ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 08 รู้สึกดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2560 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 รู้สึกดี
แบบอักษร

​- Gun part -

หลังจากที่ผมได้เบอร์ไอ่พี่ออฟแบบงงๆ ผมก็ยืนอึ้งๆอยู่หน้าห้องแบบงงๆ นี่มันอะไรกันว่ะ

'กัน กัน กัน'

พี่กวางมาโบกมืออยู่ข้างหน้าผมตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

'ห้ะ'

'ไป เข้าห้อง'

แล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องทันที

'พี่เห็นนะเมื่อกี้อ่ะ'

'หืมมม??'

'พี่เห็นที่ออฟกอดกัน แล้วก็เห็นสายตาที่กันมองออฟ'

นี่พี่กวางเห็นหมดทุกอย่างเลยหรอ ผมรีบเดินไปที่ครัวหยิบน้ำมาดื่มแก้เขิน

'พี่ว่ามันแปลกๆนะ'

'ยังไง'

ผมถามออกไป เพราะผมก็ยังไม่เข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเท่าไรเหมือนกัน

'ไม่รู้สิ พี่ว่าออฟรู้สึกดีกับกัน...'

'บ้าหน่าพี่กวาง เพิ่งรู้จักกันเอง จะมารู้สึกดีได้ไง'

ใช่ จะรู้สึกดีได้ไง นี้มันเพิ่งไม่กี่วันเองที่เรารู้จักกัน ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องราวมากมายที่ทำให้เราต้องใกล้ชิดกัน เหมือนโชคชะตากลั้นแกล้งก็ตาม นี่ชีวิตจริงนะไม่ใช่ละคร จะมีหรอ คนที่เจอกันไม่กี่ครั้งแล้วจะรู้สึกดี ที่สำคัญพี่มันเป็นผู้ชายนะ 

'แต่เวลาที่กันมองออฟ พี่เห็นนะ กันรู้สึกปลอดภัยใช่มั้ยละ'

พี่กวางรู้ได้ไงว่ะ ว่าผมรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น

'เพ้อเจ้อแล้วพี่กวาง'

'กันปิดพี่ไม่ได้หรอก คนอื่นอาจจะดูไม่ออกว่ากันคิดอะไรนะ แต่พี่ที่อยู่กับกันมานานขนาดนี้ ทำไมพี่จะดูไม่ออก'

ผมรีบเดินออกมาจากครัวแล้วจะเข้าห้องนอนทันที

'พี่ไม่ได้ห้ามให้กันมีความรักนะ แต่ถ้ากันจะรักใครสักคน พี่ก็อยากให้เค้ารักที่กันเป็นกันจริงๆ ไม่ใช่เพราะชื่อเสียงของกัน พี่อยากให้กันระวังตัวกับใจของกันไว้ดีๆนะ'

ใช่ ผมก็อยากเจอคนที่รักผมจริงๆไม่ใช่เพราะชื่อเสียงเงินทอง คนที่จะรักผม เพราะผมก็คือผม

'พี่กวาง'

ผมหันหน้าไปหาพี่กวาง

'พี่กวางว่ากันจะเจอคนที่รักกัน เพราะกันเป็นกันมั้ย'

'เจอสิ พี่เชื่อว่ากันต้องเจอ'

แล้วพี่กวางก็ดึงผมเข้าไปกอด พี่กวางรู้มาตลอดว่าเงินไม่ได้สำคัญสำหรับผมเลย ผมมันก็แค่ต้องการใครสักคนที่รักผมจริงๆ แต่จะว่าไปความรู้สึกตอนที่ถูกพี่กวางกอดมันก็ไม่เหมือนพี่ออฟนะ มันไม่ใจเต้น มันเหมือนพี่ที่กอดน้องปกติ มันอุ่นไม่เหมือนกัน

'งั้นเดี๋ยวพี่กลับละนะ มีอะไรก็โทรมาละกันนะ'

'ครับ'

'แล้วก็ช่วงนี้พี่ให้กันพัก ก่อนที่เราจะไปลุยงานที่เกาหลีนะ แต่เดี๋ยวอาจจะมีถ่ายฉากปิดละครที่ค้างไว้อีกคิวสองคิว'

'ครับ'

แล้วพี่กวางก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งผมไว้กับความคิดเรื่องที่พี่ออฟทำเมื่อเย็น สรุปแล้วพี่ออฟมันรู้สึกดีกับผมจริงๆหรอ แล้วผมควรจะทำยังไงต่อ

ตืดดดด

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น เบอร์ใครว่ะ ไม่คุ้นเลย

'ฮัลโหล นั้นใครครับ'

(นี่มึงยังไม่เมมเบอร์กูหรอ)

เสียงกวนๆแบบนี้ ก็มีคนเดียวแหละครับ ไอ่พี่ออฟไง

'ว่าไงพี่'

(กินข้าวยัง)

'ยัง ทำไมอ่ะ'

(จะชวนไปกินข้าว)

ฮะ ชวนผมไปกินข้าวเนี้ยนะ ลมอะไรเข้าสิงมันว่ะ

'ฮะ'

(เออ อีกสิบนาทีลงมา)

แล้วพี่มันก็ตัดสายไป ทำไมผมจะต้องทำตามมันด้วยว่ะ เป็นใครเนี่ยมาสั่ง หรือคิดว่าตัวเองเป็นพ่อผมแบบที่ผมเพิ่งมอบตำแหน่งให้มันนะ สุดท้ายผมก็ย้าตัวเองเข้าไปในห้องแต่งตัวก่อนจะหยิบหมวกและผ้าปิดปากมาใส่ พร้อมเปลี่ยนชุด ว่าแต่จะใส่ชุดอะไรดีนะ แล้วทำไมผมจะต้องสนใจด้วยว่ะ สุดท้ายผมก็หยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนง่ายๆมาใส่ และฉีดน้ำหอมสักหน่อย

ตืดดด

(อยู่ไหนเนี่ย กูมาถึงละนะ)

'เออ รอแปปดิ รีบจังว่ะ'

แล้วผมก็รีบวิ่งลงไป ไหนว่ะไอ่ป่าปี๊ตัวดี ผมเลยโทรกลับไปหาพี่มันอีกรอบ

'อยู่ไหนอ่ะ'

'อยู่นี้ไง'

แล้วอยู่ๆก็มีคนมาดึงหมวกผมออก แล้วสวมหมวกกันน็อคเข้ามาใส่ในหัวผม

'เห้ย'

ผมหันกลับไปเห็นป่าปี๊กับมอไซค์คันที่เคยทำผมเปียกน้ำอยู่

'ขี้ตกใจจังว่ะ'

แล้วพี่มันก็จัดการใส่หมวกกันน็อคให้ผมเรียบร้อย

'พี่จะทำไรอ่ะ'

'พาขี่มอไซค์ไง'

'กันรู้เว่ย ไม่ได้ตาบอด'

ทำไมพี่มันกวนตีนจังว่ะ แล้วมันก็ยิ้มออกมาก่อนจะดึงผมไปที่มอไซค์

'ขี่เป็นป่ะ'

มันถามออกมา ทำไมผมจะขี่ไม่เป็นว่ะ ผมเคยเข้าฉากกับมอเตอร์ไซค์ตั้งหลายรอบ ผมพยักหน้าออกมา

'งั้นดีเลย มึงขี่นะ'

'ทำไมกันต้องเป็นคนขี่อ่ะ'


- Off part -

'ทำไมกันต้องเป็นคนขี่อ่ะ'

ปกติผมหวงมอเตอร์ไซค์คันนี้มากนะ ไม่เคยมีใครได้ขับเลย กันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่ได้ขี่ลูกผม ไม่รู้สิ ผมอยากให้กันได้ทำอะไรแปลกๆใหม่ๆกับผม มันจะได้จำผมได้นานๆไง คงจะเป็นความทรงจำใหม่ๆของมันเลยละ

'ก็กูขี้เกียจ'

'แต่พี่เป็นคนจะพากันไปกินข้าวนะ กันไม่ได้ขอซะหน่อย'

'อย่ามางอแง กูขอสั่งให้มึงเป็นคนขี่ในฐานะป่าปี๊ของมึง'

แล้วผมก็เดินขึ้นไปซ้อนมอเตอร์ไซค์ทันที

'เร็ว หิว'

'เออๆๆ'

แล้วไอกันก็เดินขึ้นมอเตอร์ไซค์มา ตัวโคตรหอมเลย แค่อยู่ใกล้มันแบบนี้ใจผมมันก็สั่นๆหน่อยๆละ สงสัยผมต้องฝึกความอดทนเวลาอยู่ใกล้ๆไอ่ตัวเล็กแล้วสิ


- Gun part -

สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนขี่อยู่ดี มันก็แปลกๆไปเหมือนกันนะ ปกติผมเคยขี่แต่ในฉาก ไม่เคยขี่ไปไหนจริงจังแบบนี้เลย

'เราจะไปไหนอ่ะ'

ผมหันข้างไปถามไอ่พี่ออฟตัวดี มันมากระซิบที่ข้างหูผม

'เดี๋ยวบอกทาง ตอนนี้ขับตรงไปก่อน'

แล้วพี่มันก็เอามือมาเกาะเอวผมเอาไว้ เห่ยย ทำไมมันรู้สึกแปลกๆว่ะ ทำไมใจผมมันสั่นๆ

'พี่...เกาะเอว.....ผม ทะ ทำไม'

แล้วทำไมปากผมต้องสั่นแบบนี้ด้วยว่ะ

'ก็ถ้ามึงขับเร็วแล้วกูตกไปจะทำไง แบบนี้แหละดีแล้ว'

แล้วมันก็เอื้อมมือมาปิดหมวกกันน็อคผมก่อนจะหันหัวผมให้มองถนนแล้วตบหมวกผมเบาๆ ผมจึงออกรถไป ขี่รถแบบนี้มันก็ชิลดีนะ ไม่มีใครรู้จักผม แถมผมยังได้ทำอะไรที่ผมไม่เคยทำอีกด้วย อยู่กับพี่ออฟมันก็สนุกดีนะ

'กัน จอด'

ผมรีบจอดข้างทาง

'มีไรอ่ะพี่'

'ลงมา'

ผมก้าวลงตามที่มันบอก แล้วมันก็เลื่อนตัวมาที่คนขับทันที

'ขึ้นมา'

'อ่าว พี่ไม่ให้กันขับละอ่อ'

'วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวร้านมันจะปิดก่ิน ดูมึงดิ ขี่สะลูกกูเป็นจักรยานเลย'

นี่ผมขับช้าขนาดนั้นเลยอ่อว่ะ

'เอาขึ้นมา เร็วๆ'

ผมรีบก้าวขึ้นรถไป พี่มันเอื้อมมือมาจับมือผม โคตรสากเลย เคยดูแลบ้างป่ะว่ะ แล้วมันก็ดึงมือผมไปจับที่เอวมัน

'เกาะไว้แน่นๆ ถ้าไม่อยากตาย'

อะไรของมันว่ะ แล้วมันก็ออกรถอย่างเร็วเลย ผมเลยเผลอกระชับกอดมันไว้แน่นมากขึ้น แต่จะว่าไปได้นั่งรถเร็วๆแบบนี้มันก็ช่วยให้ผ่อนคลายไปอีกแบบนี้ 

'อ่ะ ถึงละ'

พี่มันถอดหมวกกันน็อดแล้วสะบัดผมอยากเท่ ก่อนจะเอามือเสยผม คือถ้าผมเป็นผู้หญิงคงกรี๊ดไปละ แล้วมันก็ถอดหมวกกันน็อคให้ผม ความจริงผมถอดเองก็ได้นะ มันถอดให้แบบนี้ ทำอย่างกับผมเป็นนางเอกงั้นแหละ แล้วมันก็ใส่หมวกที่ยึดผมมาให้ ป่าปี๊นี้ก็ใส่ใจรายละเอียดเหมือนกันนะเนี่ย เห็นเซ่อๆกวนตีนๆแบบนี้

'เอา ยิ้มอะไร ไป ไปแดกข้าว'

แล้วมันก็คว้าข้อมือผมไปที่ร้านข้างถนนร้านนึง

'นี่พามากินไรอ่ะ'

'ก็กูเห็นในตู้เย็นมึงมีแต่อาหารแช่แข็ง กูเลยจะพามึงมาเติมสารอาหารในร่างกายสักหน่อย'

'โห่พี่ นี่กันไม่ได้ขาดสาอาหารขนาดนั้นนะ'

'มึงก็คิดแต่แบบี้ ดูตัวมึงดิ เตี้ยแบบเนี่ย เมื่อไรจะโตว่ะ'

'ไอ่ป่าปี๊'

'5555 อ่ะอ่ะ ไปกินข้าวเหอะ'

แล้วมันก็กอดคอผมเข้าไปในร้าน นี้ก็เป็นครั้งแรกอีกแล้วครับผมได้มาลองกินอะไรในร้านแบบนี้ มันจะเลิร์คมั้ยว่ะเนี่ย

'ทำไม ไม่เคยมากินร้านแบบนี้อ่ะดิ'

มันรู้ได้ไงว่ะ

'พี่รู้ได้ไง'

'ก็ดูจากการแต่งตัวกับการใช้ชีวิตของมึง'

'มันเห็นชัดขนาดนั้นเลยดิ'

'เออดิ เดี๋ยวกูจะสอนมึงเอง รับรองอยู่กับกู มึงได้เปิดโลกแคบๆของมึงแน่ๆ ให้กูเป็นคนสอนมึงนะ'

ทำไมคำพูดพี่มันแปลกๆว่ะ สอนหรอ ให้พี่เป็นคนสอนหรอ

'อือ ก็ได้'

แล้วป่าปี๊ก็สั่งอาหารนั้นนู้นนี่มาให้ผมลองเต็มไปหมด ตอนแรกๆผมก็ไม่กล้านะ แต่พอกินๆไปมันก็อร่อยดีว่ะ ดีกว่าร้านหรูๆตั้งเยอะ แถมยังอิ่มอีกด้วย ถูกด้วย

'เอิ้กกก'

ผมเอามือลูบที่พุงเบาๆ นี่มันป่องขึ้นมาเยอะเลยนะ ผมจะอ้วนมั้ยเนี่ย ไหนจะต้องไปเกาหลีอีก ไอ่พี่ออฟ

'อิ่มยัง'

'มากกก'

'วันนี้มันยังไม่หมดแค่นี้นะ ไอ่น้อง'

แล้วพี่มันก็ดึงข้อมือผมลุกไปจากโต๊ะก่อนจะพาไปตลาดโต้รุ่งแถวนั้น

'นี่...'

'พามากินของหวานไง'

'หู้วว กินไม่ไหวแล้วพี่'

มันมองหน้าผมยิ้มๆ ก่อนจะลากผมไปหยุดที่ร้านไอติมร้านนึง

'ไอติมกะทิที่นี้เด็ดมาก ป้าครับเอาทุกอย่าง 2'

แล้วมันก็ดึงผมไปนั่งในร้าน 

'นี่พี่ไม่อิ่มรึไง'

'เชื่อกู แล้วมึงจะไม่ผิดหวัง'

หลังจากนั้นไอติมก็มาเสิร์ฟ ผมลองชิมนิดๆ เห่ย อร่อยว่ะ โคตรอร่อยเลย สุดท้ายผมก็เผลอกินมันจนหมด

'กันกินไม่ไหวแล้วนะป่าปี๊ ดูพุงกันดิ'

'โอ๋ ไอ่อ้วน'

'ใครอ้วน พี่อ้วนกว่ากันอีก ดูเหนียงดิ'

ผมเอามือไปดึงเหนียงพี่มัน มันทำให้หน้าเราใกล้กันมากยิ่งขึ้น บวกกับหัวใจผมที่เต้นแรงมากยิ่งขึ้น จนพี่ออฟมันหลบสายตาผม ทำไมหน้าผมมันแดงขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ว่ะ 

'เอออ'

'กูว่าเราไปที่สุดท้ายกันดีกว่า'

'ยังมีอีกหรอ'

'มีดิ ที่นี้กูชอบไปบ่อยๆ'

แล้วพี่มันก็คว้ามือผมไปอีกครั้ง ก่อนจะพาไปขึ้นรถ แล้วสวมหมวกกันน็อคให้ผมเหมือนเดิม ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใต้สะพานริมแม่น้ำเจ้าพระยา

'สวยว่ะ'

'กูชอบมาที่นี้เวลามีเรื่องอะไรในใจ วันนี้ก็เหมือนกัน'

ผมหันไปหาพี่มัน

'พี่มีไรอ่ะ'

ป่าปี๊ลากผมไปนั่งที่บันไดริมน้ำ

'ลมดีเนอะ'

'อือ'

ป่าปี๊มองหน้าผมแปลกๆ เหมือนมีอะไรอยากบอก

'พี่มีไรป่ะเนี่ย'

'เอออ... งั้นกูพูดตรงๆเลยนะ'

'....'

ผมพยักหน้าให้ป่าปี๊

'วันนี้มึงสนุกมั้ย'

เอาจริง ผมโคตรสนุกเลย ผมได้ทำอะไรใหม่ๆ ลองอะไรแปลกๆ เหมือนผมได้ใช้ชีวิตจริงๆสักที เป็นผมที่เป็นผม

'สนุกดิ'

'อือ กูก็เหมือนกัน'

'แล้วสรุปพี่มีไร'

'กูอึกอัดว่ะ'

อึดอัก หรือพี่มันจะรู้แล้วว่าผมเป็นใคร

'อึดอัด'

'ยิ่งกูมากับมึงวันนี้มันกูยิ่งแน่ใจ'

'แน่ใจ?'

'แน่ใจว่ากูรู้สึกดีเวลาอยู่กับมึงว่ะ'

'ห้ะ'

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ หัวใจผมเต้นเร็วและแรงขึ้น กับสิ่งที่ได้ยินป่าปี๊พูดออกมา สายตาที่มันมองผมยิ่งทำให้ใจผมมันจะละลายไปตรงนั้น

'เออ ได้ยินไม่ผิดหรอก มึงอาจจะมองว่ามันเร็วก็ได้นะ กูก็รู้สึกว่ามันเร็วเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไมกับมึง กูถึงเป็นแบบนี้ ปกติกูก็ไม่เคยพูดแบบนี้กับผู้ชายที่ไหนนะ'

ผมก็พอจะดูออกอยู่แหละว่าป่าปี๊มันไม่มีทางชอบผู้ชายหรอก

'กูแค่รู้สึกว่ากูรู้สึกดีกับมึง กูก็อยากบอกมึง แม่กูบอกมาตลอดว่าชีวิตเรามันมีแค่ครั้งเดียวอยากจะทำอะไรให้รีบทำ กูไม่ได้บอกให้มึงมารู็สึกดีกับกูนะ แต่ที่กูบอกมึงเพราะกูอยากมีโอกาสอยู่ใกล้ๆมึงแบบนี้อีก กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่กูรู้สึกมันคือเรื่องจริง หรือแค่หวั่นไหว'

พี่มันโคตรตรงไปตรงมากับความรู้สึกเลย แล้วผมจะบอกว่าไรดีว่ะ

'เอออ...'

'มึงไม่ต้องคิดมากนะ มึงก็เป็นมึงแบบเดิมแหละ กูไม่ได้จะเปลี่ยนอะไรมึง กูแค่อยากบอกให้มึงรู้เฉย'

แล้วพี่มันก็ฉีกยิ้มให้ผมก่อนจะหันไปมองที่แม่น้ำ ทิ้งผมไว้กับสิ่งที่มันพูด มันจะรู้มั้ยว่าสิ่งที่พี่มันบอก มันทำให้ผมใจสั่น ยิ่งพี่เค้าบอกว่าผมไม่ต้องเปลี่ยนตัวเอง มันยิ่งชัดว่าเค้ารู้สึกดีที่ผมก็คือผมใช่มั้ย แม่ง ไอ่ป่าปี๊บ้ามาทำผมใจสั่นแล้วไปมองแม่น้ำหน้าตาเฉยเนี่ยนะ

'ตั้งแต่เมื่อไหร่'

ผมกลั้นใจถามออกไป

'ไม่รู้เหมือนกัน รู้สึกดีก็คือรู้สึกดี ไว้มึงรู้สึกเมือไหร่มึงจะรู้เอง...ป่ะ กลับเหอะ พรุ่งนี้กูต้องทำงานเช้า'

'เอออ...'

ทำไมพี่มันทำให้ผมไม่เป็นตัวเองได้ขนาดนี้ว่ะ ใช่ว่าไม่เคยมีคนมาสารภาพกับผม แต่แค่ครั้งนี้มันทำให้ผมเต้นแรงแปลกๆ

'นี่กูไม่ได้บอกเพื่อให้มึงไม่สนิทใจกับกู เป็นเหมือนเดิมนั้นแหละ กูไม่ทำไรมึงหรอกหน่า....ถ้ามึงไม่เต็มใจ'

'ไอ่พี่ออฟ'

แล้วพี่มันก็วิ่งไปขึ้นรถทันที ผมรีบวิ่งตามไปก่อนจะเดินไปตรงหน้ามัน

'อะไร บอกแค่นี้ใส่หมวกกันน็อคไม่เป็นละอ่อ'

มันมองหน้าผมกวนๆ เออทำไมผมไม่ใส่เอง แค่มันใส่ให้ไม่กี่ครั้งผมก็ไม่อยากใส่เองอีกแล้วอ่ะ

'เออ ใส่เองก็ได้ เอามา'

ป่าปี๊ไม่ยอมให้ผมใส่เอง กลับรวบตัวผมไปหนีบไว้ด้วยขาแล้วค่อยๆใส่หมวกให้ แต่ครั้งนี้ทำไมผมถึงหยุดมองทุกการกระทำของมันไม่ได้เลยว่ะ หรือผมต้องระวังใจตัวเองแบบที่พี่กวางบอกแล้วว่ะ

'เคลิ้มๆๆๆ ขึ้นได้แล้ว'

'ไอ่พี่ออฟ'

'เรียกกูจัง คิดถึงกูมากหรอ'

'พอเลย'

แล้วผมก็ขึ้นไปซ้อนมันก่อนจะจังไว้ที่ปลายเสื้อ

'จับดีๆ เกิดตกลงไปกูไม่รู้ด้วยนะ'

พี่มันก็ดึงมือผมไปจับเอวมันดีๆก่อนจะออกรถไป แต่ทำไมผมกลัไม่อึดอัดใจเลยว่ะ ทั้งๆที่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพี่มันรู้สึกดีกับผม ถึงแม้มันจะไม่ได้บอกว่าจะจีบผมก็เถอะ ตลอดทางกลับผมหยุดคิดเรื่องที่ป่าปี๊บอกผมไม่ได้เลย ทำไมผมไม่ปฎิเสธไปเลยว่ะ ทำไมใจผมต้องเต้นแรงด้วยว่ะ ทำไมผมถึงเผลอยิ้มได้เวลาอยู่กับพี่มันว่ะ ทำไมผมถึงชอบเวลามีมันมาอยู่ใกล้ๆ ทำไมผมถึงรู้สึกอบอุ่นและปลอยภัยทุกครั้งเวลาอยู่กับมัน ทำไมถึงชอบเวลามันกวนตีนใส่ ทำไมถึงชอบเวลาตัวเองอยู่กับมัน ทำไมว่ะ ทำไม ถ้าเป็นบทละคร ผมคงตกหลุมรักมันไปแล้ว แต่นี้มันคือชีวิตจริง ผมจะรู้สึกดีกับมันแบบที่มันรู้สึกจริงๆหรอ แล้วพี่จะชอบผมที่เป็นผมอย่างที่บอกจริงมั้ย จะมีคนที่รักผมที่เป็รผมจริงๆใช่มั้ย กันจะเชื่อคำพูดพี่ได้ใช่มั้ย

'ถึงแล้วจ้ะคุณชาย'

'ขอบคุณนะพี่ที่พากันไปกินข้าว'

'ไป ขึ้นไปได้ละ'

'พี่ไม่ขึ้นไปพร้อมกันอ่ะ'

'เดี๋ยวเอารถไปเก็บก่อน'

'งั้นกันไปด้วย'

มันพยักหน้าเบาๆ แล้วผมก็เอารถไปเก็บพร้อมมันแล้วเดินขึ้นไปพร้อมกัน

'พี่'

'หึ'

'ที่พี่บอกกันเมื่อกี้มันจริงหรอ'

'อะไรของมึง ทำไมชอบถามบ่อยๆ'

'ก็อยากแน่ใจ'

แล้วพี่มันก็เอามือผมไปจับที่อกข้างซ้ายมัน

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

ผมได้ยินเสียงหัวใจของป่าปี๊ที่เต้นแรงขึ้น

'นี่แหละที่กูรู้สึก กูก็อยากรู็เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร ทำไมเวลาอยู่กับมึง กูถึงเป็นแบบนี้'

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

ผมรีบดึงมือออก อย่าว่าแต่พี่เค้าเลย ตอนนี้ใจผมมันก็เต้นแรงเหมือนกัน....

'พี่นี่เลี่ยนว่ะ กวนตีนๆแบบนี้มีมุมนี้กับเค้าด้วย'

'พอเลย เลิกล้อ กูก็ไม่คิดว่ากูจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน'

'พี่นี้ตลกว่ะ 55555'

ความจริงสิ่งที่เกิดขึ้นมันควรทำให้ผมอึดอัดสิ แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกสบายใจแปลกๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับใจของผมว่ะ


- จบตอน -

@pxxyogj

#ออฟกันxความลับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว