Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ จ่าฝูง 3

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ จ่าฝูง 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2560 02:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ จ่าฝูง 3
แบบอักษร

[Ettien's part]



ข้าได้กลิ่นของราเวนกับเอเดรียนเมื่อฟื้นอีกครั้ง


นอนอยู่ที่เตียง ได้กลิ่นของบ้านใหญ่เผ่าราเวน ทั้งร่างปวดร้าว ขยับแขนไม่ได้ เจ็บปวดที่แขนขวาอย่างรุนแรงจากปฎิกริยาฟื้นตัวของอมตะ ... และร่างกายซีกซ้ายไร้ความรู้สึก


ข้าร้องครางเสียงแห้ง

ราเวนลุกพรวดเข้ามาดูข้า กุลีกุจอป้อนน้ำแข็งให้ข้า ส่วนเอเดรียนวิ่งไปตามผู้ใช้เวทย์เยียวยา

ข้ามองหน้าแม่ ราวกับนางแก่ชราไปหลายปี จ้องลึกไปที่ดวงตาแดงก่ำ

.... เอริค

"แ ม่ .... ขะ ขอ  โทษ ..." 

"เด็กบ้า!! ไอ้ลูกโง่!! ขอโทษทำไม เจ้ายังไม่ตาย อย่าทำแบบนี้กับแม่อีกนะ!!" ราเวน จ่าฝูงสุดแกร่งสะอื้นไห้อย่างที่ข้าไม่เห็นมาตั้งแต่หลังจากมิสต์ตาย นางลูบไล้ใบหน้าของข้าอย่างอ่อนโยน


.....

.....


ข้าเสียแขนขวากับมือซ้าย กระสุนเจาะถากกระโหลกแต่คนเลือกปืนคงลืมคำนวณกระโหลกหนาๆของร่างแวร์วูลฟ์ขั้นสูงสุด สมองของข้าถึงไม่ระเบิด แต่ยังสร้างความเสียหาย ร่างกายซีกหนึ่งหมดความรู้สึก

... แต่แค่ชั่วคราว ก็ข้าเป็นอมตะนี่นะ

ข้าฟื้นขึ้นมาพอที่จะรับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิต ตามด้วยการถูกร่ายเวทย์ให้หมดสติยาวนานพอที่จะไม่เจ็บปวดจากขบวนการฟื้นฟูร่างกาย


ข้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ได้กลิ่นของราโมน่า นางดูอิดโรย ขอบตาหมองคล้ำ แต่เยือกเย็นวาววับ 

... เหมือนตาของบิลลี่ยามสวมบทจ่าฝูง

ข้าจ้องหน้านางเงียบๆ มือที่งอกใหม่เกร็งขึ้น เฝ้ารอฟังข่าวร้าย


"นางยังไม่ตาย เบลล์กลับมาช่วยทัน ... แต่บิลลี่บาดเจ็บ เด็กอาจไม่รอด" 

... ยังมีคำว่า "อาจ" 

"สัญลักษณ์การครองคู่ยังอยู่ เอริคยังไม่ตาย แต่เราหาร่างไม่พบ เผ่าแวร์วูลฟและซัคคิวบัสช่วยกันหาข่าวอยู่" 

ข้าผ่อนลมหายใจ​ คลายกำมือ

ราโมน่าหลับตา ก้มหน้าลงราวกับเหน็ดเหนื่อย

"เจ้าคงรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลัง ..." 

บอดี้การ์ดที่ระเบิดสมองของคนขับ คืออินคิวบัสหลานของลุงคนหนึ่งของบิลลี่

"... พวกทรยศนั่นโง่พอที่จะร่วมมือกับพวกผู้ใช้เวทย์นอกรีตและมนุษย์ ฉวยโอกาสตอนที่ข้าเสียคู่ชิวิตและลูกข้าอ่อนแอ" สันกรามของนางนูนขึ้น มีแววกระหายเลือดในตาคู่นั้น

"แต่ไม่เป็นไร ข้าจัดการสำเร็จโทษไปบางส่วนแล้วล่ะ"

มีกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเจือจางมาจากร่างของราโมน่า​

ข้าถอนใจ หลับตาลง ตัดสินใจพูดสิ่งที่ติดค้างในใจ

"โมน่า ขอโทษนะ" 

นางเลิกคิ้ว ข้ากลืนน้ำลาย เมินหน้าไปที่หน้าต่าง

ห้องเงียบ

"เด็กเอย เจ้าคิดว่าตัวเองไม่แข็งแกร่งพอ? อย่าโง่ไปเลย ..." ราโมน่าพูดด้วยเสียงนุ่มนวล

"ข้ารู้จักเจ้าตั้งแต่เกิด เฝ้ามองพวกเจ้าสามพี่น้องตั้งแต่รู้ว่ามาตามจีบลูกสาวทั้งสองของข้า ถ้าพวกเจ้าไม่คู่ควร ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าครองคู่กับบิลลี่หรอกนะ"

"... แต่การขึ้นเป็นจ่าฝูงต้องใช้เวลา บิลลี่ต้องการคู่ชีวิตที่จะคุ้มครองนางได้"

มีเสียงเคาะประตู อราเดลเปิดเข้ามา พยักหน้าให้ข้าแล้วสบตากับราโมน่า 

"เอาล่ะ ดูเหมือนว่าท่านลุงที่รักของบิลลี่ยอมเปิดปากแล้ว ..." นางลุกขึ้น แสยะยิ้มบ้าคลั่งให้ข้า เดินไปจับมือคู่ชีวิตที่ยังเหลือของนาง​

"เรื่องเอริคพวกข้าจะจัดการให้ ตอนนี้รักษาตัวให้ดี บิลลี่กับลูกต้องการเจ้า ข้าฝากนางด้วย .. ลูกชาย"


...........

...........

ข้าเข้าไปหาบิลลี่ทันทีที่ร่างกายซีกซ้ายเคลื่อนไหวได้และแขนทั้งสองข้างดูดีพอที่นางจะไม่ช๊อก

เบลล์รับหน้าที่เป็นทั้งหมอและผู้ร่ายเวทย์เยียวยา มีพ่อมดที่ข้าคุ้นหน้าสลับกันร่ายเวทย์ยื้อชีวิตเด็กในท้อง


ข้าเดินเขยกเข้ามาในห้อง เบลล์มองหน้าข้าเป็นเชิงเตือน ก่อนออกจากห้องไป

ข้านั่งลงข้างเตียง มองหน้าคู่ชีวิตเงียบๆ บิลลี่ถูกทำให้หลับเกือบตลอดเวลาเพื่อเร่งปฎิกริยาฟื้นฟูร่างกายและทำให้นางสงบลง

บิลลี่ยังมีสติจดจำวินาทีที่เอริคถูกยิง วินาทีที่เอริคปล่อยมือจากนาง ... ร่วงหล่น  

นางฝันร้ายซ้ำๆถึงวินาทีเหล่านั้น ตื่นขึ้นมาด้วยอาการซึมเศร้า พร่ำบอกเบลล์ว่าทำให้เอริคเกือบตาย ลามไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้พ่อของนางตาย ทั้งหมดนางโทษว่าเป็นความไม่เอาไหนของตัวเอง


ข้าซบหน้ากับฝ่ามือ คิดถึงช่วงเวลาที่เติบโตมาพร้อมเอริค การชกต่อยครั้งแรกกับมัน เห็นภาพของบิลลี่ครั้งแรก แอบมองนางได้กลิ่นของนางพร้อมเอริค ต่อยตีกับแย่งนางกับเอริค สงบศึก การร่วมคู่ของพวกเรา และคืนที่รู้ว่ามีลูก ... 

ข้าเงยหน้า สบตาสีเขียวใสที่จ้องมองมา

"ข้าอยู่ที่นี่แล้ว เมียจ๋า คิดถึงมั้ย"    ข้ายิ้มกว้างให้นาง​ พยายามทำเสียงปัญญาอ่อนอย่างที่นางเคยหมั่นไส้

นางมองนิ่ง เอื้อมมือมาปาดไล้น้ำตาของข้า ... 

มีของเหลวเปียกแก้มข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ขอโทษ" นางบอกเสียงแผ่ว น้ำตาไหล ข้าลุกขึ้นไปกอดนาง

ห้องเงียบ ข้าปล่อยให้นางร้องไห้ระบายอารมณ์ จูบนาง พร่ำขอโทษที่ดูแลนางกับลูกไม่ดีพอ บอกนางว่านางช่างล้ำค่า คือคู่ชีวิตที่ดีที่สุด และอื่นๆอีกมากมายที่ติดค้างในใจ


และบอกว่ารักนางกับลูกมากเพียงใด ... ลูกของเรา​


.............

.............


บิลลี่สุขภาพจิตดีขึ้นมากหลังจากวันนั้น ... คิดว่านะ 

ข้าย้ายเข้ามาพักฟื้นที่ห้องข้างๆ วนเวียนรอบตัวนางตอนที่นางตื่น ทำทุกอย่างเท่าที่อมนุษย์ตัวผู้ทึ่มๆตนหนึ่งจะทำให้คู่ชีวิตอารมณ์ดีขึ้นมาได้

ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์ เบลล์ประกาศว่าเด็กในท้องปลอดภัยพอที่จะอนุญาตให้บิลลี่ลงจากเตียงได้แล้ว


พร้อมกับข่าวของเอริค .....


____________________________________________​



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}