ข้าวเหนียวหมู
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณที่ชอบนิยายเรา

ชื่อตอน : P5 กักขัง

คำค้น : เคะท้องได้ yaio ปอ เสือ รุท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2560 08:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P5 กักขัง
แบบอักษร

กักขัง​

"ฮือออออๆๆฮึก.." เสียงสะอื้นยังคงดังก้องกังวาลไปทั่วห้องนอน ปอตื่นขึ้นมาโดนไร้ร่างหนาของคนๆหนึ่ง นอกจากร่างกายของปอจะโดนขย้ำจนช้ำไปทั้งร่าง หัวใจดวงนี้ก็ยังโดนเหยียบขยี้จนเเตกออกเป็นเสี่ยงๆไม่เหลือชิ้นดี ต่อให้ประสานมันด้วยวิธีที่ดีอย่างไรก็ตาม มันก็ไม่อาจหวนกลับมาเป็นเหมือนดั่งเดิมได้

"ฮึก..พี่เสือใจร้าย ปอรักพี่นะ" ปอได้แต่นอนร้องไห้อยู่ในห้องนอนคนเดียว นานหลายชั่วโมงจนเผลอหลับไปเพราะความเพลียอีกรอบ ตื่นขึ้นมาก็ตกเย็นพอดี ปอจัดการอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ด้วยความไม่เคยทำให้การล้างทำความสะอาดที่บริเวณช่องทางหลังของปอมันผิดวิธี 

ปอเอาน้ำรักออกจากช่องทางหลังไม่หมด!!!


เย็นวันอาทิตย์

19.39 นาฬิกา

 "ปอออ!! มึงหายไปไหนมาว่ะ กูหามึงไม่เจอเลย" ปอกลับมาถึงหอจิมเพื่อนสนิทก็รีบโพลเข้ามาถามทันที 

"...เปล่าหรอก"

"มึงเป็นอะไร ใครทำไรมึงว่ะ" น้ำเสียงแสดงความห่วงใยจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวยิ่งทำให้ปอรู้สึกอ่อนแอลงในพริบตา 

"..ฮึก จิม พี่เสือ ฮืออๆ พี่เสือทำ" 

"มันทำไรมึง! บอกกูมา" จิมสำรวจพลิกตัวปอหันซ้ายขวาไปมา

"ฮือออ ๆๆๆ พี่เสือทำกู ฮึก เขาทำกู" 

"ปอ" จิมทนเห็นเพื่อนร้องไห้ไม่ไหวจึงดึงปอเข้ามากอดปลอบ ลูบหัวน้อยๆของปอให้หยุดร้อง ถึงแม้มันจะช่วยได้ไม่เยอะเลยก็เถอะ 

"ฮึก ฮือออออๆๆ กูรักพี่เสือ จิมกูรักพี่" 

"รักแล้วไงว่ะ! มันทำร้ายมึงนะเว้ย" 

"ไม่รู้ ฮือออ" ปอเอาแต่ร้องไห้ทั้งคืน ได้แค่มืออุ่นๆของเพื่อนสนิทเท่านั้นที่เป็นที่ปลอบใจ

"ปออย่าร้องไห้ดิ กูใจไม่ดีเเล้ว"

"ขอโทษษษษ ฮืออออ กูขอโทษจิม ขอโทษๆๆ" จิตใจของปอตอนนี้ไม่อยู่กับตัวแล้ว มันพาลทำให้น้ำตาไหลออกมาง่ายกว่าเดิม

"ไม่! มึงหยุดร้องดิ" 

"ฮือออ ไม่ได้ อึกยะ..หยุดไม่ได้" 

"หยุดไม่ได้ก็ต้องหยุด ไม่งั้นพรุ่งนี้เช้ากูบุกไปหามันจริงๆด้วย"

"ไม่นะจิม! ห้ามทำไรพี่นะ ฮึก กูจะหยุดแล้ว ฮึกๆ" จิมขู่ปอด้วยการจะบุกไปหาเสือ ทำให้ปอเริ่มกลัวว่าจิมจะทำจริงๆ เพราะตอนเด็กจิมเคยมีเรื่องกับเด็กแถวบ้านที่มาแกล้งปอ

"ไปนอนได้แล้ว ตาปวมแน่มึง"  

"ฮึก..ขอบใจมึงมากนะ"

"อืมๆๆ ไปนอนได้ล่ะ" 


เช้าวันจันทร์ 

8.20 นาฬิกา 

"มึงรอกูอยู่นี้นะ กูฉี่แปป โอ๊ยยยปวดเว้ยย" ปอยืนพยักหน้ารับแบบงงๆ จิมปวดท้องหนักกระทันหันก่อนจะเข้าเรียน ทำให้ทั้งสองคนต้องเเวะห้องน้ำซะก่อน

"อู๊ยย คลิปนี้ดีว่ะมึง น้องแม่งน่ารักว่ะ เชี้ยยขนาดร้องไห้ยังน่ารักเลยเว้ย"

"มึงดูดีๆ กูว่าน้องแม่งโทนขืนใจแน่ๆว่ะ" 

"เออว่ะ แต่ช่างดิขืนใจก็หนุกดี เร้าใจกู555" 

"ไอโรคจิตเอ้ยยย"  บทสนทนาของชายคู่หนึ่งที่เดินผ่านหน้าห้องน้ำเป็นเหตุทำเอาปอถึงกับสะดุ้งผวา เหตุการณ์เมื่อคืนถึงแม้ปอจะสลบไปซะก่อน แต่ก่อนหน้านั้นมันช่างทรมานเกินจะรับไหว การกระทำที่เหยียบย่ำหัวใจดวงน้อยๆโดยไร้ความปรานี เป็นใครก็คงจะกลัวไม่ต่างกัน


"เอ๊ะๆ น้องปออออ"  

เฮือก!!! 

"พี่เนย์เองครับ จำได้ไหมเอ่ยยยย"  "

พี่ใหญ่ด้วยคราบบบ" 

"จะ...จำได้ ขอ ขอตัวครับ"  

"มึงจะรีบไปไหน" เสียงเย็ยเยือกของเสือโผล่ขึ้นมาท่ามกลางความตกใจของปอ  

"!!!!"  

"ถาม! ตอบดิ"  

"ฮึก ปะๆ ไปเรียน"  

"เฮ้ยเสือ น้องร้องเเล้ว" ใหญ่รีบเตือนสติเพื่อนตัวเอง ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ 

"ช่างมันดิ เกี่ยวไร?" 

"ไอเสือ"  

"มีไรกันว่ะปอ" จิมเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นพวกเสือยืนรอบปออยู่ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนจึงรีบวิ่งออกมา แต่ก็ดูเหมือนไม่ทันเพราะตอนนี้ดวงตาใสๆของปอมันเริ่มมีน้ำตาคลอแล้ว 

"จิม ไปเรียนกัน"  

"ทำไรไว้ก็จำไว้ด้วยนะ เป็นรุ่นพี่ซะเปล่า"  

"พูดเหี้ยไรว่ะ!"  

"จิม ไปเรียนเถอะน่ะ"  

"กูถามว่าพูดเหี้ยไร" เสือกดเสียงต่ำลงอีก ตอนนี้ใจของปอมันเริ่มวิ่งวุ่นไปทั่ว กลัวว่าทั้งสองฝ่ายจะปะทะกัน และฝ่ายที่เสียเปรียบก็คงจะไม่พ้นจิม 

"มึงไงไอเหี้ย!! ทำเลวกับเพื่อนกู ลืมแล้วเหรอ"  

"หึ เลวเหรอ นั้นมันความรักเลยนะเว้ย ฮ่าๆๆ" เสือพูดมันออกมาโดนไม่ได้ใส่ใจกับคนฟังเลยสักนิด ปอได้ยินอย่างนั้นถึงกับน้ำตาร่วง  

"แม่ง!!" จิมหวังจะฝาดหมัดใส่หน้าเสือแต่กลับโดนปอคว้าไว้ซะก่อน เนย์กับใหญ่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามากันท่าไว้ซะก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้น 

"ฮึกๆ จิมไปเรียนนะ ฮึก อยากเรียนแล้ว จริงๆ"  

"ปอ! อย่าร้อง กูไปแล้วๆ" จิมพยุงปอเดินผ่าวงของพวกเสือไปแบบไม่เกรงใจ ปอเองก็มุดหน้าลงต่ำไม่กล้าเงยหน้าสบตากับใครทั้งนั้นเพราะสายตาของเสือจ้องมองปออยู่ตลอดเวลา 

"เจอกูแน่ ปอ!" ยังไม่ทันเดินพ้น เสียงของเสือก็ดังเข้ามาในหัวทำให้ปอรุ้สึกกลัวเสือยิ่งขึ้น


หลังจากปอเดินไปแล้ว 

"เสือ มึงจริงจังไปไหมว่ะ" เนย์ถามขึ้นทันทีที่ปอกับจิมเดินห่างออกไปไกลแล้ว

"จริงจังเชี้ยไรมึง"  

"น้องมันกลัวมึงจะตาย กูถามจริงนะ มึงขืนใจน้องหรอว่ะ"  

"กูไม่เคยฝืนใจใคร" 

"กูไม่เชื่อ" "

พวกมึงจะเอาเหี้ยไรหนักหนา ให้กูทำกูก็ทำแล้วเนี่ย!" 

"ถ้ามึงไม่รัก มึงคงบอกปฏิเสธไปนานแล้ว" 

"..." 

"มึงกลังน้องโดนพวกกูเล่น มึงเลยทำแบบนี้" 

"พวกมึงไม่รู้อย่าพูดดีกว่าว่ะ กูไม่อยากเสียความรู้สึก"  

"มึงก็เป็นแบบนี้ไงเสือ มึงไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองไง"

"เพราะใครว่ะ! ถ้าพวกมึงไม่เล่นบ้าบอ เรื่องมันจะบ้าแบบนี้ไหม"  

"เออ พวกกูยอมรับว่าเล่นแรงไป แต่ที่ทำไปก็เพื่อมึงนะเว้ย"  

"กูเข้าใจ ขอตัวนะเว่ย ขี้เกียดเรียนแล้ว"  

"เออ อย่าทำไรโง่ๆนะเสือ"  

"-_- ที่ทำอยู่นี่มันก็โง่พอล่ะ" เสือเดินออกมาจากเพื่อนใบหน้าบึ้งตึง เรื่องมันแย่ลงหนักกว่าเก่า ยิ่งปอร้องไห้กับจิม เสือยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น แถมปอยังมุดหัวลงอกของจิมอีก หน้าของเสือตอนนั้นมันสื่อออกมาชัดเจนมาก จนปอกลัว


เย็นวันจันทร์  

17.39 นาฬิกา 

"ปอ มึงกลับหอเองได้ไหม กูต้องเคลียงานก่อน"  

"อ่อ ได้ๆ มึงทำไปเหอะ"  

"โทษนะเว้ยมึง กูทำเสร็จแล้วจะรีบกลับหอเลย" 

"อือ โอเค" 

"เออกูไปล่ะ กลับดีๆล่ะ" จิมเดินกลับเข้าห้องเรียนไปช่วยงานกลุ่มที่ค้างคาอยู่เป็นดินผอกหางหมู ปอเองก็หันตัวเดินกลับหอไปคนเดียว การเดินตากลมตอนเย็นๆมันก็ช่วยทำให้จิตใจปอดีขึ้นหลังจากที่ผ่านเรื่องไม่ดีมา

ผลัก!! "

อ๊ะ!..."  

"หึ" 

"พะ..พี่เสือ!"  

"ทำไม เห็นหน้าผัวแล้วมันจะตายเหรอ ชู้มึงอยู่ไหนล่ะ" 

"พูดอะไร ผมไม่มีอะไรทั้งนั้น" 

"มึงตอแหล มากับกู"  

"ไม่นะ จะกลับหอ" ปอยื้อตัวเองเอาไว้ไม่ให้เสือดึงไป  

"กลับหอเหรอ ชู้มึงก็เห็นดิว่าเราทำไรกัน" 

"!!!"  

"ถึงกับตกใจเลยเหรอว่ะ" ปอไม่ได้ตกใจกับคำว่าชู้ แต่คำว่าทำไรกันของเสือมันชวนให้หวนคิดถึงวันเวลาที่เเสนทรมานของปอต่างหาก 

"ผมไม่มีอะไรกับคุณทั้งนั้น ปล่อยเถอะครับ"  

"เป็นไรว่ะ! มึงจะห่างเหินไปไหน" 

"ผมไม่ใช่คนทำ" 

"เหรอ? แต่มึงต้องรับผิดชอบนะ"  

"อื้ออออ" ผ้าสีขาวผืนเล็กจากมือของเสือปิดเข้าที่จมูกของปอ กลิ่นจากผ้าเข้าจมูกปอเต็มที่ ด้วยความที่แรงน้อยกว่า เเรงจะขัดขืนก็ไม่พอกับแรงของคนตัวสูง ต่อให้กลั้นหายใจนานแค่ไหนก็ต้องสูดมันเข้าปอดอยู่ดี  สติของปอเริ่มเลือนราง ภาพเบื้องหน้าพล่ามัวจนเริ่มมองไม่ชัด ปอหมดสติลงในที่สุด เสือเองก็ไม่ปล่อยให้ปอล้มลง ใช้สองแขนพยุงร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนตัวเอง 

"มึงเป็นของกูแล้ว เป็นของกูคนเดียว!"

"อื้อออ" ร่างบางของปอขยับพลิกตัวไปมา อาการปวดศีรษะเล็กน้อยจากฤทธิ์ยาสลบเริ่มทำงาน  

"ฮึก ปวดหัว" ปอยังคงไม่ได้ลืมตาขึ้นมา ได้แต่นอนขยับตัวไปมา ทุกการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กถูกจับตาดูตลอดเวลา สายตาดุดเหยี่ยวนั้นจ้องมองไม่ล่ะสายตา 

ครืด~  

เสียงวัตถุหนักถูกลากไปตามพื้นห้องตามจังหวะการขยับตัวของคนร่างบางบนเตียง ดวงตาเล็กลืมขึ้นมาหลังจากที่อาการปวดศีรษะทุเลาลง  

"พี่เสือ!"  

"ตื่นแล้วเหรอ"  

"ผมอยู่ไหน พาผมมาที่ไหน"  

"ไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่านี้คือนรกของมึง!"

________________________________________________

เรามาต่อให้แล้วนะ😁 ตอนต่อไปคงจัดNCให้แน่นอน ขออภัยที่มาช้านะ เรียนหนักนิน่า555 เจอกันตอนหน้านะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน 😍😍



ความคิดเห็น