ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 16 ก๊อก ก๊อก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2560 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 ก๊อก ก๊อก
แบบอักษร

​- Gun part -

ตอนนี้ผมมาอยู่ที่เกาหลี ผมคิดถึงป่าปี๊ทุกวัน แต่ยังดีหน่อยเราคุยกันตลอด ผมบอกพี่เค้าทุกเรื่องถึงแม้มันอาจจะบิดเบือนความจริงไปบ้าง แต่ป่าปี๊ก็เป็นที่รับฟังที่ดีของผมเสมอ เราแชร์ทุกเรื่องราวในชีวิตให้ฟัง ผมรู้จัคนรอบตัวของป่าปี๊หมด ผมเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพี่เค้าไปแล้วละ พี่เค้าก็เหมือนกัน เพราะไม่ว่าผมจะทำอะไรผมก็จะเห็นป่าปี๊อยู่ตลอด เห็นภาพที่เราอยู่ด้วยกัน ผมอยากกลับไปหาพี่เค้าเร็วๆจังเลย ผมคิดถึงป่าปี๊จนแทบจะขาดใจ 

ตั้งแต่ป่าปี๊เข้ามาในชีวิตผม พี่เค้าก็กลายเป็นกำลังใจคนสำคัญของผม พี่เค้าเหมือนเกราะป้องกันที่ผมมั่นใจว่า ถ้าผมอยู่กับพี่เค้าผมจะปลอดภัย อบอุ่น การมาทำงานในที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านเรามันโคตรเหนื่อยเลย แต่โชคดีที่ผมมีป่าปี๊แล้วไง รอยยิ้มของปาปี๊ คำพูดกวนๆของป่าปี๊ มันทำให้ผมมีแรงทำงานต่อไปอีกนาน จากตอนแรกที่ผมอยากจะออกจากวงการตอนนี้ผมมีแรงสู้แล้วละ...

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องออกมาทำงาน จะว่าไปผมก็อยู่ที่ี้มาเกือบจะครบสองเดือนละ เหลืออีกอาทิตย์เดียวผมจะได้เจอกำลังใจของผมแล้วนะ

'ป่าปี๊ ขอกำลังใจหน่อยจะออกไปทำงานแล้ว'

'สู้นะตัวเล็ก'

ตอนนี้ผมกำลังคุยไฟสไทม์กับป่าปี๊อยู่

'ครับ'

'แล้วกันกินข้างยัง'

ผมชูกล่องนมขึ้นมา แล้วดูดโชว์

'แหนะ ไม่กินข้าวอีกแล้วนะ พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่ามื้อเช้ามันสำคัญอ่ะ'

'ก็กันตื่นสายอ่ะ แล้วต้องรีบออกไปด้วย แถมอาหารที่นี้ก็ไม่อร่อยเท่าปี๊ทำนี่'

แต่ถึงผมจะตื่นสายแค่ไหน ผมก็ไม่ลืมที่จะโทรคุยกับป่าปี๊นะ ผมคุยกับพี่เค้าทุกวันเลย ยังไงผมก็ต้องได้ยินเสียงป่าปี๊...กำลังใจของผม

'ก็รีบกลับมา แล้วพี่จะทำให้กินทุกวันเลย'

'ปากหวานอีกละ'

'หวานรึป่าว นี่ต้องมาลองชิมนะ'

ดูป่าปี๊มัน ทำผมหน้าแดงอีกละ

'ก็งั้นๆอ่ะ ไม่เห็นหวาน'

ใครว่าไม่หวานละ ผมยังคิดถึงจูบป่าปี๊อยู่เลย หึยย กลับไปนะ พี่ไม่รอดแน่ มายั่วกันแบบนี้ทำไม

'สงสัยกลับมาจะต้องทวนความทรงจำกันหน่อยละ'

'ชิ ป่าปี๊เดี๋ยวกันต้องออกไปทำงานละอ่ะ'

'โอเคครับ'

แล้วผมก็ออกไปทำงานพร้อมพี่กวาง นี้มันก็เกือยจะปิดกล้องแล้วครับ เหลืออีกไม่กี่คิว ส่วนวันที่เหลือก่อนกลับผมจะต้องไปถ่ายแบบ ออกรายการสด แล้วผมก็จะมีเวลาว่าง 3 วัน สแตนด์บายเผื่อมีอะไรฉุกเฉิน 

'หน้ายิ้มเชียวนะ'

พี่กวางแซวผมอีกแล้ว พี่กวางรู้เรื่องผมกับป่าปี๊หมดแหละ ยกเว้นจูบนะ เขิน ตอนนี้ป่าปี๊ก็สนิทกับพี่กวางมากเลยละ เพราะบางทีผมทำงานหนักมาก พี่กวางก็จะคอยส่งข่าวให้ป่าปี๊ ป่าปี๊รู้แค่ว่าพี่กวางเป็นพี่ที่ดูแลผม เป็นเหมือนพี่สาวของผม 

'อือ'

'คุยกะออฟละดิ'

'อือ'

'เลิกเขินได้แล้วกัน นักแสดงเจ้าบทบาทของพี่หายไปไหน ไหน ไหน เล่นเลิฟซีนมาก็เยอะ พอมีความรักเองเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย'

'อย่าแซวดิ'

'อีกไม่นานก็จะได้กลับละนะ'

'อยากกลับจะตายละเนี่ย'

'แล้วกันจะบอกความจริงออฟเมื่อไหร่'

นั้นสิ ผมไม่กล้าบอกป่าปี๊สักที ผมไม่ได้อยากปิดบังพี่มันนะ แต่ผมกลัว กลัวว่าถ้าผมบอกไป เรื่องของเรามันจะเปลี่ยนไป ผมอยากให้พี่เค้ารักผมที่เป็นผม กัน คนธรรมดา ไม่ใช่ดารา คนดัง คนที่มีชื่อเสียงหรืออะไรทั้งนั้น ผมออยากเจอรักแท้...ผมอยากให้ป่าปี๊เป็นคนที่มาเติมความรักที่มันหายไปจากใจของผม ชีวิตผมตอนนี้มันไม่เหลือใครแล้วนะ ผมมีแค่พี่กวาง และป่าปี๊เท่านั้น

'กันกลัว'

'พี่ว่าออฟรักกันจริงๆนะ บอกเถอะ กันจะได้ไม่ต้องปิดบังออฟอีกไง'

'ป่าปี๊ยังไม่เคยบอกรักกันเลย ไว้รอป่าปี๊บอกรักกัน กันที่เป็นกันธรรมดา กันจะบอกป่าปี๊เอง กันก็อึดอัดเหมือนกันที่กันไม่ได้บอกความจริงกับป่าปี๊'

ขอผมรอคำว่ารักจากพี่นะ แล้วผมจะบอกความจริงพี่ทุกอย่าง

'ก็อย่าช้าละกัน ไม่งั้นเรื่องเล็กๆมันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะกัน'

แล้วผมก็ไปทำงานต่อจนเช้า ผมเปิดโทรศัพท์มา เอ๊ะ ทำไมไม่มีข้อความหรือโทรศัพท์จากป่าปี๊เลยนะ ปกติมันไม่เคยหายไปนานแบบนี้นะ ป่าปี๊ไปไหนนะ ผมกดโทรออกไปหาป่าปี๊....แต่มันติดต่อไม่ได้ ป่าปี๊จะเป็นอะไรรึป่าวนะ ทำไมผมรู้สึกไม่ดีแบบนี้ละ

เพล้งงง

ผมเผลอปัดกรอบรูปคู่ของผมกับป่าปี๊แตกลงไปที่พื้น

ถ้าเป็นละคร มันคงกำลังจะบอกอะไรที่เป็นลางร้ายๆใช่มั้ย....ผมตัดสินใจโทรหาพี่เตทันที ถึงพี่เตจะไม่เคยเห็นหน้าผม แต่ผมก็ฟังเรื่องพี่เตจากป่าปี๊จนเหมือนสนิทกันแล้วละครับ

ตู้ด ตู้ด ตู้ด

(ฮัลโหลครับ เต ตะวันพูดครับ)

ผมเคยได้เบอร์พี่เตตอนที่ป่าปี๊ไปทำงานที่ต่างจังหวัดแล้วแบตหมด ป่าปี๊กลัวผมเป็นห่วงเลยใช้เบอร์พี่เตโทรมา

'สวัสดีครับ ผมกันนะครับ น้องป่า...พี่ออฟหน่ะครับ'

(อ่าวน้องกัน เจ้าตัวเล็กของไอ่ออฟอ่ะนะ)

'ครับๆ พี่เตรู้มั้ยว่าพี่ออฟไปไหน กันติดต่อไม่ได้เลย กันเป็นห่วง'

(ไอ่ออฟเหรอ...วันนี้ก็ยังไม่เห็นเข้าออฟฟิศเลยนะ แต่เดี๋ยวพี่ลองโทรให้)

'งั้นถ้าได้เรื่องยังไง พี่เตช่วยส่งข้อความมาบอกกันได้มั้ย หรือไม่ก็ให้พี่ออฟติดต่อมาหากันหน่อยนะครับ'

(ได้สิ ได้เรื่องยังไงเดี๋ยวพี่บอกนะ)

'ขอบคุณนะครับ'

แล้วผมก็วางสายจากป่าปี๊ไป ทำไมป่าปี๊มันหายไปแบบนี้นะ ผมรู้สึกไม่ดีเลย ผมเอามือจับสร้อยที่คอเอาไว้

'พี่ต้องไม่เป็นไรนะ'

ถ้าผมอยู่ไทยป่านนี้ผมไปตามหาพี่มันแล้ว แต่นี้ผมอยู่ที่นี้ ผมทำอะไรไม่ได้ผมได้แต่นั่งรอ แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงผมต้องออกไปถ่ายคิวสุดท้ายด้วยอ่ะดิ ผมจึงต้องยอมข่มตาหลับไม่งั้นผมทำงานไม่ไหวแน่ ชีวิตอีกเป็นร้อยจะเดือดร้อน เพราะผมไม่ได้....ป่าปี๊อย่าเป็นอะไรนะ แล้วผมก็หลับไปพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ...


'กัน กัน กัน'

รู้ตัวอีกที พี่กวางก็ปลุกผมเพื่อที่จะไปทำงานต่อแล้วครับ แต่ผมก็ยังไม่ได้รับข้อความจากพี่ออฟหรือพี่เต มันคงไม่มีอะไรหรอกใช่มั้ย

'ไปทำงานต่อได้แล้ว'

'ครับพี่กวาง'

แล้วผมก็ลุกไปอาบน้ำ แต่ในหัวผมก็ยังคิดแต่เรื่องป่าปี๊อยู่

ตืด ตืด 

เสียงโทรศัพท์ หรือจะเป็นป่าปี๊ ผมรีบวิ่งไปดูโทรศัพท์ทันที

-ขอโทษนะตัวเล็ก พี่มาดูไซต์ที่ต่างจังหวัด เพิ่งมีสัญญาณ-

เห้ออ ค่อยยังชั่ว ผมค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย ผมเลยตอบข้อความกลับไป ให้พี่มันดูแลตัวเองดีๆก่อนที่ผมจะไปทำงานอย่างมีความสุข ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย....ผมมีสมาธิทำงานขึ้นเยอะเลย แล้วการทำงานของผมมันก็ผ่านไปด้วยดี แฟนคลับมาตามกรี๊ดใหญ่เลย กว่าผมจะกลับมาถึงห้องก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้วครับ ผมเปิดโทรศัพท์ดูทันที แต่ป่าปี๊มันก็ยังไม่ตอบข้อความผมตั้งแต่ตอนนั้นเลย ทำไมป่าปี๊หายไปแบบนี้นะ ป่าปี๊ไม่เคยหายไปนานแบบนี้เลยนะ แต่คงไม่มีสัญญาณจริงๆแหละ ป่าปี๊คงจะไม่ได้เปลี่ยนไปใช่มั้ย...ป่าปี๊ยังรอกันอยู่ใช่มั้ย ผมอยากจะบินกลับไทยตอนนี้เลย โอ่ยยยย....สงสัยต้องอาบน้ำให้ใจเย็น ผมกำลังจะอาบน้ำแต่มีคนเคาะประตูซะก่อน ผมเลยต้องใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมา

ก๊อกๆๆๆ

ใครมาว่ะ ดึกจะแย่อยู่ละ ผมเดินไปมองที่ตาแมว เห็นมีเหมือนจานอาหารโชว์อยู่

'Who is that?'

'Room Services'

'I didn't order anything'

'It's a completementaly​complementary from ours hotel.'

completementaly​อะไรว่ะ ของแถมจากโรงแรมหรอ ผมจึงเปิดประตูออกมา

'....'

ตู้บ ผมทำโทรศัพท์ที่อยู่ในมือหล่นไปที่พื้นทันที

'ป่าปี๊'

นาทีนั้นผมไม่คิดอะไรอีกแล้ว ผมได้เจอหน้าคนที่ผมคิดถึงที่สุดแล้ว ป่าปี๊จริงๆใช่มั้ยที่ยืนอยู่ตงหน้าผมตอนนี้ ผมพุ่งเข้าไปกอดป่าปี๊ทันที

'ป่าปี๊อ่ะ กันคิดถึงพี่ที่สุดเลยรู้มั้ย'

ผมกระโดดกอดพี่เค้าตัวลอยเลย ผมคิดถึงกลิ่นหอมๆของป่าปี๊ ผมถึงกับเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมตัวเองเป็นกลิ่นป่าปี๊เลยนะ ผมจะได้รู้สึกเหมือนมีพี่มันตลอดเวลาไง

'แฮ่กก พี่ก็คิดถึง คิดึงตัวเล็กที่สุด พี่เลยมาหาไง แต่ปล่อยพี่ก่อนนะ ดูดิของพี่เต็มไปหมดเลย ขอเข้าไปได้มั้ย หรือว่าแอบใครไว้'

'จะบ้าหรอ'

ผมยอมปล่อยพี่เค้าออก ก่อนจะเดินจูงมือป่าปี๊เข้ามาในห้อง มะกี้ผมก็ลืมตัวไป ถ้ามีนักข่าวเห็นจะคิดยังไงเนี่ย ไหนจะชุดที่ผมใส่ตอนนี้อีก


- Off part -

ใช่ครับ ในที่สุดผมก็ทนคิดถึงไอ่ตัวเล็กไม่ไหว ถึงแม้อีกอาทิตย์หนึ่งมันจักลับมาละ แต่พอยิ่งตอนผมได้คุยโทรศัพท์กับมันแล้วมันบอกว่า จูบผมมันไม่หวาน มีหรอผมจะยอม 5555 ความจริงมันก็แค่ข้ออ้างแหละ ผมนี้แหละที่รีบเคลียรงานจนเสร็จทำให้ไม่มีเวลาตอบตัวเล็กแล้วแบตก็หมดอีก ไอ่เตมันก็บอกผมว่ากันโทรหามันเพราะเป็นห่วงผม ผมเลยรีบส่งข้อความไปหามัน ก่อนจะแอบบินมาหามันที่เกากลี มาให้กำลังใจเด็กตั้งใจทำงานสักหน่อย ไอ่เตมันก็งงๆแหละที่ผมยอมหยุดงานเพื่อกัน แต่มันก็เริ่มชินละ เพราะสำหรับผมเรื่องของเจ้าตัวเล็กจะเป็นที่หนึ่งเสมอ พอผมลงเครื่องปุ๊บ ผมก็มาหาไอ่กันตาที่มันเคยบอกผมทันทีว่ามันอยู่โรงแรมอะไร ห้องไหน แต่ผมก็แอบทำเซอรไพร์สนะ มันบอกว่าคิดถึงอาหารฝีมือผมนี่ ผมเลยใช้เส้นสายในสถานะที่ผมเคยมาออกแบบสวนเล็กๆให้ที่โรงแรมนี้ ขอใช้ครัวทำอาหารให้เจ้าตัวเล็กมันสักหน่อย แต่กว่าจะทำเสร็จมันก็ปาไปสี่ทุ่มละดิ มันจะหลับรึยังนะ หลังจากนั้นผมก็จัดการเอาเซอร์ไพร์สไปให้ตัวเล็กที่ห้อง ผมหลอกมันว่าเป็นของแถมจากโรงแรม 

ฮึกก นี่มันยั่วผมป่ะว่ะ ดูชุดที่มันใส่ ชุดคลุมอาบน้ำ นี้ครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมจะต้องข่มใจไว้แค่ไหนเนี่ย

'ป่าปี๊'

แล้วมันก็กระโดดกอดผมทันที คิดถึงกลิ่นหอมๆกับสัมผัสของมันจัง

'แฮ่กก พี่ก็คิดถึง คิดถึงตัวเล็กที่สุด พี่เลยมาหาไง แต่ปล่อยพี่ก่อนนะ ดูดิของพี่เต็มไปหมดเลย ขอเข้าไปได้มั้ย หรือว่าแอบใครไว้'

ความจริงผมก็อยากจะกอดมันต่อนะ แต่ถ้าอยู่ในท่าแบบนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่กอดอ่ะดิ

'จะบ้าหรอ'

แล้วมันก็จูงมือผมเข้าไปในห้องทันที ห้องของมันก็เรียบร้อยเหมือนที่ไทยละครับ เป็นตากล้องนี้ได้อยู่ดีๆแบบนี้เลยหรอ มีห้องนั่งเล่นแล้วก็ห้องนอน...ไหนจะตุ๊กตาเต็มไปหมดอีก ของกินก็เยอะเต็มไปหมด ถ้าไม่รู้คงคิดว่าเป็นดาราแล้ว นี่มันคงหน้าตาดี เลยมีคนมาชอบเยอะละมั้ง แต่คนอื่นก็ได้แค่ชอบนะ เพราะตัวจริงอ่ะ คือผมเว่ย

ผมลากกระเป๋าเข้ามา

'ให้พี่อยู่ด้วยจนกันกลับนะ'

'หึ ห้ามเปลี่ยนใจละกัน'

ผมมาอยู่ที่นี้กับกันประมาณ 5วัน รวมคืนนี้ด้วย ถือโอกาสมาเที่ยวกับมันซะเลย แล้วก็เรื่องบางเรื่องที่ผมอยากจะบอกมัน และก็เรื่องบางเรื่องที่ผมอยากจะถามกัน

'แล้วนี้ใส่ชุดแบบนี้ตลอดเลยหรอ'

มันก้มลงไปมองชุดตัวเอง ก่อนจะกระชับให้แน่นขึ้น

'ไอ่ป่าปี๊บ้า กันกำลังจะไปอาบน้ำเว่ย'

แต่หน้ามันโคตรแดง แถมยังน่ารักมากๆด้วย ผมอดใจไว้ไม่ไหวแล้ว ไอ่กันหันหลังทำท่จะวิ่งเข้าไปอาบน้ำ แต่ผมคว้าข้อมือมันเอาไว้ แล้วกดริมฝีปากของผมลงไปที่ริมฝีปากนุ่มๆของมัน

'อื้อออออ'

ไอ่ตัวเล็กดูตกใจมาก มันค่อยๆหลับตาลงรับรอยจูบจากผม แล้วค่อยๆเอามือมาโอบคอของผม ผมเริ่มรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากของมัน ผมคิดถึงริมฝีปากนี้แค่ไหน ผมคิดถึงจนสุดหัวใจ.....แล้วผมก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา ก่อนที่อะไรมันจะเกินเลยไปมากกว่านี้ เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ผมจะเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้

'ป่าปี๊'

มันมองหน้าผม ตาของเราจ้องมองกันไม่ห่าง ปากของมันเจ๋อออกมาเพราะจูบของผม แต่มันยิ่งทำให้ผมอยากจะกดซ้ำไปอีกสักรอบ

'หวานมั้ย'

'โอ่ยย กันไปอาบน้ำดีกว่า'

แล้วมันก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที ทำไมน่ารักแบบนี้นะ แล้วผมจะห้ามใจตัวเองไหวมั้ย...5 วัน ที่ผมต้องอยู่กัยมัน ผมจะอดทนไหวใช่มั้ย ไอ่ตัวเล็ก พี่จะอดทนนะ!!!


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว