ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 10 ชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2560 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10 ชอบ
แบบอักษร

​- Off part -

ตืด ตืด ตืด ตืด 

แกร้ก เสียงประตูห้องผมถูกเปิด ผมรีบแอบออกไปดูเห็นไอ่กันกำลังวางจานบนโต๊ะกินข้าวอยู่ ผมก็รีบขึ้นไปนอนบนเตียงทันที อยากรู้เหมือนกันว่ามันเข้ามาทำอะไรตอนนี้ แล้วผมก็ได้ยินเสียงคนเดินมาใกล้ผมเรื่อยๆ จนหยุดตรงหน้าผม

'เวลาพี่หลับแบบนี้น่ารักมากเลยนะ'

เสียงไอ่กันพูดออกมาเบาๆ แต่ห้องมันเงียบเลยทำให้ผมได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน

'กันขอลองพิสูจน์อะไรหน่อยนะ'

พิสูจน์อะไรว่ะ อึก แล้วจู่ๆผมก็รู้สึกว่าริมฝีปากของผมมีอะไรอุ่นๆมาสัมผัสอยู่ ผมลืมตาขึ้นมาเห็นไอ่กันกำลังหลับตาจูบผมพริ้ม ผมเลยรีบหลับตาลงทันที

ตึก ตึก ตึก ตึก

ผมได้ยินเสียงใจไอ่กันเต้น หรือใจผมเองก็ไม่รู้ ทีมันดังขนาดนี้ จนไอ่กันถอนริมฝีปากออกไป

'หรือกันจะรู้สึกดีกับพี่ว่ะ'

แล้วไอ่กันก็สบถออกมาเบาๆ ที่แท้มันก็อยากจะมาพิสูจน์ว่ามันรู้สึกยังไงกับผมนี่เอง อย่าหวังว่าคืนนี้มึงจะได้กลับไปง่ายๆเลยไอ่กัน มันทำท่าจะลุกขึ้น ผมเลยดึงข้อมือมันเอาไว้ก่อนจะฉุดลงมาในอ้อมกอดผม

'อืออออ หมอนข้างจ้า'

ผมแกล้งทำเป็นละเมอไป มันจะได้อยู่นิ่งๆให้ผมกอด ขอเห็นแก่ตัวสักวันละกัน ให้มันได้รู้ว่าเวลาอยู่ใกล้ๆผมเป็นไง และผมก็จะได้รู้ด้วยว่าใจผมมันจะเป็นยังไง

'นิ่มจ้างง'

ผมเอาหน้าไปถูที่หน้าของมัน นิ่มมาก หอมมากๆด้วย ผู้ชายอะไรว่ะ แก้มนิ่มแบบนี้ ผมชักชอบแล้วสิ ผมกอดมันเอาไว้แบบนั้นจนผมรู้สึกว่ามันหลับไป

'มึงก็ใจเต้นแรงแบบกูใช่มั้ย'

ผมเอามือลูบไปที่หัวมันเบาๆ ทำไมหน้าหวานแบบนี้นะ ขนตาก็ยาว ปากก็แดงชมพู

'ไว้วันหลังกูจะสอนนะว่าเวลาจูบให้ใจเต้นแรงจริงๆเค้าทำกันยังไง'

ก่อนที่ผมจะจุ้บไปที่ปากมันเบาๆ

'หายกันแล้วนะ'

ผมได้จูบมันกลับก่อนแล้ว ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆมัน มันทำให้ผมแน่ใจแล้วว่าผมคงจะชอบมันแล้วละ 

'อือออ'

แล้วจู่ๆไอ่ตัวเล็กมันก็หันมากอดผมแทน อย่างกับผมเป้นหมอนข้าง มันทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ นี่กูไม่ใช่หรอที่ต้องทำให้ใจมึงเต้นแรงอ่ะ ทำไมกลายเป็นกูซะงั้นที่ตอนนี้ใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ ผมได้แต่นับแกะเป็นล้านตัวจนสุดท้ายผมก็เผลอหลับไปจนได้

เช้าวันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาเช้ามากๆไม่รู้ว่าเพราะมันเป็นเพราะไอ่คนข้างๆรึป่าวที่ทำให้ผมต้องตื่นเร็วกว่าปกติ ผมตื่นขึ้นมาไอ่ตัวเล็กก็ยังกอดผมอยู่เหมือนเดิม ผมนอนมองหน้ามันใกล้ๆแบบนั้น ทำไมน่ารักจังว่ะ จนมันรู้สึกตัว ผมเลยรีบแกล้งทำเป็นหลับทันที ไม่งั้นคงไม่รู้จะมองหน้ากันยังไงแน่ๆ

'อืออ'

หลังจากที่ไอ่กันตื่นมันก็คอยคลายกอดผมเหมือนกลัวผมตื่นแล้วเดินออกไปทันที

ปัง

ผมได้ยินเสียงประตูปิดลง ผมถึงลุกขึ้นมา เช้าวันนี้ช่างเป็นวันที่สดใสจริงๆ ผมลุกขึ้นมาก่อนจะทำคะแนนต่อสักหน่อย ไหนๆวันนี้ก็ตื่นสายละ ทำแซนวิชไปให้มันละกัน  


- Gun part -

พี่กวางจะจับได้มั้ยว่ะเนี่ยย ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกไปที่ห้องนั่งเล่น และมีพี่กวางนั่งรออยู่

'ป่ะ กันพร้อมแล้ว'

'โอเค'

แล้วพี่กวางก็ลุกขึ้น เราสองคนเตรียมออกจากห้องทันที 

'ป่าปี๊'

ป่าปี๊มันมาทำไรว่ะที่หน้าห้องผม เอาไงดีอ่ะ เรื่องเมื่อคืนผมยังเขินอยู่เลยนะ

'อ่ะ กูเอามาฝาก ไปทำงานละ ไอ่แสบ'

แล้วพี่มันก็เอามือมาขยี้หัวผมเบาๆก่อนจะเดินออกไป

'อย่าลืมกินยาด้วยอ่ะ'

เพียงแค่มีกี่ประโยคที่มันพูดออกมา มันทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

'แหม ปากจะฉีกถึงดาวอังคารละเนี่ย'

ผมรีบหุบยิ้มทันทีที่พี่กวางบอก

'มีอะไรที่ไม่ได้เล่าให้พี่ฟังรึป่าว'

ไอ่ป่าปี๊นะ มาไม่เคยถูกเวลาเลย พี่กวางมองมาที่กล่องแซนวิช

'ป่าวนี่'

ผมรีบเดินไปกดลิฟต์ทันที

'ละทำไมถึงมีทำแซนวงแซนวิชมาให้ละ ไหนบอกไปกินข้าวห้องออฟมาไง'

'ก็ไม่รู้เหมือนกัน'

พอลิฟต์เปิดออก ผมก็ตรงไปที่รถทันที

'พี่อยู่กับกันมากี่ปี ทำไมพี่จะดูไม่ออก กันโกหกพี่ไม่ได้หรอก'

'พี่กวาง'

'ไหนเล่ามาสิ ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง'

สุดท้ายผมก็ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดที่ผมลองเข้าไปพิสูจน์ให้พี่กวางฟัง

'แล้วสรุปรู้สึกไงอ่ะ'

'ก็ใจเต้นแรงขึ้นแปลกๆ มันอุ่นใจยังไงไม่รู้'

'พี่ว่ากันชอบเค้าแล้วละ'

'แต่มันจะเป็นไปได้หรอพี่กวาง ป่าปี๊มันเป็นผู้ชายนะ แล้วไหนจะอาชีพกันอีกอ่ะ'

'พี่จะพูดในฐานะพี่สาวนะ พี่ก็ไม่รู้ว่าจะเวิร์คมั้ย แต่ถ้าไม่ลอง กันอาจจะเสียใจไปตลอดก็ได้นะ อย่าไปคิดมาก ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง กันก็มีพี่เสมอนะ เราไปทำงานที่เรารักกันดีกว่า'

พี่กวางตบไหล่ผม เพราะตอนนี้เรามาถึงที่กองถ่ายเรียบร้อยแล้วครับ ผมก็มาแต่งหน้าทำผมเพื่อรอเข้าฉากกับน้องเบลนางเอกละครเรื่องใหม่ของผม นี่จะเป็นซีนสุดท้ายของละครเรื่องนี้ก่อนที่ผมจะได้พักยาวแล้วไปลุยงานที่เกาหลีเป็นเวลา 2 เดือน

'น้องกันค่ะ น้ำแร่หมด เอออ....'

หนึ่งในทีมงานเดินเข้ามาหาผม ผมเลยยิ้มให้ก่อจะบอกว่า

'กันกินน้ำไรก็ได้'

ผมนึกถึงตอนที่กินน้ำร้านข้างทางกับป่าปี๊รสชาติมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากน้ำแร่เลย ทีมงานก็มองหน้าผมแปลกๆก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วส่งน้ำมาให้

'ขอบใจนะ'

'ค่ะ น้องกัน'

แล้วทีมงานก็ยิ้มให้ผมไม่หยุดเลย หลังจากนั้นไม่นานผมก็เจอเบล

'หวัดดีค่ะพี่กัน'

'หวัดดีเบล'

น้องเบลยิ้มแสนหวานมาให้ผม ทำไมผมจะไม่รู็ละว่าน้องเค้ารู้สึกยังไงกับผม 

'พี่กันค่ะ'

เทอเรียกผมตอนที่ทีมงานออกไปหมดแล้ว

'ฉากวันนี้อ่ะ'

'อ่อ วันนี้ต้องจูบจริงนี้ พี่ขอโทษไว้ล่วงหน้าเลยนะ'

แล้วผมก็หันไปเล่นโทรศัพท์ต่อ

'คือว่าฉากวันนี้อ่ะค่ะ ที่เบลจะต้องสารภาพพความรู้สึกกับพี่กัน....เบลรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะคะ'

นีเบลกำลังจะบอกว่ารู้สึกดีกับผมเลยหรอ แต่ทำไมมันไม่ใจเต้นเร็วแบบที่ป่าปี๊บอกผมเลยละ

'น้องกัน น้องเบล มาเข้าฉากได้แล้วคะ'

เสียงทีมงานคนนึงดังขึ้น เหมือนมาช่วยชีวิตผม ผมรีบเดินตามทีมงานออกไปทันที แล้วเบลก็เดินตามผมมา

'5 4 3 2 1 Action..'

'เมย์ขอพูดตรงๆเลยนะคะ อยู่กับเมย์แล้วสนุกมั้ย'

วันนี้มึงสนุกมั้ย ผมนึกถึงตอนที่ป่าปี๊ถามผมวันนั้น

'สนุกดิ อยู่กับเมย์แล้วพี่มีความสุข'

น้องเบลในบทบาทเมย์ยื่นมือเข้ามาจับมือผม

'เมย์รู้สึกดีเวลาที่อยู่กับพี่'

ใจผมมันไม่เต้นแรงเหมือนวันที่ป่าปี๊บอกเลย ถึงแม้ว่าน้องเค้าจะส่งอารมณ์มาขนาดไหน ผมคว้าเบลเข้ามาจูบตามบท แต่ผมกลับไม่รู้สึกอะไรเลย มันนิ่ง มันก็เหมือนแค่เอาปากแตะกัน ไม่มีความหวาบหวิวเลยสักนิด

'เค้าว่ากันว่าถ้าจูบใครแล้วใจมันเต้นแรง แปลว่าเรารักคนคนนั้น เมย์รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกมั้ย​'

เบลพยักหน้าเบาๆ

'พี่รักเมย์นะ'

แล้วผมก็ดึงเบลเข้ามากอด

'คัทททท'

ผมรีบคลายกอดจากเบลทันที

'เก่งมากครับ สุดยอดไปเลย'

พี่ผู้กำกับพูดชมผมกับเบล

'ขอบคุณทุกคนมากๆเหมือนกันครับ'

'ขอบคุณทุกคนเลยนะคะ'

น้องเบลก็พูดเช่นกันก่อนจะเดินมาตรงหน้าผม

'เมื่อกี้ใจพี่กันเต้นแรงเหมือนเบลมั้ย'

ไม่เลยสักนิด ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

ตืดดดด

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นมา

-ไอ่พี่ข้างห้อง-

ป่าปี๊โทรมานี่ มันทำให้ผมเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

'พี่กันก็รู้สึกเหมือนเบลใช่มั้ย งั้นเรา....'

'พี่ขอตัวไปรับสายก่อนนะเบล'

แล้วผมก็เลี่ยงไปรับสายป่าปี๊ทันที

(ทำไรว่ะ ทำไมรับสายช้าจัง)

'ใจร้อนจังว่ะ ผมก็มีงานการต้องทำนะ'

(เออๆ กูขอโทษ)

'ว่าแต่พี่มีไรอ่ะ'

(กูก็ไม่ได้อยากจะพูดในนี้หรอกนะ แต่กูไม่ไหวละว่ะ)

ป่าปี๊มันเป็นอะไรของมันว่ะ 

'เป็นไรอ่ะ'

(กูจะจีบมึงนะ กูว่ากูชอบมึงว่ะ)

ตึก ตึก ตึก ตึก 

ใจผมมันสั่นไปหมดแล้วครับ กับแค่คำไม่กี่คำ กู ชอบ มึง ว่ะ มันอาจจะไม่ใช่ประโยคที่หวานที่สุด แต่ใจผมมันอ่อนไปหมดแล้ว แต่เดี๋ยวนะ มันจะจีบผมหรอ

(ไอ่กัน ไอ่กัน ฟังอยู่ป่ะ)

'อือ'

(โอเคนะ)

'โอเคอะไร'

(เรื่องที่กูจะจีบมึงไง)

ไอ่บ้านี่ ทำไมชอบทำให้คนอื่นเขินจังว่ะ มันคิดอะไรนี้มันก็บอกมาหมดเลยนะ

'พี่ไม่เขินบ้างรึไง พูดออกมาแบบนี้'

(ไม่พูดกูก็อึดอัดดิ กูอยากบอกให้มึงรู็เฉยๆ ว่ากูชอบมึงไง)

'พอเลยพี่ ใครเค้าบอกเรื่องแบบนี้ทางโทรศัพท์ว่ะ'

แต่มันก็แปลกดีเหมือนกันนะ

(ก็กูไง มึงจะได้จำกูได้นานๆ)

'พี่ชอบผมจริงอ่ะ'

(อยู่ไหนอ่ะ ไม่อยากให้บอกทางนี้ไม่ใช่หรอ เดี๋ยวไปหา)

'คืนนี้กันมีเลี้ยงปิดกล้องอ่ะ'

เชี่ย ผมเผลอหลุดปากอะไรออกไปเนี่ย

(ปิดกล้อง??)

'ก็ปิดกล้องที่กันมาถ่ายงานให้ไง'

(งี้ก็ต้องมีกินเหล้าดิ เดี๋ยวกูไปรับเอามั้ย)

'ไม่ต้องหรอก กันเกรงใจ'

(ส่งโลเคชั่นร้านมา ขอสั่งในสถานะป่าปี๊ของมึง)

'แต่...'

(อย่าดื้อไอ่กัน กูไม่ชอบเด็กดื้อ)

'กันไม่ได้ดื้อนะ'

(นี้แหละเด็กดื้อ กูจะไปรับตอนสี่ทุ่ม อยู่ดึกๆไม่ดี หวง)

ห้ะ หวง หวงหรอ

'พี่พูดว่าไรนะ'

(หวงไง แล้วมึงก็อยากรู้ไม่ใช่หรอว่ากูชอบมึงเพราะอะไร กูก็จะบอกคืนนี้ไง)

'ไอ่ป่าปี๊บ้า'

(แค่นี้แหละ แล้วเจอกัน)

ไอ่บ้าเอ๋ย มาทำให้ผมใจเต้นแรงแบบนี้ แล้วทิ้งไปได้ไงว่ะ โอ่ยยย ทำไมผมต้องมาเป็นบ้าเพราะมันด้วยนะ นี่มันเป็นคนมาชอบผมก่อนนะเว่ย ใจเย็นๆไอ่กัน หายใจเข้า หายใจออก

'กัน'

เสียงพี่กวางดังขึ้น

'ห้ะ'

'เป็นไรอ่ะ ทำไมหน้าแดงจัง'

'อากาศมันร้อน'

'ก็แล้วไป'

'อือ'

'ไป ไปงานเลี้ยงปิดกล้องกันดีกว่า'

ผมเดินออกไปพร้อมพี่กวาง แต่ก็ไม่รู้ว่านักข่าวกรูกันมาจากไหน

'น้องกันค่ะ สรุปเรื่องน้องกันกับมายนี่ยังไงคะ คบกันรึป่าวคะ'

'วันนี้ไม่สะดวกให้สัมภาษณ์นะคะ'

พี่กวางพยายามกันนักข่าวออก แต่ผมกลับรู้สึกเบื่ออะไรแบบนี้เต็มทนแล้ว ที่ผมต้องย้านคอนโดก็เพราะยัยนี่

'กันกับมายเป็นแค่พี่น้องในวงการเฉยๆครับ ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้นแน่นอน'

'แต่ว่า....'

'เรื่องก็เป็นอย่างที่กันบอกนะครับ และตอนนี้กันกำลังจะมีงานใหม่พี่เกาหลี ฝากพี่ๆติดตามกันด้วยนะครับ ขอบคุณครับ'

แล้วผมก็ปลีกตัวมาขึ้นรถทันที

'กัน'

'เอาเถอะพี่กวาง ยังไงวันนึงก็ต้องตอบอยู่ดี ตอบมันไปเลยตอนนี้'

'ก็ได้'

แล้วพี่กวางก้ออกรถไป

'วันนี้กันจะกลับสี่ทุ่มนะ เดี๋ยวกันกลับเอง'

'ไม่ให้พี่ไปส่งหรอ'

'ไม่ต้องครับ'

แล้วผมก็หลับตาลงทันที พี่กวางเลยไม่ได้เซ้าซี้อะไรมาก จากนั้นไม่นานผมก็มาถึงงานแล้วครับ ผมจัดการส่งโลเคชั่นร้านไปให้ป่าปี๊ ก่อนจะมานั่งสังสรรค์กับคนในกอง แต่ใจผมมันกลับอบากให้ถึงสี่ทุ่มเร็วๆ ผมอยากรู้แล้วว่าทำไมพี่มันถึงชอบผม 

'พี่กัน เรื่องที่เบลบอกเมื่อเย็น'

'พี่ว่าเป็นพี่น้องกันมันดีอยู่แล้วนะ'

ผมเลือกที่จะปฎิเสธเบลไปตรงๆ ผมไม่อยากให้ความหวังใคร แล้วที่เบลเข้ามาหาผมก็คงเพราะผมกำลังดังอยู่ในตอนนี้ ถ้าได้เป็นคู่จริงแทนคู่จิ้นคงดีไม่น้อย

'แต่ว่า'

'เบลไม่ได้ชอบพี่จริงๆหรอก เบลยังไม่รู้จักพี่ดีเลยด้วยซ้ำ'

ผมเลือกที่จะเดินไปนั่งที่มุมเงียบๆ ก่อนจะนั่งดื่มชิลๆรอเวลาให้ถึงสี่ทุ่มเร็วๆ 


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว