블루 번개(สายฟ้าสีน้ำเงิน)

บางทีสายฟ้าก็แค่รีอัพโหลดไม่ได้ลงตอนใหม่ ถ้าอยากรู้ว่าอันไหนแค่รีอัพโหลดหรืออันไหนอัพโหลดจริง ก็ติดตามที่เพจในเฟสของ สายฟ้าสีน้ำเงินได้เลยครับผม (มีวีดีโอที่ทำให้แทนคำขอบคุณอย่าลืมเข้าไปดูในเฟสด้วยน่าา)

ชื่อตอน : Ep.2

คำค้น : สายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2560 02:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.2
แบบอักษร

Ep.2


ตอนที่ 2


ผับ DX


ปริ้สขับรถมาจอดที่ลานจออดรถของผับ เขาก้าวลงจกรถพร้อมร่างบาง ยีนยืนอยู่ข้างรถใช่ว่าเขาจะไม่เคยมาเที่ยวสถานที่แบบนี้แต่หลังจากที่ผ่านเหตุการ์ณแบบนั้นมามันก็ทำให้เขาอดที่จะกลัวไม่ได้ ปริ้สที่เห็นท่าทีของยีนเขาก็พอดูออกว่าตอนนี้ยีนกำลังวิตก เขาเดินมาหายีนแล้วเอื้อมมือไปจับมือของยีนไว้


“อยู่ใกล้ๆ..”ปริ้สบอก ยีนก็พยักหน้ารับเขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดแต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  ปริ้สพายีนฝ่าเหล่านักท่องราตรีมาที่โต๊ะที่เพื่อนเขานั่งอยู่ หนึ่งในนั้นก็ยกมือโบกให้ปริ้สยกใหญ่ ปริ้สก็ไม่ได้สนใจอะมากเขาพายีนเดินไปนั่งที่โต๊ะ ที่มีเพื่อนเขานั่งอยู่สองคน

“ไอ้สัด…กว่าจะมาว่าแต่พาใครมาด้วยวะ”คนที่โบกมือให้ปริ้สในตอนแกพูดถามขึ้น

“เสือก..”ปริ้สว่าเพื่อนเขาไปคำนึง แล้วดึงให้ยีนนั่งลงข้างๆเขา


“เอ่อ..สวัสดีครับ”ยีนปล่อยมืออกจากมือของปริ้สแล้วยกมือไหว้เพื่อนของปริ้สทั้งสองคน

“ครับ..พี่ชื่อหินนะ.ส่วนนี้ไอ้ทัพ..”หินับไหว้ยีนพ้อมกับแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร


“น้องชื่ออะไรละครับ”ทัพถามบ้าง

“ผมชื่อ.ยีนครับ”ยีนตอบไป ส่วนปริ้สก็ยกเล้าที่เด็กเสริฟชงมาให้นิ่งๆ และเขาก็รับแก้วอีกใบที่มีเพียงน้ำโค้กในแก้วแล้วเอามาวางตรงหน้ายีน

“ไอ้ธัน..”ปริ้สมองไปที่หินแล้วพูดถาม เพราะเขาไม่เห็นเพื่อนในกลุ่มอีกคน

“ไอ้ธันมันก็อยู่บ้านกับเมียมันอะดิ”ปริ้สเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินที่เพื่อนเขาพูด

“เมีย?”เขาย้ำ

“ใช่..มันมีเมียแล้วนะเว้ยแล้วเมียมันก็น่ารักสุดๆพอๆกับเมียมึงอะ”ทัพบอกพร้อมกับมองไปที่ยีนที่นั่งข้างๆปริ้ส ยีนเองที่กำลังยกแก้วดื่มก็สำลักออกมาอย่างห้ามไม่ได้

พรูด!!


“อึก.แค่กๆ..”ยีนวางแก้วลงพลางไอยกใหญ่จนปริ้สใช้มือลูบหลังของยีนเบาๆ

“ใจเย็นๆ..”ปริ้สบอก ท่าทีของปริ้สทำเอาเพื่อนสองคนอดแปลกใจไม่ได้ว่าที่ทัพพูดเมื่อกี่อาจจะเป็นความจริงในสักวันก็ได้

“แค่นี้ถึงกับสำลักหรอเลยครับน้องยีน”หินพูดแซว

“อย่าแกล้ง..”ปริ้สว่าเพื่อนตัวเอง  เพราะเขารู้ว่าทัพจงใจพูดแกล้งยีน

“ทำเป็นดุ..ใช่ซี้เดี๋ยวนี้มีคนที่สำคัญกว่ากูแล้วนี่”หินว่าอย่าง งอลๆพร้อมปลายตามองไปที่ยีนทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้งอลเลยสักนิดแค่แหย่เล่นเท่านั้น

“ไม่ใช่นะครับ.พี่หินผมไม่ได้…”ยีนรีบพูดแย้งออกมาเพราะว่าเขาคิดว่าหินโกรธปริ้สเพราะเขาจริงๆ

“ใจเย็นครับ..น้องยีนไอ้หินมันแกล้งเล่นเท่านั้นเอง”ทัพรีบบอกเพราะดูเหมือนว่ายีนจะคิดจริง

“ใช่ๆ..พี่แค่ล้อเล่นอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ”พอได้ยินหินพูดแบบนั้นยีนก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง ทั้งสี่คนก็นั่งกินนั่งดื่มและก็คุยเรื่องอื่นๆไปเรื่อยๆ แต่ทั้งหินและทัพก็ไม่ได้คิดจะถามวายีนมาอยู่กับปริ้สได้ยังไงเพราะถ้าปริ้สอยากบอกคงบอกเอง


“เฮ้ยไอ้ปริ้ส..9นาฬิกา”ระหว่างที่คุยกันหินก็สังเกตเห็นว่ามีสาวสวนคนนึงกำลังนั่งมองปริ้สอยู่ ปริ้สเองก็หันไปมองก็เห็นเป็นสาวสวยในชุดเดรสสีดำแต่ก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้นปริ้สก็กลับมาสนใจคนที่อยู่ข้างกายเขาแทน

“หิวไหม..”ปริ้สถามยีนเพราะนี้ก็นั่งมาสักพักแล้วและเขาก็กลัวว่ายีนจะหิว

“นิดหน่อยครับ”ยีนตอบไปตามจริงเพราะเขาก็เริ่มรู้สึกหิวนิดๆ ปริ้สยกมือเรียกพนักงานที่อยู่ใกล้ให้มาหาเขา

“รับอะไรดีครับ”พนักงานถาม ปริ้สพูดขอเมนูไป พนักงานเลยเดินกลับไปหยิบเมนูแล้วกลับมาที่โต๊ะของปริ้สอีกครั้ง พนักงานยื่นเมนูไปให้ปริ้สปริ้สก็ยื่นมือไปรับ

“เลือกสิ”ปริ้นกางเมนูออกแล้วยื่นไปตรงหน้ายีน

“เอ่อ.มัน”ยีนมองเมนูที่อยู่ตรงหน้าอย่างหนักใจ เพราะราคาอาหาแต่ละอย่างมันแพงเหลือเกินจนเขาไม่กล้าสั่ง ปริ้สที่เห็นท่าทีของยีนก็พอเดาออกว่าร่างบางคิดอะไรอยู่

“ฉันเลี้ยง..”ปริ้สบอกเพื่อที่ว่ายีนจะได้เลิกคิดมากซะที แต่ถึงแม้ปริ้สจะพูดแบบนั้น ยีนก็ยังเกรงใจอยู่ดี เขาคิดมากจนไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เขาเผลอกันปากตนเองไว้จนมันแดงขึ้นมา ปริ้สวางเมนูลงข้างตัว เขาใช้มือเกลี่ยไปที่ปากบางของยีน ซึ่งยีนเองก็ตกใจนิดๆแต่ไม่ได้ขยับออก

“อย่ากัด..”ปริ้สบอก เขาลูบปากของยีนเบาๆจนยีนเลิกกัดปาก แต่ยีนกับรู้สึกร้อนหน้าแทนแล้วสิ

“เฮ้ๆ..กูว่าบรรยากาศมันแปลกๆนะว่าปะไอ้ทัพ”หินพูดถามเพราะรู้สึกว่าเพื่อนที่ปกติแข็งกระด้างยิ่งหว่าไม้แต่ตอนนี้กลับมาแสดงท่าทีอ่อนโยนแปลกๆ

“นั้นสิ….ถามจริงๆนะไอ้ปริ้ส..น้องยีนไม่ได้เป็นอะไรกับมึงจริงอะ”ทัพถามแล้วจ้องไปที่ปริ้สอย่างกดดันแต่มีหรอปริ้สจะสนใจ ปริ้สหันไปมองทัพนิดๆก่อนที่เขาจะหยิบเมนูแล้วส่งให้ยีนอีกครั้ง

“เลือกดิ..”ปริ้สบอกยีนอีก โดยไม่สนใจคนที่ถามเขาสักนิด ทัพได้แต่ยักไหล่อย่างไม่สนใจเพราะยังไงเขาก็รู้อยู่แล้วว่าปริ้สเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทัพเลยหันไปสนใจแก้วเหล้าเขาเหมือนเดิม

“เอาข้าวผัดก็ได้ครับ..”ยีนเลือกสั่งอาหารง่ายๆเพราะถึงยังไงเขาก็ยังเกรงใจปริ้สอยู่ดี

“ข้าวผัดกุ้ง.ต้มยำรวม.ไก่ทอด..”ปริ้สสั่งเพิ่มไปอีกเพราะเขารู้ว่ายีนคงไม่กล้าสั่งอย่างอื่นเพิ่มแน่ ยีนเองก็ไม่ได้พูดค้านอะไรเพราะคิดว่าปริ้สสั่งมากินเอง พนักงานที่รับออเดอร์แล้วก็รีบไปสั่งอาหารที่ห้องครัวทันที

“เออ..ไอ้ปริ้สแล้วนี่ตอนนี้มึงทำอะไรอยู่วะ”หินที่ละสายตาจากสาวๆก็หันมาพูดถามเพื่อนของเขา

“ทำงาน…”ปริ้สตอบไปแค่นั้นแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“กูรู้ครับว่าทำงาน..แต่ถ้ามึงจะกรุณาช่วยขยายความให้กูนิดนึงได้ไหมครับไอ้คุณชาย”หินพูดว่าเพื่อนตัวเองอย่างเซ็งๆไม่รู้ว่าจะประหยัดคำพูดไปถึงไหน

“ขี้เกียจ….อย่ากินเยอะ”ปริ้สพูดตอบหิน ส่วนประโยคหลังเขาบอกกับยีนที่กำลังดื่มโค้กเขาไปเป็นแก้วที่สอง ที่บอกเพราะเห็นว่ายีนยังไม่ได้กินอะไรเลยถ้ากินโค้กไปมากๆอาจจะปวดท้อง หินที่ได้ยินที่ปริ้สตอบตนก็อดรำคาญไม่ได้ เขาเลยได้แต่ยู่หน้าใส่ปริ้สอย่างงอลๆแล้วหันมาพูดกับทัพแทน

“ครับ..”ยีนตอบเสียงเบา เขานะชอบกินโค้กมากแต่พอโดนห้ามเลยอดหงุดหงิดนิดๆไม่ได้แต่จะขัดปริ้สก็ทำไม่ได้อีกเลยได้แต่นั่งหงอย ปริ้สที่เห็นท่าทีของยีนรู้ตัวอีกทีมือเขาก็ยกไปวางอยู่บนหัวของยีนแล้ว

“ไม่ได้ห้าม…กินข้าวก่อน”ปริ้สบอกพร้อมขยี้ผมของยีนเบาๆ ยีนมองหน้าปริ้สแล้วรู้สึกว่าหัวใจของเขามันเต้นแรงอีกแล้ว เขารีบหันหน้าหลบสายตาของปริ้ส

“เข้าใจแล้วครับ.”เขาตอบเสียงเบา ปริ้สผละมือออกมาจากยีน เขาพิงตัวไปกับโซฟามือซ้ายก็วางอยู่ที่พนักโซฟาด้านหลังยีนถ้าไม่บออกคงนึกว่าปริ้สโอบไหล่ยีนอยู่กลายๆ สองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ได้แต่มองท่าทีของยีนอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดแซวอะไรเพราะรู้ว่าถึงพูดไปปริ้สก็ไม่ตอบอยู่ดี

“ขออนุญาติเสริฟอาหารครับ”เสียงพนักงานดังขึ้นหลังจากที่ผ่านไปสักพัก อาหารสามอย่างที่ปริ้สสั่งถูกวางลงที่โต๊ะอย่างเบามือ

“กินสิ…”ปริ้สบอกยีน ยีนพยักหน้ารับ แล้วดึงจากข้าวผัดมาใกล้ๆเขาแต่กลับไม่แตะอย่างอื่นเลย        ปริ้สมองยีนอีกแป๊ปก็ยังไม่เห็นยีนจะแตะอย่างอื่น

“ไม่กิน…”ปริ้สถาม แล้วเลื่อนกับข้าวอีกสองอย่างไปตรงหน้ายีน

“พี่ปริ้สไม่ได้สั่งมากินเองหรอครับ”ยีนถามกลับ

“ไม่..ให้เธอ”ปริ้สบอกต่อ

“เอ่ออ..งั้นพี่ปริ้สช่วยผมกินได้ไหมเยอะขนาดนี้ผมกินไม่หมดหรอก”ยีนบอกอีก เพราะข้าวผัดก็ไม่ใช่น้อยๆถ้ากินคนเดียวหมดนี้เขาได้จุกตายแน่ๆ

“ถ้างั้นพี่ขอกินด้วยคนได้ไหมครับ..พี่กำลังหิวพอดี”หินแกล้งพูดขึ้นเพราะเห็นปริ้สไม่ยอมตอบยีนสักที

“ผมให้พี่หินกินด้วยได้ไหมครับ..”ยีนหันมาถามปริ้สอีก ถ้าเขาเป็นคนจ่ายเขาคงไม่ต้องมาถามปริ้สหรอกแต่เพราะปริ้สเป็นคนออกเงินยีนเลยต้องถามก่อน เพราะเขาไม่รู้ว่าปริ้สจะว่าอะไรหรือเปล่า

“ได้…”ปริ้สตอบไป พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“พี่ปริ้สอนุญาติแล้วพี่หินกินเป็นเพื่อนผมนะ”ยีนบอกยิ้มๆ

“เฮ้ย.น้องยีน..พี่แค่พูดเล่นน้องยีนกินเถอะครับ”หินรีบบอก

“อ้าว..งั้นหรอครับ”ยีนว่าเสียงแผ่ว เขาคิดว่าหินจะกินเป็นเพื่อนเขาซะอีก ยีนกับไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อแต่ว่าเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“จริงสิ…งั้นพี่ปริ้สต้องกินกับผมนะ..พี่ก็ยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่น่า”ยีนหันไปพูดกับปริ้สเพราะว่าปริ้สเองก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกัน

“ไม่ละ..”ปริ้สบอกไปเพราะเขาไม่หิวสักนิด

“ไม่เอา..พี่ปริ้สต้องกินนะ..”ยีนเริ่มโวยออกไป ปริ้สมองยีนนิ่งๆ

“อืม…”พอปริ้สยอมยีนก็ยิ้มออกมา เขากะว่าจะขอสั่งข้าวอีกจานมาให้ปริ้สแต่ปริ้สกับยื่นมือมาแย่งช้อนในมือเขาแล้วตักข้าวเข้าปากซะงั้น

“พี่ปริ้ส!..นั้นมันช้อนผมนะ.เอาคืนมาก่อนเดี๋ยวยีนสั่งข้าวให้”ยีนบอกเพราะปริ้สกินเข้าไปคำนึงแต่ก็ยังคงถือช้อนอยู่

“ไม่.จะใช้อันนี้”ปริ้สตอบหน้าตาย แต่ทำไมยีนรู้สึกว่ามันดูกวนๆยังไงไม่รู้สิ

“พี่ปริ้สอ่าแล้วยีนจะกินยังไงละคะ.อุบอือออ”พอเห็นว่ายีนบ่นไม่หยุดปริ้สเลยตักข้าวแล้วป้อนเข้าไปในปากยีนซะเลย

“เดี๋ยวป้อน..”ปริ้สบอกอีก โดยไม่สนใจยีนที่ต้องเคี้ยวข้าวที่เขาป้อนจนแก้มตุ๋ย

“ไอ้ทัพ..มึงว่าเราสองคนยังมีชีวิตอยู่ปะวะทำไมกูรู้สึกว่ากูไม่มีตัวตนยังไงไม่รู้”หินพูดแซวอีกเพราะตอนนี้เพื่อนเขาทำอย่างกับว่าเขาไม่มีตัวตนอย่างนั้นแหละ

“สงสัยมึงกับกูคงกลายเป็นอากาศธาตุอีกแล้วละ..กูว่าเราสองคนต้องทำตัวให้ชินนะ”ทัพพูดบอกออกมาเพราะเขาก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นแล้วตอนที่ธันกับเหนือมา ปริ้สหันไม่มองเพื่อนของเขาก่อนทีเขาจะเลื่อนจานไก่ทอดไปตรงหน้าทั้งสองคน

“กิน..จะได้เงียบ”สั้นๆแต่ได้ใจความถ้าขยายความอีกนิดคือ กินซะจะได้เงียบปาก เหมือนโดนด่าประมาณว่า เสือก อะนะ

“ขอโทษนะคะ…”หินกับทัพยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของผู้หญิงคนนึงก็ดังขึ้นมาซะก่อน ทั้งสี่คนเลยต้องหันไปทางต้นเสียงก็เห็นว่าเป็นสาวชุดเดรสที่คอยมองปริ้สตั้งแต่แรก

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”หินพูดถามเพราะว่าตอนนี้ปริ้สหันกับไปป้อนข้าวให้ยีนเหมือนเดิมแล้ว


“พอดีว่า..มิ้นอยากจะขอชนแก้วกับคุณคนนี้อะคะ”เธอบอกพร้อมกับมองไปที่ปริ้ส แต่ปริ้สไม่ได้มองเธอเลยสักนิด

“พี่ปริ้ส..”ยีนเรียกปริ้สขึ้น

“กินเถอะ..”ปริ้สตอบเพราะเขารู้ว่ายีนอยากให้เขาทำอะไร แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย

“พอดีเพื่อนผมไม่ว่าง..ยังไงให้เกียรชนแก้วกับผมแทนได้ไหมครับ”ทัพพูด เพราะยังไงผู้หญิงคนนี้ก็เป็นลูกค้าในร้าน แล้วเขาก็รู้จักปริ้สดีว่าถ้าอะไรที่ปริ้สไม่สนใจเขาจะไม่มีวันชายตามองเด็ดขาด

“เอ่อ..ก็ได้คะ”หญิงสาวหน้าเสียไปนิดที่ปริ้สไม่ได้สนใจเธอเลย พอชนแก้วกับทัพเสร็จเธอก็ขอตัวกลับโต๊ะไป

“ไอ้ปริ้สมึงนี่แม่ง….”หินว่าเพื่อนตัวเองอย่างเซ็งๆ

“อะไร..”ปริ้สหันไปถามเพื่อนตัวเองที่บ่นเขาอยู่

“ป่าวๆ..มึงแดกไปเหอะ”หินบอกอย่างปัดๆ ปริ้สเลยหันมาป้อนข้าวยีนต่อ

“พี่ปริ้สกินเองบ้างสิครับ..”ยีนบอก เพราะปริ้สเอาแต่ป้อนเขากินเองแค่นิดเดียว ปริ้สตักข้าวเข้าปากยีนต่อเหมือนไม่ได้ยินที่ยีนบอกเลยสักนิด ยีนเลยได้แต่นั่งกินเงียบๆเพราะยังไงปริ้สก็ไม่ฟังเขาอยู่ดี

“พอแล้วละครับ..”ยีนบอกเพราะเขากินข้าวไปจนหมดจานแล้วเหลือเพียงกับข้าวที่ปริ้สสั่งอีกสองอย่างนิดหน่อยเท่านั้น

“อืม…”พอยีนบอกว่าอิ่มเขาก็วางช้อนลงและเรียกพนักงานมาเก็บ ยีนเลยนั่งกินโค้กต่ออย่างสบายใจเพราะปริ้สไม่ได้ห้ามเขาแล้ว ทั้งสี่คนก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆมีบางที่ทัพและหินแวะออกไปเต้นแต่เต้นไม่นานก็กลับมาที่โต๊ะ

“ง่วงไหม..”ปริ้สถามยีนที่ตอนนี้นั่งตาปรือจะหลับไม่หลับแล่

“นิดหน่อยครับ..”ยีนบอก เพราะเขาก็รู้สึกเพลียๆอยู่เหมือนกัน

“งั้นกลับ..”ปริ้สบอกอีก

“เดี๋ยวผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะครับ”ยีนบอกอีก

“ไปด้วย.”ปริ้สพูด เพราะคนมันเยอะเลยอดเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่ต้องหรอกครับ.เดี๋ยวผมไปเอง”ยีนบอก เพราะห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง ถึงเขาจะกลัวอยู่บ้างแต่ก็ไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้ปริ้ส


“อืม..”พอปริ้สยอมยีนเลยลุกไปเข้าห้องน้ำ เขาเดินเลี่ยงเหล่าคนมากมายไปที่ห้องน้ำ ยีนเลือกที่จะเดนไปเข้าห้องน้ำด้านในสุดเพราะรู้สึกแปลกๆกับสายตาของคนที่อยู่ในห้องน้ำ หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จยีนเลยเดินมาล้างมือที่อ่าง แต่ระหว่างเขาล้างก็รู้สึกว่ามีสายตาของใครบ้างคนมองเขาอยู่ แต่ยีนก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ยีนล้างมือเสร็จก็กำลังจะหันหลังกลับแต่กับถูกใครบ้างคนมียืนข้างเขาเอาไว้ซะก่อน

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”ยีนถามไป

“เปล่าครับ..แค่อยากจะรู้จักน้องเท่านั้นเองพี่ชื่อ บอลนะครับ”คนตรงหน้ายีนพูดยิ้ม

“แต่ผมไม่อยากรู้จัก”ยีนตอบไปเสียงนิ่ง ไม่ชอบสายตาของคนตรงหน้าเขาเลยจริงๆ ยีนเดินเลี่ยงออกมา


พรึบ

“จะทำอะไร.ปล่อยนะ”บอลขว้ามือของยีนเอาไว้แน่นตอนที่ยีนกำลังจะเดินหนี

“มันเสียมารยาทนะครับ..ที่ไม่ยอมบอกชื่อตัวเองแบบนี้”บอลพูดอีกพร้อมกำข้อมือของยีนแน่นขึ้นจนยีนต้องเบ้หน้าจากความเจ็บที่ได้รับ ยีนคิดว่ามันต้องแดงมากแล้วแน่ๆ

“ปล่อยนะ..”ยีนพยายามดึงมือออกจากมือของบอลแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย จนมีคนอื่นเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วมองทั้งสองคนอย่างแปลกใจ จนบอลต้องยอมปล่อยมือ ยีนจึงรีบวิ่งออกจากห้องแล้วกลับไปที่โต๊ะทันที

….


“ใจเย็นหน่อยไอ้ปริ้ส..แก้วร้านกูจะแตก”ทัพพูดแซวปริ้สที่กำแก้วของเขาไว้แน่นแถมยังมองไปที่ห้องน้ำบ่อยอีกราวกับว่ากลัวยีนจะหายไปอย่างนั้นแหละ ปริ้สที่ได้ยินทัพพูดก็คลายมือแล้ววางแก้วลงที่โต๊ะ เป็นจังหวะกับที่ยีนเดินกลับมาพอดี ปริ้สลุกขึ้นไปหายีนที่เดินมาทางเขา

“ทำไมนาน”ปริ้สถาม

“ขอโทษครับ..พอดีคนเยอะนะครับ”ยีนบอกแต่เขาไม่ได้สบตาปริ้สเลยสักนิดราวกับเด็กที่ถูกดุเวลาทำผิดอย่างนั้นแหละ

“แค่ถาม..ไม่ได้ว่า”ปริ้สบอกเพราะเขาคิดว่ายีนอาจจะคิดว่าเขาโกรธตนก็ได้

“มึง..กูกลับละ...ไปเถอะ”ปริ้สหันไปบอกเพื่อนของเขาและหันกลับมาหายีนเขายื่นมือไปขว้าที่ขอมือของยีน

“โอ๊ย..”ยีนเผลอร้องออกมาเบาๆเพราะปริ้สจับตรงที่ถูกบอลบีบมือพอดี

“เป็นอะไร..”ปริ้สถามอย่างจับผิด

“เปล่าครับ…”ยีนส่ายหน้ารัวและดึงแขนตนเองออกจากมือของปริ้สเพราะเขาไม่อยากให้ปริ้สต้องมาสนใจเรื่องเล็กแค่นี้ แต่มีหรอปริ้สจะเชื่อเขายื่นมือไปจับแขนยีนมาดูอีกครั้งก็เห็นว่าที่ข้อมือมีรอยเขียวช้ำ เขาเป็นคนเช็ดตัวให้ยีนเมื่อวานทำไมเขาจะไม่รู้ว่ายีนมีรอยช้ำตรงไหนบ้าง ซึ่งเมื่อวานที่ข้อมือไม่ได้มีรอยแต่ตอนนี้กับมีรอยช้ำขึ้นมา

“ใครทำ…”ปริ้สถามเสียงเข้ม

“คือ…….”ยีนกำลังหาทางกลบเกลื่อนแต่สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นบอลกำลังเดินมาแถวๆโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆเขา ปริ้สเห็นยีนเงียบไปเขาเลยมองตามสายตาของยีนซึ่งมันก็ไปหยุดที่ผู้ชายคนนึงซึ่งหมอนั้นก็กำลังมองมาที่ยีนอย่างโลมเลีย

“มันใช่ไหม..”ปริ้สถามอีก

“พี่ปริ้สมันไม่มีอะไรหรอกนะครับ..กลับกันเถอะนะครับ”ยีนบอกเพราะเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นปริ้สมองยีนนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปหาบอลที่ยังคงมองมาที่ยีนอยู่ หินกับทัพที่เห็นท่าไม่ดีเลยลุกตามปริ้สไปด้วยรวมถึงยีนเองก็เดินตามไปเช่นกัน

“ใจเย็นเว้ยไอ้ปริ้ส..”หินพูดห้าม เพราะตอนนี้ปริ้สก็ไม่ต่างอะไรกับภูเขาไฟที่รอวันปะทุ

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ..”บอลพูดถามปริ้สที่ยืนมองเขาด้วยท่าทีกวนๆแต่ปริ้สไม่ได้พูดตอบอะไรเขาเอื้อมมือไปดึงยีนมายืนข้างเขา ปริ้สจับที่แขนยีนตรงบริเวณเหนือรอยช้ำ

“มึงทำ?..”ปริ้สถามเสียงเย็น

“อืมม..น่าจะใช่นะ.ไม่คิดว่าจะช้ำง่ายขนาดนี้กูแค่จับเบาๆเอง”บอลพูดอย่างไม่สนใจนัก ปริ้สปล่อยแขนยีนลงช้าๆ แล้วเดินไปใกล้บอลมากขึ้น


ผัวะ!! พรึบบ  ตุบบๆๆ!!

“เห้ย/ไอ้ปริ้ส/พี่ปริ้ส!!!”ทั้งสามคนอุทานออกมาอย่างตกใจเพราะจู่ปริ้สก็ปล่อยหมัดใส่บอลเต็มแรงจนบอลล้มไปกองกับพื้นและปริ้สก็ไม่ปล่อยให้บอลลุกขึ้นมาเขาตามลงไปต่อยบอลซ้ำอีก

“อั๊กก..โอ๊ยย”บอลร้องโอดโอยจากความเจ็บที่ได้รับ ทั้งหน้าทั้งปากมีแต่เลือดเต็มไปหมด ปริ้สลุกขึ้นยืนและก็ไม่วายที่เตะไปที่ลำตัวของบอลอีก คนอื่นที่อยู่รอบๆได้แต่ยืนดูอย่างตกใจแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามแต่อย่างใด ยีนเขาไปจับแขนของปริ้สเอสไว้แน่น

“พี่ปริ้ส..พอแล้ว..ปล่อยเขาไปเถอะนะ”ยีนพูดห้าม ปริ้สหันมามองยีนนิ่งๆ เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่อย่างคนที่พยายามระงับอารมณ์ ปริ้สจับมือของยีนออกจากแขนของเขาอย่างเบามือ ปริ้สย่อตัวลงไปหาบอลที่นอนอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าบวมช้ำและเต็มไปด้วยเลือดปริ้สกระชากคอเสื้อบอลขึ้นมานิดๆ

“อย่าให้กูเห็นมึงอีก.ไม่งั้นอย่าหวังว่ามึงจะรอดเหมือนวันนี้”นี่คงเป็นประโยคที่เขาพูดยาวที่สุดในวันนี้ น้ำเสียงที่เยือกเย็นที่ถูกเปล่งออกมาทำเอาคนที่ได้ยินพากันขนลุกอย่างหน้าประหลาด ปริ้สปล่อยมืออกจากเสื้อของบอลแล้วลุกขึ้นยืน

“กลับ..”ปริ้สยื่นมือไปจับมือของยีนแล้วออกแรงดึงเล็กน้อย เขาพายีนออกผับกลับมาที่รถ เขาเปิดประตูให้ยีนเข้าไปนั่งในรถก่อนที่เขาจะอ้อมมานั่งที่นั่งคนขับ ปริ้สและยีนไม่ได้พูดอะไรสักคำ ยีนเหลือบมองมือของปริ้สที่ตอนนี้มีแต่เลือดเลอะเต็มมือแม้ว่ามันจะไม่ใช่เลือดของปริ้สก็ตาม

“หิวอีกไหม.”ปริ้สถามเพราะเขากลัวว่าดึกๆยีนอาจจะหิวอีกและที่ห้องเขาก็ไม่ได้มีของกินติดตู้สักเท่าไร และนี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว ยีนกินข้าวไปตั้งแต่ก่อนสองทุ่มปานี่คงย่อยหมดละ

“ไม่ครับ.”ยีนตอบปัดไป เพราะต่อให้หิวเขาก็คงไม่กล้าบอกอยู่ดี ปริ้สเหลือบมองยีนนิดๆก่อนที่เขาจะตบไฟเลี้ยวและจอดแวะข้างทางที่มีร้านสะดวกซื้ออยู่

“ไปด้วยกัน..”ปริ้สบอกก่อนที่เขาจะลงจากรถ ยีนเองก็ลงตามเพราะไม่อยากขัดใจปริ้สเท่าไรนัก

“เซเว่นสวัสดีคะ..”เสียงพนักงานพูดขึ้นตามหน้าที่ แต่ปริ้สก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาเดินเข้าไปหาของที่เขาต้องการ พนักงานแอบตกใจนิดที่เห็นว่ามือของปริ้สมีแต่รอยเลือดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยีนเองก็ได้แต่เดินตามปริ้สเงียบๆ ปริ้สหยิบตะกร้ามานึงใบ เขาเดินไปที่ตู้อาหารแช่แข็ง

“ชอบอะไร..”ปริ้สหันไปถามยีนที่ยืนข้างเขา

“เอ่อ..ผม”ยีนที่ถูกถามปุปปับเลยคิดไม่ออก

“เลือกสิ..”ปริ้สบอกอีก ยีนเดินไปใกล้ตู้มากขึ้น เขายืนมองตู้ที่ข้าวอยู่หลายอย่าง ยีนข้าวมาสองกล่อง ปริ้สก็ยืนตะกร้าไปตรงหน้าเพื่อให้ยีนเอาของใส่ แต่ยีนคิดว่าปริ้สให้เขาถือ ปริ้สเบี่ยงตะกร้าหนีมือยีน

“..ไม่ได้ให้ถือ”ปริ้สบอก ยีนยิ้มแห้งๆ เขาวางของลงในตะกร้าตามที่ปริ้สบอก ปริ้สพายีนเดินเลือกซื้อขนมอีกสามสี่อย่าง พร้อมกับพวกเครื่องดื่มน้ำอัดลม พอเลือกเสร็จเขาก็เอาของในตะกร้าไปคิดเงินดีที่ว่าเขาถือตะกร้าด้วยมือซ้ายไม่งั้นตะกร้าคงเปื้อนเลือดแน่

“ทั้งหมด.259บาทคะ”พนักงานบอกปริ้สหยิบกระเป๋าเงินออกจากางเกงของเขา แล้วยื่นไปให้ยีน ยีนก็รับมาแบบ งงๆ ปริ้สเองพอให้กระเป๋าเงินกับยีนเสร็จเขาก็ถือของแล้วกับไปที่รถ

“เออ..นี่ครับ”ยีนรีบหยิบเงินจากกระเป๋าของปริ้สให้พนักงาน

“นี่เงินทอนคะ….ว่าแต่แฟนพี่นี่น่ารักดีนะคะ..ฮาร์ดคอร์ดี”พนักงานพูดยิ้มๆ ยีนก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆแล้วรีบเดินออกจาร้านไป ไม่รู้ทำไมรู้สึกกร้อนๆหน้าแปลกๆ ยีนเดินกลับเข้าไปนั่งในรถ

“นี่ครับ.”ยีนยื่นกระเป๋าคืนไปให้ปริ้ส

“เก็บไว้ที่เธอ.”ปริ้สบอก แล้วเขาก็ออกรถทันที ขับมาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงคอนโด ปริ้สเปิดประตูรถลงไปก่อนแล้วเขาก็เปิดประตูหลังเพื่อหยิบของที่ซื้อมา ยีนเองก็ลงจากรถตามาติดๆ ปริ้สหยิบของเสร็จก็เดินนำยีนกลับขึ้นไปในคอนโด

“ไปอาบน้ำ..”ปริ้สบอกยีน ส่วนตัวเขาก็เดินเอาของไปเก็บในตู้เย็น ยีนเองก็อยากขอทำเองแต่สายตาดุๆของปริ้สทำให้เขาไม่กล้าขัด ยีนเข้าไปอาบน้ำและออกมาด้วยเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่ปริ้สเอามาให้เขา ยีนเดินออกมาหาปริ้สแบบเกร็งๆเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

“ไปนอนเถอะ..”ปริ้สบอกอีกเมื่อเห็นว่ายีนยืนหมุนไปหมุนมาอยู่นั้นแหละ

“ครับ.”ยีนบอก เพราะเขาก็ง่วงเหมือนกัน ยีนกลับเข้าไปในห้องนอน ยีนยืนชั่งใจนิดหน่อยก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินไปเปิดที่ตูเสื้อผ้า เขาหยิบผ้านวมผืนนึงออกมาและเอามาปูที่พื้นข้างเตียงยีนหยิบหมอนที่อยู่บนเตียงมาใบนึงแล้วเขาก็ล้มตัวนอนไม่นานนักก็หลับไป


ส่วนปริ้สหลังจากที่เขาบอกให้ยีนเข้าไปนอนเขาก็เดินไปอาบน้ำในห้องน้ำด้านนอก เขาใช้เวลาอาบน้ำสักพักก็ออกมาโดยที่เขามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายอยู่ ปริ้สเดินเข้ามาในห้องนอนเขาขมวดคิ้วนิดๆเมื่อเห็นว่ายีนไปนอนอยู่ที่พื้นซะงั้น ปริ้สถอดหายใจออกมานิดหน่อยก่อนที่เขาจะเดินเขาไปอุ้มยีนขึ้นมาแล้วพาเขาไปนอนที่เตียงอย่างเบามือ ปริ้สกำลังผละออกจากปริ้สแต่ว่า


พรึบ

“อืมมมม”ยีนครางออกมาเบาๆเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาใช้มือกอดตัวของปริ้สไว้แน่น ปริ้สเองก็พยายามดึงตัวเองออกแต่ดูท่ายังไงยีนก็ไม่ยอมปล่อย

“เฮ้ออ..”ปริ้สถอดหายใจอย่างเซ้งๆดูท่าเขาจะไม่มีทางเลือกเขาเลยตัดสินนอนไปทั้งอย่างนั้น ปริ้สปล่อยให้ยีนกอดเขาไว้หลังจากที่เขาเอื้อมมือไปดึงมาห่มมาคลุมทั้งเขาและยีนไว้แล้ว ปริ้สมองหน้ายีนอีกครั้งก่อนที่เขาจะหลับตาและไม่นานก็หลับตามยีนไป



เม้นนน  บอกหน่อยน่าาถ้าโอเค สายฟ้าจะได้แต่งต่อ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น