ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11 จีบนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2560 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 จีบนะ
แบบอักษร

​- Off part -

หลังจากที่ผมเอาแซนวิชไปให้ไอ่กัน ผมก็ไปทำงานของผมตามปกติ มันก็คงจะดีหรอกถ้าผมไม่มัวแต่คิดถึงหน้าไอ่แสบนั้น มันทำผมแทบบ้า ถามว่าทำไมผมถึงชอบมันหรอ ทั้งๆที่ผมไม่เคยสนใจเรื่องความรักตั้งแต่แฟนคนแรกทิ้งผมไป เพราะว่าเธอไท่จริงใจกับผม เธอแอบไปคบคนอื่น แต่ช่างมันเถอะ สรุปก็คือเวลาผมรักใครผมจะรักมาก แต่ถ้าผมเกลียดผมก็จะเกลียดมากๆเช่นกัน กลับมาที่ทำไมผมถึงมั่นใจว่าผมชอบมันละกัน ผมชอบเวลามันยิ้ม ยิ้มมันทำให้ผมเผลอยิ้มตามบ่อย ผมชอบเวลากวนตีนกับมัน มันทำให้ชีวิตผมมีสีสันดี มันทำให้จากสมองผมที่มีแต่เรื่องงานก็เริ่มมีมันเข้ามา ผมอยากดูแลมันไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมเป็นห่วงมัน ทั้งๆที่เราก็เพิ่งรู้จักกัน มันเป็นคนแรกที่ผมทำอาหารให้กิน นอกจากแม่ พี่สาว และไอ่เต แล้วผมก็ไม่ชอบเวลามันร้องไห้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ที่แน่ที่สุดคือ ผมใจสั่นทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้ๆมัน และผมก็มีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับมัน แบบนี้ผมคงชอบมันไปแล้วใช่มั้ย ผมเข้ามาอยู่ในชีวิตของผมแล้วละ ทั้งๆที่ผมก็ชอบผู้หญิงมาโดยตลอด มันก็ยากเหมือนกันนะที่ผมจะยอมรับว่าผมชอบมัน แต่ผมก็ไม่อยากจะเสียมันไป อย่างที่แม่บอกชีวิตคนเรามันมีแค่ครั้งเดียว

'คิดไรอยู่ว่ะ ไอ่ออฟ'

เสียงไอ่เตดัง เตือนเรียกสติผม

'ก็มีไรนิดหน่อยว่ะ'

'อะไรว่ะ'

'มึงว่า....ถ้ากูไปบอกใครสักคนว่ากูรู้สึกดีด้วย'

'แล้ว'

มันทำหน้าสงสัยก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มาข้างผม

'เอาใหม่ๆ ถ้ากูจะจีบใคร กูควรบอกให้เค้ารู้ตัวมั้ยว่ะ'

'บอกดิ เมึงไม่พูดเค้าจะรู้มั้ย....ว่าแต่ใครว่ะ ที่ทำให้เพื่อนกูสนใจเรื่องแบบนี้เนี่ย ปกติก็เห็นคนเข้ามาตั้งเยอะไม่เห็นจะสนใจ'

'ขอบใจมากมึง...ไว้กูจียติดจะพามารู้จัก'

แล้วผมก็รีบวิ่งออกไปนอกระเบียงทันที ก่อนจะโทรไปหาไอ่กัน ผมจะบอกมันว่าผมรู้สึกยังไง ผมไม่ชอบเก็บมันไว้คนเดียว

 ตู้ด​ ตู้ด​ ตู้ด​

ทำไมรับช้าจังว่ะ ทำอะไรอยู่นะ แล้วสักพักมันก็รับสายผม

'ทำไรว่ะ ทำไมรับสายช้าจัง'

(ใจร้อนจังว่ะ ผมก็มีงานการต้องทำนะ)

'เออๆ กูขอโทษ'

ผมก็ลืมไปว่ามันต้องทำงานเหมือนกัน 

(ว่าแต่พี่มีไรอ่ะ)

'กูก็ไม่ได้อยากจะพูดในนี้หรอกนะ แต่กูไม่ไหวละว่ะ'

'เป็นไรอ่ะ'

'กูจะจีบมึงนะ กูว่ากูชอบมึงว่ะ'

ตึก ตึก ตึก ตึก 

เชี่ย ผมพูดมันออกไปแล้ว แต่ไอ่กันมันเงียบมากเลยครับ คงตกใจมากๆแน่ๆ

'ไอ่กัน ไอ่กัน ฟังอยู่ป่ะ'

(อือ)

'โอเคนะ'

ผมถามมันให้แน่ใจ

(โอเคอะไร)

'เรื่องที่กูจะจีบมึงไง'

จะว่าไปมันก็กระดากปากเหมือนกันนะ ผู้ชายแบบผมมาพูดอะไรแบบนี้เนี่ย

(พี่ไม่เขินบ้างรึไง พูดออกมาแบบนี้)

ใครว่ากูไม่เขิน นี้กูก็หน้าแดงหมดละเนี่ย

'ไม่พูดกูก็อึดอัดดิ กูอยากบอกให้มึงรู็เฉยๆ ว่ากูชอบมึงไง'

(พอเลยพี่ ใครเค้าบอกเรื่องแบบนี้ทางโทรศัพท์ว่ะ)

เออว่ะ ผมน่าจะบอกมันต่อหน้าป่ะว่ะ ใจร้อนไปหน่อย แต่มันก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนนี้ แต่อย่างว่าวันนั้นมันยังเข้ามาลักหลับผมเลย ไอ่เตี้ยเอ๋ยยย

'ก็กูไง มึงจะได้จำกูได้นานๆ'

ผมรีบแก้ตัวไปก่อน

(พี่ชอบผมจริงอ่ะ)

ชอบจริงดิ กูไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเลยนะ

'อยู่ไหนอ่ะ ไม่อยากให้บอกทางนี้ไม่ใช่หรอ เดี๋ยวไปหา'

กูจะไปบอกมึงต่อหน้าเอง ไอ่เด็กน้อยของกู

(คืนนี้กันมีเลี้ยงปิดกล้องอ่ะ)

ปิดกล้องไรว่ะ

'ปิดกล้อง??'

(ก็ปิดกล้องที่กันมาถ่ายงานให้ไง)

อ่อ มันเป็นตากล้องนี่หน่า คงถ่ายงานเสร็จละมั้ง

'งี้ก็ต้องมีกินเหล้าดิ เดี๋ยวกูไปรับเอามั้ย'

(ไม่ต้องหรอก กันเกรงใจ)

'ส่งโลเคชั่นร้านมา ขอสั่งในสถานะป่าปี๊ของมึง'

(แต่...)

'อย่าดื้อไอ่กัน กูไม่ชอบเด็กดื้อ'

(กันไม่ได้ดื้อนะ)

'นี้แหละเด็กดื้อ กูจะไปรับตอนสี่ทุ่ม อยู่ดึกๆไม่ดี หวง'

ใช่ ผมหวงมัน ไม่สิ ห่วงมัน ดึกก็ดึกจะให้ขับรถกลับได้ไง

(พี่พูดว่าไรนะ)

'หวงไง แล้วมึงก็อยากรู้ไม่ใช่หรอว่ากูชอบมึงเพราะอะไร กูก็จะบอกคืนนี้ไง'

(ไอ่ป่าปี๊บ้า)

ถ้าตอนนี้กูบ้า ก็เป็นเพราะมึงแหละไอ่กัน

'แค่นี้แหละ แล้วเจอกัน'

แล้วผมก็ตัดสายมันไปทันที เห้ออ อย่างน้อยผมก็ได้บอกมันละว่าผมจะจีบมัน 

'ไปไหนมามึง ยิ้มใหญ่เลยนะ'

ไอ่เตถามขึ้น หลังจากที่ผมเดินเข้ามา

'เรื่องของกูหน่า'

แล้วผมก็นั่งลงทำงานต่อรอเวลาให้ถึงสี่ทุ่มเร็วๆ ไม่นานนักไอ่กันก็ส่งโลเคชั่นร้านที่มันไปมาให้ แต่นี้มันเพิ่ง20.30เอง ทำไมเวลามันเดินช้าจังว่ะ ใจผมตอนนี้อยากจะไปหามันจะตายอยู่ละ รู้อย่างนี้เมื่อกี้น่าจะบอกมันว่าสามทุ่ม แต่ถ้าผมจะไปนั่งเล่นรอมันก่อนก็คงไม่ผิดอะไรใช่มั้ย

'ไปไหนว่ะมึง'

ผมเก็บของเตรียมขัยรถไปรับไอ่กันทันที

'ไปรับว่าที่แฟน'

ผมยิ้มให้ไอ่เตอย่างมีความสุขก่อนจะวิ่งออกจากออฟฟิศไปขึ้นรถ แล้วออกรถไปที่ร้านทันที...

ประมาณ 3ทุ่ม ผมก็มาถึงที่ร้านแล้วครับ โห่วว ร้านอย่างหรู...ผมเปิดประตูเข้าไปในร้านเห็นทุกคนกำลังมีความสุข ร้องเพลง กินเหล้า ว่าแต่ไอ่กันอยู่ไหนนะ นั้นพี่กวางนี่ ผมรีบเดินตรงเข้าไปหาพี่กวางทันที

'พี่กวาง'

พี่แกหันมางงๆ

'อ่าว ออฟ'

'กันละ'

'นี่มารับกันหรอ ไม่น่าละ'

'ครับ'

ผมเห็นผู้หญิงตัวเล็กๆอีกคนมองหน้าผมใหญ่

'นี่ใครอ่ะพี่กวาง ทำไมต้องมารับพี่กันด้วย เบล...'

พี่กวางไม่ได้ตอบอะไรแต่รีบดึงผมออกมา

'ทำไมกันให้ออฟมาที่นี้นะ'

ผมได้ยินพี่กวางพูดเบาๆ มันชักจะแปลกๆแล้วสิ แล้วพี่กวางก็พาผมมาหยุดที่มุมมุมนึง ไอ่กันกำลังนั่งจิบเหล้าอยู่ ทำไมมันมาแบดจังว่ะ ผมต้องเป็นคนแบดสิ...

'ขอบคุณนะพี่'

แล้วผมก็เดินตรงเข้าไปหาไอ่ตัวเล็กทันที

'กัน'

มันเงยหน้าขึ้นมา แก้มแดงๆหน่อยๆ

'ป่าปี๊'


- Gun part -

'ป่าปี๊'

ผมเงยหน้าขึ้นมาก็เจอหน้าพี่เค้าซะละ ทำไมมาเร็วจังนี้เพิ่งสามทุ่มกว่าๆเอง พี่มันนั่งลงฝั่งตรงข้ามผมก่อนจะดึงแก้วเหล้าออกจากมือผม

'กลับมั้ย'

'อือ'

แล้วพี่มันก็หยิบกระเป๋าผมไปถือเอง ก่อนจะคว้าข้อมือผมออกไปทันที

'น้องกันกลับแล้วเหรอ'

'ขอบคุณมากนะ ไว้ร่วมงานกันใหม่นะ'

ถ้าเป็นคนอื่นคงรู้ไปแล้วละว่าผมเป็นดารา แต่ไอ่ป่าปี๊มันไม่รู้จริงๆใช่มั้ย มันคงไม่รู้จริงๆแหละ ไม่งั้นมันคงมีท่าทีเปลี่ยนไปแล้ว ความจริงผมก็อยากจะบอกมันตรงๆเลยนะ แต่ผมก็กลัวว่ามันจะเปลี่ยนไป

'มึงนี่ฮอตเนอะ เป็นแค่ตากล้องทำไมคนสนใจมึงเยอะจัง'

'เออ....'

คือผมจะบอกว่าไงละ เพราะผมไม่ใช่แค่ตากล้องไง ผมเป็นพระเอก

'วันหลังต้องเอางานมาให้กูดูบ้างละนะ เพื่อจะจ้างไปถ่ายรูปบ้าง'

'ค่าตัวผมแพงนะพี่'

พี่มันเอามือตบที่กระเป๋า

'สบายมาก'

แล้วมันก็ออกรถไปทันที แต่คำถามที่ผมสงสัยมันก็ยังอยู่ในหัวผมอยู่ ป่าปี๊ชอบผมเพราะอะไร แต่จะว่าไปนี้มันไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่

'นี่จะไปไหนอ่ะ ไม่ใช่ทางไปคอนโดนี่'

'กูจะพาไปที่พิเศษไง'

แล้วพี่มันก็พาผมไปที่เดิม ที่ริมแม่น้ำแบบที่มันเคยบอกว่ารู้สึกดีกับผม ที่นี้คงพิเศษกับพี่มันจริงๆแหละ

'ถึงละ ลงรถกัน'

แล้วมันก็เดินออกไป นั่งรออยู่ที่บันไดริมแม่น้ำ ไม่รู้ว่ามันไปเอาเบียร์มาตอนไหน ก่อนที่มันจะกระดกเบีย์ไปทั้งกระป๋อง ผมค่อยๆเดินลงไปนั่งข้างๆมัน แล้วพี่มันก็พูดขึ้นมาเองว่า


'ที่มึงถามกูอ่ะ ว่าชอบมึงจริงหรอ...กูชอบมึงจริงๆนะ มึงอาจจะมองว่าเราเพิ่งรู้จักกัน มันเร็วไป แต่ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่กับมึงกูโคตรมีความสุขเลย กูชอบเวลามึงยิ้ม กูชอบเวลาได้กวนตีนมึง มึงทำให้คนบ้างานอย่างกู ยอมให้มันมามีพื้นที่ในสมอง กูไม่ชอบเวลามึงร้องไห้ กูเป็นห่วงมึง กูอยากอยู่ใกล้ๆมึง กูอยากทำอาหารให้มึงกิน แล้วที่สำคัญที่สุดเวลาอยู่กับมึงกูใจสั่นชิบหายเลยว่ะ กูชอบเวลาตัวเองอยู่กับมึงนะ แบบนี้เรียกว่ากูชอบมึงแล้วใช่มั้ย'


ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

ไอ่พี่บ้า ทำไมมันขยันทำใจผมเต้นแรงแบบนี้ว่ะ อย่าว่าแต่มันเลยที่ใจสั่นเวลาอยู่ใกล้ผม ผมก็เป็นเหมือนกัน ถึงตอนที่มันพูดมันจะไม่ได้มองหน้าผมเลย หรือคำพูดมันอาจจะไม่ได้สวยหรู แต่ทำไมผมถึงชอบว่ะ ชอบทุกอย่างที่เป็นมัน มันดูจริงใจดี ที่สำคัญพี่เค้าชอบผมที่ผมคือผม ผมที่เป็นคนธรรมดา

'อือ'

'แล้วมึงอ่ะ รู้สึกเหมือนกูมั้ย'

พี่มันหันหน้ามามองผม จะให้ผมตอบว่าไงดีละ ผมก็ชอบมันนะ แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจ แล้วผมก็จะต้องไปเกาหลีด้วย แล้วถ้ามันรู้ว่าผมเป็นใครละ

'เอออ....'

'ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ แค่อยากบอกให้รู้เอาไว้เฉยๆ มึงเตรียมตัวเตรียมใจเลยนะ'

'ห้ะ'

'เพราะกูจะทำให้มึงตกหลุมรักกูให้ได้ไง'

แล้วป่าปี๊มันก็ฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะเอามือลูบที่หัวผมเบาๆ

'ป่าปี๊อ่ะ'

'แหมม มีเสียงอ่อนเสียงหวานนะ หวั่นไหวแล้วเหรอ'

'ไอ่พี่ออฟ'

ผมรีบลุกขึ้น เตรียมจะเดินหนี

เฮือกก

แต่จู่ๆพี่มันก็เข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ 

เสียงใจผมเองที่มันเต้นแรงแบบนี้

'ขอแค่แปปนึง แค่ 1 นาที'

ผมยอมยืนอยู่นิ่งๆแบบนั้นจนครบหนึ่งนาที แล้วพี่มันก็คลายกอดผมออก

'มะกี้พี่ทำไรอ่ะ'

'กูแค่อยากให้ตัวกูชิน ใจก็มันเต้นแรงเกินไปแล้ว เผื่อว่าถ้าได้อยู่ใกล้ๆมึงแบบนั้น มันจะหยุดตื้นเต้นสักที'

'ไอ่ป่าปี๊'

ทำไมต้องทำผมเขินด้วยว่ะ แล้วพี่มันก็รีบวิ่งขึ้นรถไปทันที

'จะกลับมั้ยเนี่ย บ้านอ่ะ'

'กลับเว่ย'

แล้วผมก็รีบวิ่งขึ้นรถตามไปทันที ถึงมันจะบอกว่ามันชอบผม แต่มันก็ยังกวนตีนเหมือนเดิม แล้วสักพักเราก็มาถึงคอนโดแล้วครับ ผมกำลังจะลงจากรถแต่ป่าปี๊คว้าข้อมือผมเอาไว้ก่อน

'สรุป....กูจีบมึงได้ป่ะ'

ถามกันตรงๆแบบนี้ก็ได้เหรอ

'ก็...ไม่ได้ห้าม ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู'

'งั้นจีบนะ'

ป่าปี๊มันยิ้มกว้างออกมาทันที ยิ้มแบบนี้ก็ตลกดีนะ ตาเป็นสระอิเลย จนมันทำผมเผลอยิ้มตามไปด้วย

'อ่ะ ลงรถได้ละ กูอนุญาติให้มึงไปเขินต่อ ฝันดีนะเจ้าเด็กดื้อ'

แล้วมันก็เอามือมาขยี้หัวผม ก่อนที่ผมจะลงรถแบบเขินๆแล้วขึ้นไปนอน เป็นอีกคืนที่ผมนอนหลับไม่สนิท ใจมันเต้นแรงไปหมดเลยดิ โอ่ยยย พี่มันจะเขินเหมือนผมมั้ยนะ....

(Off part : zzZ นอนหลับสนิท)

ก๊อกๆๆๆ

ใครว่ะ มาแต่เช้าเลย ช่างแม่งว่ะ นี้ผมเพิ่งตื่นเองนะ ผมเอาผ้าขึ้นมาคลุมโปงต่อ

พรึ่บบบ

อยู่ๆผ้าก็ถูกเปิดออก 

'ป่าปี๊'

ผมเห็นมันยืนยิ้มอยู่ แล้วเอามือฉุดผมให้ลุกขึ้นมา

'ตื่นได้แล้ว ไปกินข้าวกัน'

แล้วมันก็ดึงมือผมไปที่โต๊ะอาหารทันที

'วันนี้กูจะมาสอนมึงทำกับข้าวแบบง่ายๆนะ กูเห็นในตู้เย็นมึงมีแต่อาหารแช่แข็ง'

'ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากมือเลอะ'

มันเอามือมาตีหัวผมทีหนึ่ง

'ไอ่นี้ เลอะก็ล้างได้ป่ะ'

'ก็กันไม่อยากทำอ่ะ'

ทำไมผมต้องทำด้วยละ อุ่นกินก็ง่ายจะตาย

'มึงจะทำหรือไม่ทำ'

'ไม่'

แล้วมันก็คว้าเอวผมไปไว้ในอ้อมแขนมันทันที อะไรว่ะ มันมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม

'พะ พี่...'

'อะไร แค่นี้เสียงสั่นเลยหรอ.....กูแค่จะบอกว่าถ้าไม่ยอมทำ มึงก็ต้องให้กูมาทำให้ตลอดไปไง'

ไอ่บ้า มันพูดไรของมันว่ะ เขินนะเว่ย ผมรีบผลักมันออกทันที

'หน้าแดงหมดแล้วนะครับ น้องกัน'

'พอเลย ไหนๆ จะสอนทำอะไร'

มันยิ้มขำๆก่อนจะหันไปหยิบของสดอะไรไม่รู้ออกมา

'ข้าวผัดหมู เมนูง่ายๆ'

'แล้วต้องทำไงบ้างอ่ะ'

'อ้าแขน'

'อ้าทำไม'

แต่ผมก็ยอมอ้าอยู่ดี ก่อนที่มันจะเข้ามากอดผม

'เห่ย'

'ใส่ผ้ากันเปื้อนไง'

แล้วป่าปี๊ก็ใส่ผ้ากันเปื้อนให้ผมแบบนั้น ใจผมแม่งโคตรเต้นแรงเลยตอนนี้ อ้ากกกก จะว่าไปกลิ่นตัวป่าปี๊ก็หอมเหมือนกันนะ กลิ่นอะไรอ่ะ ของ CK เหรอ...

'ใจมึงเต้นแรงจังนะ'

'ห้ะ'

'ก็ใจมึงไง เต้นแรงเหมือนกูเลย'

นี่แค่บอกว่าจะจีบต้องขยันหยอดแบบนี้เลยหรอเนี่ย ไอ่ป่าปี๊บ้า

'ไหน ข้าวผัดทำไง'

แล้วป่าปี๊ก็จัดการสอนผมทำข้าวผัด แต่มันไม่ปกติละสิ ป่าปี๊สอนแบบพิเศษ ชอบแอบกอดผมตลอดเลย แล้วเหมือนไรใจผมมันจะเต้นปกติสักทีนะ

'อ่ะ เสร็จแล้ว'

'หู้วว น่ากินอ่ะ'

ผมมองผลงานชิ้นแรกของผมที่ทำกับป่าปี๊

'ลองชิมดิ ว่าอร่อยมั้ย'

ผมตักเข้ามาชิม

'อร่อยอ่ะ'

'เก่งมากกก'

แล้วมันก็เอามือมาขยี้หัวผม

'ผมกันยุ่งหมดแล้ว'

ผมดึงมือมันออกไป

'ไป ไปนั่งกินดีๆ'

ผมเอาจานไปนั่งที่โต๊ะ 

'ป่าปี๊ไม่กินหรอ'

'มึงกินก่อนเลย เดี๋ยวกูล้างจานเอง'

'ป่าปี๊ไม่กล้ากินฝีมือกันใช่มั้ย หืมมม ใช่สิ กลัวท้องเสียใช่ม้ะ'

แล้วป่าปี๊ก็เดินตรงมาที่ผมก่อนจะดึงช้อนจากมือผมไปกินทันที

'เห้ยย นั้นช้อนกันนะ'

'ก็กินด้วยกันไง'

แล้วมันก็ดึงผมไปนั่งลงข้างๆก่อนจะสลับกันกินไปมา เอาจริงๆอาหารก็อร่อยนะ แต่พอกินกะพี่มัน มันยิ่งอร่อยยิ่งกว่า พอกินเสร็จพี่มันก็เอาจานไปเก็บก่อนจะล้างจานทั้งหมด น่ารักจริงๆไอ่ป่าปี๊

'พี่ไปทำงานละ เย็นนี้เดี๋ยวพาไปกินข้าว'

แล้วตลอดหนึ่งอาทิตย์ชีวิตผมมันก็เป็นแบบนี้ละครับ ป่าปี๊มาหาผมทุกเช้าแล้วก็จะกลับมาพาออกไปกินข้าวตอนเย็น บางวันก็ทำกินเองที่ห้อง พี่มันเป็นแบบนี้เสมอต้นเสมอปลาย หยอดผมบ้าง กวนผมบ้าง แต่ที่เปลี่ยนไปคือพี่มันเริ่มแทนตัวเองว่าพี่เยอะขึ้น พูดกูมึงน้อยลง ส่วนสำหรับผมที่เปลี่ยนไปแน่ๆคือ ชีวิตผมมันเริ่มชินเวลาที่มีพี่ออฟมากวนใจแล้วสิ แต่พี่มันก็ยังไม่รู้นะว่าผมเป็นดารา ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีดีมั้ยที่ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีโฆษณา ไม่มีข่าว แล้วเวลาไปไหนก็ไม่ค่อยมีคนจำผมได้เพราะผมใส่ผ้าปิดปากกับหมวกตลอด พี่มันก็สงสัยนะว่าผมใส่ทำไม ผมก็ได้แต่แก้ตัวไปว่าผมชอบใส่หมวก ผมเป็นคนขี้อาย พี่มันก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมบ้างที่ยังใส่หมวกเป็นเพื่อนผมด้วย ตอนนี้ผมชอบตัวเองเวลาที่มีป่าปี๊อยู่ด้วยที่สุด พี่กวางก็เริ่มรู้แล้วละว่าป่าปี๊มันเริ่มมีบทบาทในชีวิตผม แต่สิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่เคยบอกป่าปี๊ก็คือผมรู้สึกดีกับพี่มันเหมือนกัน

ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่ 3 วัน ก่อนที่ผมจะไปเกาหลี ผมก็ไม่รู็เหมือนกันว่าอีกสองเดือนที่ผมต้องไปทำงานที่เกาหลี ความสัมพันธ์ของผมกับป่าปี๊จะเป็นยังไง ป่าปี๊จะรอผมอยู่มั้ย

'ป่าปี๊'

'หืมม'

ตอนนี้ผมกำลังนั่งเล่นอยู่ที่ห้องป่าปี๊ ส่วนพี่มันกำลังนั่งเขียนแบบอยู่

'กันมีไรจะบอกอ่ะ'

มันเงยหน้าขึ้นมา

'อะไรเหรอ หรือจะบอกว่า...ชอบพี่เหมือนกันแล้ว'

แล้วมันก็ฉีกยิ้มออกมา

'ป่าว'

'อ่าว งั้นมีไรไอ่แสบ'

'กันต้องไปทำงานที่เกาหลีอ่ะ'

'กี่วันอ่ะ'

มันวางมือจากปากกา ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆผม

'2 เดือน'

'ห้ะ 2 เดือน'

หน้าป่าปี๊มันดูตกใจมาก ผมเดาอารมณ์มันไม่ถูกเลย

'กันก็เลยอยากจะบอกพี่ไว้ก่อน เผื่อพี่เปลี่ยนใจ มันก็นานนะตั้ง 2 เดือน อะไรๆมันก็อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้ พี่อาจจะเจอคนที่ดีกว่ากันก็ได้....'

ผมดูไม่ออกเลยว่าพี่มันคิดอะไรอยู่ แต่ที่ผมบอกไป ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าป่าปี๊จะว่ายังไง มันจะรอผมมั้ย ใจผมอยากให้พี่เค้าบอกว่าจะรอผม ผมหวังมากเกินไปมั้ย ระยะทางมันจะทำให้พี่เปลี่ยนไปมั้ย.....แต่ผมคงไม่มีสิทธิ์ขอให้พี่เค้ารอใช่มั้ย ผมไม่น่าพูดออกไปเลย พี่มันจะคิดว่าผมไล่ให้มันไปหาคนอื่นมั้ย รู้งี้น่าจะบอกแค่ไปเกาหลี โอ่ย ไอ่กันน ถอนคำพูดได้มั้ยว่ะ

'......'


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว