by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

36/ เบื้องหลังความเฉยชา (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 36/ เบื้องหลังความเฉยชา (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 36

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.2k

ความคิดเห็น : 156

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2560 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
36/ เบื้องหลังความเฉยชา (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​หลงรักP...

วันนี้หลงมีความสุขมากหัวใจเต้นตึกๆเลยตอนที่เดินตามหลวงตาเข้าบ้านพี่มิน แต่หลงต้องเก๊กนิ่งเอาไว้ ก็หลวงตาบอกว่าหลงจะพูดเยอะไม่ได้เพราะวันนี้เป็นวันที่สำคัญของพี่มินกับพี่ตุลย์ หลงเลยต้องนึกท่าขี้เก๊กของคุณโปรดแล้วเอามาใช้บ้าง พี่พระพากันแอบตบมือใหญ่แล้วกระซิบบอกว่าหลงเก่งด้วยนะ 

หลงว่าวันนี้พี่มินกับพี่ตุลย์เหมือนเทวดาเลย เวลาเขายิ้มให้กันหลงก็หน้าร้อนๆตอนพี่ตุลย์เช็ดเหงื่อให้พี่มินหลงไม่รู้เป็นอะไรหน้าร้อนๆอีกแล้ว ถ้าเป็นพี่ติณฑ์กับหลงเวลาหลงเหงื่อออกหลงต้องนั่งยองๆให้พี่ติณฑ์เช็ดเหงื่อสินะ ก็พี่ติณฑ์ขาสั้นเขย่งยังไงก็เช็ดให้หลงไม่ถึงอยู่ดี ขนาดหลงตัวสูงเมื่อกี้ตอนเป่าเพี้ยงหายที่คอให้คุณโปรดหลงยังต้องเขย่งเหมือนกัน ตอนคุณโปรดกอดเอวหลง หลงก็อยากจะนอนหลับทันทีเลยนะแต่หลงอดทนเอาไว้ไม่งั้นคุณโปรดต้องมาว่าขี้เกียจเอาแต่หลับอีกแน่ๆ 

"น้องหลงรีบๆมาล่ะ พี่ติณฑ์จะรอนะจ๊ะ" 

"อื้อ หลงไปแล้วนะเดี๋ยวหลวงตาจะรอ" พอหลวงตากับพี่พระกินข้าวเสร็จหลงก็ต้องกลับวัดกับหลวงตา บอสบอกว่าเดี๋ยวจะขี่จักรยานมาส่ง หลงเองก็อยากกลับวัดกับหลวงตาเหมือนกัน เพราะว่าที่วัดน่ะมี.. 

"เดี๋ยวๆลูกหลงสุดที่รัก พรุ่งนี้จะไปเที่ยวเชียงใหม่กับพี่ๆเขาใช่มั้ย นี่พ่ออรรคคนดีให้ลูกหลงเอาไปซื้อขนมกินที่เชียงใหม่นะครับ" 

"แต่เมื่อคืนพ่ออรรคก็ซื้อขนมให้หลงเยอะแยะแล้วนี่จ๊ะมีเต็มย่ามของหลงเลย นี่หลงกำลังจะกลับไปกินต่อ มันอร่อยมากเลยจ้ะ" คนนี้ชื่อพ่ออรรคคนดีเมื่อคืนพ่ออรรคไปขอนอนกับหลวงตา หลวงตาบอกว่าพ่ออรรคจะมาทำศาลาใหญ่ๆให้วัด ต่อไปนี้เวลามีชาวบ้านมาทำบุญแล้วฝนตกเยอะๆชาวบ้านจะได้ไม่เปียกฝนอีก

พ่ออรรคก็บอกหลงเหมือนกันว่าเป็นพ่อคุณโปรด แต่พ่ออรรคอยากมีลูกน่ารักๆแบบหลงเพราะคุณโปรดเอาแต่ขี้เก๊กไม่น่ารัก ตอนพูดถึงคุณโปรดพ่ออรรคทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ หลงสงสารก็เลยเป็นลูกน่ารักให้พ่ออรรคก็ได้ พ่ออรรคยิ้มแฉ่งตบมือหอมแก้มหลงใหญ่ เอ..แล้วที่จะร้องแงๆเมื่อกี้ล่ะ? แต่หลงไม่ได้ถามว่าไม่ร้องแงๆแล้วเหรอเพราะหลงมัวแต่นั่งกินขนมอยู่ พ่ออรรคก็ลูบหัวหลงแล้วเล่าให้ฟังว่าไปเที่ยวมาเยอะแยะเลย วันหน้าพ่ออรรคจะพาหลงไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ เล่าไปก็ยิ้มให้หลงแบบหลวงตากับพี่มินไปด้วย เฮ้อ สงสัยจะรักหลงอีกคนแล้วล่ะเนอะ 

"อันนั้นไม่ต้องเอาไปฝากไว้ที่หลวงตาก่อน ถ้าเอาไปด้วยพี่ๆเขาจะแย่งกินหมดเอาเงินที่พ่อให้ไปซื้อใหม่นะ ลูกหลงอยากกินอะไรก็บอกพี่ชมพู่ให้พาไปซื้อเลย ไปเที่ยวก็ต้องอยู่ใกล้พี่ๆเขาเดี๋ยวจะหลงทางหาพี่ๆเขาไม่เจอ อยู่กับพี่โปรดก็ได้ไม่หลงทางแน่นอนเพราะพี่โปรดเขาเก่งมากถ้ามีใครมาแกล้งหรือมาแย่งขนมลูกหลงต้องวิ่งไปฟ้องพี่โปรดคนเดียวนะ พี่โปรดเก่งที่สุดต้องเตะคนที่มาแย่งขนมขาดสองท่อนแน่ๆ แล้วก่อนนอนอย่าลืมรับโทรศัพท์ล่ะเหมือนที่พ่ออรรคสอนเมื่อคืนน่ะเราจะได้เห็นหน้ากัน เอาแบบนี้ถ้าลูกหลงทำไม่เป็นก็ไปนอนกับพี่โปรดให้พี่เขาสอนนะลูกจะได้ทำเป็นเราจะได้คุยกันบ่อยๆเนอะ อ้อ ไม่ต้องบอกพี่คนอื่นๆว่าพ่ออรรคจะโทรหาล่ะเพราะพ่อน่ะเป็นที่ชื่นชอบของพี่ๆเขามาก เดี๋ยวเขาจะพากันมาแย่งพ่ออรรคไปจากลูกหลงเข้าใจนะจ๊ะคนน่ารัก" 

"อ๋อแบบนี้นี่เองหลงเข้าใจแล้ว แต่หลงทำเป็นแล้วจ้ะหลงคุยเห็นหน้ากับพี่ติณฑ์ทุกวัน เมื่อคืนหลงจะบอกพ่ออรรคแล้วว่าหลงก็ทำเป็นแต่สงสารกลัวพ่ออรรคเสียใจหลงเลยไม่บอก ขอบคุณจ้ะหลงไปก่อนนะจ๊ะพ่ออรรคคนดีเดี๋ยวหลวงตาจะรอ พ่ออรรคจ๋าอย่าลืมโทรมาหาหลงนะจ๊ะสวัสดีจ้า" หลงรูดซิปย่ามที่พ่ออรรคใส่ค่าขนมให้เยอะแยะแล้วรีบวิ่งไปหาหลวงตาไม่งั้นหลวงตาจะดุเอาหาว่าหลงแวะคุยไปเรื่อยอีก แต่ก็คิดถึงพ่ออรรคอีกแล้ว หลงจะหันไปยิ้มให้สักหน่อยพอหันไปอีกทีก็เห็นพ่ออรรคเดินแบบที่พี่ตุลย์เรียกว่าเดินคอตกเข้าบ้านพี่มินไปแล้ว พ่ออรรคน่าเอ็นดูจัง ท่าเดินเหมือนพี่ติณฑ์ตอนหลงไม่เล่นด้วยเปี๊ยบเลย

"มาแล้วจ้าหลวงตา เรากลับวัดกันเถอะเนอะ" หลวงตาค้นอะไรไม่รู้ในย่ามที่บอสส่งให้ อ๋อ หาผ้าขนหนูอีกผืนนี่เอง 

"เช็ดเหงื่อซะเจ้าหลงยังเช้าอยู่เลยทำไมเหงื่อออกเยอะนี่ร้อนหรือไม่สบาย ถ้าไม่สบายพรุ่งนี้ไม่ต้องไปกับพี่ๆเขา" หลงยกมือไหว้ขอบคุณหลวงตาแล้วรับผ้ามาเช็ดเหงื่อ เหงื่อออกเยอะจริงๆด้วยแต่หลงไม่ได้เป็นอะไรนะ เพราะหลงจะแข็งแรงทุกวันไม่งั้นหลวงตาจะเป็นห่วง 

"หลงแข็งแรงดีจ้ะ หลวงตาให้บอสมาส่งหลงที่บ้านพี่มินอีกนะจ๊ะ พี่โยบอกว่าเดี๋ยวพี่ตุลย์กับพี่มินจะมีความสุขกันหลงอยากเห็น หลงรักพี่ตุลย์กับพี่มินจ้ะ" 

"อืม ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วค่อยมาใหม่ เจ้าบอสเดี๋ยวมาส่งเจ้าหลงด้วยล่ะ" หลงเดินตามหลวงตาขึ้นรถตู้ของพี่ดิวแล้วกระซิบบอกบอสว่าต้องมาส่งนะแล้วหลงจะแบ่งขนมของพ่ออรรคให้ แต่หลงห้ามบอสไม่ให้บอกใครเดี๋ยวพี่พระพี่เณรจะเสียใจที่ไม่ได้กิน หลงว่าหลงกระซิบเบาๆนะแต่บอสบอกว่าไม่ต้องกระซิบหรอกเขาได้ยินกันหมดแล้ว หลงกลัวพี่พระเสียใจที่ไม่ได้กินขนมก็เลยแกล้งหลับตากรนฟี้ๆจนถึงวัด เสียใจจังที่แบ่งขนมให้ไม่ได้ไม่งั้นต้องหมดแน่ๆเพราะพี่พระพี่เณรกินเก่งเหมือนพี่ติณฑ์ แต่เอ..หลงจะทำไงดีก็พี่พระรู้แล้วน่ะสิว่าหลงมีขนม งั้นหลงต้องแบ่งให้พี่พระสินะ เฮ้อ! เสียดายจัง


"มาแล้วเหรอหลง มาถ่ายรูปกับพี่ตุลย์พี่มินหน่อยสิครับ" 

"จ้าพี่ตุลย์" หลงยิ้มกว้างๆให้พี่ตุลย์แล้วเดินไปจับมือพี่มินที่ยื่นมาให้ เมื่อเช้าพี่ตุลย์กับพี่มินเหมือนเทวดาแต่ตอนนี้เหมือนดาราที่บอสชอบดูในโทรทัศน์เลย พี่มินของหลงนะยิ่งยิ้มก็ยิ่งสวยมาก 

"พ่อตุลย์แม่มินรอก่อน ลูกขอถ่ายรูปกับน้องหลงด้วยครับ" แล้วพี่ติณฑ์ก็วิ่งมายืนกับหลงเราถ่ายรูปกันเยอะแยะ พี่ๆหลายคนก็มาถ่ายรูปด้วยกันอีกจนหลงยิ้มไม่ไหวตาลายไปหมดเหงือกก็แห้ง กว่าจะเลิกถ่ายรูปได้ก็ตอนที่พี่มินกับพี่ตุลย์พากันเดินจับมือไปยืนบนเวที พี่ตุลย์ร้องเพลงให้พี่มินด้วยนะ แต่ตอนนี้หลงไม่ได้มองหรอกเพราะมัวแต่มองคุณโปรดที่กำลังเล่นกีต้าร์อยู่ หลงรู้จักหรอกว่ามันคือกีต้าร์ของบอสก็มี บอสชอบเล่นกีต้าร์ร้องเพลงให้ฟังบ่อยๆ แต่พี่ตุลย์ร้องเพราะกว่าบอสเยอะมาก 

"โตขึ้นในงานแต่งงานของเราพี่ติณฑ์จะร้องเพลงให้น้องหลงฟังแบบพ่อตุลย์นะจ๊ะ อ่ะอ้าปากอ้ำหน่อย" หลงอ้าปากงับขนมเค้กที่พี่ติณฑ์ป้อนให้ หลงไม่รู้ว่ามันอร่อยหรือเปล่าเพราะมัวแต่จ้องตากับคุณโปรดที่มองหลงอยู่นั่นแหละ 

"น้องหลงมองอะไรจ๊ะ" 

"มองคุณโปรดจ้ะ คุณโปรดไม่รู้เป็นอะไรชอบมองหลงบ่อยๆ" ขนาดหลงคุยกับพี่ติณฑ์คุณโปรดก็ยังมองอยู่ได้หลงเลยทำตาโตใส่ แน่ะ! ยังมาหัวเราะอีกคนอะไรก็ไม่รู้ขี้แกล้ง เมื่อกี้ขึ้นไปพูดบนเวทีก็เอาแต่จ้องหลง พอลงมาก็เดินมาใกล้ๆแล้วแอบหยิกแก้มหลงจนแดงอีก จิ๊! อยากฟ้องพี่มินจังแต่พี่มินยังอยู่บนเวทีนี่นา งั้นฟ้องพ่ออรรคดีกว่า 

"พ่ออ" หลงเดินไปดึงเสื้อพ่ออรรคเบาๆ แต่พ่ออรรคก็.. 

"ลูกหลงที่น่ารักที่สุดของพ่อ นั่งลงลูกเดี๋ยวพ่อจะแนะนำลุงๆป้าๆให้รู้จัก สันต์ๆนี่ลูกชายคนเล็กของกูเอง ไงล่ะมึงอิจฉาล่ะสิที่กูมีลูกน่ารักแบบนี้ฮ่าๆๆ ลูกหลงนี่ลุงสันต์นะไม่ค่อยสำคัญอะไรหรอกไม่ต้องจำก็ได้นะลูก" 

"เฮ้อ ปากมึงน่ะอรรค สวัสดีชื่อลูกหลงรึไงเราน่ะ ลุงชื่อสันต์ยินดีที่รู้จักนะ" 

"สวัสดีครับลุงสันต์" พ่ออรรคกับพี่ชมพู่บอกว่าหลงต้องพูดครับบ่อยๆจะได้ชินปาก หลงเลยครับใส่ลุงสันต์เพราะลุงสันต์เป็นผู้ชายคงไม่ชอบให้หลงจ้ะด้วยแน่ๆ แต่เอ..พ่ออรรคก็เป็นผู้ชายนี่นาแล้วทำไมพ่ออรรคบอกว่าชอบล่ะ 

"น่ารักจริงๆสมกับที่ไอ้เสือมันจะเป็นจะตาย แต่หลงอย่าฉลาดใส่พ่ออรรคเขามากนะเดี๋ยวเขาจะสูญเสียความมั่นใจเหมือนเมื่อเช้า หึหึ" แล้วลุงสันต์กับพ่ออรรคก็คุยอะไรกันไม่รู้มีเสือด้วย หลงฟังจนเกือบจะลืมฟ้องแน่ะดีนะที่หลงไม่ขี้ลืมเลยจำได้ 

"พ่อ เมื่อกี้คุณโปรดแอบหยิกแก้มหลงแล้วก็จ้องหลงตาเฉียงๆหัวเราะใส่หลงด้วยนะจ๊ะ คุณโปรดต้องแกล้งหลงแน่ๆ" 

"หึหึ ไอ้เสือโปรดมันคงเห็นว่าหลงน่ารักน่ะ ลูกเสือมันก็ขี้แกล้งเหมือนพ่อเสือนั่นแหละใช่มั้ยอรรค" พ่ออรรคก็ทำตาโตใส่ลุงสันต์ใหญ่เลย ทำตาเหมือนที่หลงทำใส่คุณโปรดเมื่อกี้มากๆ 

"ฮึ กูเกลียดมึงไอ้ตำรวจชีกอ ลูกหลงมากินปลาดีกว่าเดี๋ยวพ่อแกะเนื้อให้กินปลาเยอะๆจะได้แข็งแรงไปตีกับตำรวจชีกอนะลูก" หลงกินข้าวอิ่มแล้วไม่อยากกินอะไรอีก แต่พ่ออรรคก็แกะเนื้อปลาป้อนใส่ปากให้จนหลงเคี้ยวไม่ทัน พี่ติณฑ์คงสงสารเลยมาดึงแขนหลงไปเล่นด้วยกัน พ่ออรรคก็หันไปว่าปู่สิงห์ที่ปล่อยให้พี่ติณฑ์มาแย่งหลงอีก เฮ้อ พ่ออรรคกับพี่โยเหมือนเป็นพี่น้องกันจริงๆแต่ก็น่ารักมากๆ หลงตัดสินใจแล้วคอยดูสิโตขึ้นหลงจะเป็นแบบพ่ออรรคกับพี่โยให้ได้เลย  

"น้องหลงนั่งเล่นรอพี่ติณฑ์ก่อนนะจ๊ะ ห้ามไปไหนนะพี่ติณฑ์ไปเอาขนมมาให้ก่อน" 

"อื้อ ไม่ไปไหน" หลงมองตามพี่ติณฑ์ที่วิ่งส่ายพุงไปนอกบ้าน สงสัยจังว่าพี่ติณฑ์จะไปเอาขนมทำไมบ่อยๆ ก็ตอนนี้เราอยู่ในครัวมีขนมให้กินเยอะแยะไปหมดนี่นา แล้วจะวิ่งออกไปเอามาอีกทำไมก็ไม่รู้

"หลงรักมานั่งทำไมตรงนี้คนเดียวครับ" พี่ติณฑ์ออกไปแป๊บเดียวคุณโปรดก็เดินเข้ามา หน้าแดงจังนะคุณโปรด ยิ้มก็แปลกๆสงสัยจะเมาแอ๋แบบลุงเด่นของป้าติ๋มแน่ๆ 

"คุณโปรดเมาเหรอ" 

"ครับพี่โปรดเมาจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว หลงรักพยุงพี่โปรดหน่อยสิครับ" หลงเห็นคุณโปรดยืนโอนเอียงไปมาก็สงสารกลัวจะล้มน่ะสิ 

"มานั่งนี่สิเดี๋ยวหลงไปเอาน้ำมาให้กิน คุณโปรดจะเช็ดหน้ามั้ยหลงจะเช็ดให้" ทำไมหลงต้องดึงคุณโปรดมานั่งขัดสมาธิพิงผนังเหมือนหลงกับพี่ติณฑ์ด้วยก็ไม่รู้ และยังต้องไปหาผ้าในตู้เย็นที่เคยหยิบให้พี่มินเอาไปเช็ดหน้าให้พี่ตุลย์บ่อยๆ แล้วมานั่งเช็ดหน้าให้คุณโปรดอีก เช็ดไปเช็ดมาคุณโปรดก็อุ้มหลงไปนั่งตักแถมกอดแน่นๆจนหายใจไม่ออก หลงเกือบตายแน่ะ

"คุณโปรดหลงหายใจไม่ออก" 

"ขอโทษครับ แต่พี่อยากกอดหลงรักนี่นา" 

"จะกอดทำไมแล้วยังชอบว่าหลงเอ๋ออีก เฮ้อ หลงก็บอกไปแล้วว่าหลงไม่เอ๋อแต่คุณโปรดนั่นแหละที่เอ๋อ จิ๊ ให้กอดก็ได้แต่ต้องกอดเบาๆแบบนี้นะถ้ากอดแรงหลงจะหายใจไม่ออก" ก็คุณโปรดตาแดงจะร้องแงๆ หลงเลยต้องให้กอดน่ะสิ 

"ขอบคุณครับ งั้นขอจุ๊บด้วยได้มั้ยล่ะ" หลงส่ายหน้าไปมาทำตาโตๆใส่คุณโปรด หลงให้จุ๊บไม่ได้หรอกไม่งั้นพี่ติณฑ์จะเสียใจ

"เฮ้อ งั้นกอดเฉยๆก็ได้ครับ คิดถึงจังแมงปอของพระอาทิตย์" ใจหลงมันเต้นช้าลงเหมือนตอนที่พี่มินเรียกว่าปอรักเลย แต่หลงอยากร้องไห้มากกว่าตอนนั้นหลงอยากนอนหลับหลงขี้เกียจตื่นแล้วล่ะ แมงปอของพระอาทิตย์? หลงไม่อยากได้ยินแบบนี้อีกแล้ว 

"หลงร้องไห้ทำไม! ไม่ร้องนะครับ โอ๋ๆคนเก่งของพี่โปรดไม่ร้องนะ เจ็บตรงไหนบอกพี่โปรดสิแต่อย่าร้องอีก ฮึก พี่โปรดจะตายอยู่แล้ว ฮึกก" หลงแค่น้ำตาไหลเฉยๆไม่ได้ร้องแงๆแต่คนที่ร้องคือคุณโปรดต่างหาก หลงหายใจไม่ออกที่เห็นคุณโปรดร้องแงๆ หลงเห็นคุณโปรดร้องไห้หลงก็อยากร้องตามแต่ต้องอึ๊บเอาไว้ ก็ถ้าหลงร้องแงๆอีกคนแล้วใครจะโอ๋คุณโปรดล่ะ 

"คุณโปรดไม่ร้องนะหลงก็หยุดแล้วเหมือนกัน หลงจะไม่ฟ้องใครว่าคุณโปรดทำหลงร้องไห้ จะไม่เล่าให้ใครฟังว่าคุณโปรดก็แงๆด้วย โอ๋ๆๆ มาๆหลงจะกอดโอ๋ให้" หลงนั่งคร่อมตักคุณโปรดเหมือนเมื่อกี้ แต่คุณโปรดก็เอาหน้าที่มีน้ำตาของตัวเองมาแนบกับแก้มหลง เฮ้อ! แก้มหลงเปียกไปหมดแล้วนะเนี่ย 

"ขอบคุณครับหลงรัก งั้นเราออกไปดูพี่ตุลย์กับพี่มินเถอะเนอะ เดี๋ยวพี่ตุลย์จะจุ๊บพี่มินอีกแล้วนะอยากเห็นมั้ย" หลงนั่งโอ๋นั่งเช็ดน้ำตาให้คุณโปรดจนหายขี้แย พอคุณโปรดเลิกร้องไห้ก็ชวนหลงออกไปหาพี่ตุลย์กับพี่มินข้างนอก พี่ติณฑ์อีกคนไม่รู้หายไปไหนน๊านนานยังไม่กลับมาเลย คุณโปรดจะพาหลงไปแอบดูพี่ตุลย์จุ๊บกับพี่มินแล้วด้วยสิ หลงเคยเห็นพี่ตุลย์จุ๊บพี่มินบ่อยๆเห็นทีไรก็อายทุกทีแต่ก็ชอบดูทุกทีเหมือนกัน 

"อื้อไปก็ได้" คุณโปรดแข็งแรงเนอะอุ้มหลงตัวลอยจนต้องรีบเอาขาเกี่ยวเอวคุณโปรดไว้ ก็กลัวตกนี่นา เฮ้อ! กอดหลงแน่นอีกแล้วนะคุณโปรดเนี่ย หลงก็อยู่เฉยๆให้คุณโปรดกอดน๊านนาน แล้วคุณโปรดก็หย่อนหลงให้ยืนเองก่อนจะจับมือพาเดินออกไปข้างนอก ตื่นเต้นจังเลยจะได้เห็นพี่ตุลย์จุ๊บกับพี่มินอีกแล้ว 

"หลงรอตรงนี้ก่อนพี่โปรดลืมกล้องถ่ายรูป เดี๋ยวพี่โปรดเอากล้องมาแอบถ่ายตอนพี่ตุลย์จุ๊บพี่มินให้เอามั้ยครับ" 

"อื้อเอา หลงจะรอคุณโปรดที่นี่" หลงดีใจที่คุณโปรดใจดีจะถ่ายรูปจุ๊บๆให้ แต่หลงก็อยากให้พี่ติณฑ์เห็นด้วยกันนี่นา ไปเรียกพี่ติณฑ์มาดูดีกว่า 

"นี่อิงน่านครับปู่สิงห์" 

"อ่าวเพื่อนเหรอ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ"

"อิงน่านเป็นแฟนติณฑ์เองครับปู่ โตขึ้นติณฑ์จะแต่งงานกับอิงน่านเหมือนพ่อตุลย์กับแม่มินวันนี้เลย ใช่มั้ยอิงน่านโตขึ้นเราจะแต่งงานกันเนอะ" 

"งื้อ โตขึ้นหนูจะแต่งงานกับตีนค๊าบปู่สิงห์ ตีนต้องแต่งงานกันนะห้ามลืมเพราะตีนบอกปู่สิงห์แล้ว" 

"อื้อสัญญา จุ๊บ" ผมหัวใจเต้นช้าเหมือนตอนคุณโปรดเรียกแมงปออีกแล้ว ไหนพี่ติณฑ์บอกว่าหลงเป็นแฟนโตขึ้นจะแต่งงานกับหลงไง แล้วทำไมถึงบอกจะแต่งงานกับอิงน่านอีกล่ะ จุ๊บแก้มอิงน่านด้วยทั้งที่เมื่อก่อนพี่ติณฑ์ชอบจุ๊บแก้มหลงคนเดียว ตอนนี้แก้มหลงมันไม่นุ่มคนเดียวอีกแล้วสินะ แก้มอิงน่านก็คงจะนุ่มกว่าแก้มหลงและอีกหน่อยพี่ติณฑ์ก็คงจะรักอิงน่านมากกว่าที่รักหลง 

"ตัวเองจะยกเลิกสัญญากับเค้าแล้วเหรอ ตัวเองคบกับคนที่ใช่แล้วใช่มั้ย"

"พีคือคนที่กูรู้สึกด้วย"

ฮึกก ฮือ หลงเจ็บไปหมดเลย ไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหน ไม่รู้ว่าใครคุยกับใคร แต่หูหลงได้ยินคนคุยกันคนนั้นน่าสงสารมากหลงเลยร้องไห้อีก ข้างในก็เต้นช้าลงอีกจนหลงอยากจะหลับอีกแล้ว 

"เฮ้ย! เหม่งเป็นไร พี่ตามหาซะทั่วแล้วร้องไห้ทำไมเนี่ย" 

"น้องหลง!" พอบอสเรียกพี่ติณฑ์ก็หันมาเห็น พี่ติณฑ์จะวิ่งมาหาแต่หลงไม่อยากอยู่ใกล้ไม่อยากเล่นกับพี่ติณฑ์ไม่อยากแต่งงานกับพี่ติณฑ์แล้ว ตอนนี้หลงอยากใส่สีเหลืองเป็นพระแบบหลวงตาจริงๆแล้วนะ 

"ฮึกก บอสพาหลงไปหาหลวงตาที ฮึก" บอสจูงมือหลงเดินผ่านพี่ติณฑ์ไปเลย หลงไม่มองพี่ติณฑ์หรอกไม่มองใครสักคนด้วย หลงไม่อยากมองให้ตรงนี้มันเต้นช้าอีกแล้ว กลับไปหาหลวงตาที่วัดดีกว่า หลงรู้ว่าหลงจะอยู่ตรงไหนที่ข้างในไม่ต้องเต้นช้า ไม่ต้องหายใจไม่ออกแบบนี้

"ฮึก บอสขี่เร็วๆหลงง่วงนอน" 

"อย่าเพิ่งหลับนะเหม่งเดี๋ยวก็ตกจักรยานหรอก มากอดเอวแน่นๆพี่จะร้องเพลงให้ฟังจะได้ไม่ง่วง บัวลอยเจ้าเพื่อนยากทำไมจากข้าเร็วเกินไป" บอสจับมือหลงไว้แล้วบอสก็ร้องเพลงให้หลงฟังแถมขี่จักรยานด้วยมือข้างเดียวด้วย บอสเก่งเนอะทำอะไรได้ตั้งเยอะแยะ เมื่อกี้คุณโปรดก็เรียกหลงว่าคนเก่งเหมือนกันหลงคิดถึงคุณโปรดอยากให้คุณโปรดมาโอ๋จัง แต่ตอนนี้หลงคิดถึงหลวงตามากกว่าคุณโปรด หลงอยากกลับไปหาหลวงตาที่วัดไวๆที่นั่นต้องไม่มีใครมาทำให้ใจหลงเต้นช้าจนอยากหลับอีกแน่ๆ

"นอนหลับได้แล้วเจ้าหลง" ไม่รู้ว่าบอสพากลับมาถึงวัดเมื่อไหร่แต่หลงได้ยินเสียงหลวงตาบอกให้หลงหลับได้แล้ว หลวงตาลูบหัวใสๆของหลงด้วยหลงจำมืออุ่นๆของหลวงตาได้ จ้าหลวงตา หลงกำลังจะหลับแล้วจ้ะ คุณโปรดจ๋าแล้วหลงจะหลับฝันให้คุณโปรดมาโอ๋ๆหลงนะจ๊ะ 

โปรดP...  

ผมไม่รู้จะสงสารลูกไอ้ตุลย์หรือสมน้ำหน้ามันดี เมื่อคืนก็นอนกับผมนี่แหละมันนอนร้องห่มร้องไห้เกือบทั้งคืน ตื่นมาก็ร้องต่อจนตาปูดตาบวมไปอีก สมควรแล้วไหมล่ะผมเห็นมันวิ่งเข้าวิ่งออกเดี๋ยวแมงปอเดี๋ยวแมงกระต่ายอยู่นั่นแหละ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนชี้โพรงให้แมงหมูมันไปหาแมงกระต่ายเพราะอยากอยู่กับแมงปอตามลำพังก็เถอะ อืม..ผมยังจดจำกลิ่นตัวหอมๆของหลงรักที่ยังติดอยู่ที่จมูก พร้อมๆกับน้ำตาใสๆตอนผมลองเสี่ยงเรียกว่าแมงปอก็ยังติดตาผมอยู่จนถึงตอนนี้เหมือนกัน รู้งี้เมื่อวานลองเสี่ยงจูบไปสักทีก็ดี

"เอาแก้ผ้าสิจะอาบน้ำให้ แล้วเลิกร้องไห้ซักทีเป็นลูกผู้ชายมันต้องเข้มแข็งนะเว้ยถ้าพี่หลงเห็นแมงหมูร้องงอแงแบบนี้เขาไม่คุยด้วยหรอก ยื่นแขนมาจะถูสบู่ให้" 

"ฮึกก น้องหลงจะคุยกับหลานอีกมั้ยลุงโปรด" พอมันมีปัญหามันก็จะลุงๆหลานๆกับผมแบบนี้แหละ 

"ไม่รู้สิอาบน้ำให้เสร็จก่อนเดี๋ยวจะพาไปหาอะไรไปง้อพี่หลงก็แล้วกัน แมงหนอนนิดเดียวแก่แดดอยากมีแฟนเหรอวะ ต้องรอให้แมงหนอนใหญ่ก่อนถึงจะมีแฟนได้รู้ปะ" เห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ หนอนเท่านิ้วก้อยทำมาเป็นน้องหลงของพี่ติณฑ์ไอ้แมงหมูเอ๊ย พออาบน้ำอาบท่าให้หลานชายสุดที่รักเสร็จ ผมก็พาแมงหมูหลานคนเดียวที่อุตส่าห์คืนฐานันดรศักดิ์ให้มันเพราะอดสงสารในสภาพตาปูดตาบวมไม่ได้น่ะสิ 

"อ่ะนี่ เอาดอกกุหลาบไปให้พี่หลงเขาก็แล้วกัน ลุงเอาหนามออกให้แล้ว" ไอ้ต้นกุหลาบสีขาวหลังบ้านมินต้นนี้ผมอุตส่าห์เล็งมานานแล้วว่าจะตัดไปให้หลงรักสักที แต่..เฮ้อ! สุดท้ายคนที่ให้หลงรักก็ไม่ใช่ผมอีกตามเคยมันก็เหมือนช็อกโกแลตที่ผมซื้อให้ทุกวันนี่แหละ สุดท้ายคนที่ได้หน้าก็ไอ้แมงหมูตาปิดตัวนี้ไงล่ะ 

"ลุงโปรด แล้วน้องหลงจะยอมคุยกับหลานมั้ย ฮึกก" 

"คงยอมมั้งก็แมงเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ไปเถอะปู่ย่าตายายลุงๆป้าๆรอกันนานแล้ว" ส่วนพ่อแม่แมงไม่ต้องไปพูดถึงหรอกครับ สภาพมินเมื่อเช้าผมเห็นแค่แว่บเดียวก็รู้ว่าเมื่อคืนไอ้หมอหื่นคงจับกินจนไม่เหลือซาก 

ผมจูงมือแมงหมูเดินมาหน้าบ้าน พอไอ้ตุลย์มันเห็นสภาพเบ้าหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของมันเท่านั้นแหละ มันก็ออกอาการหน้านิ่วคิ้วขมวดใหญ่จนผมต้องทิ้งความวุ่นวายไว้ข้างหลัง แล้วเดินขึ้นรถไปนั่งเบาะหลังสุดโดยปล่อยให้ครอบครัวนี้เขาคุยกันเอง แต่พอได้ยินเสียงยัยชมพู่แว่วมาว่าหลงรักจะไม่ไปด้วยมันทำให้อดหงุดหงิดไม่ได้ อะไรวะอุตส่าห์วางแผนจะให้ไอ้ดิวเปิดทางให้แล้วเชียว ความเซ็งบังเกิดโดยไม่ต้องสงสัยใดๆทั้งสิ้นจะแหกปากก็กลัวพวกไอ้หมอจะรู้มากอีก ทุกวันนี้แค่ไอ้ดิวคนเดียวผมก็ระแวงจนไม่รู้จะระแวงยังไงละ 

สรุปว่ากว่าล้อจะหมุนออกจากรั้วบ้านได้ผมก็เกือบกระโดดลงรถไปหลายรอบ ก็หลงรักไม่ไปนี่หว่าแล้วใครมันจะมีอารมณ์ไปด้วยวะเนี่ย พอรถเคลื่อนตัวออกไปได้เท่านั้นแหละ ในห้องโดยสารก็มีแต่เสียงแมงหมูร้องไห้งอแงไม่ยอมไปบอกจะอยู่กับหลงรักที่วัดท่าเดียวจนผมชักจะรำคาญ เพราะผมเองก็อยากบอกแบบนั้นเหมือนกันนะเว้ย แต่แล้วน้องสาวสุดที่รักก็ไม่ทำให้ผิดหวังอีกครั้งเมื่อยัยชมพู่ลงไปรับหลงรักที่ยืนรออยู่กับไอ้บอสตรงหน้าวัด 

หลงรักของผมก้มหน้าก้มตาขึ้นไปนั่งข้างปันปันกับยัยชมพู่ ชุดขาวที่ใส่อยู่ประจำแต่วันนี้มันกลับทำให้เจ้าของที่สวมใส่ดูหม่นหมองและซึมเศร้าจนน่าใจหาย ผมได้แต่เฝ้ามองหลงรักจากเบาะหลังทั้งที่ใจอยากจะเอื้อมมือคว้าน้องให้มานั่งด้วยกัน เอื้อมมือไปกอดรัดหลงรักของผมเหมือนเมื่อวานอีกครั้ง แต่ประโยคที่น้องพูดออกมาว่ากลัวเจ็บถ้าเจ็บแล้วจะใส่ชุดเหมือนหลวงตาไม่ได้ และท่าทีเฉยเมยของหลงรักมันทำให้หัวใจของผมเย็นเยียบลงจนสุดขั้วหัวใจ

ภาพที่หลงรักใส่ชุดขาวเดินตามขบวนสงฆ์อย่างสงบนิ่งในงานแต่งไอ้ตุลย์เมื่อวาน ยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงความว่างเปล่าจนมองเห็นแต่ความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า หลงรักอยากอยู่ในร่มกาสาวพัสตร์เหมือนหลวงตาจริงๆเหรอ แล้วผมล่ะจะทำยังไงดีกับความหวาดกลัวที่ก่อเกิดขึ้นมาในใจอีกครั้ง นั่นทำให้ผมต้องเบนสายตาออกจากหลงรักเพื่อพบว่าไอ้ตุลย์กำลังมองมาทางนี้อย่างจับผิด แต่ผมก็เมินเฉยอาการสอดรู้สอดเห็นของมันเพราะตอนนี้เรื่องอะไรก็ไม่ทำให้กลัวเท่าเรื่องที่หลงรักอยากห่มผ้าเหลืองอีกแล้ว แมงปอที่เป็นหลงรักช่างน่ากลัวจริงๆ ความตรงข้ามระหว่างปอรักกับหลงรักยิ่งทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัว ขนาดดอกกุหลาบสีขาวที่ปอรักเคยตื่นเต้นดีใจเมื่อได้รับมัน แต่พอเป็นหลงรักคนนี้น้องกลับไม่ยินดียินร้ายแถมไม่ชอบอีกต่างหาก แล้วผมต้องทำยังไงกับต้นตอของความน่ากลัวครั้งนี้ดีนะ 

"เฮ้ย! น้องเป็นอะไรวะ ไอ้ตุลย์มึงจะทำอะไรก็รีบทำดิ" เสียงโวยวายของไอ้โยดึงสติให้กลับมาอีกครั้งแต่สิ่งที่สายตาผมมองเห็น ภาพความชุลมุนวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ผมแทบสิ้นสติจนไม่รู้ว่าตัวเองก้าวลงมาจากรถตอนไหนและไม่รู้ว่าเดินมาอยู่หลังรถคนเดียวได้ยังไง คนที่กำลังชักจนตัวเกร็งเมื่อกี้คือหลงรัก คือคนที่ผมรัก คือแมงปอของพระอาทิตย์ 

"จิ๊!" ผมยกมือสั่นๆที่อ่อนแรงของตัวเองมากุมอกข้างซ้ายอีกครั้งเมื่ออาการบีบรัดก้อนเนื้อในนั้นมันบีบและหดตัวอย่างรุนแรงมากกว่าทุกครั้งที่เคยเกิดขึ้น และสถานการณ์ครั้งนี้มันยิ่งหนักหนากว่าทุกครั้งอย่างทวีคูณ นั่นเพราะผมต้องอดทนและยืนต่อไปให้ไหวภายใต้ความเฉยชาทั้งที่ข้างในความร้อนรุ่มมันแผดเผาใจจนแทบจะระเบิดออกมา เรื่องบางเรื่องมันจะฝังใจโดยอัตโนมัติ ผมรู้ตัวเองเลยว่าจะไม่มีวันลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เด็ดขาด และยิ่งรู้ดีว่าความอดทนที่มีขีดจำกัดของตัวเองมันกำลังจะลดน้อยไปเรื่อยๆเพียงเพราะภาพเมื่อกี้ที่ติดตาและติดอยู่ในสมอง 

"ถ้าช่วยหลงรักไม่ได้ กูจะเลิกคบกับพวกมึงจริงๆ" ผมค่อยๆสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆมือสั่นๆรีบควานหาบุหรี่ขึ้นมาสูบ ความตึงเครียดมันโอบล้อมไปทุกด้าน สายตาคอยสอดส่องดูความเป็นไปพอๆกับหูก็รอฟังเรื่องราวตรงหน้า ที่หนักที่สุดคงเป็นสมองต้องพยายามสั่งการให้ตัวเองอดทนและเยือกเย็นลงกว่านี้ หลงรักของผมต้องไม่เป็นอะไรเพราะกลุ่มคนที่ล้อมหน้าล้อมหลังน้องตอนนี้มีแต่หมอทั้งนั้น โดยเฉพาะไอ้ตุลย์ ถึงจะเรียนจบมาไม่นานแต่มันก็เป็นหมอที่ได้รับการยอมรับจากวงการหมอด้วยกันว่ามันเก่งมากคนหนึ่ง 

มือที่กุมหัวใจตัวเองค่อยๆลดลงเมื่อผมเริ่มเรียนรู้ที่จะเชื่อใจเพื่อนหมอของตัวเองมากขึ้น และเริ่มควบคุมสติอารมณ์ตัวเองได้มากขึ้นเช่นกัน ควันบุหรี่ที่อัดเข้าปอดและพ่นออกมาจางหายไปกับสายลม พอๆกับอาการชักเกร็งของหลงรักที่ดีขึ้นตามลำดับนั่นทำให้ความหนักอึ้งที่มีอยู่เริ่มเบาบางลงไปมากแต่ก็ยังไม่วางใจอยู่ดี บางทีถ้าหลงรักอยู่กับหลวงตาคงไม่มีอะไรให้น่ากังวล หรือยุให้กลับวัดดีวะ? 

"ตกลงเอ๋อมันจะไปด้วยรึเปล่า ถ้าไปก็ออกตัวได้แล้ว ถ้าไม่ไปจะได้วนไปส่งที่วัด" ท่ามกลางเสียงด่า เสียงกัดจิกที่มีไม่ขาดสาย ผมภาวนาขอให้หลงรักอยากกลับไปอยู่กับหลวงตาที่วัดด้วยเถอะ แล้วผมจะหาเรื่องขอลงข้างทางตามไปดูแลน้องที่วัดเอง แต่ผมก็ต้องอยากเย็บปากไอ้แมงอีกครั้งเมื่อมันยังตามตอแยอ้อนวอนให้หลงรักไปด้วยให้ได้ สุดท้ายเป็นไงล่ะหลงรักของผมก็ต้องใจอ่อนไปกับไอ้แมงหมูอีกละ ฮึ่ม! แมงหมูบัญชีหนี้มึงกูจดไว้หลายข้อหาแล้วนะ มีโอกาสเมื่อไหร่กูจะชำระทบต้นทบดอกโดยไม่มีข้อยกเว้นเลยมึง!  

ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊งๆๆๆ ทั้งไลน์ทั้งเสียงเรียกเข้าจากสายของไอ้พีดังไม่หยุดตลอดการเดินทางมันน่ารำคาญจนเกือบจะปิดเสียงแล้ว แต่นึกได้ว่าถ้าเสียงพวกนี้จะเรียกร้องความสนใจให้คนที่กำลังมองข้างทางอย่างเหม่อลอยได้รับรู้ว่ามีความเคลื่อนไหวอยู่รอบๆตัวเขาบ้างแม้สักนิดเดียว จะต้องโดนพวกไอ้หมอจิกด่าหรือจะทนรำคาญไอ้พีทุกสองนาทีผมก็ยอม เพราะดูจากอาการเหม่อของน้องแล้วทำให้ผมชักกังวลนิดๆกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรมากขึ้นหรือเปล่า แต่พอเห็นไอ้ตัวต้นเหตุแมงตัวอ้วนที่ไอ้พ่อหมอสัสกำลังปูทางส่งลูกของมันไปนั่งโอ้โลมหลงรักของผมก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เพราะลูกมึงนั่นแหละไอ้หมอเวรหลงรักของกูเลยชัก ถ้าหลงรักเป็นอะไรไปนะสาบานว่ากูจะจับลูกมึงไปฝังเป็นปุ๋ยที่ไร่ส้มเลยคอยดู! 

ติ๊ง {ลูกพุ : ไอ้พีมันเริ่มส่งคนไปตามเฮียที่แพร่อีกแล้วครับ} ข้อความที่ได้รับจากไอ้พุยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

{โปรด : อีกสามวันกูจะไปกรุงเทพมึงเฝ้าของเล่นมึงให้ดีๆอย่าให้คลาดสายตาล่ะ ตั้งแต่คืนนี้ก็ไปอยู่กับมันเล่นกับมันจนกว่ากูจะกลับกรุงเทพ} พอส่งข้อความไปสั่งงานไอ้พุก็ถึงคิวที่ผมต้องรับสายสักที อืม..ถ้าหลงรักจะได้ยินการสนทนาครั้งนี้น้องจะพอจำอะไรได้ไหมวะ ด้านบวกด้านลบก็ได้ขอแค่จำความเป็นปอรักได้สักนิดก็ยังดี และนั่นถึงเป็นที่มาของการรับสายครั้งนี้ 

"พี่โปรดทำอะไรอยู่ฮะ ทำไมไม่รับสายพีเลย" 

"ว่าไงครับ อ๋อพี่อยู่บนรถน่ะ เราล่ะทำอะไรอยู่กินข้าวรึยัง" 

"พีกินอะไรไม่ลงหรอกคิดถึงสามี คนที่ติดต่อสามีไม่ได้เลยจะไปมีอารมณ์กินอะไรลงอีกฮะ แต่สามีคงไม่คิดถึงเมียเลยมั้ง ฮึกก" 

"คิดถึงสิครับไม่คิดถึงเมียจะให้ไปคิดถึงใคร เดี๋ยวพี่เคลียร์งานที่โรงพยาบาลเสร็จแล้วจะไปหานะ" 

"จริงๆนะฮะ! แล้วสามีต้องกลับไปทำงานอีกมั้ย พีคิดถึงมาก" 

"อ๋อ กลับมาทำต่อสิครับพี่มีงานที่วัดอีก ครับคิดถึงพีมากเหมือนกัน" จบแค่ประโยคนี้ยัยชมพู่ก็โวยขึ้นมาโดยที่หลงรักไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาสักนิด ทั้งที่ตลอดเวลาที่คุยโทรศัพท์ตาผมก็จับจ้องไปที่น้องตลอดเพื่อดูว่าน้องจะมีท่าทีอะไรบ้างหรือเปล่า แต่ที่มีก็แค่ความว่างเปล่าจนผมอยากถอนหายใจดังๆ เลยเอ่ยนัดแนะไอ้พีว่าคืนนี้จะวีดีโอคอลไปหามัน ผมมั่นใจว่ามันต้องรู้ความหมายนี้เพราะทุกครั้งที่ผมวีดีโอคอลไปหา นั่นก็แปลว่าผมต้องการเห็นฉากบนเตียงของมันกับตัวผู้ที่ไหนก็ได้สักตัว อีกไม่กี่วันมึงได้เจอกูสมใจแน่พิชญะ 

ถึงจะวางสายจากไอ้พีไปนานแล้วแต่สายตาของผมก็ยังคงจับจ้องไปยังคนหัวใสแจ๋วที่นั่งเบาะหน้าอย่างไม่ลดละ บางสิ่งบางอย่างจะเจ็บปวดแค่ไหนอึดอัดยังไงผมก็จะไม่พูดมันออกมา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมไม่รู้สึกอะไร มันตรงข้ามกันต่างหากล่ะ รู้สึกสิ รู้สึกมากมายจนท่วมท้นแต่ผมก็ทำได้แค่เก็บน้ำตาเอาไว้ภายใต้ความนิ่งเฉยของตัวเอง...ก็แค่นั้น

***การเจ็บกว่าที่ความรักหายไป คือการที่ความรักกลับมาแต่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม"

เพื่ออรรถรสและจะได้หลากหลายมุมมองในการอ่านตอนนี้กรุณากลับไปอ่านตอน "น้ำตาแมงหมู เรื่อง ก็แค่ตัวแทน" อีกครั้งแล้วคุณจะเห็นเหรียญทั้งสองด้าน 

บางทีก็สงสารท่านโปรดเบาๆเนอะเมื่อก่อนตอนเป็นโปรดปราณน่ะเหรอ อย่าว่าแต่จุ๊บเลยถ้าโปรดจะอึ๊บปอรักก็แค่ลากขึ้นเตียงป่ามป๊าม แต่พอมาเป็นคุณโปรดปุ๊บจะจุ๊บยังต้องขอ อะไรไม่เท่าขอแล้วก็ยังต้องกินแห้วอีก เป็นพระเอกที่มีชีวิตหลากหลายมาก555

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ตอนโปรดขึ้นไปพูดบนเวทีในเรื่องก็แค่ตัวแทน มินบอกว่าโปรดเดินขึ้นเวทีพร้อมปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดสงสัยจะร้อน เหตุผลแท้จริงแล้วโปรดนางไม่ติดกระดุมถึงคอตามคำสั่งเมียรักในตอนที่แล้วที่มนต์รักแกะกระดุมใต้กิ่งต้นคูนจ้าว​

"แอบหยิกแก้ม" คือต้องทำความเข้าใจกับความเป็นโปรดปราณ นางเป็นคนทำอะไรละมุนไม่ค่อยเป็น ย้อนกลับไปอ่านตอนนางเช็ดหน้าให้ปอรักนางก็คิดว่านางทำเบาๆแล้วแต่นางเป็นคนมือหนักไง ตอนเช็ดน้ำมูกน้ำตาให้ผู้โยเพื่อนรักในเรื่องสั้นนางก็เช็ดจนผู้โยโวยวายในความขัดถูๆ ฉะนั้นไอ้หยิกแก้มนี่โปรดปราณนางกะจะหยิกเพราะเอ็นดูแต่นางมือหนักมันเลยไม่มีอารมณ์ของความเอ็นดูเน้อ​

ฟางมีความเชื่ออยู่อย่างว่าถ้าเขารับเราได้ตั้งแต่ศูนย์เขาจะไม่มีวันเลิกรักเราแค่เพราะเราติดลบ ฟางคิดว่าถ้าโปรดรักหลงรักในตอนนี้มันจะเป็นความรักจริงๆ รักอย่างไม่มีเงื่อนไขอะไรมาตั้งแง่รังเกียจรังงอน รักโดยไม่คิดถึงความสมบูรณ์แบบของอีกฝ่าย เพราะจะมีสักกี่คนที่พร้อมจะดูแลคนคนนึงได้มากมายขนาดนี้ อันนี้คือความตั้งใจที่จะเขียนว่าโปรดรักหลงรักจริงๆ​ให้คนอ่านได้สัมผัสในตอนหน้าๆต่อๆไป 

ถามมาตอบไป : มีมั้ยฉากที่ประทับใจในเวอร์ชั่นนุ้งหลงกับคุณโปรด ตอบว่าสำหรับฟางนะฟางว่ามีจ้าวว แต่ขอให้เคลียร์เรื่องไก่จ๋าแบบจบจริงๆก่อนฟางไม่ค่อยชอบอะไรที่ค้างคาใจเน้อให้มันไปทีละเรื่องเนอะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจการรอหลงลืมรัก ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ขอบคุณมากๆนะคะที่ยังไม่ลืมกัน รับปากว่าฟางก็จะไม่ทิ้งไม่เทไม่ลืมแต่งเช่นกันแล้วพบกันวันศุกร์พร้อมแจ้งข่าวเรื่องการอัพน้องหลงที่ฟางเพิ่งรู้มาเดี๋ยวขอเช็คอิพี่ชายอีกทีก่อนว่าจะไปเฝ้าคุณแฟนนานมั้ย แต่รับรองว่าไม่มีดองไม่เว้นไป4 5 6 หรือนานๆแน่จ้าว ลืม!! ขอบคุณกองสลากเช่นกันที่ออกมาทำให้ฟางน้ำตาตกอีกแล้ว! คอยดู๊งวดหน้าฟางจะหย่ากับกองสลากจริงจริ๊ง ไปหนาจ้าวเจ็บปวดกับหวย วันศุกร์ป๊ะกั๋นเน้อจุ๊บเหม่งมัดรวม คิดถึงทุ๊กคน สวัสดีคุณเปิ้ลค่ะดูแลสุขภาพนะคะเป็นกำลังใจให้กันและกันเสมอจ้าว และเป็นกำลังใจให้คนสู้ชีวิตงวดต่อไปด้วยเน้อ ไปจริงๆละไปหาที่ดราม่ากับตัวเลขก่อน ฮึกกก 

ปล.นิ๊ดเดียวจริงๆ ถ้าเด้งๆคือฟางแก้คำผิดพบคำหล่นคำผิดรบกวนท้วงตวยเน้อจ้าววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น