ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 09 ลักหลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2560 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
09 ลักหลับ
แบบอักษร

หลังจากที่ผมกับพี่ออฟต่างแยกกันเข้าห้องไป ผมก็นอนไม่หลับเลยในหัวมีแค่เรื่องที่พี่เค้าบอกผมเมื่อคืน มันจะยังไงดีว่ะ ผมตัดสินใจโทรไปหาพี่กวาง

(ฮัลโหลกัน มีอะไรรึป่าว)

'พี่กวาง คือว่าสมมตินะ ถ้ามีคนมาบอกว่ารู้สึกดีกับเราแล้ว....เราควรจะทำยังไง'

(แล้วใครเป็นคนมาบอกกันอ่ะ)

'เอออ....ก็พี่ออฟอ่ะ'

แล้วผมก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่กวางฟัง

'พี่กวาง กันไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมเวลาอยู่ใกล้ๆพี่มันใจกันมันเต้นแรง ทำไมกันสนุก ทำไมกันยิ้ม พี่มันทำให้กันเห็นโลกกว้างขึ้น ทำไมอ่ะ มันจะมีจริงหรอแค่ไม่กี่วันที่รู้จักกันเเล้วมันมีคำถามมากมายในหัวแบบนี้'

(พี่ว่ากันกำลังรู้สึกดีกับออฟ)

จริงหรอ ที่ผมรู้สึกดีกับพี่มัน 

(จากที่พี่ฟังออฟเป็นคนที่ทำให้กันเป็นตัวเอง เพราะเค้าไม่รู้ว่ากันเป็นใคร ออฟสอนให้กันทำในหลายๆสิ่งที่กันไม่คิดจะทำ ออฟเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายใช่มั้ยละ)

ที่พี่กวางพูดมา มันจริงหมดทุกอย่างเลย ป่าปี๊มาเติมเต็มช่องว่างในใจผมจริงๆ

'แต่กันไม่ได้ชอบผู้ชาย'

(แต่กันก็รู้สึกดีกับออฟใช่มั้ยละ มันอาจจะไม่ต้องจบลงที่เป็นคนรักกันก็ได้นะ กันอาจจะได้เพื่อนดีๆเพิ่มมาอีกคน)

'แล้วกันจะรู้ได้ไงว่าพี่ออฟมันรู้สึกดีที่กันเป็นกันละ'

(กันก็อย่าให้ออฟรู้สิว่ากันเป็นใคร กันมีเวลาแค่สองอาทิตย์นะก่อนที่เราจะไปเกาหลี นี่พี่ให้คำปรึกษาในฐานะพี่สาวไม่ใช่ผู้จัดการ ลองให้หัวใจนำสมอง อย่าไปกลัว อย่างน้อยกันก็รู้ว่ากันได้ลองแล้ว จะได้ไม่เสียใจทีหลัง)

หลังจากที่ผมวางสายจากพี่กวางไป ผมก็คิดว่าผมควรจะลองเปิดใจ ปล่อยให้มันเป็นธรรมชาติ แต่ผมก็หยุดคิดเรื่องป่าปี๊ไม่ได้เลยนะ ทำไมมันมีอิทธิพลกับผมขนาดนี้เนี่ย


- Off part -

หลังจากที่ผมบอกความรู้สึกกับไอ่กันไป ผมก็โคตรโล่งเลย ผมได้พูดในสิ่งที่ผมอยากพูด ไม่รู็ว่ากันมันจะคิดเหมือนผมมั้ย แต่จากที่ผมดูมันก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฎิเสธผมเท่าไร ยิ่งตอนที่มันถามผม

'ที่พี่บอกกันเมื่อกี้มันจริงหรอ'

'อะไรของมึง ทำไมชอบถามบ่อยๆ'

'ก็อยากแน่ใจ'

แล้วผมเอามือมันมาจับที่อกข้างซ้าย ใจผมนี้เต้นแรงมากเลยครับ ผมยิ่งแน่ใจว่าผมรู้สึกกับมันจริงๆ

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

'นี่แหละที่กูรู้สึก กูก็อยากรู็เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร ทำไมเวลาอยู่กับมึง กูถึงเป็นแบบนี้'

ผมก็ไม่คิดว่าผมจะพูดอะไรเลี่ยนๆแบบนั้นออกไป แต่ทำไมกับกันผมถึงทำอะไรหลายๆอย่างที่มันไม่ใช่ตัวผมออกไป

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

หน้าไอ่กันมันแดงขึ้น ไม่รู้ว่ามันได้ยินเสียงใจตัวเองมั้ย แต่ผมได้ยินนะ มันรีบดึงมือออกทันที

'พี่นี่เลี่ยนว่ะ กวนตีนๆแบบนี้มีมุมนี้กับเค้าด้วย'

'พอเลย เลิกล้อ กูก็ไม่คิดว่ากูจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน'

'พี่นี้ตลกว่ะ 55555'

แล้วมันก็รีบเข้าห้องไป แค่นี้ก็โอเคแล้ว ผมนอนหลับฝันดีแล้ว 

กัน มึงเตรียมตัวรู้สึกดีกับกูได้เลย


เช้าวันต่อมา 

ผมเดินไปที่ห้องของเจ้าตัวเล็ก อาจจะกระดากปากหน่อยทำไมผมเรียกมันแบบนี้เหรอ ก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เรียกตัวเล็กมันก็น่ารักดีนี่ 

ก๊อกๆๆๆ

เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากภายในห้อง ผมก็เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปเองละกัน ไหนๆผมก็มีรหัสห้องมันละ

แกร้ก

ห้องนี่มืดสนิทเลยครับ หรือไอ่กันมันจะยังไม่ตื่น ผมค่อยๆย่องเข้าไปในห้องนอนของมัน เห็นมันใส่ผ้าปิดตานอนหลับอยู่บนเตียง เวลามันหลับนี่น่ารักมากๆเลยครับ

ผมลงไปนั่งที่ข้างๆเตียงมัน มือผมมันก็ไวกว่าที่คิดจู่ๆมือผมก็ไปลูบที่เส้นผมของมันไปซะแล้ว กลิ่นหอมๆของตัวมันลอยเข้ามาในจมูกผม ผมชักชอบกลิ่นนี้แล้วสิ ไม่รู้มีอะไรดึงดูดทำให้ผมโน้มตัวเข้าไปหามันเรื่อยๆ จนปากผมไปสัมผัสที่ริมฝีปากของมัน

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

ผมสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจผมที่มันเต้นแรงขึ้น มันทำให้สติผมกลับมา นี่ผมเผลอทำอะไรลงไปเนี่ย ผมแอบลักหลับมันหรอ ผมโคตรจะฉวยโอกาสเลย ผมรีบถอนริมฝีปากออกมา แต่รสชาติจูบเมื่อกี้มันไม่เหมือนที่ผมเคยสัมผัสมาเลย มันหวาน 

ไอ่ออฟ สติเว่ย สติ 

ผมรีบสลัดความคิดคาวๆของผมออกจากหัวก่อนจะค่อยๆปลุกไอ่ตัวเล็ก

'กัน กัน กัน'

'อืออออ'

มันบิดขี้เกียจอย่างน่ารัก ทำไมมันทำอะไรผมก็มองว่าน่ารักไปหมดว่ะ แล้วดึงผ้าปิดตาออก

'เห่ย พี่เข้ามาได้ไงอ่ะ'

มันรีบดึงผ้าห่มมาถึงคอเหมือนกลัวว่าผมจะทำไร

'ก็กดรหัสเข้ามาไง นี่ตื่นได้ละ กูต้องไปทำงาน'

'แล้วพี่จะมาบอกกันทำไม'

เออว่ะ ผมมาบอกมันทำไมว่ะ

'ก็....กูหิวไง'

'หิวพี่ก็กินดิ กระเพาะเราไม่ได้ติดกันสักหน่อย'

พูดอีกก็ถูกอีก นี้ผมจะติดไอ่เด็กนี้ไปละนะ

'ก็มึงต้องกินยาไง ละกูทำข้าวเช้าเผื่อ ก็มากินด้วยกันเลยดิ'

เอาว่ะ เหตุผลนี้แหละฟังขึ้นที่สุดแล้ว ไอ่กันถึงกับขำออกมา แล้วเอามือมาจับตรงหน้าผม

'หลงกันขนาดนั้นเลย'

'ไอ่กัน'

เออกูหลงมึง แต่กูจะไม่ทำให้มึงได้ใจหรอก กูไม่ยอมให้มึงถือไพ่เหนือกว่าหรอก

'ล้อเล่นน้า เดี๋ยวไปอาบน้ำละตามไป'

'ไม่ต้องเลย ขืนกูรอมึงอาบน้ำกูไม่ได้ทำงานพอดี ไปชุดนี้แหละ'

แล้วผมก็ฉุดมันขึ้นมาจากเตียงทันที แต่มันคงแรงเกินไปทำให้กันมันเซเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดผม

ใจกูมันเต้นแรงอีกแล้วครับ

'ใจพี่เต้นแรงจังเลยนะ'

มันมองหน้าผมยิ้มๆ ไม่รู้ว่ามันจะรู้มันว่ารอยยิ้มมันกำลังจะฆ่าผม

'พอเลยไอ่แสบ'

แล้วผมก็ดันมันออกมา ก่อนที่จะรีบเดินไปที่ห้องของตัวเองทันที ไอ่เด็กนี้มันขยันทำให้ผมใจเต้นแรงจังว่ะ เสียลุคหมด


- Gun part -

อยู่ดีๆพี่ออฟก็โผล่เข้ามาในห้องผมได้ไงก็ไม่รู้ มันก็แปลกๆดีนะ แต่พี่เข้าทำไมต้องหน้าแดงด้วยว่ะ ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวทันที แล้วมันก็บอกว่ามาชวนผมกินข้าวด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลย ผมนี้ตลกไอ่พี่ออฟมันจริงๆ เวลาจีบคนอื่นเค้าทำกันแบบนี้หรอว่ะ พอพี่มันฉุดผมขึ้นมาจากเตียง ผมก็ดันเซเข้าไปในอกพี่เค้า บอกเลยใจพี่มันเต้นแรงมาก แต่ไม่ใช่พี่คนเดียวหรอก ใจผมมันก็เต้นแรงเหมือนกัน ผมใช้ทักษะในการเป็นนักแสดงกลบเกลื่อนอาการไป แล้วพี่มันก็รีบเดินไปที่ห้องตัวเองก่อนที่ผมจะเดินตามไป แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมให้ตัวมันหอมๆสักหน่อย ผมไม่ได้ฉีดไปให้พี่มันดมนะ แต่ผมชอบฉีดน้ำหอมเฉยๆ

แกร้ก 

ผมเปิดประตูเข้าไป เห็นพี่มันนั่งรอที่โต๊ะละ แถมยังกินข้าวแล้วด้วย

'อ่าว ไมกินก่อนอ่ะ'

'ก็มึงช้าอ่ะ'

นี่คนที่เค้าจีบกันเค้าทำกันแบบนี้เหรอ มันควรจะรอผมสิ

'นั่งเร็วๆเลย'

ผมนั่งฝั่งตรงข้ามมัน

'ยาอ่ะ'

เออว่ะ ผมลืมยาไว้อีกละ ฉิบหายละ ต้องโดนมันบ่นอีกแน่ๆ

'ลืมอ่ะ เดี๋ยวกลับไปเอาแปป'

ผมรีบลุกขึ้นแต่พี่ออฟมันเอามือคว้าข้อมือผมไว้ก่อน

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

แค่มันจับมือผม ใจผมก็สั่นแล้วว่ะ แล้วมันก็ยกมืออีกข้างพร้อมถุงยา

'กูว่าแล้วว่ามึงต้องลืม'

แล้วพี่มันก็ปล่อยมือผม ก่อนจะหยิบยาออกมาให้ผมแล้วยื่นมา

'กินซะ จะได้แดกข้าว'

ผมกินตามที่มันบอกก่อนจะนั่งกินข้าว แล้วพี่มันก็ชวนผมคุยนู้นนั้นนี้ เหมือนแบบเพื่อนๆกัน มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเลย แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกดีอีต่างหาก ผมมัความสุขเวลาที่ได้คุย ได้อยู่กับป่าปี๊

'กูไปทำงานก่อนละ'

'อือ'

'ว่าแต่มึงทำงานอะไรว่ะ ทำไมในห้องมีแต่รูปมึงใหญ่ๆเต็มไปหมด ชอบถ่ายรูปหรอ'

เออ ผมจะตอบว่าไงดีอ่ะ ผมควรจะบอกความจริงมั้ย หรือผมควรจะบิดบังมันไว้ ผมจะได้รู้ว่าพี่เค้าชอบที่ผมเป็นผม ผมเลยเลือกที่จะบิดมันเอาไว้ต่อไป

'ก็กัน...กันเป็นฟรีแลนซ์อะ รับถ่ายรูปด้วย รูปเลยเยอะ'

'ปกติตากล้องไม่ใช่คนชอบถ่ายรูปตัวเองนะ'

เออว่ะ 

'ก็ไม่เหมือนคนอื่นไง'

'เออๆๆ นี่ถ้ากลางวันหิวก็มาอุ่นข้าวกินนะ กูทำไว้เผื่อในตู้เย็น'

แล้วป่าปี๊ก็ยิ้มให้ผม

'แล้วกันจะเข้าห้องพี่ได้ไง'

'ก็กดรหัสเข้ามาดิ รหัสเดียวกับมึง'

แล้วป่าปี๊มันก็สะพายเป้ละเดินออกไปทันที 

'ขอบคุณนะป่าปี๊'

ผมเอยขอบคุณออกไปเบาๆ ก่อนที่ผมจะทำการสำรวจห้องพี่มันสักหน่อย ห้องก็ไม่ได้เรียบร้อยมากสไตล์หนุ่มสถาปนิก ผมเลยจัดนู้นจัดนี้ให้เข้าที่หน่อย ปกติผมก็ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครนะ ตอบแทนที่มันทำข้าวให้ผมกินละกัน หลังจากที่ผมจัดของเสร็จผมก็เผลอหลับไปบนโซฟาที่ห้องพี่มันแหละครับ

รู้ตัวอีกที ป่าปี๊ก็เดินมาปลุกผมแล้ว

'กัน กัน กัน'

'อืออ'

ผมลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าป่าปี๊ห่างกับหน้าผมแค่นิดเดียว แล้วป่าปี๊ก็ดันตัวออกห่างทันที

'ใครสั่งใครสอนให้มานอนห้องคนอื่นแบบนี้ว่ะ'

'ก็นี่มันห้องพี่อ่ะ'

'นั้นแหละจะเป็นห้องใครก็ไปหลับแบบนี้ไม่ได้'

'ทำไมอ่ะ'

มันมองหน้าผมแล้วกลืนน้ำลาย หรือว่ามันจะคิดไม่ดีว่ะ

'เออ อย่าทำละกัน ยกเว้นห้องกูไว้ห้องนึง'

'ป่าปี๊แม่งน่ากลัว'

ผมรีบลุคขึ้นแต่คงเพราะผมลุกเร็วเกินไปทำให้ผมสะดุดกับพรมจะเซไปคร่อมบนตัวป่าปี๊ ป่าปี๊เอามือมาจับที่เอวผมอัตโนมัติ ถ้าใครมาเห็นผมสภาพนี้ ไม่อยากจะคิดเลย....

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

ทำไมหน้าป่าปี๊มันน่ามองแบบนี้ว่ะ ตาที่พี่เค้ามองผมมันโคตรจะอบอุ่นเลย จนหน้าผมมันเข้าไปหาพี่เค้าเรื่อยๆ สายตาพี่เค้ายังคงจ้องมาที่ผม ผมเลื่อนหน้าเข้าไปหาพี่เค้าเรื่อยๆจนจมูกเราชนกัน ผมได้ยินเสียงหายใจของพี่เค้าชัดเจน แถมเสียงหัวใจของเราสองคนอีกที่มันดังออกมา....

'เออ กันกลับห้องก่อนนะ'

แล้วผมก็รีบผลักออกมาทันที นี่ผมเป็นอะไรของผม ผมรีบวิ่งเข้าห้องตัวเองทันที ผมเอามือกุมที่อกข้างซ้าย

'นี่มึงเป็นอะไรของมึงกัน'

ผมพยายามสลัดความคิดเมื่อกี้ออกโดยการเข้าไปอาบน้ำ

น้ำเย็นๆไม่ได้ทำให้ข้างในผมหายร้อนได้เลย...ใจผมมันยังเต้นแรงไม่หยุด โอ่ย ใจผมมันจะระเบิดออกมาละนะ ไอ่ป่าปี๊บ้า รู้มัยว่าทำให้ผมเป็นแบบนี้เนี้ย

หลังจากที่ผมออาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาเปลี่ยนชุดแล้วก็เห็นข้อความที่พี่กวางส่งมา

-พรุ่งนี้มีถ่ายฉากจบละครนะ บทอยู่ที่โต๊ะนะ-

ผมรีบเดินออกไป แต่ที่ผมเห็นบนโต๊ะกลับมีอาหารวางอยู่ พร้อมโน๊ตเล็กๆ 

ขอบคุณที่ทำความสะอาดห้องให้นะ นี่มึงคงยังไม่ได้กินไร กูทำมาให้ :-) กินยาด้วย แล้วก็ไปหาหมอบ้างนะ กูว่าใจมึงเต้นแรงผิดปกติแล้วละ*

ไอ่ป่าปี๊!!!!

ผมอ่านโน๊ตนั้นไปก็เผลอยิ้มไป ผมหยิบบทละครฉากสุดท้ายที่ผมต้องไปเล่นพรุ่งนี้ขึ้นมา พรุ่งนี้ผมจะต้องจูบกับนางเอก เป็นฉากที่นางเอกมาสารภาพรักกับผม แล้วผมเลยคว้าเทอเข้ามาจูบ มันไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับ เพราะผมจูบมาเป็นร้อยๆครั้งละ แค่นี้สบายมาก

--เค้าว่ากันว่าถ้าจูบใครแล้วใจมันเต้นแรง แปลว่าเรารักคนคนนั้น เมย์รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกมั้ย--

ผมอ่านบทออกมา มันจะจริงอย่างที่บทละครบอกมั้ยว่ะ....ผมก็อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าที่ผมเป็นอยู่ผมคิดยังไงกันแน่ แล้วผมก็กินข้าวฝีมือพี่ออฟจนหมด จะว่าไปผมก็ไม่ได้กินอาหารแช่แข็งมาสักพักละนะ ผมติดใจฝีมืออาหารป่าปี๊แล้วสิ

23.00น.

ผมนอนพลิกตัวไปมาบบนเตียง แต่ผมก็ไม่หลับสักที ผมยังคิดถึงประโยคนั้นในละครอยู่เลยเค้าว่ากันว่าถ้าจูบใครแล้วใจมันเต้นแรง แปลว่าเรารักคนคนนั้น

เอาไงดีว่ะ 

ทำยังไงผมก็ไม่หลับสักที ตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้ว ผมจะเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่งั้นพรุ่งนี้ผผมตาบวมแน่​ เอาว่ะ ผมลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะสวมรองเท้าละเอาจานที่ผมล้างแล้วไว้บนโต๊ะ ผมจะเอาจานไปคืนป่าปี๊ไง ไม่ได้คิดไรจริงๆ

ตืด ตืด ตืด ตืด 

ผมกดรหัสสี่ตัวเข้าห้องพี่ออฟไป รหัสเดียวกันจริงๆด้วย ห้องไฟดับสนิท ป่าปี๊คงหลับแล้วแน่ๆ ผมวางจานไว้บนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆย่องเข้าไปในห้องนอนพี่มัน เห็นพี่มันนอนหันหลังอยู่ เอาว่ะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันผมจะใจเต้นแรงมั้ย ขอโทษนะป่าปี๊ที่กันต้องทำแบบนี้ แต่ถ้ากันไม่รู้กันได้นอนไม่หลับ และคิดเรื่องพี่ไปทั้งคืนแน่ๆ

ผมค่อยๆเดินไปตรงหน้ามัน

'เวลาพี่หลับแบบนี้น่ารักมากเลยนะ'

ปากผมเผลอพูดอะไรออกไปว่ะ

'กันขอลองพิสูจน์อะไรหน่อยนะ'

แล้วผมก็หลับตาก่อนจะก้มลงไปจูบที่ปากพี่มันเบาๆ

ตึก ตึก ตึก ตึก

ใจผมมันสั่นยิ่งกว่ากลองรัว ผมรีบถอนริมฝีปากออกมา

'หรือกันจะรู้สึกดีกับพี่ว่ะ'

ผมรีบเอามือกุมที่อกข้างซ้าย ใจผมมันมั่นไม่หยุดเลย มืออีกข้างจับปากของตัวเองเอาไว้ จูบเมื่อกี้มันไม่เหมือนที่ผมเคยเข้าฉากเลย มันรู้สึกดีแปลกๆ เหมือนนี้เป็นครั้งแรกที่ผมจูบใครแล้วใจผมมันสััั่นแบบนี้ หรือผมจะแค่หวั่นไหว หรือว่าผมคิดไปเองว่าใจผมเต้นแรง มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่พอผมจะลุกไปป่าปี๊มันกลับคว้าขอมือผมเอาไว้

เห่ย นี่มันไม่ได้หลับหรอ ฉิบหายแล้ว แล้วผมจะมองหน้ามันยังไงอ่ะ

'อืออออ หมอนข้างจ้า'

แล้วมันก็ดึงผมลงมานอนบนเตียงก่อนจะดึงผมเข้าไปกอดทันที

'นิ่มจ้างง'

แล้วมันก็เอาหน้ามาถูที่แก้มผม ใจผมแม่งยิ่งเต้นแรงเลย นี่มันละเมอหรอว่ะ แล้วผมจะทำไงดี ผมพยายามแกะมือป่าปี๊ออก แต่ยิ่งพยายามเท่าไรมันก็ยิ่งแน่นขึ้น จนผมเหนื่อย ปล่อยไว้แบบนี้ก็ได้ ไว้พรุ่งนี้ผมจะรีบตื่นก่อนมันเอาละกัน จนผมเผลอหลับไปในอ้อมกอดของมัน ผมไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้มาก่อนเลย จนผมก็ว่ามันรู้สึกดีแปลกๆนะ

'อืออ'

แสงอาทิตย์แยงเข้ามาที่ตาผมทำให้ผมต้องตื่นขึ้นมา แต่คนข้างๆที่กอดผมอยู่ตอนนี้กลายเป็นผมเข้าไปกอดมันเฉย ป่าปี๊ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดี ผมรีบคล้ายกอดจากพี่เค้าแล้วค่อยๆย่องออกจากห้องป่าปี๊อย่างช้า ถ้ามันรู้ได้ใจตาย แล้วผมก็ไม่รู็จะมองหน้ามันยังไงด้วย ผมเล่นเข้ามานอนห้องมันเนี่ยนะ หึยยยย แค่คิดก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาตอบแล้ว

'พี่กวาง'

'ไปไหนมากัน'

พี่กวางเข้ามารอในห้องตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ผมควรจะตอบว่าไรดี

'ไปกินข้าวห้องป่าปี๊มา'

'ป่าปี๊?'

'ไอ่พี่ออฟไง'

'สภาพนี้เนี่ยนะ ปกติกันไม่ออกจากห้องในชุดนอนนี่'

โอ่ย ทำไมรู้ทันผมแบบนี้ละ

'เออ กันไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปถ่ายละครละนี้'

แล้วผมก็รีบเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวทันที 


- Kwang part -

วันนี้กันแปลกนะ เวลาพูดก็ไม่กล้าสบตาฉัน แถมยังกลับมาตอนเช้าอีก แล้วออกไปชุดนอนเนี่ยนะ ไหนจะท่าทีแปลกๆตอนที่เข้ามาในห้อง แถมเตียงยังเรียบกริ้บไม่เหมือนคนนอนที่นี้เลย นี่กันเป็นอะไรของกันนะ แต่ฉันก็พอจะรู้อยู่ว่าน้องกันเหมือนกำลังมีความรัก แต่ก็ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงเป็นออฟ เพราะออฟเข้ามาทำให้ชีวิตกันเปลี่ยนไป จากที่ไม่กินข้าวข้างถนนกันก็กินได้ จากที่กินแต่น้ำแร่ ตอนนี้กันก็กินน้ำปกติได้ ออฟเหมือนเข้ามาเติมเต็มสิ่งที่กันตามหามานาน ฉันก็แค่หวังว่าออฟจะรักกันที่กันเป็นกันนะ กันจะได้มีความสุขสักที แต่น้องกันคงยังไม่รู้ตัวหรอกว่าสายตาที่กันมองออฟ หรือพูดถึงออฟมันมีความสุขขนาดไหน....


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ปล.เปิดเทอมล้าว อาจจะไม่ได้มาทุกวันน้า แต่จะไม่หายแน่ๆนาจา งั่มๆๆ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดน้า💚

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว