ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 17 งั่มงั่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2560 15:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17 งั่มงั่ม
แบบอักษร

- Gun part -

หลังจากที่ป่าปี๊จูบผมเสร็จ แล้วผมก็วิ่งเข้ามาในห้องน้ำ มาอาบน้ำแก้เขินบอกเลยว่าผมคิดถึงคนตรงหน้าไม่น้อย จนไม่อยากจะคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงที่ตอนนี้ป่าปี๊มาอยู่ตรงหน้าผม พอผมอาบน้ำเสร็จผมก็รีบออกไปหาป่าปี๊ทันที คนมันคิดถึงนี่

ผมเดินออกมาเห็นป่าปี๊กำลังนั่งอยู่ตรงโซฟา หบันตาพริ้ม คงจะเหนื่อยมากสินะ ผมเดินเข้าไปมองหน้าพี่เค้าใกล้ๆ แล้วจู่ๆป่าปี๊ก็ลืมตาขึ้นมา ทำเอาผมตกใจจนเส่ล้มลงไปทับพี่เค้า

'นี่คือยั่ว ถูกป่ะ'

'ไม่บ้า จะลืมตาทำไมไม่บอกกันตกใจนะ'

ป่าปี๊เอามือมายี้หัวเปียกๆของผม

'แบบนี้ต้องจูบปลอบใจรึป่าว'

'พอเลย ฉวยโอกาส'

'ไม่ชอบเหรอ'

ดูมัน มาตีหน้าเศร้าใส่อีก เออ ผมชอบ ชอบมากด้วย แต่ใครจะยอมบอกละ

'ไปอาบน้ำสิ เดินทางมาเหนื่อยๆ'

'ก็ได้ เดี๋ยวพี่อาบน้ำเสร็จมากินข้าวกันนะ พี่ตั้งใจทำมาให้กันเลย'

'อืออ ไปอาบดิ'

'จะไปได้ไง ในเมื่อกันทับพี่อยู่'

อุ่ยย ผมรีบลุกออกจากตัวพี่มันทันที ส่วนป่าปี๊ก็ย้ายตัวเองเข้าไปอาบน้ำ ผมก็เดินไปสำรวจอาหารบนโต๊ะ โห่วว ผมคิดถึงอาหารฝีมือป่าปี๊มันแค่ไหนนะ ตั้งสองเดือนที่ผมไม่ได้กินอาหารที่ป่าปี๊ทำ ผมนั่งรอไม่นานนักป่าปี๊มันก็ออกมาในชุดนอนเสื้อยืดสีขาวกับบอกเซอร์ขาสั้น ใครกันแน่ที่ยั่วฮะ!!

ป่าปี๊เดินเข้ามาใกล้ๆผม พร้อมกับเช็ดหัวไปด้วย

'ป่าปี๊ทำเองจริงหรอ'

'จริงดิ ไม่เชื่อชิมเลยว่าใช้ฝีมือพี่ป่าว'

ผมนั่งลงไปที่เก้าอี้ก่อนจะตกขึ้นมาชิม เห่ย รสชาตินี้แหละที่ผมคิดถึงมาตลอด

'อร่อยจังเลยยย'

ป่าปี๊ยิ้มให้ผมก่อนจะเดินไปที่กระเป๋าเดินทาง

'ไปไหนอ่ะ'

ป่าปี๊มันไม่ตอบ แต่ผมตะกละเกินกว่าที่จะเดินตามไป ผมเลยนั่งกินต่อซะเลย ยังไงพี่มันก็ต้องอยู่กับผมตลอดเวลา 5 วันนี้อยู่แล้ว ผมก้มหน้าก้มตากิน แต่จู่ๆก็มีกล่องยาวๆหนึ่งกล่องยื่นมาตรงหน้า ทำให้ผมต้องหยุดสนใจอาหารข้างหน้าแล้วเงยหน้ามองพี่มัน

'หือ'

มันยื่นกล่องมาที่หน้าผม

'เปิดดิ'

ผมรับกล่องนั้นมา ก่อนจะเปิดออกมา เห็นเป็นดอกกุหลาบสีขาวที่พิมพิ์หมึกเป็นชื่อผม GUN

'ป่าปี๊'

ผมยิ้มออกมาทันที่ ผมดึงดอกกุหลาบนั้นขึ้นมา แต่มันดันมีสร้อยสีเงินมีจี้ OG หล่นลงมา ผมมองหน้าป่าปี๊อึ้งๆ นี้มันจะทำอะไรอ่ะ

'ตัวเล็ก'

ป่าปี๊ยื่นมือข้างหนึ่งมาจับมือผมเอาไว้

'พี่ขอโทษนะที่พี่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับกันไม่ได้'

ป่าปี๊หมายความว่ายังไงนะ

'ที่พี่เคยบอกว่าพี่จะรอให้กันกลับไปที่ไทย แล้วพี่จะถามกัน พี่ขอพูดมันวันนี้นะ....ตั้งแต่ที่เราห่างกัน ไม่มีวันไหนเลยที่พี่ไม่คิดถึงกัน พี่มองไปทางไหนก็เห็นแต่กันจนพี่แทบจะเป็นบ้า ในหัวพี่มันมีแต่เรื่องของกัน พี่ชอบได้ยินเสียงกัน พี่ชอบเห็นหน้ากัน พี่ชอบเห็นกันยิ้ม แล้วพี่ก็เป็นห่วงกัน'

นี่พี่มันจะบอกอะไรผม นี่ผมยังไม่ได้แต่งตัวดีๆเลยนะ โอ่ยย มาบอกอะไรตอนนี้ ในสภาพชุดนอนเนี่ยนะ 


'ที่พี่บอกว่าพี่ชอบกัน วันนี้พี่ว่าพี่....รักกันแล้วละ'

รัก...พี่รักผมจริงๆหรอ น้ำตาผมมันไหลออกมาทั้งที ซึ้งอ่ะ


'พี่รักกัน รักทุกอย่างที่เป็นกัน พี่อยากดูแลกัน อยากเป็นคนที่กันคิดถึง...'

ผมเอานิ้วไปปิดปากมัน แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว ผมกลัวผมร้องไห้ไปมากกว่านี้ มันดึงมือผมลง


'ถ้ากันรู้สึกแบบเดียวกันกับพี่ เป็นแฟนกับพี่นะ'


ตึก ตึก ตึก ตึก 

เอาอีกแล้วครับ ใจผมมันเต้นแรงอีกแล้ว นี่ป่าปี๊กำลังขอผมเป็นแฟนหรอ...จะบอกว่ายังไงดีละ ผมก็รักพี่มันเหมือนกัน รักมากด้วย

'เออออ...'

ป่าปี๊ปล่อยมือผมออก

'พี่ขอโทษ พี่คงเร่งกันเกินไปใช่มั้ย..ไว้กันค่อย....อือออ'

ผมโน้มคอพี่เค้ามาจูบทันที เพื่อแทนคำตอบว่าผมรู้สึกยังไง ก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกไป


'กันรักป่าปี๊นะ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรเหมือนกันที่ป่าปี๊มานั่งอยู่ในใจกัน กันคิดถึงพี่มากเลยนะ ยิ่งห่างกันแบบนี้กันก็รู้แล้วว่ากันขาดพี่ไม่ได้'

ป่าปี๊ยิ้มแก้มปริเลยหลังจากที่ไ้ยินคำบอกรักของผม


'งั้นเป็นแฟนกันละนะ'

'อือ'


ป่าปี๊เอามือมาลูบหัวผมเบาๆก่อนจะหยิบสร้อยคอมือมาใส่ให้ผม แล้วดึงผมเข้าไปกอด

'พี่สั่งทำพิเศษเลยนะ มีแค่สองเส้นบนโลกนะ เส้นหนึ่งอยู่ที่กัน อีกเส้นอยู่กับพี่'

แล้วป่าปี๊ก็ยื่นมือออกมาให้ดู ว่าตอนนี้เรามีสร้อยข้อมือคู่กันแล้ว พี่มันโรรแมนติกจัง ติดอย่างเดียวบรรยากาศดีๆแบบนี้ดันเกิดในห้องนอน พวกเราที่ใส่ชุดกันแสนจะธรรมดา..แต่มันแม่งโคตรพิเศษเลย แค่มีป่าปี๊ทุกอย่างมันก็พิเศษแล้วละ มีความสุขจัง

'ป่าปี๊น่ารักที่สุดเลย'

แล้วผมก็เงยหน้าไปหอมแก้มพี่เค้าเบาๆเป็นการให้รางวัลคนเก่ง

'แฟนตัวเล็กไง ว่าแต่กันอยากกินขนมหวานป่ะ'

เซอร์ไพร์สเยอะจัง มีขนมหวานด้วยหรอ ผมพยักหน้าทันที มีหรอผมจะพลาดของหวาน

'เห่ยย'

แล้วจู่ๆป่าปี๊มันก็ช้อนตัวผมขึ้นมา ทำให้ผมต้องเอามือไปคล้องคอพี่มันอัตโนมัติ

'ป่าปี๊จะทำไรอ่ะ'

'ก็พาไปกินของหวานไง'

ทำไมมันยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้นะ แล้วป่าปี๊ก็วางผมลงบนโซฟา ค่อยยังขั่ว ไอ่เราก็คิดว่าจะพาไปที่เตียง นี้ผมคิดอะไรของผมเนี่ย แล้วป่าปี๊มันก็เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบไอติมออกมา...

'อ่ะ'

ผมรับถ้วยไอ่ติมมาก่อนที่พี่มันจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วดึงผมให้ไปนั่งบนตักมัน ส่วนผมหน่ะหรอ จะว่าผมเห็นแก่กินมั้ยถ้าตอนนี้ไอติมมันเต็มปากผมเลยละ....

'กัน'

'ฮือออ'

มือผมก็ยังไม่หยุดตักไอติมนะ

'ป้อนหน่อย'

ขี้อ้อนเหมือนกันนะเนี่ย ผมตกไอติมใส่ช้อนก่อนจะยื่นไปที่หน้าป่าปี๊ แต่พี่มันไม่ยอมอ้าปาก

'อ้าปากสิ ไม่งั้นกันจะได้ป้อนไง'

มันส่ายหน้า ก่อนจะหันช้อนเข้ามาที่ปากผมแทน

'พี่อยากให้ป้อนแบบนี้ต่างหาก'

แล้วพี่มันก็ย้ายผมไปนั่งบนโซฟาแทนตักมันก่อนจะก้มลงมาจูบผม แล้วดูดไอติมไปจากปากผมจนหมด

'อือออ'

ทำบ้าอะไรเนี่ย เขินนะเว่ย

'แบบนี้เค้าถึงเรียกว่าป้อน'

หน้าผมแดงไปหมดแล้วเนี่ย ผมเลยตักไอติมกินแก้เขิน ยอมรับเลยว่าผมชอบนะเวลาที่ป่าปี๊มาจูบผม ผมชอบทุกสัมผัสเลยก็ว่าได้ ใจผมมันเต้นแรงใหญ่แล้วเนี่ย...


'งั้นพี่ขอกินไอติมอีกนะ'

แล้วป่าปี๊มันก็ดึงถ้วยไอติมออกจากมือผม ก่อนที่จะก้มลงมาจูบผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันอ่อนโยนมากๆ พี่เค้าดึงตัวผมเข้ามาใกล้ๆยิ่งขึ้น จนตัวผมขึ้นไปอยู่บนตัวพี่เค้า บอกเลยว่าผมไม่สามารถต่อต้านการกระทำพวกนี้ได้เลย เพราะผมก็ต้องการพี่เค้าเหมือนกัน ป่าปี๊ค่อยๆรุกร้ำเข้ามาในโพรงปากผม มือพี่เค้าเริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายชองผม บอกเลยว่าผมรู้สึกดีมากเลย ที่คนที่ผมรักและเค้าก็รักผมมาสัมผัสผมแบบนี้ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ป่าปี๊เป็นคนแรกที่ผมรู้สึกแบบนี้ ผมรักป่าปี๊จนหมดใจแล้วละ...

ป่าปี๊ถอนริมฝีปากออกมา หอบหายใจอย่างรุนแรง 

'ตัวเล็ก....พี่ พี่ทนไม่ไหวแล้ว พี่รักกัน พี่...'

ผมรู็ว่าพี่เค้าจะขออะไร ผมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ผมปฎิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ผมต้องการป่าปี๊มากแค่ไหน

'ไม่ต้องพูดแล้ว'

ผมเอามือทั้งสองข้างประคองหน้าป่าปี๊ไว้ก่อนจะก้มลงไปจูบพี่เค้าเอง แล้วถอนริมฝีปากออกมา กระซิบที่ข้างหูพี่เค้าเบาๆว่า

'กันรักพี่นะ'

ป่าปี๊คงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ป่าปี๊อุ้มผมตัวลอยเข้าไปในห้องนอนทันที ไม่ต้องถามนะครับว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ป่าปี๊วางผมลงบนเตียงก่อนจะขึ้นมาคร่อมบนตัวผม

'พี่ขอนะ'

ผมพยักหน้าเบาๆ หลังจากที่ป่าปี๊ได้รับคำอนุญาติป่าปี๊ก็ก้มลงมาจูบผม แล้วซุกไซร์ไปตามซอกคอ และทิ้งรอยรักไว้บนร่างกายผมทุกส่วน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เสื้อผ้าของเรามันไปกองอยู่ที่พื้นจนตอนนี้ป่าปี๊เริ่มรุกร้ำเข้ามาที่ส่วนล่างของผม นี้เป็นครั้งแรกที่ผมจะมีอะไรกับผู้ชาย

'ฮึก'

ป่าปี๊สัมผัสบริเวณส่วนล่างของผม

'ป่าปี๊ กันกลัว'

ผมเอยออกไป มันเป็นครั้งแรกอ่ะ ผมไม่รู้ต้องทำยังไง มันกลัวไปหมดเลย....

'ไม่ต้องกลัวนะ'

แล้วป่าปี๊ก็เริ่มชักขึ้นลงเบาๆ จากช้าจนเร็วขึ้นเรื่อยๆ อ้ากก โคตรรู้สึกเสียว แล้วก็รู้สึกดีโคตรๆเลย

'อื้อออ อื่อออ อ่าาาา'

ป่าปี๊ทำให้ผมครางไม่เป็นภาษา ผมไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน

'ป่าปี๊ ป่าปี๊อ่าาา เร็วอีก เร็วอีกกก อ่ะ อ่ะ อ่าาา'

'อื้ออออ อ่ะ อ่ะ อ๊าาาา'

'ชอบมั้ยตัวเล็ก'

'อ่าา ชะ ชอบบบ ป่าปี๊ ป่าปี๊ กัน กันจะเสร็จแล้ววว อ๊าาาา'

แล้วผมก็ปล่อยน้ำรักออกมาจนหมด

'กันช่วยพี่หน่อยนะ'

'ช่วยยังไงอ่ะ'

แบบที่ป่าปี๊ทำให้ผมเหรอ ผมเลื่อนมือไปกอบกุมส่วนล่างของป่าปี๊ 

'อื้อออ'

ป่าปี๊เผลอครางออกมา

ผมทำแบบที่ป่าปี๊ทำให้ผม แต่ป่าปี๊มันไม่หยุดแค่นั้นนะสิ ป่าปี๊เอานิ้วมาสอดที่ช่องทางรักของผม

'อึกก ป่าปี๊'

'พี่ขอนะกัน พี่ พี่ไม่ไหวแล้ว'

'กันไม่เคย กันกลัวเจ็บ อื้ออออ'

แล้วป่าปี๊ก็กดริมฝีปากมาที่ปากผมทันที

'พี่จะทำเบาๆนะครับ'

แล้วป่าปี๊ก็จูบผมไม่หยุด แต่มือของพี่เค้าก็ยังสอดไปในช่องรักของผม แล้วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ

'อ่อออ อื่อออ อื้อออ อ่าาาา'

'อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าาา'

'ป่าปี๊ ป่าปี๊ กัน กันไม่ไหวแล้วอ่าาาา ป่าปี๊เข้ามาเถอะ อ๊าาา'

ผมทนไม่ไหวแล้วตอนนี้ร่างกายผมมันต้องการป่าปี๊ หลังจากที่พี่เค้าได้รับคำอนุญาติป่าปี๊ก็สอดแกนกลางรวมให้สองเรากลายเป็นหนึ่งเดียว ก่อนที่ป่าปี๊จะเริ่มจับสะโพกผม แล้วกระแทกเข้ามาเป็นจังหวะ 

'อ่ะ อ่าาา อ่า อ๊าาาา เจ็บอ่ะ ป่าปี๊กันเจ็บ อืออออ'

ป่าปี๊ยังไม่หยุด แต่เลือกที่จะมามอบจูบรสหวานให้แทน มันช่วยทำให้ผมลืมความเจ็บไปได้บ้าง

'อ่ะ อ่ะ แน่นน แน่นมากก'

'ระ แรง ไปแล้วนะ อื้ออ อ่าาาา'

'พี่รักกันนะ อ๊าาาา'

'อื้อออ อื่อออ อื้มมมมม อ่าาา กันก็รักพี่'

'อ่ะ อื้อออ อื้มมม อ่ะอ่ะ อ๊าา'

'อ๋าา อ้าา อื้ออออ อ่ะ อ่ะ อ่ะ'

เราสองคนครางกันไม่ยอมหยุดมันช่างเป็นคืนที่แสนยาวนานและมีความมสุข จนเราทั้งสองคนปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมๆกัน

'อ่าาา/อ๊าาาาาส์'

แล้วป่าปี๊ก็ดึงผมเข้าไปกอด มันรู้สึกดีจริงๆนะครับที่เราได้มอบสัมผัสพิเศษให้กับคนที่เรารัก มันอาจจะเจ็บปวดนิดหน่อย แต่มันก็มีความสุขจริงๆ ผมเต็มใจที่จะเป็นของป่าปี๊

'พี่รักกันมากๆนะ'

'กันก็รักพี่ ตอนนี้พี่เป็นของกันแล้วนะ นี่ก็ของกัน ของกัน งั่มงั่มงั่ม'

แล้วผมก็ไล่จูบไปตามตัวพี่เค้า แล้วมาจบที่ริมฝีปากที่ผมชอบที่สุด

'พี่เป็นของกันแล้ว ก็ห้ามทิ้งพี่นะ'

'กันไม่ทิ้งพี่หรอก พี่นั้นแหละที่ห้ามทิ้งกัน'

'ใครจะทิ้งคนน่ารักๆแบบนี้ได้ละ'

แล้วป่าปี๊ก็จุ้บลงที่หัวผม ตอนนี้ผมมีความสุขมากนะ แต่ผมก็สุขไม่สุด ที่ผมเคยบอกว่าถ้าพี่เค้าบอกรักผมเมื่อไหร่ผมจะบอกเรื่องตัวตนของผม แต่ทำไมตอนนี้ผมกลับกลัวจังละ ผมไม่กล้าพูดออกไปด้วยซ้ำ ตอนนี้มันดีมากๆเลยนะ ไว้ผมค่อยบอกตอนกลับไทย มันก็คงไม่สายไปใช่มั้ย

'ป่าปี๊'

'ครับ ตัวเล็ก'

'ถ้าวันนึงกันทำผิด ป่าปี๊จะให้อภัยกันมั้ย'

ป่าปี๊มองหน้าผมนิดๆ

'ก็ขึ้นอยู่กับว่ากันทำอะไร แต่ไม่ว่ากันจะทำอะไรพี่ก็ให้อภัยแหละ ขอแค่อย่างเดียวอย่านอกใจพี่ กับอย่าโกหกพี่ พี่เกลียดคนโกหกที่สุด'

ฮึกก ผมไม่นอกใจป่าปี๊หรอก แต่โกหก...ผมดันโกหกไปแล้วสิ แล้วผมจะกล้าบอกพี่มันได้ยังไง

'แล้วนี้ไปทำอะไรผิดมา ถึงมาบอกแบบนี้ หรือว่า...กันมีคนอื่น'

'จะบ้าหรือไง กันก็มีแต่พี่นี้แหละ'

'งั้นมารักกันอีกรอบก็ได้เนอะ แล้วป่าปี๊มันก็จัดการบรรเลงเพลงรักของเราต่ออีกไม่รู็กี่รอบ จนผมต้องขอร้องมันนั้นแหละ

'ฮึกก ปี๊ กันไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้กันต้องไปทำงานตอนบ่ายนะ'

'งั้นของั่มงั่ม ครั้งสุดท้ายนะ'

ป่าปี๊มันก็เลยยอมให้นั้นเป็นงั่มงั่มยกสุดท้ายของเรา ก่อนที่ป่าปี๊จะดึงผมเข้าไปกอด แล้วผมก็หลับคาอกที่แสนอบอุ่นของผม กันขอโทษนะที่กันโกหกพี่....ป่าปี๊อย่าโกรธกันเลยนะ กันแค่อยากเจอคนที่รักกัน ที่กันเป็นกัน กันไม่เคยอยากจะปิดบังพี่เลย จะมองว่าผมเห็นแก่ตัวมั้ยถ้าผมจะปิดเรื่องนี้ไปอีกสักพัก ผมกลัว กลัวว่าป่าปี๊จะโกรธ ผมยังไม่พร้อมที่จะเจอกับความจริง....กันรักป่าปี๊นะ ขอให้ป่าปี๊ให้อภัยกันนะ กันมีเหตุผลของกันจริงๆ ถ้ากันไม่ปิดบังพี่ เรื่องของเรามันอาจจะมาไม่ถึงวันนี้ก็ได้ กันอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าเราสองคนรักกันมากขนาดไหน...


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว