Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 15 ฮีโร่...มาแล้วเว้ยเฮ้ย!!

ชื่อตอน : วันที่ 15 ฮีโร่...มาแล้วเว้ยเฮ้ย!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2560 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 15 ฮีโร่...มาแล้วเว้ยเฮ้ย!!
แบบอักษร

วันที่ 15 ฮีโร่...มาแล้วเว้ยเฮ้ย!!

.

      ตอนนี้ผมกลับมาที่จุดรวมตัวอีกครั้ง จากที่เห็นผมว่าไม่น่ารอดแน่ๆถ้าพาพวกเขาเข้าไปห้องบอส กันต์เพิ่งหายป่วยเพราะงั้นเขาจึงลุยไม่ได้เต็มที่นัก กีซาดและคาทอสก็มีอารมณ์รุนแรงตามสายพันธุ์ริซาร์ดแมน...โดนละอองเข้าไปนี่จบแน่ ส่วนเฟย์กับเมย์ก็ยังเวลน้อยอยู่เพราะงั้นผมเลยพาพวกเขาไปที่อีกโซนเพื่อเก็บเวลเสียก่อน

.

      ในตอนที่ผมไปสำรวจ กันต์ได้ให้พวกกีซาดเปิดกล่องดรอปที่ได้ นั้นทำให้รู้ว่า ถ้าต่างสายพันธ์ุเปิดกล่องของที่ได้จะไม่เหมือนกัน อย่างกันต์เปิดได้ดาบแต่พอกีซาดเปิดเขากลับได้ชุดสำหรับริซาร์ดแมนซึ่งกันต์บอกว่ามันเป็นไอเทมใหม่ที่เขาไม่เคยเจอมาก่อนทำให้ตอนนี้กลุ่มริซาดของผมมีชุดและอาวุธที่เปลี่ยนไปจากเดิม

.

      กีซาดได้รับชุดเกราะ มังกรผลัดเกล็ด เมื่อสวมใส่เกล็ดของกีซาดจะเปลี่ยนสีจากเขียวเป็นสีเขียวอมดำ ค่าพลังป้องกันเพิ่มขึ้น500ถือว่าเยอะมาก อีกทั้งยังเพิ่มหน่วยพลังเวทย์(Max MP)เมื่อสวมใส่1,500หน่วย ทำให้ใช้เวทย์จากหอกวารีได้มากยิ่งขึ้น

.

    เฟย์ตอนนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำที่ทำจากหนังของหมูดำเขาใหญ่ เป็นมอนส์ที่ผมยังไม่เคยเห็นแต่เสื้อนี่เพิ่มพลังป้องกัน50และความเร็วอีก20 กางเกงหนังสีดำที่ทำจากหนังงูควันไม้อันนี่ก็ยังไม่เคยเจอ เพิ่มพลังโจมตี35และป้องกัน50 และอาวุธใหม่ มันเป็นมีดยักษ์ที่ยาวประมาณ2เมตร แต่กว้างแค่15นิ้ว มีด้ามจับทรงกลมแต่ส่วนปลายแบนเป็นหอกใช้เแทงได้ ตัวมีดทำจากเงินผสม??? ผมก็ไม่รู้ว่าอะไรแต่มันเป็นของดีก็ช่างมันเถอะ มีดมีชื่อว่า 'มีดทำครัวแห่งมอร์' มีค่าพลังโจมตีถึง1,500และให้สกิลทำครัวระดับ ชำนาญเมื่อสวมใส่ ทั้งๆที่มันใหญ่ขนาดนั้นแต่เฟย์บอกว่ามันเบามากเลยล่ะครับ ...น่าจะเพราะมันเข้ากับอาชีพของเธอ อ๋อ มันมีความสามารถอีกอย่างคือจะลอยอยู่ด้านหลังผู้ใช้เมื่อไม่ได้ใช้งานเหมือนกับการเก็บเข้าฝักดาบ สะดวกเข้าไปอีก

.

     ส่วนเมย์นั้นก็ได้ชุดสวมใส่แบบเดียวกันกับเฟย์แต่อาวุธนั้นต่างกัน ของเมย์มันมีชื่อว่า 'ส้อมตัดเนื้อแห่งมอร์' เป็นอาวุธเซ็ตเดียวกับมีดของเฟย์ ตัวส้อมมีขนาดเท่ากับของเฟย์แต่ก้านส้อมทั้งสี่นั้นมีความคมมากๆขนาดที่ตัดเหล็กได้สบายๆ พลังโจมตีและสกิลก็เหมือนกันแต่มันมีสกิลเพิ่มพลังโจมตีคูณสองเมื่ออยู่ใกล้กับอาวุธเซ็ตเดียวกันให้ทั้งตัวเองและผู้ใช้อาวุธเซ็ตเดียวกันคนอื่น เพราะงั้นพลังโจมตีของเฟย์และเมย์ก็คือ 3,000 ...ผมนี่พูดไม่ออกเลยครับ

.

     สุดท้ายคือ คาทอส จริงๆเจ้าตัวได้ชุดนักเวทย์มาด้วยครับแต่ดันไปเลือกชุดเอี๊ยมแบบที่เขาใช้เลี้ยงสัตว์กันน่ะครับ เจ้าตัวบอกว่าจนกว่าจะได้สกิลที่ต้องการเขาจะไม่ใช่ชุดนักเวทย์นั้น เฮ้อ เอาเถอะอย่างไงเขาก็เป็นคนเลี้ยงสัตว์ของผมนี่นะ อ๋อ ชุดเอี๊ยมนี่ไม่ธรรมดานะครับ เพราะมันทำจากหนังงูพันปีกับหนังสิงโตหินผา ...ทนมากๆและยังมีสกิลช่วยในการฝึกสัตว์ได้ง่ายขึ้นอีกด้วย

.

        หลังจากอธิบายสถานการณ์บอสให้ทุกคนฟัง เราจึงเดินหน้าไปที่อีกโซนตามที่ตั้งใจไว้ ที่นี่เราเจอมอนเตอร์ประเภทเสือและสิงโตกลายพันธุ์ พวกมันมีดีแค่ตัวใหญ่ขึ้นแต่กลับไม่มีสกิล เหมาะแก่การให้คนในทีมผมฟาร์มเลเวลมากๆ ผมให้พวกเขาเก็บเลเวลใกล้ๆกับเซฟโซนกำแพงเพื่อจะได้เอาไอเทมที่ดรอปเข้าไปเก็บได้ง่ายๆ ส่วนผมหลังจากช่วยพวกเขาเล็กน้อยก็ขอตัวออกไปจัดการยัยผีเสื้อนั้นและให้กันต์ดูแลที่เหลือ

.

       "ฝากดูพวกเขาด้วยนะกันต์ ผมไว้ใจคุณให้ดูแลพวกเขาแล้วนะ"

.

       "คุณวิศไม่ต้องห่วงครับ หลังจากได้คุยกับพวกเขาแล้วผมรู้สึกดีกว่าคุยกับมนุษย์พวกเดียวกันอีกเพราะงั้นอย่าห่วงไปเลยครับ!!" กันต์บอกอย่างกระตือรือร้น

.

       "ถ้างั้นฝากพวกเขาด้วย ถ้าไม่ไหวก็ไปพักที่ค่ายซะ แล้วเย็นๆเจอกัน"

.

       "ครับ!!"

.

       หลังจากทิ้งงานไว้ให้กันต์แล้วผมก็กลับไปที่โซนการค้านั้นอีกครั้งและเจอพวกหนอนและดักแด้บางส่วนดักโจมตี...แสดงว่ามันมีอยู่มากกว่า100ตัวที่ผมเจอ แต่ผมคนเดียวก็สามารถจัดการพวกมันได้อย่างง่ายดายจนกลับมาที่หน้าห้างที่มีบอสอีกครั้ง ผมหลับตาและตั้งสมาธิเรียกพี่เบิร์น

.

     'พี่เบิร์น...มาช่วยผมหน่อยสิ" ไม่มีการตอบกลับแต่ไม่นานจากนั้นก็มีเสียงวีดดังขึ้นบนท้องฟ้าและมีร่างเงาพุ่งลงมาที่พื้น แรงกระแทกทำให้พื้นตรงนั้นแตกเป็นหลุม

.

      "ฮีโร่...มาแล้วเว้ยเฮ้ย!!" และคนที่ปรากฎตัวออกมานั้นก็คือ...พี่เบิร์นนั้นเอง เจ้าตัวโพสท่าแปลกๆอย่างกับพวกฮีโร่ในการ์ตูนเด็กๆอีกต่างหาก

.

      "ต๊องว่ะพี่ แล้วไหงมาเร็วแบบนี้อ่ะ" ผมเดินเขาไปหาพี่มัน ตอนนี้พี่มันใส่เสื้อลายทหารเท่ๆแต่ว่ากางเกงกับรองเท้ามัน....สีแดงสีโปรดพี่มันเหมือนเดิม ดูไม่เข้ากันเสียเลย

.

      "เอาน่า พอดีดูหนังพวก***ไรเดอร์กับเด็กๆก่อนมาก็เลยขอตบมุกเสียหน่อยว่ะ ฮ่าๆๆ ส่วนเรื่องมาเร็วนี่ พี่เตรียมตัวออกมาตั้งแต่ที่เอ็งใช้ตรวจสอบใส่บอสแล้ว เพราะไงพวกลูกน้องเอ็งก็สู้ไม่ไหวหรอก เป็นห่วงว่ะนี่กะจะมาตั้งแต่ตอนที่เอ็งอยู่ในห้องบอสแล้วนะ"

.

     "โห อย่ามาพูดดีหน่อยเลย อยากไฝว้กับบอสก็บอกมาเถอะ!!"

.

     "ไรวะ!! เห็นพี่เป็นคนไงว่ะเนี่ย...เอาจริงๆก็อยากตบบอสจริงๆนั้นแหละ"

.

     "ก็นั้นไงล่ะ!!"

.

     "ฮ่าๆๆ แต่เรื่องเป็นห่วงนี่ก็เรื่องจริงนะเว้ย ข้าเป็นพี่เอ็งน้า ไม่ห่วงได้ไงวะ"

.

     "คร้าบๆ พอเถอะฟังมากๆแล้วเลี่ยน" ผมยิ้มๆที่พี่มันบอกว่าเป็นห่วง

.

     หลังจากนั้นเราก็วอร์มอัพด้วยการไล่ฆ่าพวกหนอนและดักแด้ไปเรื่อยๆ เกราะแสงของพี่เบิร์นมีความเข้มข้นมากกว่าของผมมากเพราะใยเหนียวพวกนั้นเมื่อโดนเกราะแสงก็สลายไปทันทีไม่มีการโดนตัวพี่เบิร์นเลยแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับละอองพิษที่มันลุกไหม้กลับไปหาตัวดักแด้ทันทีเมื่อละอองพวกนั้นโดนเกราะแสงพี่เบิร์น

.

     ระหว่างวอร์มอัพร่างกายพี่เบิร์นก็บอกถึงเรื่องที่พวกโรสไม่ระวังจนโดนคนแฮ็กกล้องคอม ดีที่ยังไม่รู้ตำแหน่งฟาร์มและพี่เบิร์นรู้ตัวทันเลยจัดการตัดการเชื่อมต่อและให้ม่านพลังเซฟโซนของฟาร์มสร้างภาพลวงตาเพราะงั้นพวกกล้องจากดาวเทียมของต่างประเทศจึงไม่สามารถเก็บภาพใดๆได้ หรือจะให้เข้าใจง่ายๆก็คือ ประชาชนคนธรรมดาไม่ได้เห็นภาพหรือสถานะการณ์ในประเทศแถบเอเชียได้ แต่ก็ไม่ใช่กับรัฐบาลของพวกเขา พวกรัฐบาลให้ดาวเทียมย้ายตำแหน่งเพื่อใช้ในการแอบส่องเก็บข้อมูลเพื่อการเตรียมพร้อมป้องกัน...น่ากลัวชิป

.

      เรื่องต่อมาคือพี่เบิร์นอยากให้ผมยึดเขตในเมืองเพิ่มอีกหนึ่งส่วนนั้นคือ เขตเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ที่นั้นมีตึกที่ใช้ควบคุมอินเตอร์เน็ตอยู่และเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆแต่!! ถ้าพวกเขาสามารถใช้งานได้นั้นจะนำไปสู่ปัญหาต่างๆที่ตามมาเพราะพวกเราอยู่ใกล้เมืองนี้นั้นเอง ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ใช้อินเตอร์เน็ตติดต่อคนภายนอกนั้นจะทำให้เกิดการรวมตัวมากยิ่งขึ้น ซึ่งเสี่ยงต่อการพบเจอหมู่บ้านและฟาร์มของผม เป็นต้น

.

     ตอนนี้ผมกับพี่เบิร์นอยู่หน้าห้องบอสแล้วและได้ยินเสียงครางจากด้านในชัดเจน ผมและพี่มันถึงกับหยุดและมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เอาจริงๆผมรู้สึกกลัวมากกว่าจะมีอารมณ์ถึงจะมีหนังสดตรงหน้าก็เถอะ

.

      "เสียงอย่างสยิวเลยว่ะไอ้น้อง" พี่เบิร์นบอกแล้วยิ้มๆ

.

      "ก็พี่ไม่ได้เห็นตอนซูบเลือดนิ แค่คิดก็สยองแล้ว"

.

      "แล้วจะเอาไงกับไอ้หนุ่มนั้นดีล่ะ อืม...ตอนนี้hpมันเหลือประมาณ30%ได้แล้วมั่ง"

.

      "พี่เห็นHpเขาด้วยหรอ...ก็เอาเป็นว่าช่วยได้ก็ช่วย ถ้าไม่ได้ก็ฆ่าเขาทิ้งเถอะ"

.

      "งั้นก็ลุยสิวะ รออะไร"

.

      ตูม!!!

.

      พี่เบิร์นถีบประตูเข้าไปเสียงดังจนทำให้นางผีเสื้อบอสหันมามอง ผู้ชายคนนั้นยังขยับเอวไม่หยุดเหมือนขาดสติไปแล้วแต่จำได้ว่านางพญาไม่สามารถขยับตัวได้ถ้าอยู่ในร่างออกไข่สินะ

.

      "อ่า มีที่รักมาเพิ่มหรอเนี่ย อืมมมม แข็งแกร่งทั้งคู่เสียด้วย ถ้าไงก็รอก่อนนะ" ละอองพิษกระจายออกมาจากตัวเธอและมีเวทย์ลมอ่อนๆพัดมันกระจายไปทั่วห้อง แต่พวกเราก็ยังยืนนิ่งนั้นทำให้นางแปลกใจจากนั้นผลของเกราะแห่งแสงของพี่เบิร์นก็ทำงานสะเก็ดไฟวิ่งกลับไปหานางพญาผีเสื้อเหมือนไฟที่จุดใส่ดินปืน 

.

ซู.....ตูม!!!

.

       ก่อนนางผีเสื้อจะโดนแรงระเบิดได้ขยับปีกขนาดใหญ่มาบังตัวเองเอาไว้แต่เพราะปริมาณละอองนั้นเยอะมากทำให้ตัวมันเองก็ได้รับความเสียหายอยู่พอสมควร อีกทั้งไข่ตัวอ่อนที่อยู่รอบๆนางก็แตกเสียไปหมดเพราะแรงระเบิด เมื่อเห็นว่าละอองใช้ไม่ได้ผลกับพวกผมอีกทั้งลูกๆที่เกิดจากผู้ชายที่แข็งแกร่งของนางยังตายทำให้นางยิ่งโมโหมากยิ่งขึ้นทันที

.

     "ม่ายยยยย ลูกข้า ลูกๆที่น่ารักของข้า!! พวกแกต้องตายซะ!!"

.

     "พี่เบิร์นถ่วงเวลาไว้เดี๋ยวผมช่วยผู้ชายคนนั้นเอง"

.

     "นี่จะช่วยหรอวะ??"

.

     "ก็คนเขายังไม่ตายนิครับ"

.

     "เออๆ ระวังตัวด้วย" 

.

     หลังจากพูดจบพี่เบิร์นเรียกดาบแสงหลายสิบอันออกมาแล้วเข้าไปโจมตีนางผีเสื้อ เมื่อเห็นแบบนั้นนางพี่เสื้อจึงเรียกพายุขนาดเล็กสามลูกออกมาวนรอบตัวเองเพื่อป้องกันตัวและโจมตีใส่พี่เบิร์น แรงพายุดูดดาบแสงเข้าไปและบดขยี้ซะมันแตกหักเห็นแบบนั้นพี่เบิร์นจึงเรียกดาบแสงทั้งหมดนั้นมารวมกันกลายเป็นดาบยักษ์แล้วฟันไปที่พายุทั้งสามลูก แรงจากการฟันทำให้แรงหมุนของพายุขาดช่วงและสลายไป ทำเอานางผีเสื้อตกใจแต่พี่เบิร์นก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ตวัดดาบยักษ์ใส่นางผีเสื้ออย่างรวดเร็วใส่นางแต่มือขนาดใหญ่ของนางก็สามารถหยุดดาบนั้นไว้ได้ ผมจังหวะนั้นเขาไปประชิดตัวแล้วดึงตัวผู้ชายคนนั้นออกมาจากตัวเธอและปล่อยพลังสายฟ้าใส่ตัวเธอจนเกิดอาการอัมพาต ดาบใหญ่ที่ถูกหยุดไว้จึงฟันเข้าใส่ตัวเธอจนเกิดเป็นแผลใหญ่

.

    "ฮ้ากกกกก กรี๊ดดดดดด" เสียงร้องของเธอดังจนปวดหัว ผมหลบมาที่ประตูทางเข้าที่พังแล้ววางร่างของชายที่ชื่อปืนไว้กับพื้นแล้วร่ายเกราะแห่งแสงใส่เขา ตอนนี้เขาสลบไปแล้วแต่ละอองสวาทก็ยังทำให้ส่วนนั้นตั้งตรงอยู่ ผมเลยเอาผ้าแถวๆนั้นคลุมเขาและกลับไปช่วยพี่เบิร์นต่อ

.

     ตอนนี้นางผีเสื้อฟื้นตัวจากสถานะอัมพาตแล้วและเรียกเคียวสายลมโจมตีใส่พี่เบิร์น พี่เบิร์นเปลี่ยนดาบยักษ์เป็นดาบเล็กหลายเล่มและควบคุมพวกมันให้ปัดเคียวสายลมพวกนั้นออกไป ระหว่างนั้นแขนขาของนางผีเสื้อก็เริ่มเคลื่อนไหว หน้าจอแสงผลกระเด้งขึ้นตรงหน้าผมว่ามันกำลังยกเลิกสถานะวางไข่เพื่อหลบหนี

.

    "พี่เบิร์นมันกำลังจะหนี!!" ผมตะโกนบอกพี่มัน

.

    "เออ รู้แล้วมาช่วยรุมมันดิ"

.

    ผมเสกมีดเวทย์เคลือบพิษอัมพาตกว่า100อันแล้วส่งพวกมันไปที่นางผีเสื้อด้วยการตอบสนองอันรวดเร็วของมอนสเตอร์ระดับบอส นางจึงเรียกใช้พายุสองลูกออกมาและเปลี่ยนวิถีของมีดออกไป แต่ก็เป็นการเปิดโอกาสให้พี่เบิร์นรวมดาบเป็นดาบใหญ่แล้วฟันไปที่นางเมื่อหลบไม่ได้นางได้ยอมเสียปีกหนึ่งข้างรับการฟันนั้น 

.

     "กรี๊ดดด ปีกของข้า ปีกแสนสวยของข้า พวกแกต้องตาย ไม่ว่าอย่างไงวันนี้ข้าก็ไม่ยอม!!" 

.

     "รำคาญเว้ย!!"

.

      นางผีเสื้อใช้กรงเล็บจากแขนทั้งสี่ข้างข่วนไปที่พี่เบิร์น ความเร็วนั้นไม่น่าเชื่อเลยว่าแขนใหญ่ๆนั้นจะขยับได้แต่พี่เบิร์นก็สามารถปัดป้องพวกมันและตัดแขนออกไปได้หนึ่งข้างทำเอานางผีเสื้อหยุดชะงักไป ผมที่เสกมีดก่อกวนอยู่ก็ใช้จังหวะนั้นกระโดดไปที่ด้านหลังของเธอ

.

      "ลืมผมไปแล้วหรอครับ...ลาก่อน" ผมกระซิบบอกเธอก่อนจะบาดคอของเธอซะ เลือดไหลออกมาจำนวนมาจากบาดแผลและร่างอันใหญ่โตของเธอก็หยุดนิ่งไป ผมลงมาจากร่างนั้นแล้วเดินไปหาพี่เบิร์นพร้อมกับหน้าจอแสดงผลกระเด้งขึ้นมาตรงหน้าผม

.

       'ยินดีด้วย ท่านสามารถยึดคืน พื้นที่การค้าเมืองA'

       'บอสประจำพื้นที่ หลบหนี ไปได้ จากการทิ้งพื้นที่ในปกครองของตน ทำให้ตอนนี้เจ้าของใหม่คือ วิศ'

       'ทำการเคลียร์มอนเตอร์ทั้งหมดในพื้นที่และซ่อมแซมความเสียหาย"

       'ทำการสร้าง 'เซฟโซน' ตามการตั้งค่าจากจุดเริ่มต้น(สามารถปรับได้)'

       'ตึก อาคาร บ้านและร้านค้าทั้งหมดทำการตั้งค่าเป็นล็อค จำเป็นต้องเสียค่าใช้จ่าย(รูน)ก่อนการใช้งาน ตามเงื่อนไข'

       'ย้ายผู้รอดชีวิตทั้งหมด(276ชีวิต)ออกจากภายในตัวตึก อาคาร บ้านและร้านค้าทั้งหมดไปรวมกันที่ลานน้ำพุหน้าห้างแห่งนี้'

       'คุณได้รับโบนัส ของทุกอย่างภายในร้านค้าได้รับการเติมและจัดเรียงใหม่โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย'

       'อื่นๆ....'

.

       "บอสหนีไปได้? อย่างไงอ่ะพี่เบิร์น"

.

       "ก่อนตายนังนั้นมันปล่อยไข่ออกไปนอกหน้าต่าง พี่จะตามไปแล้วแต่มันใช้เวทย์พายุส่งไข่ไปไกลจนหาตำแหน่งไม่เจอว่ะเลยไม่ได้ตามไป"

.

       "แล้วจะมีปัญหาตามมาไหม" ผมถามกลับ

.

       "ที่นี่เป็นเซฟโซนแล้วมันเข้ามาไม่ได้หรอก อีกอย่างร่างของมันตอนนี้เป็นแค่ตัวอ่อนกว่าจะฟื้นตัวคงอีกนานไม่ก็โดนมอนสฯอื่นฆ่าตายก่อนไว้ค่อยไปจัดการทีหลังก็ได้"

.

        "อืมๆ เสียดายจังไม่ได้วิญญาณให้ดาบผมเคี้ยวเล่นเลยและไอเทมอ่ะ...เออ ยังดีที่ดรอปให้" ผมเดินไปที่ข้างร่างนางผีเสื้อ มีปีกผีเสื้อขนาดใหญ่2อัน ม้วนผ้าลายผีเสื้อหลากสี10ม้วน ม้วนละ20เมตร ม้วนผ้าขาวที่นุ่มมาก30ม้วน ม้วนละ20เมตรเท่ากัน ต่อมาก็ผงมายาฝัน3ขวด สุดท้ายหน้ากากมายาเปลี่ยนหน้า ผมไม่ได้สกิลธาตุลมที่หมายตาไว้เพราะบอสไม่ตายแต่ได้ของมาเยอะมากๆ

.

     "ไอ้น้อง มานี่ดิ"

.

     "อะไรพี่?...เฮ้ย" จะไม่ให้ผมตกใจได้ไงครับก็สิ่งที่ผีเบิร์นถืออยู่คือไข่ของหนอนมายา2ฟองแต่มันก็เล็กกว่าที่นางพญาวางไข่มาก ไข่ที่นางพญาออกมามีขนาดเท่ากับตู้เสื้อผ้าแต่นี่มันเท่ากับลูกฟุตบอลเอง

.

     "ใจเย็นเว้ย ไข่นี่ดีกว่าพวกหนอนบ้านั้นนะเว้ย อีกอย่างเอ็งได้เอาไปเสริมที่ถ้ำก็อบลินเอ็งได้ไง"

.

     "หืม?" ผมหยิบไข่ที่เบิร์นมาหนึ่งฟองแล้วตรวจสอบเลยรู้ว่าไข่นี่มีความสามารถพิเศษตรงที่เติบโตได้จากการส่งพลังเวทย์ลงไปเพื่อให้ตัวอ่อนเติบโตจากนั้นจะเติบโตเป็นหญิงสาวมีปีกผีเสื้อในเวลา5วัน ไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ ยังมีความสามารถในการใช้ภาพมายา ผงสวาทและชื่นชอบเรื่องเพศเหมือนเดิมแต่ไม่ดูดกลืนพลังชีวิตเหยื่อจนได้ตาย หรือก็คือเป็นที่รองรับอารมณ์ทางเพศได้โดนไม่มีพิษภัยทั้งกับตัวเองและผู้อื่นนั้นแหละครับ

.

     "ว่าไงว่ะ ไอ้น้อง"

.

     "ก็ดี.."

.

     "ก็ดี? ห่านเถอะ คิดไรอยู่ว่ะ"

.

     "พี่ก็รู้นิว่าถ้ำนั้นผมไว้ลงโทษ ไม่ได้ไว้เลี้ยงก็อบลินอย่างเดียวซะหน่อย"

.

     "....เออๆ ยอมแพ้เว้ยความคิดเอ็งนี่มัน.."

.

     ผมกวาดของทั้งหมดและเดินไปที่ชายหนุ่มนามว่า 'ปืน' ตอนนี้ร่างของนางพญาผีเสื้อหายไปแล้วและห้องประชุมนี้ก็มีสภาพใหม่เอี่ยมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ร่างของปืนตอนนี้มีสีเลือดขึ้นบ้างแล้วไม่ได้ขาวซีดเหมือนตอนแรกแต่เขาก็ยังไม่ตื่นข้ึนมา

.

     "ดูที่คอดิ มีเครื่องหมายตีตราด้วย" พี่เบิร์นบอก ผมเลยมองตาม

.

     "โซ่ดอกไม้??" มีรอยสักรูปโซ่สีทองและมีเถาดอกไม้หลากสีเลื้อนพันรอบโซ่ อ๋อ

.

     "ผีเสื้อก็ต้องคู่กับดอกไม้เพราะไอ้นี่ยังไม่ตายนังผีเสื้อนั้นเลยตีตราจองเป็นคู่เอาไว้แล้ว หรือก็คือมันจะไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ถ้าไม่ผสมพันธุ์กับไอ้หนุ่มนี่หรือกินวิญญาณซะ"

.

      "แบบนี้...เขาก็ใช้เป็นเหยื่อล่อได้สินะ"

.

      "ถูกต้อง แต่กว่าจะฟื้นสติได้ก็ใช้เวลา1อาทิตย์โน่นแหละเพราะพลังวิญญาญของเขาเหือดแห้งและเสียหายพอสมควร"

.

      "งั้นก็พาไปที่เซฟโซนกำแพงก่อนเถอะพี่"

.

      "ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เอาไอ้นี่ไปไว้ในมิติเอง"

.

      "ฝากด้วยนะพี่ เดี๋ยวผมไปรอข้างล่าง"

.

      "เออ"

.

      พี่เบิร์นเปิดมิติแล้วเดินเข้าไป ส่วนผมก็เดินไปชั้นล่างตอนนี้ในห้างถูกทำให้กลับมาใหม่อีกครั้งและด้วยผลของโบนัส ผมจึงได้ของต่างๆที่หายหรือเสียหายไปก็กลับมามีให้จับจ่ายใช้สอยได้แต่ว่า...ต้องมีพนักงานขายหรือยามเฝ้าเปล่าหว่า?

.

     ผมลองไปที่โซนซุปเปอร์ที่ชั้นล่างของห้าง เลือกขนมสองสามอย่างแล้วเดินออกมาผ่านเซ็นเซอร์ประตู ไม่มีเสียงร้องว่าลักขโมยของออกมาแต่มีหน้าจอขึ้นแสดงว่า 'ได้หักเงินจำนวน200รูนแดงเรียบร้อย' ยอดเยี่ยม!! ผมอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมก็เลยรู้ว่า ของทั้งหมดนั้นสามารถหยิบได้ตามต้องการแต่เมื่อเดินออกมาจากร้านหรือบริเวณร้าน ระบบจะหักรูนที่มีอยู่ในตัวทันที หากมีการหยิบออกไปโดยที่มีรูนไม่พอของที่หยิบมาจะกลับไปอยู่ที่ชั้นวางเหมือนเดิม และถ้าของหมด ผมจำเป็นต้องเสียค่าใช้จ่ายเพื่อเติมของเข้าชั้นวางแต่ตอนนี้ร้านค้าทั้งหมดได้ทำการล็อคอยู่เพราะงั้นคนอื่นๆนอกจากผมและพี่เบิร์นจึงไม่สามารถใช้งานได้ และถึงผมจะโดนหักรูนค่าของที่ซื้อไปแต่จะต้องกลัวอะไรในเมื่อเงินก็กลับเข้ามากระเป๋าผมอยู่ดี

.

     ผมเปิดถุงขนมกินระหว่างรอพี่เบิร์น ไม่นานหลังจากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่สูงใหญ่ ผิวเข้มและหน้าตาออกจะธรรมดาแต่ก็ดูดีเดินเข้ามา ว่าแต่ผมต้องตกใจไม่ใช่หรอวะจะมาบรรยายทำไม!!

.

     "คุณเป็นใคร!!" ผมเรียกดาบออกมา

.

     "ใจเย็นๆน้อง เราเองพี่เบิร์นแต่แบบว่านี่ใช้อีกร่างหนึ่ง ร่างนี้ชื่อ ศร น่ะ"

.

     "อ๋ออย่างนี้นี่เอง...ว่าแต่ทำไมต้องใช้อีกร่างและไปเอามาจากไหน" ผมถามอย่างสงสัยถึงจะรู้ว่าพี่เบิร์นมันไม่ได้มีร่างจริงๆเพียงแค่ใช้ร่างเหมือนภาชนะเท่านั้น

.

     "เรื่องนั้นก็เพราะว่าข้างนอกมีคนอยู่ด้านนอกจำนวนมาก เราเองก็คิดว่านายควรใส่หน้ากากที่ได้มาจากบอสเมื่อกี้นะ"

.

     "อืมๆ เข้าใจล่ะ ...ว่าแต่พี่...ทำไมดูสุภาพจังครับ" บอกตรงๆรู้สึกขนลุก

.

     "มันเป็นบุคลิกของร่างนี้นิครับ หรือน้องไม่ชอบ"

.

     "ขนลุกว่ะพี่ ไปๆออกไปกันเถอะ"

.

     ผมหยิบหน้ากากมายาเปลี่ยนหน้ามาใส่ ตัวหน้ากากเป็นหน้ากากไม้ธรรมดาแต่พอผมใส่แล้วเหมือนไม่ได้ใส่เลยครับ ไม่หนัก ไม่ได้มืดๆอึดอัด เหมือนเราไม่ได้ใส่มันเลย พอผมไปส่องกระจกแถวนั้น หน้าผมตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นหน้าของเพื่อนผมสมัยม.ปลายโน่นแหละ โคตรเด็ก!!

.

     "เอาเถอะ ขอใช้หน้าแกก่อนล่ะกัน"

.

     ด้านหน้าห้างมีเสียงโวยวายอะไรบางอย่างดังอยู่แต่ดูจากสถานะการณ์แล้วก็ยังไม่ได้แย่ถึงขนาดยิงกัน เมื่อผมเดินออกไปทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็มองมาที่ผมและพี่เบิร์นในร่างศรทันที

.

      "มีคนออกมาแล้ว เงียบๆ ...นายเป็นใคร"ชายหน้าโหดคนหนึ่งตะโกนบอก และถามผม

.

      "ผมหรอครับ อืม..เรื่องชื่อช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าผมกับพี่เป็นคนจัดการบอสและยึดที่นี่ก็แล้วกันครับ"

.

      "อย่ามาตลก นางผีเสื้อยักษ์นั้นอันตรายขนาดที่พวกเรากว่า20คนยังไปตายแล้วทำไมเด็กอย่างพวกแกถึงกำจัดได้ แล้วไหนจะเรื่องยึดอีก!!"

.

      "ผมจะไม่ตอบคำถามให้มากมายแล้วกันนะครับ ใครฟังผมก็จะได้ประโยชน์ไปใครไม่ฟังก็แล้วแต่ เรื่องแรก พื้นที่ค้าขายนี้ได้ถูกเคลียร์มอนสเตอร์ออกไปหมดแล้วจึงเป็นพื้นที่ปลอดภัยและไม่มีมอนสเตอร์เข้ามาโจมตีอย่างแน่นอน แต่นอกพื้นที่โซนอื่นยังอันตรายอยู่นะครับ

      เรื่องที่สอง อาคารบ้านเรือนทุกหลังเป็นของผมแต่ทุกคนสามารถเช่าอยู่อาศัยได้โดยจำเป็นจะต้องมีรูนหรือไอ้กระดาษที่มีตราหลากสีที่ดรอปจากการฆ่ามอนสเตอร์ได้นั้นแหละครับ มันคือค่าเงินในการใช้จ่าย ราคาค่าเช่าก็ขึ้นอยู่กับขนาดและความหรูหราไปดูกันเอาเองล่ะกันครับ

       เรื่องที่สาม ร้านค้าและห้างสรรพสินค้าทั้งหมดถูกปิดโดยผมและพวกคุณไม่สามารถเข้าไปได้ ถ้าใครไม่เชื่อจะลองก็แล้วแต่ล่ะกันครับ แต่ผมจะเปิด'ตลาดส่วนกลาง'แทน ที่นั้นพวกคุณจะสามารถเช่าแผงเพื่อซื้อขายแลกเปลี่ยนไอเทมกันได้โดยราคาสินค้าจะแสดงขึ้นเมื่อวางไอเทมลงบนแผงที่คุณเช่าในราคากลาง จะเพิ่มหรือลดก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของสินค้า เรื่องการลักขโมยก็ไม่ต้องห่วง ถ้าสินค้าบนแผงโดนขโมยไป รูนจะถูกหักจากคนที่ขโมยทันทีตามราคาที่ตั้งไว้แต่ถ้าขโมยมีรูนไม่พอ สินค้าชิ้นนั้นจะกลับมาที่แผงขายทันทีเพราะงั้นไม่ต้องกลัวว่าสินค้าจะหายและขาดทุน ส่วนคนที่คิดจะขโมย ถ้าคิดจะขโมยก็ระวังรูนหมดตัวแล้วกันนะครับ สรุปก็คือตราบใดที่ยังจ่ายค่าแผง สินค้าของคุณไม่มีทางสูญหายอย่างแน่นอน

      เรื่องสุดท้าย ผมจะนำผัก ผลไม้และเนื้อมาขายที่ตลาดส่วนกลางนี้ในอีกสามวันข้างหน้าเพราะงั้นก็เตรียมรูนไว้ด้วยล่ะครับ...ไปกันเถอะพี่ศร"

.

      "ครับ"

.

      ผมบอกพวกเขาไปหมดแล้วเพราะงั้นจึงไม่จำเป็นต้องบอกอะไรอีก พวกเขาแตกต่างจากคนในหมู่บ้านนวลผา ที่นั้นผมถือว่าเป็นคนในปกครองของผมแต่ที่นี่ ...คนเยอะเกินไป ต่างความเห็นเกินไป เรื่องมากเกินไป เพราะงั้นผมเลยไม่จัดการเรื่องของพวกเขาให้มากความมันเสียเวลา ถ้าพวกเขาฟังผมก็อยู่รอด ถ้าไม่ก็จบไปซะ

.

     ผมเดินกลับไปหาพวกกีซาดและถอดหน้ากากออก พี่เบิร์นหายตัวไปเปลี่ยนร่างก่อนกลับมารวมตัวกัน

.

     "เป็นไงบ้างกันต์"

.

     "ตอนนี้ทุกคนเก็บเลเวลสูงมากแล้วครับคุณวิศ อย่างคาทอสก็ได้สกิลที่ต้องการแล้วตอนนี้เขาเลยยอมใส่ชุดนักเวทย์แล้ว เราเตรียมจะไปลุยบอสกันแล้วแต่รอคุณวิศอยู่" ชุดนักเวทย์ของคาทอสเป็นชุดคลุมยาวสีเขียวอ่อนและมีลวดลายดีไซน์ที่แฟนต้าสีดี สีฮูดคลุมหัวด้วยแต่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ตอนนี้

.

     "อืมๆ เดี๋ยวรอพี่เบิร์นแปบหนึ่ง ระหว่างนั้นมาทานข้าวเย็นกันเถอะ"

.

     "คุณเบิร์นมาด้วยหรอครับ ดีเลย ผมอยากเห็นผู้กล้ารุ่นพี่สู้สุดๆเลย" เฟย์และเมย์ที่ได้ยินว่าให้เตรียมอาหารก็ลากเสือตัวหนึ่งที่พึ่งฆ่าและโยนขึ้นฟ้าแล้วตวัดมีดและส้อมยักษ์สองสามที เสือตัวใหญ่นั้นก็กลายเป็นชิ้นเนื้อแบบแยกส่วน เครื่องในและหนังเรียบร้อยพร้อมเอาไปปรุงอาหาร...นับวันพวกเธอยิ่งโหดขึ้นจังแฮะ

.

///////-----

       ขอบคุณทุกกำลังใจนะครับ ผมเอาความคิดเห็นต่างๆไปบอกน้องกับแม่น้องแล้วแต่...ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยฟังผมเท่าไร แม่น้องเขาบอกว่า ให้มันเลี้ยงลูกไปนั้นแหละไม่ต้องเรียน ส่วนน้องก็ดูเหมือนจะโกรธผมแทน...เอาเถอะ ผมจะไม่ยุ่งเรื่องของเขาก็แล้วกัน ขอบคุณทุกคนมากนะครับ

.

       ตอนต่อไปที่จะลงให้เป็นตอน.5นะครับ เป็นเรื่องราวคราวๆของคนในเมือง ถ้าใครอยากเห็นการเปลี่ยนแปลงภายในก็ติดตามได้เลยครับ

.

       ติได้แต่อย่าด่านะครับ

       1 เม้น = 1 กำลังใจ

       คนเขียน : Amano , ฝ่ายQc: Ikonsi

ความคิดเห็น