ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 5 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 5 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.9k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2560 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 5 100%
แบบอักษร



มาเฟียไร้รัก 5



   วีรภาพที่กลับมาจากหลังไปเคลียร์งานเสร็จพอกลับมาที่ห้องก็เห็นวิระนอนหลับสนิทอยู่ เลยเดินเข้าไปชำระร่างกายก่อนจะเข้ามานอนกอดวิระตามเดิม ใบหน้าหวานๆที่ติดจะเรียบนิ่งไปสักหน่อยของวิระในตอนนี้ ทำให้วีรภาพยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ในสายตาวีรภาพ ไม่ว่าวิระจะโตมากแค่ไหน แต่ยังไงวิระก็ยังดูเป็นเด็กน้อยที่น่ารักของตนเองเสมอ


“ฉันรักนายมากนะวิระ ถึงฉันจะเลวมากกว่านี้นายก็ห้ามไปจากฉัน” วีรภาพจูบลงบนหน้าผากเนียนของวิระก่อนจะรั้งตัววิระเข้ามากอดก่อนจะหลับตาลงและหลับไป จากคืนนี้และคืนต่อๆไปวิระต้องอยู่ในอ้อมกอดของวีรภาพตลอดการ



เพี๊ยะ*!!!*



“วีร์ ปล่อย!!” ในยามเช้าที่วิระรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะอยากเข้าห้องน้ำแต่ลุกไม่ได้เนื่องจากถูกวีรภาพกอดแน่นจนแทบขยับตัวไม่ได้ ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดจนเอามือตบใบหน้าของวีรภาพเพื่อให้ตื่น


“เจ็บนะวิระ!!!” วีรภาพตื่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่โดนทำร้ายร่างกายแต่เช้า พอลืมตามาก็เห็นวิระกำลังเงยหน้ามองด้วยสายตาเหวี่ยงๆจนอดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่นิ่งตลอดเวลาอย่าวิระมีอารมณ์แบบนี้ด้วยงั้นเหรอ


“ปล่อย จะไปเข้าห้องน้ำ”


“บอกดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้” วีรภาพบอกเสียงดุ ก่อนจะยอมปล่อยตัววิระให้ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ เสียงโซ่ที่ข้อเท้าลากไปกับพื้นตลอดการเดิน พร้อมกับวิระที่ตีหน้ายุ่งด้วยความไม่ชอบใจที่วีรภาพยังล่ามโซ่ตนเองอยู่!!


“ตื่นแล้วก็อาบน้ำเลย จะไปดูให้ว่าแม่บ้านจะทำอะไรให้ในเช้าวันนี้” หลังจากที่วิระเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็กลับมานั่งที่เตียงทั้งๆที่ยังไม่อาบน้ำ วีรภาพเลยเดินเข้าไปอาบก่อน แล้วกลับมาปลดโซ่ที่ข้อเท้าของวิระออกก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างตามที่บอกวิระไว้ วิระเลยเข้าห้องน้ำอีกครั้ง ก่อนจะจัดการทำความสะอาดร่างกายตนเองและใส่เสื้อผ้าที่วีรภาพเตรียมไว้ให้ ทำไมวันนี้วิระถึงรู้สึกไม่เป็นตัวเองแบบนี้ รู้สึกหงุดหงิดแต่เช้าทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยของตนเองสักนิด


“เราอาจจะเก็บกดไปช่วงนี้” ปลอบใจตัวเองทั้งๆที่รู้ว่ามันอาจไม่เกี่ยวและวิระพยายามคิดว่ามันคงไม่ใช่แบบที่คิด……….




“วันนี้แม่บ้านทำของชอบนายไว้ให้ทานเยอะๆ” วีรภาพตักขนมจีบที่วิระชอบวางใส่ในจานให้ วิระก็ยอมตักทานแต่โดยดีแต่เคี้ยวยังไม่ทันละเอียดวิระก็จำเป็นต้องคายออกมาเพราะรู้สึกเหม็นจนขึ้นจมูก


“คายทำไม ไม่อร่อยเหรอ?” วีรภาพถามอย่างสงสัย เพราะปกติวิระคงกินจนหมดไปแล้ว


“เอาของเสียมาให้กินทำไมวีร์!!”


“เสียอะไรนี่ทำวันนี้ตอนเช้า” วีรภาพบอกก่อนจะตักขึ้นมาชิมก็พบว่ามันปกติดี แล้ววิระมาบอกว่าเป็นของเสียได้ยังไง

“บอกว่าเสียก็เสียสิ”


“หยุดโวยวายเถอะวิระ มันไม่มีอะไรเสีย ถ้าไม่อยากกินอันนี้ก็จะให้แม่บ้านทำให้ใหม่ จะกินอะไร”


“มะพร้าว”


“มะพร้าวไม่ใช่อาหารเช้าวิระ ตอบดีๆ” วีรภาพเริ่มจะหงุดหงิดกับอาการของวิระเสียแล้ว ที่ทำหน้าหงิกแต่เช้าทั้งๆที่ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรที่ไม่พอใจได้ในตอนนี้


“จะกินมะพร้าว ถ้าหาให้กินไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูด” เมื่อวีรภาพทำท่าทางแบบรำคาญใส่ตนเอง วิระก็ทำนิสัยแบบเดียวกับวีรภาพกลับไป รู้สึกอยากเอาชนะให้ได้และวิระต้องได้กินมะพร้าวในเช้านี้!!!


“ถ้าอยากกินก็จะให้คนไปเอามาให้” วีรภาพบอกก่อนจะเดินออกไปบอกลูกน้องที่อยู่รอบๆก่อนจะกลับมาที่โต๊ะที่วิระมองขนมจีบด้วยสายตาไม่ชอบใจเท่าไร วีรภาพเลยจัดการกินให้หมดแทนวิระเอง เพียงไม่นานมะพร้าวสองสามลูกก็ถูกเอาน้ำมะพร้าวใส่เหยือกและเนื้อถูกแกะรวมไปด้วยในเหยือกถูกยกมาให้วิระ ที่พอเห็นของที่ตนเองต้องการกินมาอยู่ตรงหน้าก็รีบดูดน้ำมะพร้าวจากหลอดที่ถูกเสียบมาทันที โดยไม่สนใจอาหารหลากหลายชนิดที่วางอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด จนวีรภาพได้แต่มองอย่างสงสัยและหวังว่าสิ่งที่ตนเองสงสัยจะเป็นจริง


วิระอาจจะท้องไปแล้ว หึ!!!


.......................................................40%..................................................................




“อย่ามานั่งใกล้ได้มั้ย เหม็นขี้หน้า” วิระบอกคนที่เข้ามานั่งเบียดตนเองในตอนนี้ไม่ยอมห่างจนน่าหงุดหงิด ทำไมวิระเหม็นขี้หน้าวีรภาพยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งมาวอแวใกล้ๆระยิ่งหงุดหงิด


“นายหงุดหงิดผิดปกตินะวิระ ท้องรึเปล่า” วีรภาพถามขึ้นมาตรงๆ วิระเลยหันไปมองก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แม้จะหวั่นใจก็ตามที่วีรภาพพูดเรื่องท้องออกมา


“ไม่ได้ท้องหรอก ฉันไม่ได้ท้องวีรภาพ”


“งั้นกลับไปฉันจะพาไปตรวจ และรู้ใช่มั้ยถ้านายท้องขึ้นมา นายจะหนีไปจากฉันไม่ได้” วีรภาพยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เพราะถ้าวิระท้องขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่ายังไงก็จะหนีไปจากตนเองลำบาก เพราะวิระต้องห่วงลูกในท้องมากกว่าอะไรอยู่แล้วตามนิสัยเจ้าตัว


“ถ้าฉันหนีออกไปได้ นายจะไม่มีวันตามตัวเจออีกครั้งแน่วีร์” เพราะถ้าโอกาสมาถึงอีกครั้งวิระยอมไม่พลาดแน่


“ฉันจะคอยดูวิระ” วีรภาพบอกก่อนจะคว้าใบหน้าของวิระที่กำลังมองมาทางตนเองเข้ามาบดจูบลงไป ความอ่อนโยนที่แฝงไปกับสัมผัสที่ร้อนแรงของวีรภาพทำให้วิระยอมรับจูบของวีรภาพแต่โดยดี ก่อนจะกัดเข้าไปที่ลิ้นของวีรภาพในทีเผลอเข้าเต็มแรงและผละออกมา


“ฉันจะอ้วก ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” วิระบอกและจะลุกขึ้นเดินหนีไปก่อนที่วีรภาพจะหงุดหงิดที่โดนตนเองกัดออกมา มันเป็นแค่การเอาคืนเล็กๆน้อยๆกับสิ่งที่วีรภาพทำกับตนเอง ถือว่าเล็กน้อยมาก และถ้าวีรภาพยังไม่เลิกนิสัยไม่ฟังใคร และเอาแต่ใจแบบนี้วิระอาจจะต้องทำตามความคิดแรก คือหอบลูกหนีไปซะ เพราะถ้าหากวีรภาพต้องเป็นพ่อคนขึ้นมาจริงๆ ควรจะมีนิสัยที่ใจเย็นมากกว่านี้!!




“ว่าไงนะ โกดังโดนเผางั้นเหรอ!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแสดงถึงความโมโหตวาดออกมาเมื่อพบว่าสิ่งที่ตนทำไปเพื่อก่อกวนตระกูลหยางแต่กลับถูกมันทักทายกลับมาด้วยการเผาโกดังเก็บเก็บอาวุธของตนเอง และมันไม่ใช่หยาง อี้เฟิง แต่เป็นวีรภาพลูกชายบุญธรรมของตระกูลหยางที่หายไปจากฮ่องกงหลายปี แต่อยู่มันก็กลับมาซะงั้น


“ครับนาย แล้วตอนนี้วีรภาพมันอยู่ที่เกาะนั้น นายจะให้ทำยังไงครับ”


“ยังไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอเวลาก่อน ว่าแต่ไปสืบเรื่องของคนที่มากับวีรภาพในคืนนั้นมารึยัง ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นอะไรกับคนสวยนั่น”


“ครับ ชื่อวิระ สัญชาติไทย เป็นคนของตระกูลหยางครับ และข่าววงในคือทั้งสองคนเป็นคนรักกันมานานแล้วครับ”


“คนรักกันงั้นเหรอ แต่ถ้าฉันอยากได้ก็ต้องได้” เสี่ยวหาน มาเฟียหนุ่มที่มีเบื้องหลังคือการค้าของเถื่อนและสิ่งผิดกฎหมาย แม้จะเข้ามาในฮ่องกงเพียงไม่นานแต่เสี่ยวก็ยังมีก้างชิ้นโตคือตระกูลหยางที่ขวางทางอยู่ จริงอยู่ที่ตระกูลนี้ไม่ได้ทำสิ่งผิดกฎหมาย แต่เพราะครอบครองที่ดินและธุรกิจหลายส่วนไว้ทั่วฮ่องกง มันทำให้เรื่องงานของเสี่ยวหานลำบากมากในการลำเลียงยาเสพติด ต้องกำจัดให้พ้นทาง ไหนจะยังเกาะแห่งนั้นที่ตนเองหมายตาไว้ทำคาสิโนอีก พวกมันไม่ยอมขายให้ดีๆ ไม่ยอมก็ไม่ซื้อและเสี่ยวหานจะทำทุกวิถีทางที่จะเอามาให้จงได้ แถมล่าสุดยังจะมีเรื่องคนสวยที่เจอในผับอีก นัยน์ตาหวานๆที่ดูเรียบนิ่งและเข้มแข็งนั่นมันทำให้เสี่ยวหานอยากครอบครอง


“แล้วนายจะต้องเป็นของฉันคนสวย”




“วิระ นายควรกินอย่างอื่นบ้างที่ไม่ใช่มะพร้าวนะ มันจะอยู่ท้องได้ยังไง” วันทั้งวันวิระไม่แตะอะไรเลยนอกจากมะพร้าวเพียงอย่างเดียว เอาข้าวให้กินก็บอกว่าเหม็น เอาขนมให้กินก็บอกว่าเลี่ยน บอกแต่ให้อยู่แต่ในบ้านก็ทำท่าหงุดหงิด หรือวีรภาพควรจะกลับก่อนกำหนดและพาวิระไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดดี


“อย่ามายุ่ง”


“นายชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ ทานอย่างอื่นบ้างเดี๋ยวจะปวดท้อง”


“มันเรื่องของฉันวีร์ นายควรนั่งไปเงียบๆในขณะที่ฉันเหม็นขี้หน้านายอยู่แบบนี้”


“พรุ่งนี้เราจะกลับกันและนายต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล” วีรภาพเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะรู้สึกว่าตนเองจะโดนเหวี่ยงไปมากกว่านี้


“ไปทำไม ฉันปกติดี”


“นายก็รู้ว่านายไม่ปกติ นายรู้ดีวิระ”


“ตามใจนายเถอะ คนอย่างฉันจะค้านอะไรได้วีรภาพแล้วก็เลิกขังฉันได้แล้วนะถ้ากลับไป ฉันเบื่อที่จะต้องถูกนายล่ามโซ่!!” วิระพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดที่นึกถึงโซ่ที่ล่ามตรงข้อเท้าเวลาอยู่ในห้อง มันไม่ได้ลำบอกในการใช้ชีวิตในห้องแต่มันน่ารำคาญเสียมากกว่า


“ถ้านายไม่คิดจะหนี โซ่นั้นมันคงไม่อยู่ที่ข้อเท้านายหรอก เลิกโวยวายซะ ฉันใจดีมามากพอแล้ว ถ้านายเอาแต่ใจมากๆ ฉันจะจับขึงกับเตียงทั้งวันทั้งคืนเลยคอยดู” อันนี้วีรภาพไม่ได้ขู่ แต่ทำจริง เค้าไม่อาจไว้ใจวิระได้ ในเมื่อวิระคิดจะหนีอย่างเดียว แล้วถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริงๆวีรภาพก็ยิ่งไม่อยากให้ห่างจากสายตา ทั้งรักทั้งห่วงวิระจะรู้ตัวบ้างมั้ย!!


“เหอะ!!” วิระสะบัดหน้าหนีด้วยความไม่พอใจ ทั้งๆที่เมื่อก่อนตนเองสามารถไปไหนมาไหนได้ตามใจ แต่เพราะคนงี่เง่า ไม่ฟังใครอย่างวีรภาพมากักกันความอิสระของตนเอง มันทำให้วิระรู้สึกหงุดหงิดและเสียใจอยู่ลึกๆเมื่อวีรภาพยังไม่คิดจะเชื่อใจตนเอง ในชีวิตผู้ชายที่ได้ครอบครองวิระทั้งตัวและหัวใจก็มีเพียงแค่วีรภาพ หากวีรภาพยอมรับฟังข้อเท็จจริงบ้าง ป่านนี้เราคงจะมีความสุขกันแล้ว วิระคงจะรู้สึกดีที่ต้องท้องกับคนที่รัก ไม่ใช่ความรู้สึกที่ทั้งรักทั้งเจ็บแบบนี้….


“วิระ รู้ใช่มั้ยว่าฉันรักนายมาก อย่าทำแบบนั้นกับฉันอีก ฉันคงจะโกรธจนขาดสติและเผลอทำร้ายนายได้อีก” วีรภาพพูดออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าวิระแอบหันหน้าไปเช็ดน้ำตา ไม่มีใครหรอกที่ไม่เจ็บถ้าหากเห็นคนที่ตนเองรักเจ็บปวด วีรภาพก็เป็นเพียงมนุษย์งี่เง่าคนหนึ่ง ที่หึงหวงทุกอย่างที่วิระแคร์ และไม่ชอบใจหากวิระใส่ใจใครมากกว่าตนเอง แค่ตอนอยู่ที่ประเทศไทยวิระคอยดูแลอี้เฟิง วีรภาพก็หงุดหงิดจนอยากจะหยิบปืนออกมายิงน้องชายให้มันโดนกระสุนเจาะพรุนไปทั้งร่าง ยิ่งเห็นวิระแคร์มันความรู้สึกตอนนั้นยิ่งอยากฆ่าให้ตาย ดีนะที่ตอนนี้มันมีคนรักเป็นตัวเป็นตนไปแล้วและวีรภาพก็สมน้ำหน้ามันที่โดนกีดกันความรัก หึ!! มันจะได้รู้เสียบ้างว่าการที่ต้องห่างจากคนที่รักมันทรมารเพียงใด!!!!!!


“ถ้านายรักฉัน นายคงฟังฉันวีร์ นายมันเป็นแค่ไอ้คนงี่เง่าไม่ฟังใคร” วิระเช็ดคราบน้ำตาที่ตนเองเผลอร้องไห้ออกมาออกแล้วหันมาเหวี่ยงคนที่พูดอย่างอ่อนโยนกับตน วิระเอาคืนวีรภาพทุกเรื่องอยู่แล้ว ในเมื่อหนีไปไหนไม่ได้ วีรภาพก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับตนเอง วิระจะไม่ยอมเจ็บตัวฝ่ายเดียวอีกแล้ว!!




...............................................100%...............................................................

เมื่อวานเผลอหลับค่ะ มาวันนี้แล้วกัน ^^ 

แต่งไปแต่งมา มันไม่ดราม่าเลย ไม่เข้าใจตัวเอง 5555555 นี่มันนิยายยอมเมียอีกแล้ว ฮื่อ!!!!! 55555 

ปล.ยังไม่เช็คคำผิด



ความคิดเห็น