블루 번개(สายฟ้าสีน้ำเงิน)

บางทีสายฟ้าก็แค่รีอัพโหลดไม่ได้ลงตอนใหม่ ถ้าอยากรู้ว่าอันไหนแค่รีอัพโหลดหรืออันไหนอัพโหลดจริง ก็ติดตามที่เพจในเฟสของ สายฟ้าสีน้ำเงินได้เลยครับผม (มีวีดีโอที่ทำให้แทนคำขอบคุณอย่าลืมเข้าไปดูในเฟสด้วยน่าา)

ชื่อตอน : Ep.1

คำค้น : สายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2560 02:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.1
แบบอักษร

Ep.1


ภายในคฤหาสน์หรูในห้องทำงานของชายเจ้าของบ้าน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน นั่งมองหน้าลูกชายคนเล็กของเขาที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตากดดัน


“ทำไม…ต้องผม”ลูกชายของเขาพูดถาม

“เจ้าใหญ่เขาต้องทำงานเยอะ..แกนะไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่หรือไง..ก็ถือซะว่าไปช่วยลุงเขาหน่อยแค่ไม่กี่เดือนเอง”เขามองหน้าพ่อของตัวเองนิ่งอย่างคิดหนัก

“เฮ้อออ…วันไหน”

“อีกสองอาทิตย์”เขาพยักหน้ารับคำสั่งของพ่อตนเองอย่างเข้าใจ

“..ขอตัว”เขาบุกขึ้นเมื่อเห็นว่าพ่อของเขาคงหมดธุระพูดแล้ว

“เจ้าปริ้ส..”เสียงของพ่อเขาดังขึ้น ทำให้ร่างสูงที่เดินไปเกือบถึงประตูต้องหันกลับมา

“…….”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้..หนูกิ่งเขาจะไปรอแกที่คอนโดนะ”ภายใต้ใบหน้าที่ไม่ได้แสดงว่ารู้สึกอะไรแต่จริงๆแล้วเขารู้สึกงุดหงิดสุดๆ

“ไม่..”เขาตอบปฏิเสธเพียงสั้นๆ

“พูดเป็นคำเดียวหรือไง..ก็ลองคุยๆกับน้องเขาไปก่อนชอบไม่ชอบค่อยบอกอีกที”พ่อเขาพยายามหวาดล้อมให้ลูกชายของเขายอมคุยกับหญิงสาวที่เขาหามาให้

“ไปนะ..”เขาไม่สนใจที่พ่อของเขาพูดสักนิดกลับเดินออกมาจากบ้านของพ่อเขาและกลับไปที่รถคู่ใจของเขา เขาขับรถไปสักพักก่อนจะจอดที่ข้างสวนสาธารณะที่ค่อนข้างจะเงียบสงบเพราะเป็นเวลากลางคืน เขาลดกระจกลงเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบบุหรี่พร้อมไฟแช็คที่เขาวางในที่เก็บของข้างคนขับขึ้นมาแล้วจุดบุหรี่สูบ

“ชะ..”เขาได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่างดังแว่วเข้ามา แต่ก็ยังไม่แน่ใจเขาเลยเลือกที่จะนั่งสูบบุหรี่อยู่อย่างนั้น


“ช่วยด้วย!!...”เสียงดังชัดเจนขึ้นเขาดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ในรถก่อนที่เขาจะก้าวลงมาจากรถช้าๆและกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาที่มาของเสียง สิ่งที่เขาเห็นคือเงาของใครบ้างคนที่กำลังวิ่งมาทางเขาและถ้ามองเลยไปก็เห็นคนอีกสองคนวิ่งตามมา คนที่แรกที่วิ่งมาถึงตัวเขาคือชายร่างเล็กคนนึงที่ตัวเล็กกว่าเขาอยู่มากแต่ร่างกายกลับมีแผลฟกช่ำที่บริเวณใบหน้าและเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ขาดเล็กน้อย


ปึ๊ก


พรึบ!


“ชะช่วยด้วย..ช่วยผมด้วย”ร่างบางจับที่แขนของเขาเอาไว้และเขย่าไปมาและพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนและวาดกลัวดวงตาใสของร่างเล็กก็มีน้ำใสๆคลออยู่

“เฮ้ยย!!!...มึงไอ้หน้าหล่อ..ถ้ายังไม่อยากเจ็บตัวก็ส่งมันมา”ชายคนนึงที่วิ่งตามร่างบางพูดบอกกับชายด้วยน้ำเสียงโกรธๆ ชายมองสองคนนั้นนิ่งสลับกับร่างบางที่เกาะแขนเขาเอาไว้แน่น

“ทำไมต้องส่ง..”ปริ้สถามไปนิ่งๆอย่างไม่สนใจนัก

“อ้าวไอ้นี่..นี้มึงกวนตีนกูหรอวะ!!”ชายอีกคนพูดบ้างทำท่าจะเข้ามาเอาเรื่องปริ้ส แต่ชายคนข้างๆก็ห้ามไว้

“ไม่ต้องไปสนใจแม่งหรอก….ส่งมันมา”คนที่ห้ามบอกเพื่อนเขาก่อนจะหันมาพูดกับปริ้ส ปริ้สหันมามมองร่างเล็กข้างๆที่ก็มองเขาอยู่เหมือนกันพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยแล้วมองปริ้สอย่างอ้อนวอน

“ไม่จำเป็น..”ปริ้สบอก สองคนนั้นกัดฟันแน่นและจะพุ่งเข้ามาหาปริ้ส แต่เขาก็หยิบวัตถุสีดำที่อยู่ที่เอวด้านหลังของเขาขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ทั้งสองคน พวกเขาทั้งคู่หยุดนิ่งราวกลับหนังที่ถูดกดสต๊อบเอาไว้

“ถอยไป…ไม่งั้นกูยิง”ปริ้สพูดเสียงเรียบและเย็นจนคนฟังขนลุก สองคนยังคงมองปริ้สนิ่งอย่างชั่งใจ


ปัง!!

“กูบอกให้ถอยไป..”เมื่อเห็นทั้งสองคนไม่ยอมทำตามที่เขาบอก ปริ้สเลยยิงปืนลงไปที่พื้นและพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองคนเมื่อเห็นว่าเป็นปืนจริงก็รีบวิ่งหนีไปแทบไปทัน

“ขอบคุณ.ขอบคุณจริงๆ”เสียงของคนที่ยืนข้างเขาดังขึ้นมา ปริ้สหันไปมองคนข้างตัวเขา ปริ้สมองคนข้างตัวเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง ใบหน้าที่หวานเกินผู้ชายแต่ตอนนี้กลับซีดเซียวแถมมีแต่รอยฟกช้ำเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นทำไมคนรูปร่างเล็กแบบนี้ถึงมีสภาพแบบนี้ได้


“พวกนั้น…”ปริ้สพูดสั้นๆคำที่อยากถามคือทำไมโดนพวกนั้นจับแต่เขาก็ขี้เกียจเกิดกว่าจะพูด

“ไม่มีอะไรหรอกครับ…ขอบคุณมากจริงๆที่ช่วย..”ปริ้สแปลกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเขาใจในคำถามของเขาปกติถ้าพูดกับคนอื่นคงพูดถามเขาต่อแน่ถึงแม่ว่าคนตรงหน้าเขาจะไม่ยอมตอบที่เขาถามก็ตาม

“ชื่อ..”เมื่อร่างบางไม่ยอมตอบคำถามของเขา เขาก็เรื่องจะเปลี่ยนเรื่องถามแทน

“ยีนครับ”ยีนตอบกลับพลางยกมือกอดตัวเองแน่นขึ้นเพราะรู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ

“ขึ้นรถ..”ปริ้สบอกพร้อมกับเปิดประตูรถด้านคนขับ

“อะไรนะครับ..”ยีนถาม งงๆ

“ขึ้นรถ..เดี๋ยวนี้”ปริ้สพูดอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตากดดันมาให้ยีนจนเขาต้องยอมเข้าไปนั่งบนรถ

“บ้านมึง..”ปริ้สถามอีก

“คือผม..”ยีนรู้สึกพูดไม่ออกเมื่อปริ้สถามที่อยู่ของเขา

“ชั่งเถอะ…”ปริ้สเดาว่ายีนคงไม่อยากบอกเขาเลยไม่ถามต่อ แต่เขากลับถอดเสื้อคลุมของเขาออกและโยนไปให้ยีน

“ใส่ซะ..กูร้อน”ปริ้สบอกแค่นั้นก่อนที่เขาจะจัดการสตาร์ทรถแล้วขับออกมา ยีนเองก็แค่เอาเสื้อมาคลุมไว้เท่านั้น เขานั่งมองวิวผ่านกระจกสักพักไปนานเขาก็หลับไป ปริ้สเหลือบมามองคนด้านข้างเขาก็เห็นว่ายีนหลับไปแล้วแต่เขาก็ไม่ได้คิดจะปลุกขึ้นมา เขาขับรถกลับมาที่คอนโดของเขา พอเขาก้าวลงจากรถพนักงานกะดึกของคอนโดสองคนก็รีบเดินมาหาปริ้สทันที

“เดี๋ยวผมเอารถไปเก็บให้นะครับ”พนักงานคนนึงบอกก่อนจะไปสะดุดตากับร่างเล็กของยีนที่นอนหลับอยู่บนรถของปริ้สอย่างแปลกใจ เพราะปกติปริ้สไม่เคยพาใครมาที่นี้นอกจากเพื่อนของเขา

“ให้ผมปลุกเขาไหมครับ..”พนักงานคนเดิมถาม

“ไม่ต้อง…”ปริ้สบอกและเขาก็ยื่นกุญแจรถไปให้พนักงานก่อนที่เขาจะย่อตัวลงไปอุ้มคนที่หลับมาไว้บนแขนอย่างเบามือ ยิ่งทำให้พนักงานที่เห็นงงหนักเข้าไปอีก ปริ้สอุ้มยีนและเขาก็พาเขาเข้าคอนโดไป พอถึงห้องเขาวางยีนลงที่เตียงของเขา

“อืออ..”ยีนขยับตัวเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ปริ้สยืนมองร่างบางที่อยู่บนเตียงเขานิ่งๆ วันนี้ชั่งเป็นวันที่แปลกดีสำหรับเขา

“ภาระ..”เขาพูดออกมาเบาๆก่อนที่เข้าจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวพร้อมกับอ่างน้ำและก็เสื้อยืดของเขาอีกตัว ตลอดเวลาที่เขาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยีนเขาได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมเขาต้องทำขนาดนี้ ทำไมต้องทำทั้งๆที่คนตรงหน้าเขาเป็นคนแปลกหน้า คิดยังไงก็หาเหตุผลไม่ได้เขาเลยเลือกที่จะสะบัดความคิดออกไปจากหัวและเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแทน


ปริ้สที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาก็เดินมาที่เตียงและล้มตัวนอนลงข้างๆยีนแต่เว้นระยะห่างไปพอสมควรไม่นานนักเขาก็หลับไป


…..


“ยะอย่า..ถอยไปนะ”ท่ามกลางความมืด เสียงของร่างบางที่ดังขึ้นมาแม้เจ้าตัวจะหลับอยู่ก็ตาม และจากเสียงของคนข้างตัวร่างสูงที่นอนก็ตื่นขึ้นมา เขาหันไปมองร่างบางที่ส่งเสียงออกมาพร้อมกับปัดป่ายมือไปบนอาการราวกับหวาดกลัวอะไรสักอย่าง

“นี่..ตื่นสิ”ปริ้สลุกขึ้นนั่งพร้อมกับพูดปลุกและเขย่าตัวร่างบางไปด้วย

“ยะอย่า..อึก.ช่วยด้วย…เฮือกก”ยีนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายที่น่ากลัว


พรึบ!

“อึกก.ช่วยด้วย.ชะช่วยผมด้วย”เพราะความหวาดกลัวทำให้ยีนโพลตัวกอดปริ้สเอาไว้แน่นอย่างลืมตัวปริ้สนิ่งไปนิดก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปกอดยีนไปพลางลูบหลังเบาๆไปด้วย

“แค่ฝัน…เท่านั้น”ยีนผละตัวออกจากปริ้สช้าๆ

“ยะอย่า..อึกก.อย่าทิ้งผมนะ..อึกก.ผมกลัว”ยีนบอกเสียงสั่น สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขามันทำเขากลัวจนไม่อยากที่จะอยู่คนเดียว


“ไม่ทิ้ง..นอนซะ”ปริ้สบอกพร้อมกับที่เขาดันตัวของยีนให้นอนลงอีกครั้ง

“ช่วยกอด.อึก.ผมหน่อยได้ไหมครับ”ปริ้สไปตอบแต่เขาสอดแขนไปรองใต้คอของยีนส่วนแขนอีกข้างก็กอดเอวของยีนเอาไว้เขาลูบหลังยีนเบาๆ

“หลับซะ..”ยีนที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาซุกอยู่ที่อกของปริ้สก็ค่อยๆหลับตาลงช้าๆไม่นานเขาก็หลับไปอีกครั้งปริ้สกอดยีนไว้แบบนั้นจนเขาเองก็เผลอหลับไป


……


ตื๊ดดๆๆๆ ตื๊ดดดด


เสียงของเครื่องจักรสี่เหลี่ยมขนาดเล็กดังขึ้น จนร่างสูงต้องผละมืออกจากตัวของร่างเล็กที่เขากกอดอยู่เพื่อที่จะหยุดเสียงที่ดังออกมา

“……”ปริ้สกดรับสายโทรศัพท์แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

“นี่แกไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือไง”เสียงพ่อของเขาพูดขึ้นมา

“…….”ปริ้สเองก็ยังเงียบเขาเพียงแต่เหลือบมองคนที่นอนซุกเขาอยู่เท่านั้น

“เฮ้ออ…ฉันแค่จะบอกว่าอีกยี่สิบนาทีฉันกับหนูกกิ่งจะไปถึงคอนโดแก”เขาได้แต่ถอดหายใจกับนิสัยของลูกชายตนเอง

“ไม่…”ปริ้สบอกไปสั้นๆเขาไม่อยากที่จะพบใครทั้งนั้นตอนนี้โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่พ่อเขาหามาให้

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นแก..เพราะฉะนั้นอีกยี่สิบนาทีเจอกันที่ด้านล่างคอนโดแกไม่งั้นฉันจะขึ้นไปตามแกที่ห้อง”พ่อของเขาวางสายไปทิ้งความหงุดหงิดเอาไว้ให้ปริ้ส

“อือออ..”เสียงที่ออกมาจากคนที่นอนซุกเขา ทำให้ปริ้สต้องหันมามองยีนที่นอนซุกเขาอีกครั้ง เขาค่อยๆขยับตัวออกจากยีนอย่างช้าๆ ปริ้สลุกยืนที่ข้างเตียงเขายืนมองยีนนิ่งก่อนที่เขาจะหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ยีนจนถึงคอ ส่วนเขาก็เดินเขาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาใช้เวลาไปนานนักในการจัดการตัวเองให้เรียบร้อยพอเสร็จเขาก็ลงไปรอพ่อของเขาที่ล๊อบบี้ของคอนโดเพราะเขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของเขามากนัก

“พี่ปริ้สคะ.”เสียงหวานดังขึ้นเรียกปริ้สที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์ให้หันไปมอง เขาก็เห็นหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาน่าจะไม่กี่ปีเดินมาพร้อมกับพ่อของเขา ปริ้สไม่ได้พูดทักอะไรไปแค่นั่งมองสองคนที่กำลังเดินมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเขา

“ทำตัวดีๆหน่อยสิ..”พ่อของเขาว่าออกมาเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ค่อยสนใจของปริ้สที่มีต่อหญิงสาวที่เขามาด้วย

“ครับ…”ปริ้สขานรับแต่ยังคงท่าทีเหมือนเดิม

“ไม่เป็นไรหรอกคะคุณลุง..เอ่อพี่ปริ้สคะจำกิ่งได้ไหมคะเมื่อตอนเด็กเราเคยเจอกันในงานเลี้ยงบ่อยๆ”หญิงสาวพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มมาคุ ปริ้สมองหญิงสาวที่พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มนิดๆ

“ไม่…”ปริ้สตอบไปสั้นๆเพราะเขาจำไม่ได้จริงๆ กิ่งได้แต่ยิ้มแห้งอย่างเก้อๆ

“จำไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไร..ถ้าไงวันนี้แกก็พาหนูกิ่งเขาไปทานข้าวจะได้รู้จักกันมากขึ้น”ปริ้สหันไปมองพ่อของเขาที่พูดออกมา

“ไม่ไป..ไม่ว่าง”พูดตอบไปแต่ไม่รู้ทำว่าใบหน้าของร่างบางทีนอนอยู่ที่เตียงเขาก็ลอยขึ้นมาซะอย่างนั้น

“จะไม่ว่างได้ยังไง..ในเมื่อแกก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่หรือไง”พ่อของเขาว่าออกมาอีก แต่ปริ้สยังไม่ได้พูดตอบอะไรเขาก็เหลือบไปเห็นคนที่ควรจะนอนอยู่ที่เตียงของเขาแต่ตอนนี้กลับลงมาเดินข้างล่างด้วยสภาพที่สวมเพียงเสื้อเชิ๊ตสีขาวที่เขาใส่ให้ร่างเล็กที่มันยาวจนคลุ้มต้นขาของร่างบางไว้จนแทบดูไม่ออกว่าร่างบางใส่กางเกงข้างในหรือเปล่า รู้ตัวอีกทีเขาก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วตรงไปหายีน

“นี้..แกจะไปไหน”คนนั่งอยู่รับตะโกนถามลูกชายของเขาทันที ที่ลูกชายของลุกจากเก้าอี้ไปโดยไม่บอกอะไรเขาสักคำแต่มีหรอที่ปริ้สจะสนใจเพราะเขาสนแค่ร่างเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขามานัก ปริ้สเดินเข้าไปหายีนและขว้าแขนของยีนให้หันมาทางเขา

“ลงมา..ทำไม”ปริ้สถามยีนที่ยืนหน้าซีดๆแต่กลับยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นหน้าเขา แต่พอเจอสายตาที่ไม่ค่อยพอใจของปริ้สทำเอายีนต้องหุบยิ้มลง

“คุณไม่อยู่.ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”ยีนตอยเสียงแผ่ว เพราะหลังจากที่เขาตื่นมาก็ไม่เห็นปริ้สอยู่ในห้องเลยลงมาข้างล่างเพราะเขาไม่อยากอยู่คนเดียว

“งั้นก็.กลับ”ปริ้สบอกพร้อมกับเขาที่เอื้อมมือไปจับมือของยีนไว้และจะพากลับไปที่ห้องของเขา

“เดี๋ยวก่อน..”เสียงของพ่อปริ้สดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเดินมาหาทั้งสองคน

“เด็กคนนั้นเป็นใคร”พ่อของปริ้สพูดถามพร้อมกับมองไปทีมือของปริ้สที่จับมือของร่างบางเอาไว้ เขารู้ดีว่าลูกชายของเขาไม่ค่อยชอบให้ใครโดนตัวแต่ตอนนี้ลูกชายของเขากลับเป็นคนจับมือร่างบางที่อยู่ข้างกายแทน

“ต้องรู้??..”ปริ้สถามกลับ

“ฉันถามก็แปลว่าฉันต้องการคำตอบ”ยีนยืนมองคนที่ยืนคุยกับปริ้สสลับไปมาอย่างกลัวๆจนเขาต้องขยับตัวไปใกล้ปริ้สอีก ปริ้สเองก็กระชับมือแน่นอย่างไม่รู้ตัวซึ่งก็ทำให้ยีนรู้สึกดีแปลกๆ

“ไม่ใช่ตอนนี้”ปริ้สตอบพ่อของเขาไป ความหมายคือ เขายังไม่อยากที่จะบอกตอนนี้ พ่อของปริ้สมองลูกชายของเขาสลับกับร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้านิ่งๆ

“ได้..แต่ฉันจะไม่รอนานเกินสามวัน..หนูกิ่งยังไงวันนี้หนูกลับไปก่อนนะ..อาต้องขอโทษด้วยที่ทำให้หนูเสียเวลา”เขาพูดบอกปริ้สก่อนที่จะหันไปพูดกับหญิงสาวที่เขาพามาด้วย

“คะ..ไม่เป็นไรคะ”กิ่งตอบอย่างสบายๆแต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าดวงตาของหญิงสาวนั้นไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

“งั้นฉันจะกลับก่อน..อย่าลืมละอีกสามวันฉันจะมาเอาคำตอบ”พ่อของเขาบอกอีก ก่อนที่ทั้งพ่อของปริ้สและหญิงสาวจะเดินกับไป ปริ้สเองก็พายีนกลับขึ้นไปบนห้อง เขาพายีนมานั่งที่โซฟา

“หิวไหม”ปริ้สถาม

“ครับ.?”ยีนทำหน้า งง เพราะเมือกี่เขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่เลยไม่ทันได้ฟังที่ปริ้สพูด

“จะกินอะไร”

“เอ่อ..อะไรก็ได้ครับ”ยีนตอบเสียงเบาเพราะเขาไม่มีเงินติดตัวสักบาทเลยไม่กล้าที่จะตอบคำถามของปริ้ส

“อืม..”ปริ้สขี้เกียจถามต่อเขาเลยคิดว่าจะสั่งเองซึ่งเขาก็โทรสั่งข้าวผัดมาสองจาน ไม่นานนักข้าวก็มาส่งทั้งสองคนนั่งทานอาหารกันเงียบๆไม่มีคำพูดใดออกจากทั้งสองคน

“ยา.”พอกินเสร็จปริ้สของเดินไปหยิบยามาให้ยีนกินซึ่งก็มีเพียงพาราเท่านั้น ยีนก็รับไปกินแต่โดยดี

“คุณครับ..”ยีนพูดเรียกปริ้ส จริงๆเขาเองยังไม่รู้ว่าปริ้สชื่ออะไรเขาเลยเรียกคุณ

“ปริ้ส..”เขาบอกชื่อของตนเอง

“ครับคุณปริ้ส”

“พี่…”ปริ้สบอกอีก

“ครับ?”

“เรียก..พี่ปริ้ส”ปริ้สบอกเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากให้ร่างบางเรียกเขาว่าพี่

“เอ่อครับ..พี่ปริ้ส…คือผมขอบคุณมากที่ช่วยผมเอาไว้นะครับ..ผมสัญญาว่าจะตอบแทนในสักวัน..แต่ผมคิดว่าตอนนี้ผมควรกลับได้แล้ว”แม้ปริ้สจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ยีนก็เกรงใจเกินกว่าจะอยู่ต่อเพราะเขากับปริ้สไม่ใช่คนรู้จักกันด้วยซ้ำแค่ปริ้สช่วยเขามาขนาดนี้ก็มากเกินพอแล้ว

“ทำไม”ปริ้สถามกลับอีก ความหมายของเขาคือทำไมต้องกลับในเมื่อเขาก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ

“ทำไมนะหรอครับ..ก็เพราะว่าผมกับพี่..เอ่อกับคุณเราไม่รู้จักกันสักหน่อยแค่คุณช่วยผมไว้มันก็มาเกินพอแล้ว..แล้วผมจะอยู่ต่อได้ยังไงละครับ”ยีนอธิบายไป

“เหตุผลแค่นี้”ปริ้สถามอีก ทำไมเขารู้สึกไม่ค่อยพอใจคำพูดที่ว่าเขาสองคนไม่ได้เกี่ยงข้องกันแม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม

“มันก็มีเท่านี้ละครับ”ยีนบอก

“ถ้างั้น.ก็อยู่ที่นี้”ยีนมองหน้าปริ้สอย่างไม่เข้าใจ

“จะได้รู้จักกัน”ปริ้สพูดต่อ

“คุณพูดอะไร.ผมไม่เข้าใจ”ยีนถามอีก ปริ้สไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินมาใกล้ยีน มือของปริ้สดันปลายคางของยีนให้เงยมามองเขาก่อนที่เขาจะประทับจุมพิตให้กับร่างบางซึ่งเป็นเพียงแค่การแตะเท่านั้นไม่นานก็ผละออก

“ทะทำไม” พอปริ้สผละออกไปยีนก็พูดถามอย่างคนไม่มีสติเขามองปริ้สด้วยแววตาที่สั่นไหว

“ไม่รู้..กำลังหาคำตอบ”ปริ้สบอกเสียงเรียบ


ตืดดดด   เสียงมือถือของปริ้สดังขึ้นอีกครั้งทำให้เขาทั้งสองคนต้องผละสายตาออกจากกัน ปริ้สหยิบมือถือของเขาขึ้นมากดรับสาย


“ว่า…”เขาพูดทักคนในสายสั้นๆ

“แดกเหล้ากันนนน”คนในสายตะโกนออกมาจนปริ้สต้องยกโทรศัพท์ให้ออกห่างจากหูของเขาก่อนจะแนบเข้าไปใหม่

“เสียงดัง”ปริ้สว่าไป

“เออน่าเรื่องของกู..สรุปจะมาป่าวว”ปลายสายถามอีก

“ที่ไหน”ปริ้สถามกลับ

“ผับกูที่DX..มาป่าว”

“กี่โมง”ปริ้สถามพลางเหลือบมองยีนที่นั่งก้มหน้าอยู่นิดๆ

“สองทุ่ม..สรุปมานะแค่นี้แหละ”ปริ้สะกดวางสายไป เขาเดินมานั่งข้างยีน

“ไปไหม”ปริ้สถาม

“ไปไหนครับ”ยีนถามกับ

“เที่ยว..ไปไหม”

“คือผม….”ยีนขมวดคิ้วแน่น ใจเขาก็อยากไปกับปริ้สเพราะเขาไม่อยากอยู่คนเดียว แต่ว่าเขาก็ไม่มีเสื้อผ้าจะเปลี่ยนอีกนั้นแหละ

“ไปนอนก่อน”ปริ้สสังเกตว่ายีนคงคิดมากเลยเปลี่ยนเรื่องพูดโดยการให้ยีนไปนอนพักแทน และเพราะฤทธิ์ยาทำให้ยีนทำตามที่ปริ้สบอกเพราะเขาเองก็ยังรู้สึกเพลียๆอยู่เหมือนกัน หลังจากที่ยีนหลับ ปริ้สก็กดโทรศัพท์หาคนสนิทของเขาเพื่อจัดการเรื่องของใช้ของยีนพร้อมกับสั่งให้สืบประวัติมาด้วยคล้อยบ่ายไปอีเมลประวัติของยีนก็ถูกส่งมาที่คอมของเขา ปริ้สจัดการกดอีเมลขึ้นอ่าน

“……..”ยีนอ่านไปจนหมดบรรทัด เขารู้สึกสงสารร่างบางขึ้นมาหลังจากที่ได้อ่านประวัติทั้งหมดและมันก็ทำให้ได้รู้ว่าที่ผ่านมาร่างบางเจอเรื่องร้ายอะไรมาบ้าง เขาปิดคอมลงและเดินไปหายีนที่นอนหลับอยู่บนเตียงของเขา เขานั่งลงข้างคนที่หลับอยู่

“เธอเป็นของฉัน”ปริ้สลูบหัวคนที่หลับเบาๆ สายตาของเขายากที่จะอ่านออกว่าคิดอะไรแต่มีเพียงอย่างเดียวที่สายตาสามารถบอกได้ คือร่างบางที่อยู่กับเขาตอนนี้จะไม่มีใครได้แตะต้องอีกเป็นอันขาด



มาแว้วๆๆๆ  เป็นยังไงบ้างครับบ สำหรับเรื่องนี้ ใจจริงสายฟ้าได้พระเอกโหดๆนะแต่ไม่รู้ทำไมออกมาแนวนี้ทุกทีเลย555 แต่ยังไงก็อย่าลืมเม้นให้สายฟ้าบางนะครับ  

อีกตอนกำลังลง รอแป๊ปน่าาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น