star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.15 เพราะอะไร【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.15 เพราะอะไร【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.15 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2560 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.15 เพราะอะไร【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

★❥Update 19.08.17


ตอนนี้ผมกำลังเหงาครับ เหงามาก... วันๆ มินคลุกอยู่แต่ในห้องทำงาน สองอาทิตย์กับการถูกยึดพื้นที่ในห้องทำงานของผม สองอาทิตย์แล้วที่มินเอาเวลาไปสนใจแต่กับงานทำให้เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันมันน้อยลง สองอาทิตย์กับการมองดูแผ่นหลังเมียที่จ้องมองแต่คอมพิเตอร์โน๊ตบุ๊ค สองอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้แตะต้องมินเพราะพอทำงานเสร็จก็นอนหลับเป็นตาย สองอาทิตย์ที่ทำให้ชีวิตผมเหมือนตกไปอยู่ขุมนรกที่ผมปีนหนีขึ้นมาไม่ได้


"ทิวขับรถไปส่งที่ทำงานหน่อยดิ" มินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋า


"วันนี้วันเสาร์" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


"เออ!! รู้แล้วว่าวันเสาร์ มาช่วยถือของหน่อยถือคนเดียวไม่หมด" มินหันมาเร่งผมทั้งที่ความต้องการความช่วยเหลือของมินครั้งนี้ขัดใจผมมาก


"มีอะไรด่วนหนักหนาถึงต้องเข้าออฟฟิตวันเสาร์ด้วย?" ผมถามในขณะที่มือผมก็รวบของใส่มือแล้วหยิบกุญแจรถใส่ในกระเป๋ากางเกง


"อืม... ด่วนมากต้องทำวันนี้ให้เสร็จ"*

ฟอดดด....

"ขอบคุณนะ เดี๋ยวเข้าห้องน้ำแป๊ปลงไปรอที่รถเลยก็ได้เดี๋ยวตามไป"


ดูมันทำดิครับ หน้าผมก็บ่งบอกไม่พอใจเรื่องที่มันจะเข้าออฟฟิตวันนี้แม่มินมันดันยิ้มน่าระรื่นซึ่งต่างจากผมโดยสิ้นเชิง ให้ตายเหอะ!! กูทำอะไรได้มากกว่านี้ไหมวะ!!



ผมเดินถือของทั้งหมดที่มินเตรียมใส่กระเป๋าไว้แล้วลงมานั่งรอมินที่รถ ช่วงนี้มินหักโหมกับงานมากไปจนผมรู้สึกเป็นห่วง สองวันก่อนมินหน้ามืดเกือบจะล้มหัวฟาดพื้นเพราะอดหลับอดนอนนั่งทำงานถึงตีสองตีสามทุกวัน พอเช้าก็ตื่นไปทำงานแล้วอาศัยหลับในรถเอาครับ



ผมกับมินเรามีปากเสียงกันเล็กน้อยเพราะมินดื้อที่จะทำงานหามรุ่งหามค่ำผมเตือนเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง แต่ด้วยความที่โมโหแรงกันทั้งคู่พอรู้ตัวเองว่าควรหยุดเราสองคนก็ต่างคนต่างเงียบกันไป มินไม่ไปหาผมที่ร้านเลยสักวันกลับมาก็นั่งคลุกอยู่กับงานที่กองอยู่บนโต๊ะ ข้าวก็ไม่ยอมกินให้ตรงเวลา พอผมเริ่มดุใส่ก็ยอมกินแต่ถ้าผมเผลออาหารง่ายๆ ที่ลงไปในท้องเมียผมแทนข้าวคงหนีไม่พ้นมาม่าสำเร็จรูปครับ


วันไหนที่ผมกลับมาถึงบ้านเร็วผมก็จะทำอาหารมื้อดึกให้มินกินแต่ถ้าวันไหนผมกลับช้ามินก็จะกินแค่ขนมปังเพียงไม่กี่ชิ้น วันนี้ผมว่าผมจะต้องคุยกับมินจริงๆ จังๆ เสียที ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปผมคงทนไม่ได้ที่จะบังคับให้มินเลิกทำงานบ้าๆ นั่นแล้วมาช่วยงานผมแทน




ปัง!!


"วันนี้ไปทางลัดนะรถจะได้ไม่ติด" มินพูดจบก็ดึงสายเบลท์มาคาดเพื่อความปลอดภัยแล้วก้มหน้าก้มตาเปิดไอแพดขึ้นมาอ่าน


"แวะกินข้าวก่อนค่อยไป" ผมออกคำสั่ง


"เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยกลับมากินทีเดียวได้ป่ะ กูรีบอ่ะทิว"


"ไม่ได้!! มึงอย่ามาดื้อตอนนี้นะมิน ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!!"


"มึงไง"


"ไม่ต้องมายิ้ม!! กูรู้ว่ากูต้องรับผิดชอบมึงอยู่แล้วแต่นี่มันไม่ใช่เหตุผลที่เพียงพอที่มึงจะไม่ยอมกินข้าวเช้านะมิน!!"


ผมดุมินค่อนข้างเสียงดังครับ ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จมันก็นั่งคลุกอยู่กับงานจนถึงเก้าโมง ข้าวก็ไม่ร้องอยากจะกินจนผมต้องเอานมไปให้ดื่มรองท้องเอาไว้กลัวใส้มันจะขาดเอา


"โอเคๆ ใจเย็นครับพี่ผมยอมแล้ว ไปครับไปกินข้าวกัน อู้ยยย... หิวข้าวพอดีเลย"


มินทำท่าลูบท้องตัวเอง ผมนี่อยากเคาะลงที่หัวสักทีกับความดื้อของมันครับ



ผมขับรถออกจากคอนโดใช้เวลาไม่นานเราก็มาถึงร้านอาหารประจำที่เราชอบมากินด้วยกัน มินมองหน้าผมเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ผมทำหน้าดุใส่มินเลยนิ่ง งานนี้ห้ามต่อรองใดๆ เพราะยังไงผมก็จะไม่มีวันยอมตามใจมินอีกแล้ว ผมตั้งใจแล้วว่าวันนี้ผมต้องพูดกับมินเรื่องนี้อย่างจริงจังสักที



"ทิวมึงไปรอในร้านก่อนนะเดี๋ยวกูโทรหาพวกน้องๆ ที่ทำงานแป๊ปว่าจะเข้าช้าหน่อย"


"อืม...." ผมพยักหน้าตอบแล้วเดินนำเข้ามานั่งรอในร้าน


....



"สวัสดีครับคุณทิว" ผู้จัดการร้านเดินออกมาทักทายผม


"สวัสดีครับ วันนี้ลูกค้าเยอะแต่เช้าเลยนะครับ"


"อ่อ... ใช่ครับ วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าทุกวัน เอ่อ... ไม่ทราบว่าคุณทิวจะจองกี่ทีดีครับ" ผู้จัดการร้านถามผมแต่ตามนี่มองออกไปนอกร้านนู้นครับ

"สองที่เหมือนเดิมครับ เดี๋ยวมินจะตามผมเข้ามาทีหลัง" ผมตอบ


"อ่อ... งั้นเชิญคุณทิวทางนี้เลยครับ ผมจัดโต๊ะประจำให้แล้วกัน"


"ครับ... ขอบคุณมากครับ"


ผมเดินตามผู้จัดการร้านไปยังโต๊ะประจำที่ผมกับมินชอบนั่งกันทุกครั้งที่มาร้านนี้ มุมเงียบๆ ที่แสนสงบอยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายและมีความเป็นส่วนตัวดีครับ


"เชิญคุณทิวเลือกอาหารไปก่อนนะครับเดี๋ยวผมจะให้เด็กมารับออเดอร์อีกที"


"ครับ ขอบคุณมากครับ"


ผู้จัดการร้านเดินออกไปจากโต๊ะของผมได้ไม่นานผมก็เรียกพนักงานร้านให้มารับออเดอร์ ผมเลือกอาหารสามอย่างก่อนจะคืนเมนูอาหารให้แก่พนักงานของร้าน ผมนั่งรอมินอยู่สักพักใหญ่ๆ มินก็เดินเข้ามาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับผม


"โทษทีคุยติดลมไปหน่อย แฮ่ะๆ สั่งอาหารยัง?"


"อืม... สั่งแล้ว" ผมตอบหน้านิ่ง


"เฮ้ย!! อย่าทำหน้าอย่างงั้นดิ นี่ไงกำลังจะกินข้าวแล้วไงหิวมากๆ ด้วยเนี้ยะ!"


"แล้วกูว่าอะไรมึงรึยัง"


"โอเคๆ ครับ วันนี้ขอแบบชิวๆ ไม่ทะเลาะนะ โอเค๊?" มินทำท่าทางประกอบ


"อย่าให้มากไปกว่านี้แล้วกัน" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง



เราสองคนรออาหารไม่นานนักพนักงานก็เอาอาหารที่ผมสั่งก็มาเสริฟแล้วจัดเรียงบนโต๊ะได้อย่างสวยงาม มินกับผมใช้เวลาจัดการอาหารทั้งหมดภายในครึ่งชั่วโมงพอกินเสร็จก็รีบจ่ายเงินแล้วเดินทางต่อไปยังบริษัทที่มินทำงานทันที



เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเสาร์บวกกับที่ผมใช้เส้นทางลัดจึงทำให้ผมมาส่งมินที่ทำงานได้ภายในครึ่งชั่วโมง พอจอดรถปุ๊บมินก็รีบลงจากรถขนข้าวขนของเดินตรงเข้าตึกแล้วขึ้นไปยังชั้นที่มินนั่งทำงานโดยมีผมเดินตามมาส่งถึงที่


"เฮ้ย!! ลุกขึ้นมารับของจากกูดิ" มินตะโกนเรียกน้องๆ ในทีมให้มารับของที่ผมกำลังถือ


"อ้าวเฮียทิวสวัสดีครับ"


"อืม... หวัดดี"


"ฮู้ยยย... ถึงขั้นให้เฮียมาส่งเลยเหรอครับ" มันหันไปทำท่าล้อเลียนมิน


"เดี๊ยะถีบ!! รับของไปแล้วเตรียมตัวให้พร้อมอย่าให้ต้องพูดซ้ำ!!"


"ครับๆ โหหห... แค่นี้ก็ต้องดุด้วย"


ลูกน้องมินเดืนเข้ามารับของจากมือผมก่อนจะส่งยิ้มกวนๆ ให้ผม แต่งานนี้ผมไม่มีอารมณ์ตลกไปกับมันหรอกครับ ผมกำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่


"กูเข้าไปถึงต้องพร้อมนะมึง!!"


"คร๊าบ.... รับทราบครับผม" มันตะโกนเสียงดังก่อนจะหัวเราะชอบใจ


"ทิวเดี๋ยวมึงกลับไปรอที่ห้องนะ วันนี้คงนานหน่อยไม่อยากให้มึงนั่งรอที่นี่เดี๋ยวจะเบื่อเปล่าๆ น่ะ"


"อืม... จะให้มารับกี่โมง?" ผมถาม


"สัก.... เอ่อ.... สักกี่โมงดีวะ เย็นๆ แล้วกันเดี๋ยวโทรบอกอีกที"


"อืม... เสร็จแล้วก็โทรมาแล้วกัน" พูดจบผมก็หันหลังกลับทันที



......



ผมหันกลับไปมองอีกทีมินก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วครับ เกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับมินกันแน่! ผมที่ปกติจะไม่ยอมให้มินอยู่ห่างจากผมแบบนี้ง่ายๆ แต่วันนี้ผมยอม มินที่เคยเรียกชื่อผมทุกครั้งเพื่อให้หันกลับไปมองถ้าผมทำหน้าไม่พอใจแล้วยอมอะไรงานๆ วันนี้ไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น เราสองคนปล่อยผ่านในสิ่งที่เคยทำ เคยรู้สึกและเคยใส่ใจกันมากกว่านี้ เพราะอะไร.....




หลังจากผมส่งมินเสร็จผมก็ขับรถกลับคอนโดทันที อยากโกรธมันจริงๆ นะครับแต่พอเห็นมันทำหน้าเหนื่อยๆ ผมก็โกรธมันไม่ลง เฮ้ออ... ใจอ่อนกับมันทุกที ตอนนี้ผมกำลังนอนเงยหน้ามองเพดานห้องด้วยอารมณ์นอยด์แดก เหงา คิดถึง เป็นห่วง แม่งหลากหลายอารมณ์โคตรๆ เลยครับ



ผมนอนคิดเรื่องมินไปเรื่อย มองดูโทรศัพท์ที่เงียบผิดปกติ ถ้าเป็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมามินคงจะโทรมาถามผมว่ากลับถึงห้องรึยัง หาอะไรกินแล้วนอนพักซะนะ เลิกงานเจอกันอย่าลืมมารับล่ะ คิดถึงนะไอ้ป๋า แต่วันนี้มันมีแต่ความเงียบและความว่างเปล่าจริงๆ



ครืดดด.... ครืดดด....

ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่สายที่กำลังโทรเข้ามากลับไม่ใช่สายที่ผมกำลังรอคอย


"สวัสดีครับแม่"


"ตาทิวลูก วันนี้แม่จะออกไปช๊อปปิ้งกับแม่ยายเรานะ อยากได้อะไรรึเปล่า?" แม่ผมเองครับ นี่คงจะนัดกับแม่มินแล้วพากับไปละลายทรัพย์กันเล่นๆ ที่ห้างสรรพสินค้าแน่นอน


"ไม่อยากได้อะไรครับแม่"


"ทิวกินข้าวรึยัง? แล้วน้องล่ะอยู่ด้วยกันไหมชวนออกมาเที่ยวกับแม่ซิแม่คิดถึง"


"มินไม่อยู่ครับแม่ วันนี้มินมีงานด่วนน่ะครับ"


"อ่อๆ งั้นทิวอยู่คนเดียวใช่ไหม? ออกมากินข้าวกับแม่ไหมลูก?"


"เฮ้ออ.... งั้นแม่รอผมสามสิบนาทีนะครับเดี๋ยวผมจะขับรถไปรับที่บ้าน"


"จ้า... ไม่ต้องรีบมากนะทิวแม่รอได้จ๊ะ"


"ครับ... งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ"


"จ้า... รักนะจ๊ะพ่อลูกชาย"


"หึหึ... ครับ รักแม่เหมือนกันครับ"


....


"คุณๆ สงสัยวันนี้บ้านเราจะฝนตกหนัก หึหึ" ดูป๊าผมพูดซิครับ พูดเหมือนผมไม่เคยกลับบ้านซะงั้น


"สวัสดีครับป๊า ตอนรับผมซะอบอุ่นเลยนะครับ"


"มานั่งพักเหนื่อยก่อนตาทิวอย่าไปสนใจพ่อเราเลย คุณนี่ก็จริงๆ เลยนะลูกกลับมาบ้านทีไรต้องหาเรื่องพูดค่อนขอดลูกอยู่เรื่อย"   "สวัสดีครับแม่"

ฟอดดดด.... ฟอดดดด....


"แม่ผมน่ารักที่สุดเลยครับ" ผมกอดแล้วหอมแม่พร้อมกับออดอ้อนอีกเล็กน้อย ***


ฟอดดด....

"จ้าพ่อลูกชายสุดที่รัก หิวข้าวไหมลูก?"


"หึหึ... พอลูกกลับมาบ้านผมก็หมดความสำคัญไปเลยนะคุณ"


"แน่นอนค่ะ ลูกสำคัญกว่าสามีเสมอ"

แม่ผมก็พูดไปอย่างนั้นแหละครับ ลองผมไม่อยู่ซิสองคนนี้เอาอกเอาใจกันน่าดู

"แม่จะไปเลยไหมครับ นัดแม่ยายผมไว้กี่โมง?"


"แม่นัดไว้เที่ยงๆ นะ กะว่าไปถึงก็ทานข้าวเที่ยงด้วยกันเลยแล้วค่อยไปช๊อปปิ้งต่อ"



ผมเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของแม่แล้ว ดูท่านจะมีความสุขมากนะครับที่มีเพื่อนไปเที่ยวช๊อปปิ้งเพิ่มอีกคน แม่ผมกับแม่มินสนิทกันมากครับไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยเพราะต่างคนต่างว่างงานเป็นแม่บ้านที่คอยดูแลลูกๆ และสามีน่ะครับ


"หึหึ แม่แกเดี๋ยวนี้ใช้เงินสนุกมือเลย ว่างเข้าหน่อยก็โทรชวนแม่ยายแกไปเที่ยวตลอด"


"จริงเหรอครับแม่ บ่อยขนาดนั้นเชียว" ผมแกล้งเย้าแม่ผมครับ


"แหม!! ป๊าลูกก็พูดเว่อไป นานๆ แม่จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาสักที แล้วแถมวันนี้ต้องไปทำภาระกิจสำคัญอีก อุ้ย!!! แม่หมายถึงไปช๊อปปิ้งนะจ๊ะ" แม่ผมยกมือขึ้นปิดปากเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้งๆ ให้ผม


"หึหึ งั้นเราไปกันเลยไหมครับ ภาระกิจช๊อปปิ้งของคุณแม่คนสวยของผมจะได้ใช้เวลาเลือกซื้อของได้นานขึ้น"


"เฮ้ยๆ ใครพาไปคนนั้นจ่ายนะเว้ย ข้าไม่เกี่ยวนะ" พ่อผมออกตัวแรงมาก ได้ข่าวว่าคนนี้อ่ะเมียพ่อนะคร๊าบ...


"เชอะ!! คิดว่าฉันจะขอเงินคุณเหรอคิดผิดแล้วค่ะ ฉันมีลูกชายทั้งหล่อทั้งรวยอยู่ทั้งคนทำไมฉันต้องใช้เงินคุณด้วย ชิส์!!"

งานนี้มีงอนกันไปครับ ฮ่าๆๆ งานนี้ผมไม่เกี่ยวนะป๊าเคลียร์กันเองเลย


"จัดไปครับ แม่อยากได้อะไรผมซื้อให้ได้อยู่แล้ว ผมมีแม่อยู่คนเดียวทำไมผมจะเลี้ยงไม่ได้ล่ะ"


"โอ๊ย! มาม่ะให้แม่กอดหน่อย ทำไมลูกแม่ถึงดีกับแม่อย่างนี้ล่ะเนี้ยะ ชื่นใจ๊ชื่นใจ"

**ฟอดดดด... **
แม่ก็จัดทั้งกอดทั้งหอมให้ผมชุดใหญ่ ส่วนป๊าผมก็นั่งยิ้มไปส่ายหัวไป หึหึ อิจฉาล่ะซิ!


"พอกันทั้งแม่ทั้งลูก" พูดจบพ่อก็หันหน้าไปสนใจหนังสือพิมพ์แทนผมกับแม่ครับ


"ทิวรอแม่แป๊ปนึงนะลูก แม่ขึ้นไปเอากระเป๋ากับโทรศัพท์ก่อนนะจ๊ะ"


"ครับ... แม่ไม่ต้องรีบเดินนะผมรอได้"


"จ้า...." แล้วแม่ผมก็เดินอารมณ์ดีขึ้นไปหยิบกระเป๋าบนห้องนอน


"แกทำให้แม่แกเสียนิสัยรึเปล่า?" พ่อพูดขึ้นขำๆ


"อ้าวป๊า!! ผมว่าป๊านะที่เป็นคนเริ่มเรื่องนี้ ถึงผมไม่เอาใจเลแม่เดี๋ยวป๊าก็ต้องคอยเอาใจแม่แทนผมรู้แล้วใช่ไหมคร๊าบบบ... หึหึ"


"รู้มากว่ะ ไปๆ จะไปไหนก็ไปรำคาณลูกตา"


"ทิวแม่พร้อมแล้วจ้า" แม่ผมเดินยิ้มเสียงใสมาเลย แหม!! มีความสุขจริงๆ เลยคุณนายบ้านนี้ หึหึ


"ป๊างั้นผมพาแม่ไปละลายทรัพย์ก่อนนะ เดี๋ยวเอามาคืน"


"หึหึ... คืนให้ทันวันนี้ล่ะ คืนช้ามีค่าปรับนะเว้ย!!"


"คร๊าบ... รับทราบแล้วจะปฏิบัติอย่างเคร่งครัดครับ ผมไปก่อนนะป๊า สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้ป๊าผมก่อนจะเดินไปเทียบคุณแม่คนสวย


"ไปก่อนนะคะคุณ อยู่บ้านคนเดียวไม่ต้องคิดถึงฉันมากนักล่ะ คริคริ"


แม่ผมก็ใช่ย่อยใช่ป่ะครับ บ้านนี้ไม่มีใครยอมใครจริงๆ เฮ้ออ... ครอบครัวของผม



ผมขับรถพาแม่มาที่ห้างชื่อดังแห่งหนึ่งกลางใจเมือง ห้างที่มีสินค้าแบรนด์เนมมากมายให้ได้เลือกซื้อกันอย่างสนุกมือ โดยเฉพาะแม่ของผมกับแม่มินครับ


"ตายแล้ว!! นี่ลูกเขยฉันใช่ไหมเนี้ยะ" แม่มินเดินเข้ามาทักทายผมกันแม่ทันทีที่เราเจอกัน


"สวัสดีครับแม่"


"จ้า... สวัสดีจ๊ะ ไม่นึกเลยว่าวันนี้เราสองคนจะมีหนุ่มหล่อมาคอยถือของให้เนอะๆ เธอว่าไหม?"

แม่ยายผมก็มุกเยอะเหรอเกินครับ ความทะเล้นของมินผมว่าได้มากจากแม่ล้วนๆ ร้อยเปอร์เซ็นคอนเฟริม


"ใช่จ้า... เราสองคนนี่โชคดีอย่าบอกใครเราเนอะ"

แม่ผมก็เอาด้วยครับ คุณแม่คนสวยสองคนของผมกำลังส่งสายตาวิ้งๆ ใส่กัน พอผมตั้งใจมองก็ทำท่าทางปกติทันที สองคนนี้แปลกด้วยกันทั้งคู่ว่าไหมครับ หึหึ


"ฉันว่าเราไปกินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จจะได้ไปดูเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าแล้วก็ของที่อยากได้อีกหลายอย่างเลย นี่ๆ ฉันจดมาด้วยนะกลัวลืมว่าอยากได้อะไรบ้าง คริคริ"

ผมส่ายหัวให้กับสองสาวใหญ่ที่เกี่ยวแขนกันคุยเรื่องซื้อของช๊อปปิ้งกันอย่างสนุกสนาน ส่วนผมก็เดินเป็นบอดี้การ์ดตามหลังท่านไปติดๆ


เราสองคนนั่งทานข้าวกันที่ร้านอาหารไทยร้านหนึ่ง แม่ผมกับแม่มินสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะเหตุผลเพราะกลัวผมกินไม่อิ่มแต่เท่าที่ผมมองดูแล้วมันเยอะเกินไปนะครับ



หลังจากทานข้าวเที่ยงเสร็จเรียบร้อยเราก็เริ่มเดินช๊อปปิ้งกันไปเรื่อยๆ ร้านนู้นบ้างร้านนี้บ้าง ร้านไหนมีเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นใหม่ๆ ก็จะเดินเร่งฝีเท้าเข้าไปหาทันที พอช๊อปเสื้อผ้าเสร็จก็ได้โซนรองเท้า กระเป๋าแล้วตบท้ายด้วยเครื่องสำอางบำรุงหน้าให้สวยตลอดเวลาที่แม่ผมและแม่มินชื่นชอบแล้วใช่เวลาเลือกมากสุดจนตอนนี้เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงเต็มแล้วครับ


"ทิวไปนั่งรอแม่ที่โซฟาบริการลูกค้าก่อนนะลูก" แม่ผมหันมาบอกหลังจากที่ยืนฟังพนักงานอธิบายสรรพคุณเกี่ยวกับครีมทาหน้าให้ฟังเกือบสิบห้านาที
"ครับ...."


ผมเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้สำหรับลูกค้าตามที่แม่ผมบอก เรื่องความสวยความงามผมไม่อยากขัดใจครับเลยปล่อยให้แม่ได้เลือกสิ่งที่ชอบได้เต็มที่*** ***


*ครืดดด.... ครืดดดด.... ครืดดด.....


**ผมวางถุงที่ถือไว้ในมือบนโซฟาอีกตัวก่อนจะล้วงมือไปหยิบโทรศัทพ์ในกระเป๋ากางเกง หน้าจอที่มีสายเรียกเข้าขึ้นชื่อคนที่ผมรอมาทั้งวัน ผมเลื่อนสไลด์แล้วรับสายทันที


"อืม... ว่าไง?" ผมพูดกับปลายสาย มินนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบผมกลับมา


"มึงอยู่ไหนอ่ะ?"


"ทำไม? มีอะไร?"


"เปล่า... แค่ถามดูเฉยๆ ไม่มีอะไร"


"แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหนจะให้กูไปรับเมื่อไหร่?"


"เอ่อ... ทิววันนี้กูกลับดึกหน่อยนะ เดี๋ยวจะพาน้องๆ มันไปเลี้ยงหน่อยน่ะ" ผมขมวดคิ้วแน่น


"เลี้ยงอะไรกันอีก เมื่อวานก็บอกว่าผู้จัดการพาไปเลี้ยงแล้วไม่ใช่เหรอวะ!"


"เอ่อ... คือเลี้ยงขอบคุณที่น้องมันมาช่วยทำงานวันหยุดน่ะ ไม่มีอะไรหรอกเดี๋ยวรีบกินรีบกลับนะ" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ไว้ก่อนเพราะไม่อยากทะเลาะกับมันตอนนี้ครับ


"เลี้ยงที่ร้านไหนเดี๋ยวกูไปนั่งด้วย"


"เฮ้ย!! จะมาทำไมเดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็กลับแล้ว" มินยังคงปฏิเสธไม่ให้ผมไปหาครับ


"เมื่อวานเลี้ยงงานอะไรก็ไม่ยอมบอก วันนี้ก็จะเลี้ยงซ้ำกันอีก มันอะไรหนักหนาวะมิน!!"


"กูแค่กินข้าวกับน้องๆ เองทิว มึงใจเย็นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวกูรีบกินแล้วจะรีบกลับเลยนะ... นะๆ ทิวนะ"


ผมก็ใจร้อนไปนิดครับ เผลอขึ้นเสียงใส่มันเล็กน้อย แต่มินมันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างใจเย็นกว่าผมเลยทำให้ผมได้สติกลับมา


"รีบกินแล้วก็รีบกลับมานะมึง!! อย่าให้กูต้องโทรตาม!!"


"โอเคเลยครับ ไม่เกินเที่ยงคืนแน่นอนสัญญาเลยอ่ะ"


"ครั้งนี้กูจะยอมมึงแต่กลับมาแล้วมึงกับกูเรามีเรื่องต้องคุยกัน!!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


"อืม... คืนนี้กูก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับมึงเหมือนกัน รอกูก่อนนะอย่าเพิ่งหลับก่อนล่ะ"


"เออ! งั้นแค่นี้ก่อนแล้วกันกูยุ่งอยู่"



* ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......




พูดจบผมก็วางสายไปเลยครับ ตอนนี้ผมไม่อยากจะพูดอะไรมากเพราะผมรู้ตัวว่าผมกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน ขืนถ้าผมคุยต่อไปอีกสักพักผมคงต้องขับรถไปถึงที่เพื่อเคลียร์กับมันแน่ ผมขอเวลาสงบอารมณ์สักพักแล้วกันครับ เฮ้ออ....



"มึงเป็นอะไรกันแน่มิน คืนนี้กูต้องคุยกับมึงให้รู้เรื่อง!!!"


TBC.

เกิดอะไรขึ้น เป็นอารายกานนน.... จะมาม่าไหม ชามเล็กหรือชามใหญ่? ป๊าใจเอาๆ นะคร้า เฮ้ย!! ป๊าทิวใจเย็นๆ นะคะ เค้าเป็นห่วงหนูมินจังเลย ยิ้มอ่อน.... โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า..... ​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}