ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 31 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 31 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 182.2k

ความคิดเห็น : 856

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2560 03:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 31 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 31

Author :   (ยอนิม)



เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะใช้กระดาษทำความสะอาดให้ตัวเองเล็กน้อย แล้วสวมกางเกงเหมือนเดิม พร้อมกับก้มเก็บกางเกงของคนรักแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

“อิฐ เปิดมาเอากางเกงก่อน” เดย์เคาะประตูห้องน้ำเบาๆ อิฐจึงแง้มประตูออกมารับกางเกง พร้อมกับมองจิกคนรักเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูไปเหมือนเดิม เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่นานนัก อิฐก็เดินแต่งตัวเรียบร้อยออกมา เดย์ก็เข้าห้องน้ำบ้าง


“มึงแม่ง” อิฐพูดแค่นั้นแล้วกัดปากตัวเองอย่างฮึดฮัด เมื่อเดย์เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วมานั่งที่เก้าอี้ทำงานเหมือนเดิม พร้อมกับจัดโต๊ะทำงานให้เข้าที่ด้วย


“อะไร” เดย์แกล้งถามกลับไป


“ทำไมชอบแกล้งกู มันน่าอายไม่รู้รึไงวะ นี่เมื่อกี้เค้าจะรู้รึเปล่าว่าเราทำอะไรอยู่” อิฐบอกออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ พร้อมกับล้มตัวลงนอนคว่ำบนโซฟา


“มึงอาย แต่มึงก็ชอบด้วยไม่ใช่รึไง” เดย์พูดกลับไป ทำให้อิฐหันมามองค้อนคนรักทันที


“ใครบอกมึงว่ากูชอบ ..กู..แค่ขัดใจมึงไม่ได้หรอก” อิฐตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะในใจของเขามันเต้นโครมครามด้วยความสับสนลึกๆ


“แต่ตอนนั้นมึงรัดกูแน่นมาก มันบ่งบอกได้ ว่ามึงชอบแล้วก็ตื่นเต้น” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ในขณะทีอิฐอ้าปากพะงาบๆ จะเถียง


“ก็ไม่ได้ตื่นเต้นเว้ย! กูอาย มึงมันโรคจิต” อิฐโวยวายเถียงเดย์อย่างไม่ยอม เดย์ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ


“อืม อายก็อาย มึงอาจจะยังไม่รู้ตัว แต่ร่างกายมึงมันบอกกูแบบนั้น” เดย์ยังคงแซวคนรักออกมาด้วยท่าทีนิ่งๆในแบบตัวเอง อิฐกัดปากตัวเอง แล้วก็ทำได้แค่ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาจากลำคอเท่านั้น อิฐซุกหน้าลงไปกับโซฟา แล้วสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อมีแรงไหวยวบบนโซฟา เดย์เดินมานั่งข้างๆลำตัวของอิฐที่นอนคว่ำหน้าอยู่ อิฐผละมามองเล็กน้อย แล้วฟุบหน้าลงไปต่อ เดย์ก้มลงไปจูบที่หัวของอิฐเบาๆ

“มันเป็นเรื่องธรรมชาติ มึงจะอายทำไม” เดย์ถามเสียงทุ้ม


“ธรรมชาติบ้าอะไร ทำแบบเสี่ยงให้คนรู้แบบนี้อ่ะนะ” อิฐว่ากลับไป เขายอมรับว่าเขาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย เวลาที่เดย์ทำแบบนั้น แต่มันทั้งตื่นเต้นและทั้งอายไปพร้อมๆกัน เขาไม่คิดจะบอกเดย์แน่นอนว่ารู้สึกแบบนั้น


“ธรรมชาติของกู” เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐนอนนิ่งไปนิด ก่อนจะพลิกตัวหันมาจะเอาเท้าถีบเดย์ แต่เดย์คว้าเอาไว้ก่อน พร้อมกับมองด้วยสายตาดุๆ อิฐเลยชะงักไปนิด


“ก็มึงอ่ะ” อิฐว่าไม่เต็มเสียงนัก เดย์จับเท้าอิฐวางลง แต่ก็ไม่ได้ดุอะไรออกมา เขาแค่ใช้สายตาปรามคนรักเท่านั้น

“กูอยากกินของทะเล” อิฐเปลี่ยนเรื่องพูด เดย์ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกับที่อิฐนอนอยู่


“ปิดร้านแล้วค่อยไป” เดย์บอกออกมาอย่างเอาใจ


“มึงต้องแกะให้กูกินด้วย” อิฐต่อรองออกมาอีก เดย์หรี่ตามองคนรักเล็กน้อย

“ไม่รู้แหละ เมื่อกี้กูตามใจมึงอ่ะ มึงก็ต้องตามใจกูด้วย” อิฐอ้างออกมา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ได้ แต่ก่อนอื่น จะช่วยกูทำงานต่อมั้ย หรือว่าจะนอนพัก” เดย์ถามขึ้น


“ขอนอนพักได้มั้ยละ” อิฐถามเสียงอ้อมแอ้มเดย์ก็พยักหน้ารับ แล้วลุกเดินไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กในตู้ไม้ใกล้ๆ มาห่มให้อิฐ


“นอนไปซะ กูจะทำงานต่อ” เดย์พูดขึ้น อิฐจึงหลับตาลง เดย์เดินไปปลดล็อคประตู ก่อนจะเดินออกไปเพื่อไปเอาเอกสารในส่วนของออฟฟิศ ทันทีที่เดย์เดินเข้าไป ทุกคนก็มีพูดคุยกันอยู่ในตอนแรกก็ต่างพากันเงียบ และนั่งทำงานต่อ เดย์ไม่ได้ว่าอะไร เขาแค่ปรายตามองไปรอบๆเท่านั้น

“เมื่อสักพักใครโทรเข้าไปที่ห้องทำงานผม มีอะไรเหรอครับ” เดย์ถามขึ้น


“เอ่อ..มิ้งค่ะ พอดีจะโทรไปถามว่าคุณเดย์ต้องการใบรับสินค้าย้อนหลังกี่เดือนคะ มิ้งจะได้เตรียมไว้ให้” หญิงสาวรีบบอกออกมาทันที


“1 ปีครับ” เดย์ตอบกลับ พร้อมกับสังเกตท่าทีของคนที่ตนเองสงสัยไปด้วย


“ย้อนหลังนานแบบนั้น คงต้องใช้เวลาหน่อยนะคะ” นิด หัวหน้าออฟฟิศพูดขึ้นมา


“ครับ งั้นถ้าใครไม่มีงานด่วนตอนนี้ ไปช่วยกันเตรียมให้ผมหน่อยก็แล้วกันนะครับ พรุ่งนี้ก่อนเที่ยง ผมต้องได้ครบนะครับ” เดย์พูดเสียงนิ่ง ปกติ เขาจะไม่เร่งรัดการทำงาน ถ้าไม่เร่งด่วนจริงๆ ครั้งนี้เองมันก็ไม่ได้เร่งด่วนอะไร แต่เขาแค่ต้องการกดดันบางคนเท่านั้น


“ค่ะ” มิ้งตอบกลับเสียงอ่อย ก่อนที่เดย์จะเดินออกไป ทุกคนจึงจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เดย์เดินไปดูในส่วนอื่นๆบ้าง แล้วกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง เดย์เดินไปดูอิฐ ก็เห็นว่าอิฐหลับไปแล้ว เขาจึงไม่คิดจะกวนคนรัก เดย์กลับไปนั่งทำงานของตัวเองต่อ

ระหว่างทำงาน เดย์ก็หันไปมองอิฐเป็นระยะ การที่ได้เห็นอิฐอยู่ในสายตา ทำให้เขามีสมาธิขึ้น และสบายใจขึ้น ไม่ใช่แค่อิฐที่ติดเขา เขารู้สึกว่าเป็นตัวเขาเองมากกว่าที่ติดอิฐ เขาไม่อยากให้อิฐอยู่ไกลหูไกลตา อยากจะกลับมาบังคับ มายึดติดไว้กับตัวเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็ไม่อยากให้คนรักอึดอัด

เดย์นั่งคิดย้อน ถึงตอนที่อิฐดูแลเขายามที่ความจำเสื่อม ไหนจะตอนที่เขานอนโรงพยาบาลอีก ตอนนั้นอิฐไม่ได้ไปไหนเลย ต้องคอยรองรับอารมณ์แปรปรวนของเขาตลอด เหตุการณ์ครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้อิฐรู้สึกเจ็บปวดคนเดียว แต่เดย์เองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เมื่อคิดว่าคนรักต้องอดทนมากแค่ไหน แถมเขายังทำให้อิฐมีบาดแผลในใจเกี่ยวกับความเร็วของรถอีกต่างหาก ทุกวันนี้อิฐดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ใช่ว่าจะเหมือนเดิมก่อนหน้านี้


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น เขาหยิบมากดรับทันที เพราะไม่อยากให้เสียงรบกวนการนอนของอิฐ

“ว่าไงนัน” เดย์รับสายของนันที่โทรเข้ามา

“อืม กูไปรับอิฐมันมาอยู่ด้วย....มันรู้แล้ว .....วันไหน.....อืม...จะบอกมันให้....อืม กูจะโทรบอกอีกที” เดย์พูดคุยกับนันสักพักก็วางสายไป เขาจึงนั่งทำงานต่อ จนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเย็น ร้านใกล้จะปิดแล้ว อิฐก็ตื่นขึ้นมาพอดี ด้วยท่าทางมึนๆ


“กี่โมงแล้ววะเดย์” อิฐถามเสียงงัวเงีย


“จะปิดร้านแล้ว กลับขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวรอไว้ก่อนไป เดี๋ยวกูตามขึ้นไป” เดย์บอกกลับ อิฐจึงลุกจะลงจากโซฟาเพื่อเดินออกจากห้องทำงาน

“เก็บผ้าห่มด้วย” เดย์พูดเสียงเรียบ อิฐเลยต้องเดินงัวเงียมาพับผ้าห่มใส่ตู้เหมือนเดิม เดย์ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เพราะอย่าเรียกว่าพับ ให้เรียกว่าเก็บลวกๆมากกว่า เดย์ออกไปดูความเรียบร้อยอีกนิด ขณะที่ทุกคนกำลังจะทยอยกลับบ้าน เมื่อปิดร้านแล้ว เดย์ก็ขึ้นไปบนห้อง เพื่อจะอาบน้ำพาอิฐไปกินอาหารทะเล


“ชวนไอ้ไวไปด้วยกันมั้ยเดย์” อิฐถามขึ้น เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ซื้อมาฝากมันดีกว่า กูยังไม่อยากเสี่ยงให้ใครเห็นว่ามันไปกับเรา” เดย์บอกกลับ อิฐจึงพยักหน้ารับ


“งั้นกูโทรบอกมันนะ ว่าเดี๋ยวซื้อมาให้” อิฐเสนอขึ้นมา เดย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร อิฐจึงโทรบอกไวไว้ก่อน ไวขอบคุณล่วงหน้ามาด้วย เมื่อเดย์อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ทั้งสองก็พากันออกไปยังร้านอาหารทะเลชื่อดัง ซึ่งเจ้าของร้านก็เป็นลูกค้าของเดย์ด้วยเช่นกัน เดย์พาอิฐไปนั่งโต๊ะริมๆที่มองเห็นทะเลยามค่ำคืน อิฐสั่งอาหารที่ตนเองอยากจะกิน เดย์ไม่ได้สั่งเพิ่มเพราะอิฐก็สั่งไปเยอะแล้ว

“คนเยอะเนอะ” อิฐมองไปรอบๆ


“อืม ร้านเค้าดัง” เดย์ตอบกลับ


“เค้าเป็นลูกค้าที่ร้านเราด้วยใช่ป่ะ” อิฐถามเพราะพอจะจำได้ เดย์ก็พยักหน้ารับ เครื่องดื่มถูกนำมาเสริฟก่อน


“สวัสดีครับคุณเดย์” เสียงทักทายดังขึ้น ซึ่งเป็นเจ้าของร้านที่อิฐพูดถึง อิฐยกมือไหว้อีกฝ่ายทันที เพราะยังไงเขาก็อายุน้อยกว่า

“คุณอิฐมาด้วยเหรอครับเนี่ย ผมก็มองอยู่ว่าคุณเดย์พาใครมา” เจ้าของร้านแซวขึ้น


“ร้านคนเยอะดีนะครับ” เดย์ทักทายกลับไป การที่ได้มาทำงานให้กับครอบครัวของอิฐ ทำให้เดย์ต้องมีสังคมมากขึ้น ทั้งๆที่เขาไม่ชอบคนเยอะๆ ไม่ชอบสังคมกับใครถ้าไม่สนิทด้วยจริงๆ แต่พอมาทำงานตรงนี้ เขาจำต้องคบหาและพูดคุยติดต่อกับคนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคู่ค้าธุรกิจหรือลูกค้าในร้าน ทุกอย่างที่เดย์ยอมทน ยอมทำ ก็เพราะอิฐทั้งนั้น


“ก็เรื่อยๆครับ จะดีหน่อยก็ช่วงวันหยุด ไม่ก็เทศกาลต่างๆ” เจ้าของร้านตอบกลับมา

“ผมว่าจะพาเพื่อนไปติดเครื่องเสียงกับลงล้อใหม่ที่ร้านคุณเดย์เหมือนกัน” อีกฝ่ายพูดขึ้นเมื่อนึกได้


“เชิญเลยครับ ช่วงนี้ผมยังอยู่ร้านตลอด ยังไม่ได้กลับกรุงเทพฯ” เดย์ตอบกลับไป อีกฝ่ายตอบรับ และพูดคุยอีกเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เดย์กับอิฐมีเวลาส่วนตัว


“เดย์ มึงเบื่อมั้ย เวลาที่เจอคนเยอะๆแบบนี้” อิฐถามขึ้นเหมือนกับรู้ว่าเดย์คิดอะไร


“นิดหน่อย” เดย์ตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับ อิฐรู้ดีว่าเดย์ไม่ชอบพบเจอคนมากมาย ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย


“มึงทำทุกอย่างก็เพราะกูใช่มั้ย” อิฐถามต่อ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“ถ้าไม่ใช่เพราะมึง กูหนีเข้าไปอยู่ป่าแล้ว” เดย์บอกออกมา ทำให้อิฐยิ้มขำเล็กน้อย


“เอาไว้ เราไปเข้าป่ากางเต็นท์นอนกันดีมั้ย หาเวลาว่างไปกัน” อิฐเสนอขึ้น เพราะอย่างน้อยเขาก็อยากให้เดย์ได้พักผ่อนบ้าง และรู้ดีว่าเดย์ชอบเที่ยวแบบไหน


“คงต้องหลังจากจัดการเรื่องร้านให้เรียบร้อยก่อน” เดย์ตอบกลับไป อิฐก็ยิ้มรับ จนอาหารทยอยออกมาเสริฟ อิฐพยักหน้าไปที่กุ้งเผาตัวโต

“อะไร” เดย์แกล้งถามไปอย่างนั้นเอง อิฐทำปากยื่นใส่คนรักเล็กน้อย


“มึงบอกว่าจะแกะให้กูกิน” อิฐพูดทวงสิทธิ์ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะเอากุ้งมาแกะให้อิฐกินตามที่อิฐต้องการ


“เดี๋ยวกูจะแกะให้กินจนหมดนี่แหละ” เดย์พูดขึ้น อิฐก็ยิ้มกว้างพยักหน้ารับหงึกหงัก

“จะได้มีแรงเยอะๆ เวลากูทำยันเช้า จะได้ไม่หลับไปก่อน” เดย์พูดต่อออกมา ทำให้อิฐแทบจะสำลักกุ้งที่กำลังกิน


“มึงจะบ้ารึไง เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก” อิฐว่าเสียงไม่ดังมากนัก เดย์ไม่พูดอะไร เขาแกะอาหารทะเลให้อิฐกินทุกอย่างจริงๆ อิฐเองก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เดย์แกะคนเดียว เขาก็แกะให้เดย์บ้าง ทั้งสองกินอาหารทะเลกันจนอิ่ม และสั่งกลับไปให้ไวด้วย

“แวะซื้อของหวานหน่อยได้มั้ย” อิฐถามขึ้น ขณะเดินมาที่รถหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว และได้ของที่สั่งแล้ว


“ของหวานคือ?” เดย์แกล้งถามกลับ ทั้งๆที่เขารู้ดีอยู่แล้วว่าอิฐหมายถึงอะไร


“เค้ก” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม เพราะมันมีร้านที่เปิดดึกอยู่


“อืม” เดย์ตามใจ แล้วพากันขึ้นรถ เพื่อไปซื้อเค้ก

“กูลืมบอก ไอ้นันมันโทรมา เห็นว่าไอ้แม็คมันกลับมาไทย มันชวนให้เข้าไปที่บ้านมันมะรืนนี้” เดย์พูดขึ้น


“ทำไมไม่ชวนมันมาเที่ยวที่นี่ล่ะ ไอ้แม็คมันจะได้มาเที่ยวด้วย ห้องพักเราก็มี” อิฐเสนอขึ้น เดย์ก็นั่งคิดตาม


“เดี๋ยวโทรถามมันอีกทีละกัน” เดย์ตอบกลับ ไม่นานนักก็มาถึงร้านเค้ก อิฐเดินเข้าไปซื้อด้านใน ส่วนเดย์ เดินไปซื้อผลไม้รถเข็นที่อยู่ไม่ไกลจากที่เขาจอดรถเท่าไรนัก


Tru…Tru..Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น เดย์กดรับสายขณะจะเดินกลับรถ

“ว่าไงไว” เดย์รับสายของไวที่โทรเข้ามา


(“เฮีย! ร้านเฮียไฟไหม้ เฮียรีบกลับมาด่วน ตอนนี้ผมกับคนแถวนี้กำลังช่วยกันดับ ผมโทรแจ้งดับเพลิงแล้วด้วย มาเร็วๆนะเฮีย”) เสียงร้อนรนและเสียงโหวกเหวกดังขึ้น ทำให้เดย์นิ่งไปทันที


“เออ กำลังกลับ” เดย์ตอบกลับเสียงเข้ม ก่อนจะรีบวางสายแล้วเข้าไปหาอิฐที่กำลังจ่ายเงินพอดี

“อิฐ กลับเร็ว ไฟไหม้ร้าน” เดย์บอกคนรัก อิฐตาโตด้วยความตกใจ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อิฐรับเงินทอนและถือกล่องเค้กวิ่งออกมาหาเดย์นอกร้านอย่างรวดเร็ว เดย์ขึ้นไปสตาร์ทรถรอแล้ว อิฐก็รีบขึ้นไปนั่งทันที


“เกิดอะไรขึ้นเดย์” อิฐถามเดย์อีกครั้ง


“ไอ้ไวโทรมา บอกว่าที่ร้านไฟไหม้ ตอนนี้มันกำลังช่วยดับอยู่” เดย์พูดเสียงเครียด พร้อมกับขับรถโฉบไปมา เพื่อไปให้ถึงร้านเร็วๆ อิฐใจสั่นระรัว เขารีบจับแขนเดย์เอาไว้ก่อน


“เดย์ ช้าหน่อย อย่าเพิ่งรีบ กูกลัว” อิฐบอกเดย์ออกมาตรงๆ ถึงแม้ว่าเดย์จะห่วงร้าน แต่เขาก็ห่วงอิฐไม่น้อยไปกว่ากัน เดย์จึงเบารถลงเล็กน้อย และไม่ขับโฉบไปมาอีก อิฐจึงคลายความกลัวลงได้บ้าง แต่ก็ยังคงมีอยู่ ไม่นานนักอิฐกับเดย์ก็เห็นเปลวเพลิงสีแดงอยู่ตรงหน้า ตอนนี้รถดับเพลิงมาถึงก่อนแล้ว และกำลังช่วยกันดับไฟ เมื่อจอดรถได้ เดย์กับอิฐก็แทบจะพุ่งออกจากรถ ไวยืนรออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับเพื่อนบ้านใกล้ๆรีบเดินเข้ามาหาเดย์กับอิฐทันที


“เป็นไงบ้างไว” เดย์ถามเสียงเครียด พร้อมกับเดินไปดูเจ้าหน้าที่ดับเพลิงทำงานไปด้วย ตอนนี้ตำรวจก็มาถึงแล้วเช่นเดียวกัน


“ตอนนี้กันไฟไม่ให้ลามได้แล้วครับเฮีย แต่ก็ต้องดับไอ้ที่ยังไหม้อยู่นี่ก่อน” ไวบอกออกมาตามที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงบอกกับเขา


“มันไหม้ได้ไงวะ” อิฐถามขึ้นมาอีกคน ไวมองหน้าเดย์กับอิฐสลับไปมาเครียดๆ


“มีคนวางเพลิงใช่มั้ย” เดย์พูดขึ้นเสียงเข้ม เมื่อเห็นสีหน้าของไว ไวพยักหน้ารับ

“งั้นเดี๋ยวค่อยคุย” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะเดินไปดูทางฝั่งห้องทำงานของเขา และทางที่ขึ้นไปบนห้องพักด้านบนด้วย ยังดีที่ในส่วนของห้องพักไม่ได้โดนไฟไหม้ แต่เดย์ก็ยังไม่วางใจ เขาให้ไวกับอิฐขึ้นไปเก็บของจำเป็นออกมาก่อน ถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่จะกันไฟฝั่งนี้ไม่ให้ไฟลุกลามมาได้แล้วก็ตาม เดย์โทรหาพ่อของคนรักทันที

“ป๊าครับ ร้านที่ชลฯถูกไฟไหม้......ไม่มีใครเป็นอะไรครับ พอดีผมกับอิฐออกไปกินข้าว......ตอนนี้คุมไฟไม่ให้ลามได้แล้วครับ แต่ผมยังไม่วางใจเท่าไร .......ถ้าป๊าจะมา มาพรุ่งนี้นะครับ ไม่ต้องรีบ ผมจัดการได้......ครับ.....ครับ เดี๋ยวค่อยมาคุยกันที่นี่ทีเดียวดีกว่าครับ ครับ...” เดย์บอกข่าวให้พ่อคนรักรู้ก่อนจะวางสายไป เขาเข้าไปในห้องทำงาน แล้วเก็บเอกสารต่างๆที่สำคัญออกมาใส่รถไว้ก่อน อิฐกับไวก็ขนของบนห้องพักมาใส่รถของเดย์ไว้เช่นเดียวกัน


“คุณรวิพลนะครับ ผมอยากจะขอสอบถามถึงเหตุการณ์ในครั้งนี้สักหน่อย” เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาหาเดย์ เดย์พยักหน้ารับ พร้อมกับเรียกไวมาด้วยอีกคน ตอนนี้มีพนักงานในร้านที่รู้ข่าวมาช่วยกันดูและคอยเก็บของที่ไม่เสียหายเท่าที่จะเก็บได้ มากองไว้ตรงลานจอดรถด้านหน้า  โดยมีอิฐคอยยืนกำกับอยู่ เพราะเดย์กับไวคุยกับตำรวจ


“คุณมีหลักฐานใช่มั้ยครับ” ตำรวจถามเดย์ หลังจากที่ยืนคุยกันอยู่สักพัก เดย์ได้ให้ข้อมูลบางอย่างไป


“ครับ แต่ผมคงต้องขอความร่วมมือจากคุณตำรวจ ยังไงก็ช่วยแจ้งว่าเป็นไฟฟ้าลัดวงจรไปก่อนนะครับ” เดย์พูดขอขึ้นมา ทางตำรวจก็ให้ความร่วมมือแต่โดยดี ก่อนจะแยกไปคุยกับทางเจ้าหน้าที่ดับเพลิงด้วย


“มันจงใจเผาตรงห้องเก็บเอกสารกับห้องเก็บของนะเฮีย” ไวพูดขึ้นไม่ดังมากนัก


“อืม กูรู้ละ กะจะไม่ให้เจอหลักฐานสินะ” เดย์พูดออกมาเสียงนิ่ง ดวงตาของเขาแข็งกร้าว ก่อนจะเดินไปหาอิฐที่กำลังช่วยลูกน้องในร้านเก็บซากของต่างๆออกมาจากเศษซากไฟไหม้

“ไปนั่งพักก่อนไปอิฐ” เดย์พูดกับคนรัก


“ไม่เป็นไร กูช่วยเก็บก่อนดีกว่า เผื่อมีอะไรที่พอจะใช้ได้ แล้วตำรวจว่ายังไงบ้างล่ะ” อิฐถามขึ้นเสียงเครียดพอกัน


“เดี๋ยวค่อยคุย กูโทรบอกป๊าละ ป๊าจะมาพรุ่งนี้” เดย์บอกกลับไป ก่อนจะเดินดูเศษซาก ว่ามีอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง ถือว่าโชคดีที่ไว เห็นภาพจากกล้องเร็วเสียก่อน จึงรีบโทรหาเจ้าหน้าที่และมาช่วยดับไฟได้ทันก่อนที่จะเผาร้านไปจนหมด เดย์พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่ดับเพลิงอีกครั้ง ความจริง ร้านของเดย์มี รปภ. อยู่เฝ้าในช่วงกลางคืนด้วย แต่ลาออกไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และเดย์ยังไม่ได้รับคนใหม่ เพราะเขาให้ไวมาอยู่เป็นหูเป็นตาให้ก่อน เดย์ยังไม่มั่นใจนักว่า รปภ.ที่ลาออกไป มีส่วนรู้เห็นเป็นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านของเขาก่อนหน้านี้หรือไม่


“เดย์..” อิฐเรียกเดย์เสียงแผ่ว พร้อมกับจับแขนคนรักบีบเบาๆ เขารู้ว่าเดย์ค่อนข้างเครียดในเรื่องนี้


“กูไม่เป็นไร” เดย์ตอบกลับเสียงนิ่ง


“แล้วคืนนี้เราจะนอนที่ไหน” อิฐถามออกมาอีก เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“กูจะนอนที่นี่แหละ แต่มึงจะนอนได้รึเปล่า กูพาไปเปิดโรงแรมนอนเอามั้ย” เดย์ถามกลับไป ลำพังเขาคนเดียว นอนเฝ้าร้านได้อยู่แล้ว แต่กับอิฐเขาไม่รู้ว่าอิฐจะกล้านอนรึเปล่า ถึงแม้ว่าจะไม่มีคนได้รับอันตรายอะไร แต่เศษซากไฟไหม้ มันก็ไม่น่าดูสักเท่าไร


“มึงนอนไหนกูก็นอนนั่นแหละ กูนอนได้” อิฐรีบบอกออกมาทันที

“แล้วตำรวจเค้าไม่ว่าอะไรใช่มั้ย เค้าต้องกันสถานที่เกิดเหตุไว้ก่อนรึเปล่า” อิฐถามออกมาด้วยความอยากรู้ เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไม่เป็นไร เพราะเรารู้สาเหตุทั้งหมดแล้ว” เดย์ตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับ ไวเดินเข้ามาหาเดย์อีกครั้ง


“เฮีย คืนนี้เฮียจะนอนที่นี่ใช่มั้ย” ไวถามขึ้น


“อืม” เดย์ตอบกลับในลำคอ


“งั้นผมมานอนเฝ้าร้านเป็นเพื่อนอีกคนละกัน” ไวบอกออกมา เพราะเดย์บอกกับเขาแล้วว่าไม่ต้องสนแล้วว่าใครจะสงสัยในตัวไว ว่าทำไมถึงได้ดูสนิทสนมกับอิฐและเดย์

กว่าทุกอย่างจะสงบก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า เดย์ให้พนักงานที่มาช่วยกลับบ้านไปพัก แล้วให้หยุดงานก่อน เดย์สั่งให้พนักงานที่มาช่วย โทรบอกคนอื่นๆด้วย ว่าไม่ต้องมาทำงานเพราะจะต้องซ่อมแซมร้าน ส่วนเรื่องเงินเดือน เดย์ให้ทุกคนเหมือนเดิม เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เดย์ก็ให้ไวไปขนพวกที่นอนบนห้องพักชั้นบน ลงมาที่ห้องทำงานของเขา ที่โชคดีไฟยังลามมาไม่ถึง ไฟฟ้าภายในร้านเจ้าหน้าที่ดับเพลิงจำเป็นต้องตัดไฟไปก่อน แต่ไวก็เอารื้อหาแบตเตอรี่รถ ที่ไม่ไหม้ไฟมาทำการแปลงไฟใช้ภายในห้องทำงานของเดย์ชั่วคราวก่อน

“ยังดีที่มีพัดลมนะเฮีย ไม่งั้นร้อนตาย” ไวพูดขึ้น เมื่อขนพัดลมลงมาจากห้องพักชั้นบนสองตัว


“หลังคามันจะไม่ถล่มลงมาใช่มั้ยเดย์” อิฐถามคนรัก เมื่อยืนมองภายในร้านอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงานของคนรัก


“ไม่หรอก ทางฝั่งนั้นต่อเติมเพิ่ม โครงสร้างมันแยกกัน” เดย์ตอบกลับ เพราะเมื่อก่อน ตอนที่เขาพิสูจน์ตัวเองให้พ่อของอิฐเห็น ร้านยังไม่ใหญ่ขนาดนี้ เดย์เพิ่งมาขยายร้านให้ใหญ่ขึ้นทีหลัง


“จริงสิ เราซื้อกับข้าวมาให้ไอ้ไวมันด้วยนี่” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ ก่อนจะชวนไวออกไปเอาของที่รถ รวมทั้งเค้กของเขาด้วย ยังดีที่ห้องทำงานของเดย์ มีห้องน้ำ มีน้ำแช่อยู่ในตู้เย็นด้วย ถึงแม้ว่าตู้เย็นจะไม่ได้เสียบปลั๊กแล้วก็ตาม เดย์ดันโต๊ะทำงานไปชิดอีกมุมหนึ่งของห้อง ทำให้ตรงกลางเป็นโถงโล่ง


“คืนนี้เฮียเดย์กับเฮียอิฐนอนบนโซฟาเลยนะครับ เดี๋ยวผมนอนที่พื้นเอง” ไวพูดขึ้น ยังดีที่โซฟาในห้องทำงานของเดย์ เป็นโซฟาเบดสามารถปรับให้นอนได้สองคน ส่วนไวก็ขนที่นอนปิกนิกอย่างหนาที่เดย์ซื้อติดไว้ มาปูนอนที่พื้นห้อง ผ้าห่มและหมอนถูกขนลงมาพร้อม


“มึงกินข้าวก่อนเลยไว” เดย์พูดขึ้น เพราะไวรอข้าวที่เขาด้วย และรีบมาช่วยดับไฟให้ร้านของเขาก่อนใคร คงจะเหนื่อยและหิวมาก


“ผมขอกลับไปเอาเสื้อผ้าที่ห้องพักก่อนนะเฮีย” ไวพูดขอขึ้น เพราะเขาอยากอาบน้ำ เดย์พยักหน้ารับ


“เอารถกูไป” เดย์บอกกลับ ไวจึงรับกุญแจรถมาแต่โดยดี เพราะเขาตั้งใจจะขนของตัวเองมานอนที่นี่ยาวเลย เพื่อช่วยเดย์เฝ้าร้าน


“เฮียอิฐ เดี๋ยวผมกลับมากิน อย่าเพิ่งแย่งกินของผมหมดนะ” ไวแกล้งพูดแซวเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ


“ไม่แย่งหรอกเว้ย มาเร็วๆละกัน” อิฐโวยกลับไป ไวจึงรีบออกไปในทันที เดย์ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน มองร้านทางฝั่งที่โดนไฟไหม้นิ่งๆ อิฐจึงเดินไปกอดทางด้านหลังของคนรักเอาไว้ แล้วซบหน้าลงกับบ่าของเดย์

“เดี๋ยวเราก็ค่อยสร้างขึ้นมาใหม่เนอะ” อิฐพูดปลอบคนรัก เดย์ยกยิ้มนิดๆ เพราะไม่คิดว่าในสถานการณ์แบบนี้ อิฐกลายเป็นคนมาปลอบเขาเสียอย่างนั้น


“ใช่ มันสร้างใหม่ขึ้นมาได้ แต่กูเสียความรู้สึก มึงรู้มั้ย ว่าร้านนี้มันเหมือนเป็นเครื่องยืนยันความรู้สึกของกูที่มีต่อมึง กูไม่สนหรอกว่าใครจะยักยอกเงินในร้านไปมากแค่ไหน หรือใครจะขโมยของในร้านออกไปขาย แต่ที่ทำให้กูแค้นและเสียความรู้สึกคือการทำลายร้านที่กูพิสูจน์ตัวเองให้ป๊ามึงเห็น ว่ากูดูแลมึงได้ กูอุตส่าห์อดทนสร้างร้านนี้ขึ้นมา อดทนที่จะไม่เจอกับมึง เพื่อทำรายได้ในร้านให้ถึงเป้าที่ป๊ามึงตั้งเอาไว้ มันเป็นร้านที่มีความทรงจำ แต่แม่ง เสือกมาเผาร้านกู” เดย์กัดฟันพูดในตอนท้าย ทำให้อิฐต้องกอดคนรักแน่นกว่าเดิม


“มึงก็คิดถึงตอนที่มึงความจำเสื่อมสิ ร้านนี้ที่เป็นความทรงจำของมึงโดนไฟไหม้ ก็เหมือนกับมึงตอนความจำเสื่อม บางอย่างมันหายไป แต่เดี๋ยวมันก็กลับมาใหม่ เราสร้างร้านใหม่ขึ้นมาได้เหมือนเดิม เหมือนกับความทรงจำของมึงที่กลับมาจำทุกอย่างได้เหมือนเดิมไงล่ะ” อิฐพูดขึ้น ทำให้เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะขยับหันมาหาคนรัก พร้อมกับกอดเอวของอิฐเอาไว้ด้วย


“กูเพิ่งรู้ ว่าการสูดควันไฟ ทำให้มึงมีความคิด มีคำพูดดีๆออกมาได้เหมือนกัน” เดย์แกล้งแซวคนรักกลับไป อิฐทำปากยื่นใส่คนรักอย่างนึกหมั่นไส้


“กูอุตส่าห์เป็นห่วง มาว่ากูทำไมเนี่ย” อิฐโวยกลับไปไม่จริงจังนัก เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย


“แล้วมึงรู้มั้ย ว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำของกูให้กลับมา” เดย์ถามกลับ


“ก็ที่มึงโดนตีหัวซ้ำไง มึงถึงกลับมาจำได้” อิฐบอกกลับไป เดย์ส่ายหน้าไปมาช้าๆ


“เพราะมึงต่างหากล่ะ” เดย์พูดเสียงนุ่ม อิฐร้อนหน้าวูบ ความจริงอิฐก็อยากตอบว่าเป็นตัวเองเหมือนกัน แต่กลัวเดย์จะหาว่าเขาหลงตัวเอง จึงแสร้งบอกเรื่องที่เดย์โดนตีหัวซ้ำไป

“เพราะมึง กูถึงอยากจะจำอะไรได้เหมือนเดิม เพราะมึง กูถึงจำทุกอย่างได้ ก็เหมือนกับครั้งนี้ แค่มีมึงอยู่ข้างๆกู กูก็สร้างร้านขึ้นมาใหม่ได้เหมือนกัน” เดย์บอกเสียงจริงจัง อิฐเม้มปากนิดๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ


“อ่อ กูเพิ่งรู้ ว่าการสูดควันไฟ ทำให้มึงโรแมนติกและพูดจาแบบนี้ได้ด้วย” อิฐแกล้งพูดย้อนคำพูดของคนรักก่อนหน้านี้ เดย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอามือผลักหัวอิฐจนผงะถอยไปด้านหลัง


“มึงนี่น่าถีบจริง ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป กูจะได้อาบบ้าง สลับกันอาบ ไอ้ไวมันยังไม่มา จะได้ช่วยกันเฝ้าร้านได้” เดย์พูดขึ้น อิฐชะงักไปนิด


“เอ่อ เดย์..มึงรอให้ไอ้ไวมาก่อน แล้วมึงค่อยอาบได้ป่ะ” อิฐพูดขอขึ้น เดย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


“ทำไม” เดย์ถามกลับ อิฐก็ยิ้มแหยๆ


“แหะแหะ ก็มึงดูดิ ฝั่งนั้นมืดสนิท แถมยังเป็นซากไฟไหม้อีก ถึงจะไม่มีใครตาย แต่มันก็น่ากลัวอ่ะ ให้ไอ้ไวมาก่อนนะ ถ้ามึงอาบน้ำ กูก็อยู่คนเดียว” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม และหัวเราะแห้งๆออกมา เดย์ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจ


“งั้นก็อาบพร้อมกันไปเลย เร็วๆ” เดย์พูดพร้อมกับรั้งคอคนรักให้เดินเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน เพราะเอาเสื้อผ้าจากในรถลงมาบ้างแล้ว อิฐกับเดย์อาบน้ำสระผมล้างกลิ่นควันไฟและแต่งตัวออกมา


Tru..Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น เดย์ก็กดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นนันโทรเข้ามา

“ว่าไง” เดย์พูดสายขึ้น


(“เฮีย ไอ้ไวมันโทรมาบอกผม ว่าร้านเฮียโดนวางเพลิง”) นันพูดกลับมาเสียงเครียด


“อืม ที่กูนัดว่าจะพาอิฐเข้าไปที่บ้านมึง คงไม่ได้ไปแล้วนะ กูต้องจัดการเรื่องร้านก่อน” เดย์บอกกลับไป


(“ไม่เป็นไรเฮีย เดี๋ยวผมจะชวนไอ้แม็คไปหาเฮียเหมือนกัน เฮียอยากให้ลูกน้องผมไปช่วยอะไรมั้ย ผมจะได้พาพวกมันไป”) นันถามกลับมาอีก เดย์นิ่งคิด


“อืม พามาสัก 3-4 คนละกัน กูจะให้มาช่วยดูว่ามีอะไรที่มันยังใช้การได้บ้าง กูไม่ค่อยอยากให้ลูกน้องทางนี้มาช่วยสักเท่าไร” เดย์บอกกลับไปเสียงจริงจัง


(“ได้เฮีย ผมคงไปถึงเฮียสายหน่อยนะ”) นันบอกกลับมา เดย์รับคำ และพูดคุยอีกสักพักก่อนจะวางสายไป ไวก็กลับมาถึงพอดี


“เฮียนันโทรมาแล้วใช่มั้ยครับ” ไวถามขึ้น เพราะนันบอกเขาว่าจะโทรหาเดย์อีกที เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะให้ไวมานั่งกินข้าว จะได้นอนพักผ่อน โดยมีอิฐร่วมแจมกินด้วยอีกคน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันเรื่อยๆ อาจจะน่าเบื่อไปนิดนะคะ

จริงๆภาคนี้ มันไม่มีจุดพีคอะไรมากมายหรอกค่ะ

เหมือนเล่าเหตุการณ์ต่างๆที่เดย์อิฐพบเจอเสียมากกว่า มันเป็นพล็อตลอยๆ ไร้แก่นสารและสาระ ฮ่าๆๆ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น