ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

15 คิดถึงจนบ้า

ชื่อตอน : 15 คิดถึงจนบ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2560 01:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 คิดถึงจนบ้า
แบบอักษร

เอาจริง นี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องไปทำงานต่างประเทศ แต่ครั้งนี้เหมือนมีแค่ตัวผมนะสิที่มันไป ใจของผมมันอยู่กับเจ้าของปหวนวงนี้แล้วละ ผมเอามือลูบไปที่สร้อยของป่าปี๊

'เป็นไรอ่ะกัน'

พี่กวางถามผมขึ้นมา

'ไม่รู้สิ'

แล้วผผมก็หลับตาลง แต่ทุกอย่างในหัวผมมันก็มีแต่ภาพของป่าปี๊ อาจะเป็นเพราะช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันดีมากๆเลย....


- Off part -

ผมแม่งโคตรใจหายเลยที่ไอ่ตัวเล็กต้องห่างกับผมแบบนี้ ชีวิตผมมันขาดมันไม่ได้ละสิ รอยยิ้มของกันกลายเป็นความสุขของผม แต่ความสุขของผมดันไปอยู่เกาหลีแล้วสิ ความจริงผมก็อยากไปส่งมันที่ Airport นะ  ผมอยากใช้ทุกนาทีให้มีค่ากับตัวเล็กแค่หนึ่งนาทีก็ยังดี ดีกว่าอีก 86,400 นาที ที่ผมจะต้องไม่มีโอกาสได้กลิ่นหอมๆของมัน โอกาสที่ผมจะได้มองมันใกล้แบบนี้ แต่เจ้าตัวเล็กมันไม่ยอมอ่ะดิ มันกลัวมันจะไม่อยากไปทำงาน ผมก็ไม่อยากให้ผมไปขัดขวางอนาคตของมัน ผมจะทำให้เห็นว่ารักระยะไกลมันเวิร์คได้จริงๆ

บินไปเกาหลี ทำไม 6 ชั่วโมงมันนานแบบนี้ว่ะ เมื่อไรกันจะถึง ผมคิดถึงเสียงมันละนะ ผมเลยเลือกที่จะเข้าทำงานตั้งแต่ตี2 แต่พอดีออฟฟิศผมมันมีงานด่วน คนเลยเต็มบริษัท บริษัทออกแบบก็แบบนี้แหละครับ หวังว่าจิตผมมันจะไม่ได้ฟุ้งซ่านสักที

'กลับมาละหรอ ไอ่ออฟ'

เสียงไอ่เตดังขึ้นมาทันที่มันเห็นหน้าผม

'ทำไมเหี่ยวจังว่ะ ไหนบอกไปเที่ยว ต้องมีความสุขดิ'

'จะให้มีความสุขไง ความสุขกูไปเกาหลี'

'ห้ะ'

'ช่างมัน กูไปทำงานละ'

แล้วผมก็นั่งทำงาน มันก็ช่วยทำให้ผมลืมเรื่องกันไปได้บ้าง เพราะพื้นฐานผมเป็นคนบ้างานไง แต่ทุกครั้งที่ผมว่าง ผมก็จะคอยเช็คโทรศัพท์ว่าไอ่กันมันจะโทรมารึยัง...แต่มันก็ไม่มีวี่แววของคนตัวเล็กเลย 

'เพิ่งผ่านไป 4ชั่วโมงเองนี่หว่า'

ไอ่กันมันยังไม่ถึงแน่ๆ ผมเลยทำงานของผมต่อไปเรื่อยๆ

ตืดดดด

โทรศัพท์ดัง เห่ย ไอ่กันแน่ๆ ผมรีบรับสายทันที

'ฮัลโหล ถึงละหรอตัวเล็ก'

(ค่าาา เอยถึงแล้ว เอยเอาขนมมาฝากพี่ออฟด้วยนะ)

อ่าว เอยหรอ...ไม่ใช่ตัวเล็กของผม

'เออ พี่ประชุมอยู่อ่ะ แค่นี้นะ'

แล้วผมก็ตัดสายไปทันที

'ใครว่ะ'

'เอย'

'ยังไม่เลิกตื้อมึงอีกเนอะ'

'เออ มึงอย่าให้เอยขึ้นมานะ กูไม่มีอารมณ์'

ไอ่เต พยักหน้ารับ แล้วโทรศัพท์ผมมันก็ดังขึ้นมาอีก นี่ยังม่เลิกโทรมาอีกใช่ป่ะ

'ก็บอกว่าไม่ว่างไง'

(กันขอโทษ กันแค่จะบอกว่าถึงแล้ว งั้นแค่นี้ละกันนะ)

เห่ย นี่มันเสียงไอ่ตัวเล็กของผมนี่ ผมถึงกับฉีกยิ้มออกมา นี้มันยังไปไม่ถึงวันแต่ผมก็คิดถึงเสียงมันขนาดนี้แล้ว

'อย่าเพิ่งวางๆๆๆ พี่คิดว่าไม่ใช่กัน'

แล้วผมก็รีบเดินออกไปคุยที่นอกระเบียงทันที

(คิดว่าใครหรอ)

'ก็คนๆหนึ่งที่มาตามจีบพี่เฉยๆ'

(แหนะ จะรอกันไว้จริงหรอ)

'รออยู่แล้วป่ะ แหวนพี่ก็ให้ไปแล้ว มันเป็นของชิ้นเดียวที่พ่อพี่ให้มา มันก็ได้อยู่กับคนที่สำคัญที่สุดแล้วไง'

(แหวะ เดี๋ยวกันโทรไปใหม่นะ ไปรอเอากระเป๋าก่อน บายบายน้าป่าปี๊)

'บายบาย ดูแลตัวเองดีๆนะ'

แล้วมันก็วางสายไป ค่อยยังชั่ว พอมันถึงมันก็โทรมาหาผมเลย มีแรงทำงานละ แฮปปี้เว่ย

'แหม่ หน้าบานเป็นแปะเลยนะมึง ใครโทรมา'

'คนสำคัญ'

ผมยิ้มให้ไอ่เตอย่างมีความสุข แต่คนทั้งออฟฟิศนี้สิ ดูตกใจกันหมดเลย อะไรว่ะ บ้าป่ะ (จะไม่ให้บ้าได้ไง ก็ตอนแรกมึงมันคนบ้างานไง รักไม่ยุ่ง ละนี่อะไรฮะะะ!!)

'ใครว่ะ อยากเห็นเลย'

'อีกสองเดือนเดี๋ยวพามาเจอ'

'ทำไมต้องสองเดือน'

'เอ้า ก็มันไปทำงานที่เกาหลีอยู่'

ผมตอบให้หายสงสัยก่อนจะกลับไปทำงาน แล้วชีวิตของผมมันก็เป็นแบบนี้ตลอดเวลาที่กันไม่อยู่ เราจะคุยกันทุกวัน ผมเริ่มเล่นโทรศัพท์มากขึ้น เราจะส่งไลน์คุยกันตลอด ส่วนเมื่อไหร่ที่ตัวเล็กว่าง เราก็จะเฟสไทม์คุยกัน 

ตอนเช้าผมก็จะทำอาหารแล้วถ่ายรูปส่งไปให้มันเหมือนตอนที่ผมเคยทำให้มันกินทุกวัน ตัวเล็กก็จะถ่ายรูปอาหารมาอวดผมบ้าง  แต่มันงานยุ่งมากๆเลยครับ บ้างวันก็กลับเกือบเช้า ผมก็เข้าใจนะ ผมได้แต่เป็นห่วงสุขภาพมัน แต่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ลืมที่จะส่งมาบอกฝันดีผมทุกคืน ถึงเวลาเราจะต่างกัน แต่โชคดีที่มันห่างกันแค่ 2 ชั่วโมง แล้วชีวิตสถาปนิกอย่างผมก็ต้องนอนดึกอยู่แล้วการคุยกันจึงไม่มีปัญหาเลย ตัวเล็กก็จะชอบเราเรื่องนู้นเนี่ย ให้ผมฟัง เราเรื่องเพื่อนร่วมงาน ไม่ว่าจะเป็นคนที่ชื่อคริสที่มาเป็นตากล้องกับมัน ส่วนผมก็จะเล่าเรื่องชีวิตผมให้ฟัง ตอนนี้ผมก็เอารูปคนทุกคนในชีวิตให้มันดูละ ไม่ว่าจะเป็นแม่ ไอ่เต ละก็พี่ของผมเอง เรียกได้ว่ามันเข้ามาในชีวิตของผมเต็มตัวแล้วละ ถึงผมจะได้เห็นมันผ่านจอโทรศัพท์หรือจอคอม ถึงผมจะคิดถึงมันมากแค่ไหน คิดถึงกลิ่มหอมๆของมันมากเท่าไร แต่ผมก็ต้องทนให้ไหว แล้วมันก็ยิ่งทำให้ผมโคตรมั่นใจเลยว่าผมกล้าที่จะรักใครอีกสักครั้ง แล้วคนๆนั้นก็คือรอยยิ้มของผมตอนนี้....กัน

จะว่าผมบ้าก็ได้นะ ตอนนี้ผมปริ้นรูปที่ผมถ่ายกันมาแปะไว้เต็มห้องเลย ผมคิดถึงหน้ามัน คิดถึงเสียง คิดถึงทุกอย่างที่เป็นกัน ส่วนรูปโพลาลอยที่ผมก้มลงไปจูบมันไว้ในกระเป๋าตังตลอด แล้วแหวนของมันผมก็ไม่เคยถอดเลยสักครั้ง บางที่ผมถึงกับไปนอนที่ห้องมันเลย เจ้าตัวเล็กมันก็รู้นะ เพราะไม่ว่าผมจะทำอะไร ผมจะบอกมันเสมอ 

ตืดดด

แล้วเจ้าตัวเล็กมันก็เฟสไทม์มาครับ

'ป่าปี๊ กันคิดถึงพี่จังงงง'

นั้นไง หน้าหวานๆกับรอยยิ้มของมัน ผมชอบจัง

'พี่ก็คิดถึงกัน นี่พี่มาอยู่ที่ห้องกันด้วย'

'เหนื่อยจังง ไม่อยากทำงานแล้ว'

'สู้นะตัวเล็ก ตัวเล็กเก่ง ทำไหวอยู่แล้ว'

แล้วหน้าที่ของผมอีกอย่างก็คือการให้กำลังใจเจ้าตัวแสบ มันชอบมาบ่นว่าเหนื่อยให้ผมฟังทุกวันแหละครับ 

'ขอบคุณน้าา ยิ้มให้ดูหน่อย อยากได้กำลังใจ'

แล้วผมก็ฉีกยิ้มออกมาให้มัน

'โอเคละ หายเหนื่อย'

ดูมันดิ ปากหวานขนาดไหน...

'@#*$&*@$&)@'

แล้วก็มีภาษาเกาหลีดังขึ้น

'ต้องไปทำงานต่อแล้วใช่มั้ย'

'ใช่ งั้นเดี๋ยวกันเสร็จงานจะไลน์ไปนะ พี่ไม่ต้องรอนะ นอนก่อนเลย ฝันดีคับ'

'ฝันดีเหมือนกันนะตัวเล็ก ตั้งใจทำงาน'

แล้วผมก็เผลอหลับไปทั้งๆที่ผมตั้งใจจะรอมัน แต่มันก็ไม่ว่าอะไรหรอกครับ เพราะกว่ามันจะเสร็จงานผมก็ตื่นพอดี 

-กันนอนก่อนนะ เพิ่งกลับมาถึงห้อง-

มันส่งข้อความมาหาผม ผมเลยส่งกลับไปว่าฝันดี ตื่นแล้วค่อยทักมา ดูแลตัวเองดีๆนะ พี่เป็นห่วง

ชีวิตของผมมันก็เป็นแบบนี้ละครับ นี้ก็ผ่านมาจะเดือนครึ่งแล้ว อีกไม่ถึงสองอาทิตย์ผมก็จะได้เจอกันแล้ว ผมเริ่มชินกับการที่คุยกับมันผ่านไฟสไทม์แบบนี้ แต่สิ่งเดียวที่ผมไม่เปลี่ยน คือ ผมคิดถึงกันตลอดเวลา ไม่ว่าผมจะเหนื่อยจากการทำงานแค่ไหน แต่ผมก็คิดถึงมัน ไม่รู้ผมบ้ารึป่าว ตอนผมขับมอไซค์กลับบ้าน ผมเห็นไอ่กันอยู่บนป้ายโฆษณา โคตรตลกเลย ผมเริ่มเห็นภาพมันไปทุกที่ ความคิดถึงมันทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอ หรือไม่ว่าจะเป็นตอนผมอยู่ที่ห้อง ผมก็จะเห็นภาพไอ่กันเต็มไปหมด ผมว่าผมเริ่มจะบ้าไปทุกที 

ติ้ด

ผมเปิดทีวีขึ้นมา ความจริงผมก้ไม่ชอบดูทีวีหรอก แต่พอดีวันนี้พี่สาวผมไปออกรายการทีวีหนึ่ง ผมเลยถูกบังคับให้เปิดทีวีดูไง แล้ว**ผมก็เห็นไอ่กันมันเล่นโฆษณาอีกแล้ว โคตรเหมือนไอ่กันเลย <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​ตาผมคงฝาดแน่ๆ ผมรีบปิดทีวีไป ผมจะเป็นบ้าแล้วนะ....


แล้วนี้ก็เป็นเช้าอีกวันที่กันยังอยู่ที่เกาหลี ผมก็ออกมาทำงานตามปกติ

'เหี่ยวอีกละนะ น้องกันยังไม่ตื่นหรอ'

'เรียกว่าเพิ่งทำงานเสร็จดีกว่า'

ตอนนี้ไอ่เตมันรู้แล้วครับว่าคนที่ทำให้ผมเป็นบ้าได้ขนาดนี้ก็คือไอ่กัน แต่มันยังไม่เคยเห็นหน้านะ ผมกลัวมันเกิดหลงเจ้าตัวเล็กผม มันยิ่งน่ารักน่าฟัดอยู่

'เอาหน่า น้องโตแล้ว'

'กูก็ห่วงป่ะว่ะ'

'จ๊ะๆ กูละอยากเจอน้องกันจริงๆ อยากขอบคุณที่ทำให้เพื่อนกูมีหัวใจ ตั้งแต่...'

'พอเลย ไม่งั้นมึงจะโดนต่อย'

ผมรู้ว่ามันจะพูดถึงเรื่องอะไร ก็คงไม่พ้นรักครั้งแรกของผมที่มันทำให้ผมเบื่อความรักไปเลย ตอนนั้นมันเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยผมเข้ามหาลัยใหม่ๆ มัทเป็นผู้หญิงน่ารักๆคนนึงเลยแหละ เรื่องของเรามันก็เหมือนจะดี แต่พอคบไปสักพักผมจับได้ว่าเทอโกหกผม ตั้งแต่ก่อนที่จะคบกัน เทอมีแฟนอยู่แล้ว แต่แฟนเธอไปเรียนที่เมืองนอก เธอเลยมาคบกับผมได้ มันเลยทำให้ผมฝั่งใจว่าความรักถ้ามันโกหกกันเมื่อไหร่ ความรักนั้นมันก็ไม่จริงหรอก คนรักกันก็ต้องจริงใจกันดิ ถ้าเริ่มโกหกเมื่อไรจากเรื่องเล็กๆมันก็จะเป็นเรื่องใหญ่ แล้วถ้าโกหกเรื่องแรก เรื่องที่สอง สาม สี่ก็จะตามมา ผมถึงเกลียดคนโกหกและไม่จริงใจที่สุด แต่กัน กันทำให้ผมหายกลัวเรื่องพวกนั้นไปเลย ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน....

'แล้วนี่น้องกันจะกลับมาเมื่อไหร่ว่ะ'

'อีก 2 อาทิตย์ งานมันใกล้เสร็จละ เรื่องถ่ายอีกไม่กี่คิว'

'กูอยากรู้ว่ะ มึงเคยบอกรักน้องเค้ายังว่ะ'

คำว่ารักเหรอ ผมรักมันนะ แต่ผมยังไม่เคยบอกมันหรอก ผมไม่อยากบอกรักมันผ่านโทรศัพท์ ผมอยากไปบอกหันมันด้วยตัวเอง 

'ยัง'

'แล้วมึงรักน้องเค้าป่ะ'

'รัก'

'เชี่ยย อยากเห็นหน้าน้องกันฉิบหาย'

ไอ้เตยิ้มใหญ่เลย สำหรับผมกับเตเราไม่มีความลับกันอยู่แล้ว มันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผมนี่ ที่ผมกล้าบอกว่าผมรักกัน เพราะผมเป็นห่วงมันยิ่งตัวเอง ผมอยากดูแลมัน เวลาเห็นมันเจ็บผมเจ็บยิ่งกว่า เวลามันมีความสุขผมก็จะมีความสุข ไม่ว่ากันจะทำอะไรมันมีผลกับความรู้สึกผมทุกอย่าง ผมขาดกันไม่ได้แล้ว เพราะกันคือจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายที่มาเติมเต็มภาพให้เต็มของผม รอฟังคำว่ารักจากพี่นะตัวเล็ก

- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ขอโทษจริงๆที่มาช้าขนาดนี้ งื้อออ มีงานและติดฝนจริงๆ ส่วนพรุ่งนี้อาจจะลงเย็นๆหรือดึกๆนะมีงานกลุ่มงับ :( อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนาจาาาา อ้อนวอนขอร้อง...



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว