่ร้องแงๆเมื่อคืนแน่ๆ แต่อายยังไงคุณโปรดก็ไม่น่าขี้เก๊กใส่หลงอีกนะแบบนี้มันนิสัยไม่ดีเลย คอยดูสิหลงจะชวนพี่ติณฑ์ไปเล่นที่ต้นขนุนแล้วหลงจะเล่าให้คุณขนุนฟังหมดเลยคุณโปรดจะได้อายเพราะพี่ติณฑ์เก่งกว่าตั้งเยอะ 

ปี๊นๆ ปัง! "นิมนต์ครับ" 

"จิ๊" หลงเบะปากใส่คุณโปรดที่วิ่งมาใส่บาตรแต่เช้าสงสัยจะไม่สบายอีกล่ะมั้ง ก็ทุกทีไม่เคยเห็นคุณโปรดมาใส่บาตรตอนเช้าเลยหนิแล้วกับข้าวก็ไม่เอามาใส่ ใส่แต่ซองทำไมพี่พระเขาไม่กินซองหรอกนะ! 

"หลงรักเดี๋ยวสิ นี่พี่โปรดเอามาให้" พอหลงจะเดินตามพี่พระคุณโปรดก็มาดึงแขนไว้อีก หลงเกือบจิ๊ปากใส่แล้วแต่ขนมก้อนดำๆหลายก้อนถูกคุณโปรดเทใส่ในย่าม หลงเลยเม้มปากไว้ไม่ให้จิ๊ใส่เดี๋ยวคุณโปรดจะน้อยใจอีก 

"เอามาให้หลงทำไมแล้วมาคุยกับหลงทำไมตอนขึ้นรถที่เชียงใหม่ไม่เห็นจะคุยกับหลง ไม่คุยก็ไม่ต้องคุยกันตลอดไปเลยแต่หนมหลงไม่คืนนะ ให้แล้วเอาคืนมะรืนจะฟันหลอ" 

"อย่าบอกว่างอนที่พี่ไม่พูดด้วยนะ หึหึ นิสัยยังขี้งอนเหมือนเดิมนะเนี่ย" หลงไม่ได้ตั้งใจฟังคุณโปรดพูดหรอกเพราะมัวแต่มองพี่พระอยู่ ถ้าหลงเดินตามไม่ทันพี่พระจะเอาไปฟ้องหลวงตาแล้วหลวงตาจะเอาไม้มาเคาะตาตุ่มหาว่าหลงเถลไถลอีก 

"คุณโปรด หลงต้องรีบไปก่อนเดี๋ยวเดินตามพี่พระไม่ทัน" 

"อีกแป๊บสิ คือว่าพี่จะไม่อยู่สี่ห้าวันนะครับ" 

"จะไปไหน" หลงไม่รู้ว่าทำไมต้องรีบถามแล้วทำไมต้องทำเสียงดุๆเหมือนที่พี่มินทำใส่พี่ตุลย์ก็ไม่รู้ 

"พี่จะไปทำธุระที่กรุงเทพน่ะแล้วจะรีบกลับมาหาหลงรักนะ จะซื้อขนมมาฝากหลงรักเยอะๆด้วยน้องอยากได้อะไรมั้ยเอาเกมหรือของเล่นอย่างอื่นมั้ยล่ะ" หลงเงยหน้ามองคุณโปรดที่ยืนตัวสูงบังแสงจากพระอาทิตย์ตอนเช้าให้หลงอยู่ ไม่อยากให้คุณโปรดไปเลยอย่าไปไหนนะ นี่แหละที่หลงอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าเดี๋ยวคุณโปรดจะดุอีก 

"หลงไปแล้วนะ" หลงรีบบอกคุณโปรดแล้วหันหลังเดินตามพี่พระไปเลย หลงไม่หันไปมองคุณโปรดด้วย หลงกลัวคุณโปรดร้องไห้แงๆให้เห็นอีกน่ะสิ 

ปี๊นๆ "พี่ไปก่อนนะคืนนี้จะโทรมา แล้วจะรีบกลับมาหารอพี่โปรดก่อนนะครับหลงรัก" คุณโปรดขับรถผ่านหลงกับพี่พระก็บีบแตรปี๊นๆแล้วตะโกนออกมาอีก พี่พระก็หันมามองหลง ลุงทอนป้าเรียมกำลังใส่บาตรก็พากันมองหลง หลงเองก็มองตามรถคุณโปรดไปเหมือนกันหัวใจมันเต้นช้าลงอีกแล้ว หลงว่าหลงคิดถึงคุณโปรดมากกว่าขนมก้อนดำๆตั้งเยอะแน่ะ รีบๆกลับมานะจ๊ะคุณโปรดหลงจะรอขนมก้อนดำๆของคุณโปรดจ้ะ   

"น้องหลง พี่ติณฑ์มารับไปเล่นที่บ้านแล้วจ้า" หลงกำลังช่วยพี่พระกับบอสรื้อกองไม้ที่อยู่หลังกุฏิใหญ่อยู่ พอได้ยินเสียงพี่ติณฑ์หลงก็ต้องรีบถอดถุงมือแล้ววิ่งออกไปหา หลงกลัวพี่ติณฑ์จะวิ่งเข้ามาตรงนี้น่ะสิมันมีตะปูด้วยเดี๋ยววิ่งมาเหยียบตะปูแล้วพี่ติณฑ์จะเจ็บจะร้องแงๆอีก 

"พี่ติณฑ์มากับใครจ๊ะ หลงยังช่วยพี่พระกับบอสทำงานไม่เสร็จเลยเดี๋ยวถ้าทำงานเสร็จแล้วหลงจะให้บอสขี่จักรยานไปส่งนะจ๊ะ" 

"งั้นพี่ติณฑ์ช่วยจะได้เสร็จไวๆ" 

"น้องติณฑ์ไม่ต้องเข้าไปเดี๋ยวจะเหยียบตะปู" พี่ติณฑ์หยุดขาสั้นๆที่กำลังจะวิ่งเข้าไปหาบอสแล้วหันมาทำท่าจะร้องไห้ใส่หลงด้วยนะ 

"น้องหลงทำไมเรียกพี่ติณฑ์ว่าน้องล่ะไหนสัญญาแล้วว่าจะให้พี่ติณฑ์เป็นพี่ ฮึก พี่ติณฑ์เสียใจ พ่อตุลย์ลูกเสียใจเหลือเกินน้องหลงไม่ให้ลูกเป็นพี่แล้ว" หลงหันไปก็เห็นพี่ตุลย์ยืนอยู่ด้านหลัง พี่ตุลย์ทำหน้าเหมือนจะถามอะไรหลงก็ไม่รู้ 

"เมื่อกี้หลงเรียกอ้วนว่าน้องเหรอครับ" 

"อื้อ หลงเรียกว่าน้องติณฑ์เอง ก็เมื่อกี้พี่ติณฑ์จะวิ่งเข้าไปในกองไม้มันมีแต่เศษไม้มีตะปูด้วย หลงเลยเรียกน้องติณฑ์แล้วทำเสียงดุๆพี่ติณฑ์จะได้ไม่ดื้อ" พี่ตุลย์พยักหน้าเดินมาลูบหัวหลงเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้หลงด้วยแล้วก็กวักมือเรียกพี่ติณฑ์ที่ยืนบิดพุงบิดตูดไปมาอยู่นั่นแหละ พี่ติณฑ์น่ะเวลาจะโดนดุทีไรก็ชอบยืนก้มหน้าบิดตูดไปมาทุกที 

"พ่อตุลย์ ลูกแค่ไปช่วยน้องหลงทำงานจะได้เสร็จไวๆวันนี้ลูกอยากพาน้องหลงไปนอนที่บ้านด้วย ตอนไปเที่ยวเชียงใหม่ลูกก็ไม่ได้นอนกอดน้องหลงตื่นมาน้องหลงก็หายตัวไปแล้ว" 

"อ่าวไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ? หลงนอนห้องชมพู่กับปันปันไม่ใช่เหรอครับ" 

"ถ้าใครถามว่าไปนอนที่ไหนมาก็ให้บอกว่านอนห้องพี่ดิวกับพี่โยนะ ไม่งั้นเขาจะถามว่าทำไมถึงไปนอนกับท่านโปรดแล้วพี่ๆเขาก็จะถามอีกว่าท่านโปรดเป็นอะไร สุดท้ายลาบก็จะต้องบอกความลับที่ท่านร้องแงๆออกมาจนได้ แบบนั้นท่านโปรดน่าสงสารออกจะต้องโดนเพื่อนล้อแน่ๆเนอะ แล้วถ้ามีใครพูดเรื่องท่านโปรดลาบต้องเล่าให้พี่ดิวฟังนะเดี๋ยวจะส่งขนมมาให้" คำสั่งของพี่ดิวก่อนจะกลับกรุงเทพทำให้หลงต้องบอกพี่ตุลย์ไปแบบนั้น หลงไม่อยากให้ใครมาล้อคุณโปรดว่าขี้แงนี่นามันน่าสงสารออก 

"หื้ม นอนกับไอ้ดิวไอ้โยงั้นเหรอ หึหึ คืนนี้ไปนอนกับอ้วนมั้ยล่ะ พี่ว่านอนเถอะปะเดี๋ยวพี่ไปขออนุญาตหลวงตาให้เอง บอสพี่ขอตัวหลงไปก่อนนะ" 

"ครับพี่หมอ" บอสตะโกนกลับมาพี่ตุลย์ก็จูงมือหลงกับพี่ติณฑ์พาไปหาหลวงตาที่กุฏิ คุณโปรดเป็นคนสอนหลงว่าบ้านหลวงตาให้เรียกว่ากุฏิ หลงชักจะคิดถึงคุณโปรดแล้วสิ 

"หลวงตาครับ คืนนี้ผมขออนุญาตพาหลงไปนอนที่บ้านนะครับ" 

"อืมเอาสิ เจ้าหลงไปนอนกับเจ้าติณฑ์นะ โยมหมอจะได้สอนหนังสือด้วยไง" พี่ตุลย์ขออนุญาตพาหลงไปนอนที่บ้านแต่หลงไม่อยากไปนอนเพราะถ้านอนแล้วดึกๆใครจะเป็นคนห่มผ้าให้หลวงตาล่ะ 

"แต่หลงคิดถึงหลวงตานี่จ๊ะ" หลงไม่ค่อยไปนอนที่อื่นโดยไม่มีหลวงตาหรอก หลงกลัวหลวงตานอนคนเดียวแล้วจะเหงาถ้ามีหลงอยู่ด้วยหลวงตาบอกว่าไม่เคยเหงาหูเลยสักนิดเดียว 

"คืนเดียวไม่เป็นไรหรอก หลวงตาจะให้เจ้าบอสมานอนเป็นเพื่อน" 

"แต่หลงเพิ่งไปนอนเชียงใหม่เมื่อวานซืนเองนะจ๊ะ พี่ตุลย์พี่ติณฑ์หลงไม่อยากนอนค้าง หลงอยากกลับมานอนที่วัดกับหลวงตาจ้ะ" 

"เฮ้อ น้องหลงนี่ดื้อจริงๆเนอะพ่อตุลย์" 

"น้องหลงขอโทษ" พอพี่ติณฑ์บอกว่าหลงดื้อหลงก็ไม่กล้าพูดอีก หลงกลัวพี่ติณฑ์จะไม่รักเหมือนเดิมน่ะสิ 

"โอ๋ๆพี่ติณฑ์ล้อเล่น น้องหลงน่ารักงี้ๆเลยเนอะพ่อเนอะ" 

"หึหึ งั้นมืดๆพี่จะพามาส่ง ผมกลับก่อนครับหลวงตามืดๆจะพาหลงมาส่งนะครับ" 

"หลวงตาจ๋าเดี๋ยวหลงกลับมานอนด้วยนะจ๊ะ" 

"อืมไปเถอะ อ้อ โยมหมอโทรบอกโยมโปรดให้หลวงตาทีว่าอย่าลืมเหตุผลในสิ่งที่ตั้งใจ จงดีให้มากกว่าที่ร้ายและให้อภัยมากกว่าที่ชัง จงพูดให้น้อยกว่าที่ฟังและทำให้มากกว่าที่พูด แล้วโยมโปรดจะเข้าใจเอง โดยเนื้อแท้แล้วโยมโปรดเป็นคนที่เอื้ออาทรต่อคนที่โยมโปรดหวงแหนมาก แต่ความเอื้ออาทรนั้นโยมโปรดจะแสดงออกยังไงก็คงต้องแล้วแต่เจ้าตัวเขาอยากจะให้เห็นนั่นแหละ โยมหมอเองทำไมไม่หยุดพิจารณาในสิ่งที่เห็นให้ถ่องแท้ล่ะทุกอย่างในโลกล้วนมีสองด้านทั้งนั้น หลวงตาว่าโยมหมอคงไม่ต้องใช้เวลาพิจารณานานก็น่าจะเห็นอีกด้านของเพื่อนโยมหมอเอง รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน" หลงนั่งขัดสมาธิฟังที่หลวงตาพูดอย่างตั้งอกตั้งใจทุกอย่างจะได้เอาไปเล่าให้พี่ดิวฟัง หลงไม่ได้อยากรู้เรื่องคุณโปรดนะแต่ขนมก้อนดำๆต่างหากล่ะที่หลงอยากได้ แต่หลงก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องของคุณโปรดบ้างนิ๊ดเดียวจริงๆ 

"ครับหลวงตาแล้วผมจะส่งต่อคำเตือนจากหลวงตาไปให้มันเอง ผมลาแล้วนะครับ" พี่ตุลย์จูงมือหลงกับพี่ติณฑ์มาที่รถ หลงจะขึ้นรถอยู่แล้วเชียวพี่พระก็วิ่งเข้ามาหาจนผ้าสบงปลิวให้ว่อน 

"หลงๆหลวงตาให้เอาโทรศัพท์มาให้ แล้วทำไมไม่พกโทรศัพท์ติดตัวล่ะเมื่อเช้าพระได้ยินเพื่อนโยมหมอบอกว่าคืนนี้จะโทรมา ให้หลงรอพี่เขาก่อนแล้วจะรีบกลับมาหาไม่ใช่เหรอ" หลงคว้าโทรศัพท์จากพี่พระแล้วรีบมุดขึ้นรถไปเลย ก็พี่พระพูดถึงคุณโปรดเมื่อเช้าแล้วหลงจะเขิน เดี๋ยวนี้หลงฉลาดขึ้นเยอะพอกลับมาจากเชียงใหม่คุณโปรดก็โทรมาสอนหลงวันละหลายครั้ง งอน เขิน หวง แล้วก็คิดถึง ถ้าเราเป็นกับใครแบบนี้บ่อยๆแสดงว่าเรารู้สึกพิเศษกับเขา พิเศษก็คือรู้สึกมากกว่าคนอื่นถ้างั้นตอนนี้คุณโปรดก็คงพิเศษเท่าพี่ตุลย์กับพวกเพื่อนพี่ตุลย์แล้วสิ 

ตรู๊ดๆๆๆ "หลงไม่รับโทรศัพท์ล่ะ พี่ได้ยินเขาโทรมาหลายครั้งแล้วนี่" 

"ใช่ๆน้องหลง หลวงตาโทรมารึเปล่าพี่ติณฑ์ขอดูหน่อยนะ" หลงรีบเอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองก็กลัวพี่ติณฑ์รู้ว่าเป็นคุณโปรดโทรมานี่นา กลัวพี่ตุลย์รู้ด้วยก็พี่ตุลย์มองโทรศัพท์หลงแล้วทำเสียงดุๆหนิ 

"บอสโทรมาจ้ะหลงไม่รับโทรศัพท์บอสหลงงอนบอสอยู่ ถึงแล้วหลงไปหาพี่มินก่อนนะจ๊ะ" 

"เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปหลงเอาโทรศัพท์มาให้พี่ตุลย์ยืมหน่อยของพี่ตุลย์แบตหมด พี่ตุลย์จะโทรไปคุยธุระที่หลวงตาสั่งไว้น่ะ" 

"อ๋อ นี่จ้าหลงไปหาพี่มินก่อนนะพี่ตุลย์ใช้เสร็จแล้วเอาไปให้หลงด้วยนะจ๊ะเดี๋ยวหลงจะเล่นเกมกับพี่ติณฑ์ พี่ติณฑ์เราเข้าไปหาพี่มินกันเถอะหลงจะป้อนข้าวนะจะได้มาเล่นเกมกัน"

"จ้าน้องหลง พี่ติณฑ์จะหม่ำเยอะๆจะได้ตัวโตๆแล้วมาป้อนข้าวให้น้องหลงบ้างเนอะ" 

"อื้อ" หลงยื่นโทรศัพท์ให้พี่ตุลย์แล้วจูงมือพี่ติณฑ์เข้าบ้าน ไปหาพี่มินดีกว่าไม่ได้เจอกันตั้งแต่เมื่อวานหลงคิดถึงพี่มินที่สุดอยากจุ๊บแก้มหอมๆของพี่มินแล้วล่ะ..

"แค่กๆ" 

"พ่อ หลวงตาไอแล้วหลงต้องนอนแล้วนะ คิดถึงพ่ออรรคคนดีนะจ๊ะ" 

"จ้า พ่ออรรคก็คิดถึงลูกหลงที่น่ารักเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือคิดถึงเยอะกว่าเมื่อวาน จุ๊บๆรักลูกนะครับ" 

"หลงก็รักพ่ออรรค สวัสดีจ้า" คืนนี้กว่าหลงจะกลับมาถึงวัดแล้วอาบน้ำหลงก็ง่วงนอนพอดี หลงจะนอนพ่ออรรคก็วีดีโอคอลมาคุยด้วยเหมือนทุกคืน เราคุยกันเยอะแยะคุยจนหลวงตาไอใส่หลงเลยต้องรีบหยุด ถ้าหลวงตาไอหลงต้องรีบวางไม่งั้นหลวงตาจะตื่น รองเท้าของหลงถูกดึงจากใต้เตียงของหลวงตาเอามาวางบนที่ฟูกข้างๆที่หลงนอน พ่ออรรคคนดีหลงก็คุยจบแล้ว แต่ทำไมลูกของพ่ออรรคถึงไม่โทรมาหาหลงอีกล่ะ เมื่อเช้าก่อนจะไปก็สัญญาว่าจะโทรมาแล้วหนิ รู้ไหมว่าหลงคิดถึงแล้วนะ...คุณโปรด  


"ถามจริงๆเถอะเหม่ง เพื่อนพี่หมอเขาจีบเหม่งอยู่เหรอ" 

"จีบ?" 

"เออจีบ เหมือนน้องติณฑ์ที่ชอบทำตาเล็กตาน้อยพูดจ๊ะๆจ๋าๆใส่เอาขนมมาให้บ่อยๆ แบบนั้นเขาเรียกว่าจีบเพื่อนพี่หมอจีบเหม่งอยู่ปะ" หลงนั่งคิดตามที่บอสพูด คุณโปรดเอาขนมมาให้หลงบ่อยๆ บางครั้งก็พูดเพราะแล้วก็มีจุ๊บหลงมีร้องไห้ให้หลงโอ๋ด้วยแบบนี้เรียกว่าจีบไหมนะ 

"แล้วต้องโทรหากันทุกวันแบบหลงกับพี่ติณฑ์มั้ย" 

"ก็นั่นน่ะแหละสำคัญที่สุด คนจีบกันต้องโทรคุยกันบ่อยๆ" 

"งั้นคุณโปรดไม่ได้จีบหลงหรอกบอส เพราะคุณโปรดไปเที่ยวกรุงเทพตั้งสองวันแล้วไม่เห็นโทรหาหลงเลยซักครั้ง" ก็คุณโปรดไม่ได้โทรมาจริงๆหนิงั้นแปลว่าคุณโปรดไม่ได้จีบหลงน่ะสิ ไม่ใช่ก็ดีหัวใจหลงจะได้ไม่ต้องเต้นช้าๆเร็วๆให้เหนื่อยอีก แล้วพี่ติณฑ์จะได้ไม่ต้องเสียใจด้วย 

"อ่าวไหนพระบอกวันนั้นคุณเขาว่าจะโทรมาหาแล้วเขาไปทำธุระไม่ได้ไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ มีง้อมีงอนกันด้วยนี่" จิ๊! พี่พระนี่เห็นเดินเงียบๆช้าๆที่แท้ก็แอบฟังหลงคุยกับคุณโปรดนี่เอง 

"หลงไม่รู้หรอกรู้แต่ว่าคุณโปรดไม่ได้จีบหลงเพราะหลงถูกพี่ติณฑ์จีบแล้ว หลงไปเล่นที่ศาลาต้นขนุนนะบอส" หลงไม่อยากคุยเรื่องคุณโปรดแล้วล่ะ ไม่รู้จะพูดถึงเขาทำไมป่านนี้คงเที่ยวสนุกที่เมืองกรุงจนลืมหลงไปแล้วมั้ง

"วันนี้หลงมีอะไรมาเล่าให้พี่ขนุนฟังด้วยแหละ หลงไม่รอคุณโปรดแล้วนะไปตั้งสองวันละยังไม่เห็นโทรมาหาหลงเลย คนนิสัยไม่ดีขี้โกหกคอยดูนะถ้าไม่สบายอีกหลงจะไม่ไปดูแลอีกแล้ว ไม่ให้จุ๊บด้วยจะมาจุ๊บทำไมก็ไม่รู้ใจหลงเต้นตึกตักแล้วมาบอกว่ารักหลงมาลูบตรงนี้ของหลงทำไมไม่รู้ หลงไม่เจ็บตรงนี้มาตั้งนานวันนั้นที่คุณโปรดลูบหลงก็เลยเจ็บขึ้นมาอีกแล้ว" แหมะ! หลงนั่งยองๆยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง อีกมือก็ลูบไหล่ที่มีรอยอะไรสักอย่าง หลงเห็นในกระจกแต่ก็ไม่อยากรู้ว่ามันเป็นรอยอะไร เพราะเวลาอยากรู้ทีไรน้ำตาหลงจะไหลเหมือนตอนนี้ทุกทีเลย

"เหม่งเว้ย นี่เอาไปเลยเพื่อนพี่หมอเขาโทรมาเมื่อกี้บอกให้พี่เอาโทรศัพท์มาให้เหม่งน่ะเดี๋ยวเขาจะโทรมาอีก ไหนว่าไม่ได้จีบกันไงล่ะ? พอพี่รับโทรศัพท์แค่นั้นแหละถามเสียงโคตรจะดุเลย เอ๋อไปไหนเอาโทรศัพท์ไปให้เอ๋อทีซิ อื้อหือคนอะไรวะโคตรจะแผ่รังสีบารมีอำนาจเลยว่ะ ขนาดไหว้วานคนอื่นแท้ๆยังจะวานแกมออกคำสั่งได้อีกเนอะ แล้วนี่มีไลน์กันด้วย? นั่นไงคอลมาแล้วรับสิเหม่ง" คุณโปรดวีดีโอคอลมาจริงๆด้วย หลงไม่เคยคุยกับคุณโปรดแบบนี้สักครั้งตื่นเต้นจังเลย แต่หลงก็ไม่อยากรับโทรศัพท์คนนิสัยไม่ดีหรอก มาหลอกให้หลงรอตั้งสองวันกลางคืนหลงก็นอนไม่ค่อยหลับเพราะกลัวคุณโปรดโทรมาแล้วจะไม่ได้ยินน่ะสิ 

"อ่าวรับสิเหม่ง มานี่พี่รับให้" หลงยังไม่ทันได้ทำอะไร บอสก็กดรับเปิดกล้องแล้วถือโทรศัพท์มายืนตรงหน้าหลงอีก 

"ทำอะไรอยู่ครับไม่เห็นรับโทรศัพท์พี่โปรดเลย แล้วเอ๋อเป็นอะไรล่ะทำไมทำหน้าบึ้งแบบนั้นยิ่งขี้เหร่หัวเหม่งอยู่ด้วยหมดกันพอดี หึหึ" 

"หลงขี้เหร่ก็ไม่ต้องมาคุยกับหลงเลย คุณโปรดก็ไม่หล่อเหมือนกันนั่นแหละคนนิสัยไม่ดี!" 

"เอ้าพาลได้อีก งอนอะไรพี่ล่ะครับไหนบอกมาดีๆดิ๊พี่จะได้ง้อน้องถูกไงล่ะ" หลงเบะปากใส่คุณโปรดที่ทำเป็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ คงนึกว่าตัวเองหล่อล่ะมั้งพี่ติณฑ์ของหลงหล่อกว่านี้อีก 

"เอ๊ะยังไงล่ะคนขี้งอนถามอะไรก็ไม่ตอบงั้นถุงนี้พี่คงไม่ต้องหิ้วกลับแพร่แล้วมั้ง ไอ้เรารึก็อยากเอาขนมไปให้หลายๆอย่างอุตส่าห์ไปเดินเลือกเองตั้งนานแน่ะ" หลงเหลือบตาดูถุงที่คุณโปรดว่าแล้วอดหันไปมองเต็มสองตาไม่ได้ ก็คุณโปรดกำลังแกะขนมก้อนดำๆนั่งกินอยู่บนโซฟาคนเดียวนี่นา แต่นั่นมันขนมของหลงนะ! ก็คุณโปรดบอกว่าจะเอามาฝากหลงนี่นา

"สามีดื่มหน่อยนะฮะ เดี๋ยวพีเอากับแกล้มมาให้" หลงได้ยินเสียงเล็กๆของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดออกมา คุณโปรดทำหน้าดุๆแล้วก็หายไปเลยทิ้งไว้แต่ภาพจอโทรศัพท์ที่กลับมาเป็นรูปหลงกับหลวงตา พี่มิน พี่ติณฑ์แล้วก็บอสเหมือนเดิม 

แหมะ "อ่าวเฮ้ยเหม่งร้องไห้ทำไมวะ! ไม่ร้องนะจุ๊ๆเดี๋ยวหลวงตาก็มาตีพี่หรอก" 

"หลงไม่ได้ร้องไห้แต่หลงง่วงนอนแล้วน้ำตามันก็ไหลมาเอง" 

"เฮ้อ! เออๆไม่ได้ร้องก็ไม่ได้ร้องเช็ดน้ำตาซะพี่จะพาไปนอนกลางวัน แม่งไอ้คุณโปรดมีเมียแล้วนี่หว่าแล้วจะมาหยอดน้องกูอีกทำไมวะ ไปนอนกันเหอะเหม่งอากาศเหมือนฝนจะตกด้วยแบบนี้น่านอนสบายเนอะ" 

"อื้อหลงเช็ดน้ำตาแล้ว บอสไปนอนกลางวันกันเถอะเอาเสื่อไปปูนอนที่กอไผ่ได้มั้ยบอส" หลงกลัวหลวงตามาเห็นว่าร้องไห้หลงก็เลยเช็ดน้ำตากับแขนเสื้อตัวเอง ถ้าหลงไม่เช็ดเองแล้วใครจะมาเช็ดให้กันล่ะ 

"พี่ก็บอกอยู่เนี่ยว่าฝนจะตก" 

"ฝนตกเราก็เอาเสื่อคลุมหัวแล้ววิ่งกลับกุฏิหลวงตาไง บอสนี่เอ๋อกว่าหลงอีก" บอสผลักหัวหลงเบาๆแล้วพาไปเอาเสื่อกับหมอนมาปูนอนที่กอไผ่หลังวัด ตรงนี้มีคลองด้วยนะแต่หลงไม่ลงไปเล่นแล้วล่ะเดี๋ยวจะโดนหลวงตาตีน่องเพี๊ยะๆอีก 

"เหม่งไม่ต้องคิดมากนะถ้าคุณเขากลับมาก็ไม่ต้องไปคุยด้วยอีกเขามีแฟนแล้ว แฟนที่เป็นเหมือนพี่มินกับพี่หมอตุลย์เหม่งรู้จักใช่มั้ย" 

"อื้อหลงรู้แล้ว หลวงตาสอนว่าไม่ให้ไปยุ่งกับคนที่มีเจ้าของอยู่แล้วมันบาปหลงจำได้" หลงจะไม่เล่นกับคนที่มีเจ้าของ แล้วหลงก็ไม่เสียใจที่คุณโปรดมีเจ้าของด้วย หลงแค่เสียดายขนมก้อนดำๆในถุงนั่นต่างหากล่ะ เฮ้อ! ถ้าหลงไม่คุยไม่เล่นกับคุณโปรดหลงก็ไม่ได้กินขนมในถุงเมื่อกี้น่ะสิ เสียดายจังโทรไปฟ้องพ่ออรรคดีไหมน้าก็หลงอยากกินขนมนี่นา 

"เหม่งน้ำลายไหลแล้วนั่นน่ะ เช็ดหน่อยอุบาทว์มาก" เพราะคุณโปรดนั่นแหละนิสัยไม่ดีเอาขนมมาอวดทำให้หลงอยากกินแล้วน้ำลายมันก็ยืดน่ะสิ จิ๊ หลงจะโทรไปฟ้องพ่ออรรค!   

ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊งๆๆ "เจ้าหลงใครโทรศัพท์มาทำไมถึงไม่รับล่ะ หลวงตาได้ยินตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วนะเมื่อคืนก็ไฟแว่บๆสั่นทั้งคืนไม่สงสารคนที่เขาโทรมารึไง ถ้าเจ้าหลงโทรมาหาหลวงตาแล้วหลวงตาไม่รับเจ้าหลงจะเสียใจมั้ย คิดถึงใจเขาใจเราบ้างรีบๆไปรับโทรศัพท์ซะป่านนี้คนโทรมาคงกระวนกระวายใจแล้วล่ะ" 

"จ้าหลวงตา" หลงแอบถอนหายใจเบาๆแล้วคลานเข่าไปรับโทรศัพท์จากใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จักกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว 

ตรู๊ดๆๆๆๆ "อ่ะแฮ่ม สวัสดีครับจะพูดกับใครครับ" 

"เล่นอะไรน่ะเอ๋อ แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่เลยไม่พอใจอะไรงอนอะไรพี่ครับ" 

"เอ๋อคือใคร แล้วใครไม่พอใจอะไร แล้วใครคือพี่ครับ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดหลงเอ๊ยผมขอตัวไปอาบน้ำสระผมก่อนนะครับ" 

"หึหึ ฮ่าๆๆ" 

"จิ๊! มาหัวเราะใส่คนอื่นทำไมคนไม่มีมารยาท พี่ชมพู่บอกว่าคนที่หัวเราะเยาะคนอื่นเป็นคนนิสัยไม่ดีต้องต้มหนังสือมารยาทผู้ดีให้กินแล้วโทรมาทำไมเดี๋ยวเมียก็งอนเอาหรอก" 

"หึหึ โทษทีๆหัวเราะนิดเดียวกลายเป็นคนไม่มีมารยาทซะงั้น เมียพี่เขาขี้งอนประจำแหละงอนจนหัวเหม่งไปละ ที่โทรมานี่ก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่จะโทรมาบอกว่า..พี่คิดถึงน้องนะครับ" 

"อ่าวเหม่งคุยกับแฟนอีกแล้วเหรอ เมื่อคืนยังไม่จุใจรึไงเห็นโทรคุยกันทั้งคืนน่ะ" หลงกำลังจะอ้าปากถามว่าบอสพูดเรื่องอะไร แต่ว่าบอสก็เอานิ้วมาจุ๊ๆที่ปากก่อน อ๋อ บอสไม่ให้หลงถามนี่เอง 

"หลงรักเมื่อคืนคุยกับใคร! แล้วใครคือแฟน?" 

"คือ คือว่าหลงต้องไปหาหลวงตาแล้วนะคุณโปรด" 

"ห้ามวาง พี่โปรดขอร้องหลงรักบอกพี่โปรดหน่อยนะครับว่าเมื่อคืนน้องคุยกับใคร พี่ร้อนใจจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย" หลงก็ไม่รู้จะตอบคุณโปรดยังไงดีก็หลงไม่ได้คุยกับใครจริงๆนี่ แล้วทำไมคุณโปรดไม่คิดว่าตัวเองก็โทรมาแต่หลงไม่ได้รับโทรศัพท์มันก็เป็นสายว่างนะแค่หลงไม่รับเฉยๆ ขนาดหลงโทรไปหาพี่ติณฑ์หลงยังรู้เลยว่าตรู๊ดยาวๆคือสายว่างตรู๊ดสั้นๆคือพี่ติณฑ์แอบคุยกับคนอื่นอยู่ เฮ้อ หลงว่าคุณโปรดกำลังจะโง่กว่าหลงแล้วล่ะ 

"หลงรัก น้องครับคนเก่งเอาช็อกโกแลตมั้ยพี่ซื้อมาให้เยอะแยะเลยนะ" 

"เหม่งๆแฟนมาหาแล้วน่ะ พี่ครับเหม่งอยู่นี่ครับ" ตรู๊ดๆๆ หลงหันไปตามบอสชี้ก็เห็นพี่ตุลย์กำลังเดินมา แล้วบอสก็ดึงโทรศัพท์หลงไปปิดอีกเดี๋ยวพี่ติณฑ์โทรมาเจอหลงปิดโทรศัพท์พี่ติณฑ์ต้องโวยวายอีกแน่ๆปวดหัวๆ

"เหม่งจำที่เราคุยกันเมื่อวานได้มั้ยคุณเขามีเมียแล้วเหม่งก็ไม่ต้องไปคุยอะไรกับเขาอีกหรอก คนเมืองกรุงเขาชอบหลอกเดี๋ยวเหม่งจะร้องไห้เสียใจพี่เป็นห่วงนะ" 

"อื้อหลงจำได้แต่หลวงตาให้หลงมารับโทรศัพท์นี่ แล้วเมื่อกี้หลงบอกแบบที่บอสสอนไปแล้วนะ หลงบอกว่าเดี๋ยวเมียคุณโปรดก็งอนเอาหรอก"

"เออๆต่อไปรับแล้วตัดทิ้งไปเลยไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีก พี่หมอสวัสดีครับ"

"พี่ตุลย์สวัสดีจ้า"

"สวัสดีหลงบอส หลวงตาอยู่มั้ยพี่มาหาหลวงตาน่ะ" 

"อยู่ที่กุฏิแหละครับเดี๋ยวผมไปส่ง ปะเหม่งไปด้วยกัน" 

"ไม่เป็นไรพี่ไปเองได้เรามีอะไรทำก็ไปทำกันเถอะ หลงอย่าไปเล่นที่ไหนไกลๆนะเดี๋ยวพี่ออกมาคุยด้วย อ้อ โทรศัพท์อยู่ไหนเอามาให้พี่ยืมหน่อยวันก่อนพี่ใช้โทรหาเพื่อนแต่พี่ลืมเบอร์ไปแล้วน่ะ ขอยืมไปหาดูเบอร์เพื่อนพี่หน่อยนะครับ" 

"นี่ครับพี่หมอเอาไปเลยผมปิดโทรศัพท์ของเหม่งไว้น่ะพี่ เดี๋ยวนี้ชักเกเรติดโทรศัพท์เล่นแต่เกมใช่มั้ยเหม่ง" 

"ใช่ก็ได้จ้ะ แต่หลงไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ตุลย์นะ พี่ตุลย์เมื่อกี้บอสบอกว่าหลงเป็นแฟนกับพี่ตุลย์ด้วยล่ะ" หลงเล่นเกมนิดเดียวบอสก็ขี้ฟ้องหาว่าหลงเป็นเด็กเกเร เฮ้อ ทำไมบอสถึงขี้ฟ้องแบบนี้นะไม่น่ารักจริงๆ หลงจะฟ้องหลวงตาว่าบอสน่ะขี้ฟ้องขึ้นทุกวันเลย

"หื้ม?" 

"แหะๆไม่มีอะไรครับพี่ผมแค่แกล้งเหม่งมันเล่นเฉยๆ พี่ไปหาหลวงตาเถอะครับ" 

"โอเค โทรศัพท์นี่พี่ยืมก่อนนะหลงคุยธุระกับหลวงตาเสร็จเดี๋ยวพี่จะเอามาคืน" 

"จ้าพี่ตุลย์" 

ป๊อก! "ขี้ฟ้องจริงๆนะเหม่ง" 

"จิ๊! หลงไม่ได้ขี้ฟ้องบอสนั่นแหละขี้ฟ้อง แล้วมาเคาะหัวทำไมเนี่ยเดี๋ยวหลงก็ฉี่ใส่ที่นอนอีกหรอก บอสอยากซักที่นอนหลงใช่มั้ยหลงจะฟ้องหลวงตา!" 

"พี่แค่เคาะเบาๆเถอะเหม่งมันไม่ถึงกับฉี่ราดหรอกน่า ไปซื้อไอติมกันเดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" หลงไม่ได้เห็นแก่ไอติมนะแต่สงสารบอสหรอกเลยไม่ฟ้องหลวงตาไม่งั้นบอสต้องโดนหลวงตาตีน่องลายแน่ๆ พอกินไอติมแบบนี้หลงก็คิดถึงพี่ติณฑ์อีกแล้ว เฮ้อ อยากให้พี่ติณฑ์มากินไอติมด้วยกันจังเลยเนอะ แก้มพี่ติณฑ์มันคงเหนียวเพราะไอติมแล้วพี่ติณฑ์ก็คงดูดนิ้วเค็มๆของตัวเองอีกเหมือนเดิม คิดถึงๆหลงขอหลวงตาไปรับพี่ติณฑ์ที่โรงเรียนกับพี่ตุลย์ดีกว่า

 "หลงมาพอดี พี่ว่าจะถามอะไรหน่อยน่ะ" 

"ถามอะไรเหรอจ๊ะพี่ตุลย์" พี่ตุลย์จูงมือพาหลงเดินไปนั่งศาลาใต้ต้นขนุน เอ..พี่ตุลย์ยิ้มอะไรน่ะหลงสั่นๆกลัวยิ้มพี่ตุลย์ยังไงก็ไม่รู้ 

"พี่ตุลย์จะถามอะไรหลงเหรอจ๊ะ" 

"หลงคุยกับพี่โปรดบ่อยมั้ย" 

"อื้อบ่อยจ้ะ เมื่อวานก็วีดีโอคอลมาแต่คุณโปรดไปเมืองกรุงได้สามวันแล้วได้คุยนิดเดียวเอง สงสัยคุณโปรดจะอยู่กับเมียเนอะเลยไม่ได้โทรมาหาหลงบ่อยๆเหมือนอยู่ที่นี่ พี่ตุลย์ๆคุณโปรดมีเมียแล้วเหรอจ๊ะ ถ้ามีเมียแล้วก็ไม่น่ามาบอกว่ารักหลงจุ๊บหลงเล้ย คุณโปรดบาปนะเนี่ย" หลงอดบ่นเบาๆไม่ได้ 

"หื้ม? บอกรักด้วยจุ๊บด้วยเมื่อไหร่ล่ะครับ" 

"ก็ตอนที่พี่ตุลย์แต่งงานไง คุณโปรดขอจุ๊บหลงจ้ะ" หลงไม่กล้าบอกว่าเป็นตอนที่อยู่เชียงใหม่หรอก เพราะพี่ดิวไม่ให้บอกใครหลงเลยบอกว่าเป็นวันที่พี่ตุลย์แต่งงานแทนก็วันนั้นคุณโปรดขอจุ๊บหลงจริงๆหนิ 

"หึหึ เสร็จกูแน่" 

"อะไรเสร็จเหรอจ๊ะพี่ตุลย์" 

"เปล่าครับ แล้วใครบอกหลงว่าพี่โปรดเขามีเมียแล้วล่ะ" 

"ก็เมื่อวานตอนที่วีดีโอคอลหลงได้ยินเสียงเมียคุณโปรดด้วยนะ บอกว่าดื่มๆอะไรนี่แหละ" 

"หึหึ เพื่อนพี่มีเมียแล้วจริงๆแต่ไม่ใช่คนนั้น หลงจำปอรักที่พี่ตุลย์เคยเล่าให้ฟังได้มั้ย"

"อื้อจำได้ ปอรักคนเก่งคนที่พี่ตุลย์เอาขนมให้กินบ่อยๆใช่มั้ยจ๊ะ" หลงจำปอรักได้เพราะหลงอยากเป็นคนเก่งเหมือนปอรัก แต่พี่มินบอกว่าไม่ต้องอยากเก่งเหมือนคนอื่นเขาแต่ให้หลงเก่งในแบบของหลงก็พอแล้ว 

"ครับปอรักคนเก่งคนนั้นนั่นแหละที่เป็นเมียของพี่โปรดเขา แต่ตอนนี้ปอรักกับพี่โปรดเขาอยู่ห่างกันมากไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกมั้ยเพื่อนพี่ก็เลยเป็นโสด โสดที่แปลว่ายังไม่มีเจ้าของ คุยได้ เล่นด้วยกันได้ ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ ทานข้าว จับมือ หรือหอมแก้มกันได้ แต่หลงอย่าเพิ่งให้ทำมากไปกว่านั้นนะครับ" 

"อ่าว แล้วทำไมหลงต้องให้คุณโปรดทำด้วยล่ะจ๊ะ" หลงเกาเหม่งตัวเองเบาๆ ก็มันสงสัยหนิว่าทำไมหลงต้องให้คุณโปรดทำด้วยล่ะ 

"หึหึ นั่นสิพี่คุยลัดขั้นตอนไปเยอะ เด็กหลงเอ้ยเอาเป็นว่าถ้าพี่โปรดเขาขอทำแบบที่พี่ตุลย์บอกหลงก็คิดดีๆก่อนว่าตัวเองชอบมั้ย เจ็บที่หัวใจแบบหายใจไม่ออกจนมันเต้นช้ามั้ยแล้วอยากร้องไห้มั้ย ถ้าให้เขาทำแล้วหลงยิ้มได้หัวเราะได้มีความสุขได้ก็ปล่อยให้หลงรักคนนี้มีความสุขบ้างอย่ากดมันไว้มาก แต่ถ้าวันหนึ่งที่หลงรู้สึกรักใครขึ้นมาก็ต้องอย่าลืมว่าโลกนี้หลงจะรักใครก็ได้ แต่คนที่ต้องรักให้มากที่สุดก็คือตัวเอง หลงจำคำพี่ตุลย์ไว้นะว่า คนเรามันทำผิดกันได้แต่เขาคนนั้นต้องรู้จักแก้ไข คนเรามันรู้สึกโกรธกันได้แต่ถ้าเป็นเรื่องที่มีเหตุมีผลเหมาะแก่การให้อภัยเราก็สมควรจะให้อภัย ในทุกๆความรักของทุกๆสถานะ ถ้าอยากให้ยืนยาวมักจะมีคำว่าให้อภัยเพื่อกลับไปแก้ไขซ่อนอยู่เสมอ หลงงงมั้ยครับ" 

"งงจ้า แต่หลงจะพยายามเข้าใจนะจ๊ะ" พี่ตุลย์ยิ้มให้หลงเหมือนที่ยิ้มให้พี่ติณฑ์ แล้วพี่ตุลย์ก็ลูบหัวหลงเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ มือพี่ตุลย์น่ะใหญ่และอุ่นเหมือนมือคุณโปรด แต่หลงไม่ได้ใจเต้นตึกตักกับพี่ตุลย์เหมือนที่ใจเต้นกับคุณโปรด ไม่ได้เขินพี่ตุลย์เหมือนที่เขินคุณโปรด ถ้างั้นก็แปลว่าคุณโปรดเป็นคนพิเศษมากกว่าพี่ตุลย์สินะ พี่ตุลย์ก็บอกด้วยว่าคุณโปรดไม่มีเจ้าของหลงดีใจมากแบบนี้ก็คุยกับคุณโปรดได้แล้วสิ ดีใจจังกลับมาเร็วๆนะคุณโปรดหลงคิดถึง...ขนมก้อนดำๆในถุงนั้นมากๆเลยจ้ะ


****"ฉันขอมองแต่เฉพาะ'ข้อดี'ของผู้อื่นเท่านั้น เพราะตัวฉันเองก็ไม่ได้ดีแบบไร้ที่ติ ฉันจึงไม่บังอาจไปเที่ยวเสาะหา'ข้อเสีย'ในตัวของคนอื่นเขาหรอก #มหาตมะ คานธี

***ข้อดีของการลงวันละครึ่งตอนคือได้ลงเร็วอ่าน5วันติดข้อเสียคือ5วันเท่ากับ2.5ตอนมันหายไป.5เน้อจ้าว อยากเบะปากมองบนใส่นุ้งหลงเรื่องกลัวหนอนยักษ์ แม่ะ ตอนเป็นปอรักนี่คว้าหมับจับดูดเล่นเป็นไอติมเชียวทีงี้มากลัวหนอนยักษ์นะลูกสาว ถ้าผู้โยบอกว่ากลัวนี่ฟางคงเบะปากแล้วบอกแรดเบาๆ ทำไมยิ่งเขียนนุ้งหลงฟางยิ่งรู้สึกว่านางโดนท่านโปรดล่อลวงจนใจแตกจนโกหกพ่อ(ตุลย์)ปิดบังพี่(ติณฑ์) มีความรู้สึกว่าแมงหมูเป็นพี่ชายแมงปอเนอะ555 เอาน่ะเขาก็รักกันในแบบของเขาแบบของคู่เวรคู่กรรมปวดหัวน้อยกว่าคู่ผัวเมียนรกเยอะนี่บอกกันไปยาวๆ 

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยจากตอนที่แล้วคือฟางมัวแต่ขึ้นเลยลืม แต่พอดีไปเห็นในทวิตเตอร์เลยนึกออกว่าลืมอะไร มาๆตอนที่แล้วนะคะ (ตอน อ้อมกอดของพระอาทิตย์) "ตรงนี้เป็นอะไร คุณโปรดเจ็บมากมั้ย จุ๊บ หายไวๆนะจ๊ะคุณโปรดคนเก่ง" ผมตัวชานิดๆเหมือนโดนไฟช็อตหน่อยๆตอนที่หลงรักขยับตัวแนบปากลงกับอกซ้ายของผม อืม..ตอนนี้ไม่ได้มีแค่น้องที่ร้องไห้คนเดียวแล้วสินะ 

(ตอน แตกสลาย) "เจ็บมั้ย ตรงนี้ของตัวเองเจ็บมั้ย จุ๊บ หายไวๆนะครับ" ผมเบี่ยงหน้าจากท่อนเนื้อของพี่ชินมาจูบอกซ้ายของผู้ชายอีกคนที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ รสคาวของเลือดพี่โปรดมันติดที่ริมฝีปากของผมจนรู้สึกได้

โอยน๊อ ความภาคภูมิใจในฐานะคนสื่อมันเป็นแบบนี้นี่เอง คือภูมิใจที่คนอ่านเขาได้รับสารของเราแล้วนำไปเผื่อแพร่ คือประโยคสองประโยคนี้ฟางตั้งใจเขียนจริงๆแค่ให้มันต่างกรรมต่างวาระต่างแค่นั้นเอง ประโยคนี้คนที่ได้รับผลกระทบที่สุดคือท่านโปรดเพราะคนที่จดจำได้ย่อมเจ็บปวดกว่าเสมอเอ็นดูท่านเบาๆอ่ะอยากจิกหนังหัวตัวเองจริงๆ  พรุ่งนี้ฟางจะมาต่ออีก40เปอร์ที่เหลือเน้อ ซา-ปอยของที่เหลือเดี๋ยวไปแปะพร้อมลิงค์ที่เพจวันนี้เลยจ้าว 

**ขอบคุณทุกๆกำลังใจอ่านตาแฉะแต่ในความตาแฉะแฟนถามว่าคุณเป็นอะไรตาเหมือนเมานะเนี่ยฟางก็ได้แต่เมารักรักคนอ่านฮิ้วว นี่เน่าจนคลองแสนแสบเรียกพี่อ่ะ555 ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณทุกๆความคิดเห็นอะไรบางอย่างทำให้ฟางนึกถึงประโยคที่ว่า "ต่อให้รู้จักคนสักกี่ล้านคน คนที่อยู่เคียงข้างตอนเรามีปัญหาแค่10คน จงจำคนพวกนั้นไว้ก็พอ" พ่อทูนหัวแม่ทูนของฟางแต่ละท่านหลากหลายมากมีทุกแนวมันเป็นความประทับใจค่ะสังเกตุมาทุกครั้งที่ฟางมาดราม่ามักจะมีกำลังใจแบบนี้มาเสมอ บางท่านไม่เคยเม้นก็จะเม้นมาให้กำลังใจบางท่านเม้นทุกตอนก็ตอกย้ำความรักกันเข้าไปรู้ไหมคนเขียนกำลังล้นจนตัวตันมาก เพราะแบบนี้ถึงได้บอกไงล่ะว่าเราจะอยู่ไปด้วยกันจนกว่าจะจบทุกคู่ที่ฟางจะสร้างขึ้นมาได้ รักษาสุขภาพด้วยนะคะพรุ่งนี้พบกันจ้าว (คำผิด คำตก คำหล่น ฟางจะแก้พร้อมที่เหลือ40%พรุ่งนี้เน้อจ้าว" 

*​แจ้งรายชื่อท่านที่โอนค่าหนังสือ ก็แค่ตัวแทน รอบ2  (ฟางจะไปแปะที่เพจ ฟาง นิยายวาย36 อีกครั้งนะคะ)

​1. คุณ นุชนาถ  กทม.

2.คุณ ปิยะวรรณ  กทม.

3.คุณ แจ่มจันทร์  กทม.

4.คุณ จุฑามาส  ระยอง

5.คุณ ศิริวัฒนา  กทม.

6.คุณ รถัสสรณ์  กทม.

7.คุณ ภัทรพร  ปราจีนบุรี

8.คุณ สุรีรัตน์  ชลบุรี

9.คุณ คุณเมทรดา  นครสวรรค์

10.คุณ บุญตา  สุโขทัย

11.คุณ กาญจนา  ตาก

12.คุณ สิริกร  ราชบุรี

13.คุณ นุชนภา  กทม.

14.คุณ ครองขวัญ  กทม.

15.คุณ วัชราภา  บุรีรัมย์

16.คุณ สิริชา  กทม.

17.คุณ กัณญณัฏฐ์  อุตรดิตถ์

18.คุณ ประกายดาว  เชียงใหม่

19.คุณ อัจฉรา  กทม.

20.คุณ พลอยนภัส  กทม.

21.คุณ วนิดา  กทม.

22.คุณ อรทัย  จันทบุรี

23.คุณ ปิยะกานต์  ภูเก็ต

24.คุณ ภูษณิศาย์  จันทบุรี

25.คุณ ศิริภา  กทม.

26.คุณ สาริสา  กทม.

27.คุณ อาภากร  สมุทรปราการ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น