June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

95.มี​ความสุข​จริงๆ​ซะที​ ( เนียร์กร)​ END.

ชื่อตอน : 95.มี​ความสุข​จริงๆ​ซะที​ ( เนียร์กร)​ END.

คำค้น : เนียร์​กร​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2562 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,100
× 0
× 0
แชร์ :
95.มี​ความสุข​จริงๆ​ซะที​ ( เนียร์กร)​ END.
แบบอักษร

กร Part

" หิวข้าว "

พี่เนียร์เอ่ยเสียงแผ่วๆนอนเอาหน้าซบไหล่ผม หลังจากผ่านกิจกรรมบนโต๊ะบนเตียงมาสองรอบ

สรุปคือ ผมเพลียหนักมากพี่เนียร์วันนี้ดูแปลกไปทั้งที่แต่ก่อนมีอะไรกันผมจะเป็นฝ่ายนำตลอด เเต่วันนี้กลับเป็นพี่เนียร์เสียเองที่นำทางผมแถมบางครั้งยังสั่งการเองด้วย...

" วันนี้ทำไมดูร้อนแรงแปลกๆ "

ผมถามพี่เนียร์ขยับร่างขึ้นมานอนเกยทับผม เอามือมาบีบหยอกล้อกับยอดอกผมมือไม้อยู่ไม่นิ่ง

" แปลกตรงไหน ก็แค่แสดงความรักต่อกร "

" ก็น่าแปลกใจอยู่นะ " ผมพูด

" รึจะให้นอนเป็นท่อนไม้ไม่ตอบโต้อะไรเลยแบบนั้น จะเอามั้ยล่ะ "

พี่เนียร์บ่นขึ้นเสียงสูง

" เอาครับเอาเหมือนเดิม "

ผมตอบยิ้มๆแล้วล้วงมือลงไปตามแนวสะโพกเนียนของพี่เนียร์

" ไม่คุยด้วยแล้วว่ะ "

พี่เนียร์เอ่ยเเล้วลุกขึ้นยืนแล้วดึงแขนผมให้ลุกตาม

" ปะอาบน้ำเถอะหิวข้าวแล้วไปหาอะไรอร่อยกินกัน "

" เดทหรือครับ "

ผมถามแล้วพี่เนียร์ก็พยักหน้าเป็นคำตอบ เกือบ20นาทีที่ผมกับพี่เนียร์อาบน้ำแต่งตัว และช่วงที่รอพี่เนียร์คุยโทรศัพท์กับเพื่อน ผมเดินไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำที่ข้างในใส่แหวนสีเงินสองวง

ถึงเวลาเเล้วสินะ ย้อนไปตอนที่นนท์ป่วยที่ซานฟรานซิสโกตอนนั้นผมชื้อมา2วง ทั้งที่ตอนนั้นระหว่างผมกับพี่เนียร์ความเป็นไปได้แทบจะเป็นศูนย์​ แต่ผมก็ยังหวังและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

" อะไรอะ " พี่เนียร์ถามมองกล่อง สีดำในมือผม

" เปิดดูเองครับ " พี่เนียร์รับไปแล้วรีบเปิดดู

" แหวนคู่หรอของใครอะ "

แล้วผมก็หยิบที่เป็นของผมมาใส่แล้วหยิบวง ที่เป็นของพี่เนียร์ ขึ้นมาแล้วสวมใส่นิ้วนางของพี่เนียร์ ใส่ได้พอดีเป๊ะ พี่เนียร์มองดูแหวนในมือนิ่งไปพักหนึ่ง

" ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ "

" 3ปีที่เเล้วครับที่ซานฟรานซิสโก "

แล้วผมก็เล่าให้พี่เนียร์ฟังเรื่องเเหวนและความเชื่อที่ซินแสคนนั้นบอกกับผมและไอ้นน

" 3ปี อะไรทำให้นายมั่นใจขนาดซื้อมาเตรียมไว้ "

" ผมมีเซ้นส์มั้งครับว่าพี่จะรับรักผม "

" เซ้นส์ บ้าอะไรตอนที่พี่ปฏิเสธครั้งแรกทำหน้าเหมือนหมาป่วย "

พี่เนียร์พูดแล้วจับแหวนหมุนไปมามองมันอย่างชื่นชม

" แต่ก็สวยดี ขอบคุณนะกรเกย์  "

พี่เนียร์เอ่ยอีกครั้งแล้วจูบที่ปากผม​ แล้วลากผมออกจากห้องด้วยเหตุผลที่ว่าหิวข้าวจะเป็นลมอยู่แล้ว

ร้านอาหาร

ช่วงที่รอพี่เนียร์ไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ผมนั่งรอที่โต๊ะอาหารมุมสุดของร้านก็มีผู้หญิงสองคนมาถามเส้นทางเข้าเมืองและเธอก็ยื่นมือถือให้ผมจัดหาเส้นทางของกรูเกิลให้และพอผมอธิบายเสร็จเธอก็ขอบคุณและเชิญผมไปนั่งที่โต๊ะด้วย แต่ผมก็ปฏิเสธไปว่าผมมากับแฟนแต่ผู้หญิงอีกคนทำท่าไม่เชื่อ

" ที่ร้าก  สั่งอาหารยัง.... หืม..." 

พี่เนียร์เอ่ยเสียงหวานพร้อมกับเดินมาส่งสายตาพิฆาตไปที่ผู้หญิงสองคนนั่น

" เอ่อ.. ยังเลย " ผมตอบพลางมองหน้าพี่เนียร์กับผู้หญิงทั้งสองคน

" ทำอะไรอยู่เค้าหิวแล้วนะ "

พี่เนียร์พูดแล้วจ้องเขม็งไปที่ผู้หญิงสองคน จนพวกเธอคงรู้สึกถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรของพี่เนียร์ จึงเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง พลางเหลือบมามองผมกับพี่เนียร์และซุบซิบกัน...

" เค้ามาทำไม "

พี่เนียร์ถามเสียงเเข็งๆ ทำหน้านิ่งๆ แล้วผมก็เล่าให้ฟัง

" มาได้แต่กลับไม่ได้นี่ถ้าเค้าเสียงอ่อนเสียงหวานหน่อยนี่ไม่ตามไปส่งถึงบ้านเลยรึไง​ หึ "

" หึงหรือครับ "

ผมเอ่ยพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆจน พี่เนียร์เบนหน้าหนี

" เออสิวะ หึงด้วยหวงด้วย " พี่เนียร์ตอบหน้าแดงๆ

" น่ารักจังครับหึงหวงผมด้วย  "

ผมเอ่ยชมตรงๆพี่เนียร์เลยเตะที่หน้าแข้งผม จนผมร้องอูยเบาๆหันหน้าหันหลังไปมอง  เห็นผู้หญิงสองคนนั้นยังมองผมกับพี่เนียร์ไม่วางสายตา...

" แล้วทำไมไม่ใส่แหวน " พี่เนียร์ถามหน้าตึงๆ

" อ๋อ ผมต้องเขียนงาน มันไม่ถนัด "

" ใส่อีกข้างก็ได้นี่ "   พี่เนียร์เอ่ยเสียงเบา

" งั้นกลับไปจะรีบหยิบมาใส่เลยครับผม " ผมตอบยิ้มๆ

" ยิ้มทำไมวะ สั่งอาหารเลย "

พี่เนียร์เอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับเมินหน้าไปทางอื่นหลบสายตาผม แล้วผมก็สั่งอาหารไป3อย่างโดยอาหารทั้งหมดเป็นของโปรดพี่เนียร์ทั้งนั้น  หลังจากอิ่มอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเเล้วผมกับพี่เนียร์ก็ไปเดินซื้อของใช้ส่วนตัว และจังหวะนั้นเพื่อนผู้หญิงสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็เข้ามาทัก และดึงแขนผมไว้จังหวะที่ผมกำลัง จะเดินไปและพี่เนียร์เองก็หันมามอง

" กร ไม่ได้เจอนานเลย "

ผมจำได้ว่าเธอชื่อเฟย์ซึ่งเธอเคยบอกว่าชอบผมตั้งแต่เรียนปี1และผมก็ปฏิเสธไปว่าผมเป็นแบบไหน 

" อืมเกือบ4ปี "

ผมตอบและเธอก็ยิ้มให้ผมและมองไปที่พี่เนียร์ที่ยืนทำหน้านิ่งๆอยู่ข้างๆ

" แล้วนี่มากับใคร "

เฟย์ถามพลางส่งยิ้มให้พี่เนียร์ ผมกับพี่เนียร์มองหน้ากันไปมา แล้วพี่เนียร์ก็เอามือขึ้นโอบไหล่ผม

" ผมเป็นแฟนกรครับ "

พี่เนียร์ตอบหน้ายิ้มกริ่มแล้วยื่นมือไปทักทายเฟย์เองเธอก็ดูงงๆแต่ยื่นมือมาทักทายกลับแล้วส่งยิ้มหวานให้ผมที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่พยายามเก็บอาการดีใจ ตื้นตันใจเอาไว้เพราะไม่คิดว่าพี่เนียร์จะตอบแบบนั้น  ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่เนียร์จะอ้ำอึ้งตลอดเรื่องสถานะ

" คนนี้ใช่มั้ยเอ่อ.. ที่กรเคยบอกเรา " 

เฟย์ถามผมส่งยิ้มเป็นคำตอบแล้วเฟย์ก็ยิ้มออกมามองหน้าผมสลับกับพี่เนียร์  แล้วเธอก็เล่าว่าเธอเป็นใครและตอนนี้เปิดร้าน พรีเวดดิ้ง ที่ห้างนี้และชวนผมกับพี่เนียร์ไปอุดหนุน และพี่เนียร์ก็ตกลงไม่รู้ว่าพี่เนียร์ไปถูกใจคำพูดของเธอแบบไหน ผมกับพี่เนียร์ก็โดนลากไปยัง สตูดิโอถ่ายภาพ

" ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับรูปไม่หล่อหรือ "

ผมถามขณะที่ขับรถกลับบ้านเห็นพี่เนียร์มองดูรูปแล้วทำหน้าแปลกๆ

" ป่าวๆ แค่ไม่คิดว่าจะได้ถ่ายรูปแนวนี้กับผู้ชาย " 

พี่เนียร์หันมาตอบแล้วลากเสียงยาวตรงคำว่าผู้ชาย และยังขมวดคิ้วทำปากจู๋ใส่

จะน่ารักเกินไปละพี่เนียร์ของผม

" แต่เคยคิดกับผู้หญิงใช่มั้ยครับ "

ผมถามพี่เนียร์ก็พยักหน้าอืมๆ ก็คงเป็นเรื่องปกติสินะผู้ชายทั่วไปก็คิดแบบนี้

" นี่ไม่โกรธใช่มั้ย กรเกย์ "

พี่เนียร์ถามผมก็ส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ

" จะโกรธทำไมล่ะครับ​ นั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดากับมนุษย์ผู้ชายอยู่แล้ว " ผมตอบ

" แหมมนุษย์ผู้ชายดูพูดเข้า ทำยังกะตัวเองไม่ใช่ผู้ชาย​ "  พี่เนียร์เอ่ยยิ้มๆ

" ก็เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายแบบพี่เนียร์ไงครับ "

" เมื่อก่อนพี่เคยคิดว่ามีความรัก การแต่งงานมีลูกมันคือความสุขสูงสุดของชีวิตแต่พอเห็นตัวอย่างรอบๆตัวแล้วมันทำให้พี่มองมุมกลับ  และความสุขรู้ว่าความสุขจริงๆมันคืออะไรและคนที่ทำให้พี่รู้ก็คือกร "

พี่เนียร์เอ่ยแล้วเอื้อมมือมาจับกุมมือผมไว้

" ไม่เสียใจแน่นะครับ "

ผมถามพี่เนียร์ส่ายหน้าไปมา

" เสียใจเเน่ถ้าวันหน้านายทิ้งพี่  "

" เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนผมคิดว่าผมมั่นใจ "

" ทำไมต้องมีคิดว่าด้วยวะ มั่นใจไปเลยไม่ได้หรือไง "

พี่เนียร์หันมาโวยพร้อมกับเอามือหยิกลงที่ต้นเเขนผมอย่างเเรงจนผมรู้สึกเจ็บ ได้แต่หัวเราะหึๆ

" ลองมีคนอื่น ดูสิพ่อจะเฉือนไอ้นั่นให้ใช้งานกับใครไม่ได้เลย "  พี่เนียร์พูดแล้วมองไปทางอื่น

" นี่เข้าโหมดหึงโหดน่ากลัวจังครับ "

ผมพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆออกมา

" จะลองก็ได้นะ กรเกย์ " พี่เนียร์เอ่ยเสียงเข้ม

" ไม่ดีกว่า "

ผมตอบแล้วพี่เนียร์ก็ทำเสียงชิเบานั่นทำให้ผมนั่งกลั้นหัวเราะไว้ ไม่กล้าหัวเราะออกมา

บ่ายวันอาทิตย์

ช่วงเวลาเเห่งความวุ่นวายได้ผ่านไปหลังจากที่ทั้งสองครอบครัวได้พบพูดคุยเรื่องผมกับพี่เนียร์และผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่มีข้อคัดค้านใดๆ ที่ผมทั้งสองคนคบกัน และผมก็บอกสิ่งที่ผม อยากทำ คือออกจากงานที่ทำและจะย้ายไปอยู่ กับพี่เนียร์ทำงานที่รีสอร์ทผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ก็ไม่คัดค้าน และเห็นด้วยแต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่คัดค้าน คือกิจแฝดน้องของผมที่ยังเคืองอยู่ดูจากสีหน้าท่าทางก็รู้

1 ชั่วโมงผ่านไป

" กิจล่ะ "  ผมเอ่ยถามเมื่อเห็นต้นอยู่ในครัวคนเดียวกำลังจัดขนมไทยใส่จาน ส่วนนนท์นัทกับพี่เนียร์นั่งรออยู่ที่สวนด้านนอกบ้าน และพ่อกับแม่ผมก็ออกไปส่งพ่อกับแม่พี่เนียร์ ทำให้ที่บ้านเหลือแต่กลุ่มเพื่อน

" มันไม่พอใจมึงก็น่าจะรู้ นิสัยมัน "

ไอ้ต้นบอก ผมก็พยักหน้าอืมแล้วตบบ่าเพื่อนรัก เดินไปตามกิจที่ชั้นบน

" โกรธอะไร "

ผมถามเมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไปแล้วกิจมองหน้าผมแล้วหันหน้าหนีไม่ตอบคำถามไม่ยอมสบตา ผมจึงเดินไปสวมกอดกิจจากทางด้านหลังแล้วเอาหน้าซบลงที่ไหล่

" โกรธจริงๆด้วย  "

ผมบอกเมื่อกิจพยายามเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดผม

" แค่เคืองที่กรไม่ยอมบอก " กิจบอกเสียงเรียบ

" นี่กรไม่ได้ทิ้งกิจไปไหนนะ จากรีสอร์ต​มานี่ก็ขับรถ2ชั่วโมงเองและถ้ากิจคิดถึงก็ไปหาได้ ตลอดเวลา "

ผมบอกแล้วหอมแก้มกิจเบาๆปกติผมกับกิจถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่ค่อยพูดคำหยาบกูมึงเท่าไหร่ จะเรียก ชื่อตัวมากกว่า

" ก็เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาพอรู้ว่ากรจะไปอยู่ แบบนั้นมันก็รู้สึกน้อยใจ  กิจรู้ว่ากรมีคนรักแล้วก็ต้องไปอยู่กับคนรัก แต่กิจก็อยากให้กรอยู่ด้วยกันมีพ่อแม่มีต้นและอยากให้กรดูแลเหมือนแต่ก่อน "

กิจบอก

" กิจก็มีต้นไง "

" ไอ้ต้นเดี๋ยวนี้มันหึงหนัก ถึงขั้นไม่ให้กิจใช้มือถือเลยล่ะ "

กิจบ่นในอ้อมกอดผมเพราะเดี๋ยวนี้ไอ้ต้นมันจะมาหึงกิจเพราะมีหนุ่มๆเข้ามาชอบกิจเยอะและกิจเองก็ชอบทำประชดประชันให้ไอ้ต้นหวงเห้อ..

" ก็อย่าไปยั่วให้มันหึงสิไอ้บ้านั่นมันยิ่งไม่แยกแยะ "

" เออมึงจะยืนกอดเมียกูอีกนานมั้ย "

เสียงไอ้ต้นเอ่ยแล้วเดินมาจับกิจแยกออกจากอ้อมกอดผมทำหน้าตาบึ้งตึง ผมนั้นอดขำไม่ได้

" งี่เง่าน่าต้น "

กิจบ่นต้นพร้อมกับทำหน้ายักษ์ใส่แล้วหันมายิ้มสดใสให้ผม รอยยิ้มแบบนี้แสดงว่าหายโกรธแล้วสินะผมคิด

" กับกูพี่เมียมึง มึงยังหึงอีกหรือวะ "

ผมเอ่ยมองหน้าไอ้ต้น

" เออ  ตอนนี้ใครเป็นผู้ชายมาใกล้เมียกู​ กูหึงหมด "

" ไม่แยกแยะจริงๆด้วย "

ผมกระซิบบอกกิจเสียงเคาะและตบบ่าทั้งคู่บอกว่าให้ลงไปข้างล่างได้แล้วทุกคนรออยู่ 

พอเดินลงมาที่สวนก็มีแขกมาเพิ่มสองคนนั่นคือไอ้เก่งกับลูกชายวัยน่ารัก ที่ตอนนี้เริ่มเดินได้แล้ว และหน้าตาหล่อเหลาเหมือนพ่อไม่มีผิด

" ใครจุดธูปเชิญมึงมาเนี่ย "

ไอ้ต้นเอ่ยกับไอ้เก่งส่วนกิจที่เดินตามหลังเดินลู่ไปอุ้มลูกชายไอ้เก่งขึ้นมาหอมแก้ม และดูเหมือนว่าวีกิจเองก็จะชอบกิจกับต้นมาก ๆเพราะช่วยเก่งเลี้ยงอยู่ช่วงหนึ่ง ผมรู้ว่าเพื่อนผมทุกคนรักเด็กยกเว้นไอ้นนที่ไม่ค่อยกินเส้นกับเด็กเท่าไหร่

" เพื่อนมีข่าวดีทั้งทีทำไมกูต้องพลาด "

ไอ้เก่งตอบแล้วเดินมากอดผมทักทายกันเพราะว่าผมไม่ได้เจอกับเก่งพักหนึ่งเหมือนกันแล้วไอ้เก่งก็นั่งลง ข้างพี่เนียร์และอีกฝั่งมีนนท์นัทที่หยอกล้อกับวีกิจ ลูกชายของไอ้เก่งอยู่

" มึงไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ "

ไอ้เก่งเอ่ยหันไปทางไอ้ต้นที่นั่งหน้าบึ้งๆ

" เรื่องหึงหวง " ไอ้นนท์เอ่ยตอบแทนไอ้ต้น

" โอ๊ะโอ.. คราวนี้ใครอีกอ่ะ "

ไอ้เก่งถามผมเลยเอามือชี้ใส่ตัวเองไอ้เก่งก็หัวเราะร่าออกมา

" ไม่ใช่นะโว๊ย "

ไอ้ต้นแย้งแล้วก็เล่าเรื่องผู้ชายที่มาชอบเมียตัวเองให้ฟังว่าทั้งที่รู้อยู่เเล้วนะว่ามีแฟนมีครอบครัวแล้ว ยังมาตอเเย

" คือกูไม่โอเคไงกับคนประเภทนี้ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันก็เถอะเมียใคร​ ใครก็รักป่าววะ "

ไอ้ต้นเอ่ยขึ้นทุกคนก็พยักหน้าอืมๆเห็นด้วย ผมเลยมองไปที่กิจ กิจหลบตาผมทันทีนี่คงเป็นแผนเรียกร้องความรักความใส่ใจอีกแล้วสินะ  กิจเอ๋ยเด็กโง่

คนเรานี่นะเวลามีความรักต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ยอมทำเรื่องโง่ๆ

ผมชักสงสารไอ้ต้นเพื่อนผมขึ้นมาแล้วสิ

" นั่นทำให้กูไม่ได้ใช้มือถือเลยเกือบ2อาทิตย์แล้วไอ้ผัวบ้ามันยึดมันเช็คหมดทุกสัญญาณข้อความสายโทรเข้าออก " กิจบ่น

" เป็นพี่ก็ทำนะทำแบบต้น "

พี่เนียร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมามองผม​ขนลุกขนพองเลยแฮะสายตาแบบนั้น

" เนาะพี่เนาะ "

ไอ้ต้นพูดกับพี่เนียร์เหมือนหาพรรคพวก แล้วทุกคนก็ยิ้มขำออกมา จากนั้นทุกคนก็แลกเปลี่ยนสารทุกข์สุกดิบกัน ช่วงที่หายไปต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง มีครอบครัวที่ต้องดูแลรับผิดชอบและความสุขเล็กๆ​ ก็คือวีกิจลูกชายของไอ้เก่งที่ตอนนี้เริ่มเรียกชื่อปะป๊าแล้วและที่เซอร์ไพรส์​สุดๆคือ วีกิจเดินมาหาและเรียกผมว่าปะป๊า แล้วผมก็อุ้มวีกิจขึ้นมาหอมแก้มขาวทั้งสองข้างอย่างรักใคร่

" ไม่เห็นบอกว่าเป็นพ่อทูนหัวของวีกิจ "

พี่เนียร์ถามพร้อมกับหยอกเล่นกับวีกิจ

" ผมขอเองแหละครับผมอยากให้ลูกเก่งฉลาดเหมือนกับกร และชื่อ วีกฤษติร์ กรก็เป็นคนตั้งให้ "

ไอ้เก่งพูดอธิบายแทนผมเสร็จสรรพ

" พี่เนียร์นี่โชคดีนะครับที่ได้ไอ้กรไปเป็นแฟนไอ้กรนี่มัน เป็นสามีแห่งชาติของใครหลายคนเลยนะครับ นี่ยิ่งสมัยก่อนสาวๆคลั่งไคล้มันมากขนาดรู้ว่า โอ๊ยยยยยย.." 

ไอ้เก่งพูดไม่จบก็ร้องเสียงหลงออกมาสาเหตุอาจจะมาจากไอ้ต้นที่นั่งหน้านิ่งๆอยู่

" พูดต่อสิเรื่องของกรพี่อยากฟัง "

พี่เนียร์เอ่ยยิ้มๆไม่ท่าทีโกรธเคืองผมมองไปที่ ไอ้เก่งพร้อมกับส่งสายตาขู่ว่าอย่าๆ 

" ก่อนผมจะเล่าผมขอถามคำถามหนึ่งได้มั้ยครับ "

ไอ้เก่งเริ่มเจ้าเล่ห์ผมรู้ผมมองไปที่ไอ้นนท์ ที่นั่งยิ้มอยู่มีคนเสี้ยมสอนเเน่ๆ แล้วพี่เนียร์ก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

" เรื่องตำแหน่งของพี่กับกร ตกลงใครเอ่อ.เป็นรุกรับครับแบบว่าใครอยู่ล่างอยู่บน เอ่อ.. หรือว่าพวกพี่สลับกัน คือผมถามไอ้กรมันไม่ยอมบอกผมเลย อย่างนนท์นัทต้นกิจ เสกต่อตำแหน่งพวกมัน ชัดเจนมากๆเลยอย่าว่าผมละลาบละล้วงเลยนะเพื่อนๆผมเองก็อยากรู้  "

ไอ้เก่งร่ายคำพูดยาวออกมา เพื่อนทุกคนทำหน้าทำนองว่าไม่เกี่ยวกับกู พี่เนียร์หันมามองผม ทำหน้านิ่งๆอยู่เดาอารมณ์ไม่ออกเลยโกรธหรือเปล่านะ

" ไอ้บ้าเกิดอยากรู้อยากเห็นอะไรขึ้นมาวะ "

ผมบ่นพึมพำ มองหน้าพี่เนียร์ทำนองว่า ไม่ต้องตอบก็ได้ เพราะหลายครั้งที่เพื่อนผมถามผมก็ไม่ได้ตอบออกไป คือเรื่องรุกรับกับผู้ชายบางคนแล้วมันถือเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี บางคนอาจจะไม่ยอมรับสักเท่าไหร่ แต่แล้วพี่เนียร์ก็ยิ้มออกมา

" พี่อะหรอ ก็ล่างบ้างบนบ้าง "

พี่เนียร์ตอบแบบกำกวม ทุกคนทำหน้าเอ๋อ รวมทั้งผมมีไอ้เก่งคนเดียวที่นั่งทำหน้างงอยู่

" แล้วชอบล่างหรือบนมากกว่าครับ "

ไอ้ต้นถามขึ้นพี่เนียร์หันมามองผมนิดนึง

" บนมั่งเพราะว่าได้เห็นหุ่นลีนๆของกรและเหงื่อพราวตามกล้ามเนื้อแน่นมันทำให้ฟินไปอีกแบบ แถมเรายัง ได้ควบคุมจังหวะเองด้วย "

พี่เนียร์ตอบแบบเรท30+ ผมกับไอ้นนมองหน้ากันแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ไอ้นัทที่นั่งอยู่ข้างๆยังหน้าแดงเลยเพราะว่าถ้าคนในวงการนี้จะรู้กันเว้นแต่

" ล่างนี่รับ บนนี่รุกหรือเปล่าแล้วสรุปพี่เนียร์นี่รุกหรือรับอะ "

ไอ้เก่งถามขึ้น

" พอแล้ว "

พวกผมทั้ง5คนร้องขึ้นมาพร้อมกัน ส่วนพี่เนียร์นั้นหัวเราะเบาๆออกมา

" กูอยากรู้ " ไอ้เก่งบอกอ้อนวอน

" ลองเองเลยไป​  แปลกคนปกติไม่ค่อยจะสนใจเรื่องเพศที่สามรุกรับล่างบนเดี๋ยวมาถามหรือว่า... มึงจะ... "

ไอ้ต้นเอ่ยกับไอ้เก่งแบบจับผิด

" เห้ย... ไม่ใช่เเค่อยากรู้เฉย "

ไอ้เก่งรีบตอบ ผมมองสองคนสนทนากัน มีบางอย่างผิดปกติจริงๆด้วย

" มึงอยากรู้ก็ ไปเปิดเน็ตอ่านถามพี่กูโน่นพี่กูฉลาดรู้ทุกเรื่อง " ไอ้นนท์ตอบ

" พี่เนียร์อะหรอ พี่มึง "

ไอ้เก่งถามแล้วไอ้นนท์ก็หัวเราะดังออกมา

" พี่กูหมายถึงกรูเกิลโว้ย จะโง่ยันลูกเข้าม.1เลย รึไง "

ไอ้ต้นบ่นไอ้เก่งแล้วทุกคนก็หัวเราะพร้อมกัน กับคำเหน็บแนม​ ของไอ้ต้น...

เวลาแห่งความสุขของผมคือตอนนี้สินะ

มองเพื่อนฝูงที่พูดคุยหยอกล้อกันครอบครัว ที่สามัคคีกัน มองไอ้เก่งที่เล่นกับลูกชายแล้วหัวเราะเสียงใส  เวลาเป็นตัวกำหนดจริงๆ ก่อนหน้านี้ ไอ้เก่งอาจทุกข์ใจเพราะโดนนอกใจ แต่เวลาก็จะช่วยเยียวยาให้มันได้พบเจอกับความสุขอีกครั้ง

ผมอยากให้ความสุขเหล่านี้อยู่กับผมไปนานๆจังเลย

7เดือนผ่านไป

ผมย้ายมาอยู่กับพี่เนียร์ที่รีสอร์ต​และเริ่มทำ โรงเรือนกระจกเพาะพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับขายอย่างที่ผมตั้งใจไว้โดยมีคนงานของพี่เนียร์เป็นผู้ช่วยให้รายละเอียดต่างๆ ส่วนเรื่องสถานะของผมพี่เนียร์ก็เปิดตัวกับทุกคนแล้วว่าผมเป็นแฟน และสั่งห้ามพนักงานชายหญิงทุกคน ห้ามพูดคุยกับผมในทำนองชู้สาวเด็ดขาด 

หึงหวงระดับ8 เเละพนักงานทุกคนที่ทำงาน ร่วมกับผมมีแต่อายุ40อัพไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย หรือผู้หญิง ถึงผมจะบอกว่าไม่มีอะไร

แต่พี่เนียร์ก็บอกว่าป้องกันไว้ก็ดี 

เห้อ ผมเคยเห็นแต่ไอ้นนที่หวงไอ้นัทเกินเหตุ แต่ไม่คิดว่าพี่เนียร์จะเป็นไปด้วยพี่น้องกันนี่นะ  ส่วนงานเขียนแบบผมก็รับเขียนบ้างโดยมีหลิน หุ้นส่วนคนเก่าของผมคอยส่งงานให้

เช้าวันเสาร์ที่สดใสผมตื่นตี5ออกมาวิ่งแล้วก็เข้าไปโรงเพาะชำ ดูแลรดน้ำต้นกล้าเล็กๆพันธุ์​ไม้เมืองหนาว ที่ผมเริ่มเพาะเมล็ดเอง

และสายๆของวันนี้เพื่อนผมที่อยู่กรุงเทพจะมาที่นี่มาฉลองวันครบรอบวันแต่งงานให้นนท์นัท โดยใช้รีสอร์ต​ของพี่เนียร์และถือโอกาสมาเยี่ยมผมด้วย

" เห้... ลุง " 

เสียงเข้มของไอ้เสกดังขึ้นทำให้ผมหันไปเห็น ไอ้เสกยืนยิ้มตาตี่อยู่ ข้างมีเป็นต่อแฟนหนุ่มของมันยืนอยู่ แล้วเป็นต่อก็ยกมือไหว้ผมก็รับไหว้

" แก่ลงไปเยอะนะมึงใครจะไปคิดว่าสถาปนิกอนาคตไกลจะผันตัวเองมาเพาะพันธุ์ไม้ขายแถมยังใส่กางเกงลุงอีก "

ไอ้เสกพูดยาวแล้วมองที่กางเกงขาสั้นผม

" นี่ล่ะคือความสุขของกูที่แท้จริง ว่าแต่มึงทำไมมาเร็วแล้วคนอื่นๆล่ะ " ผมถาม

" เป็นต่ออยากดูพระอาทิตย์ขึ้นก็เลยพาไปดูที่สันเขาฝั่งโน่น " ไอ้เสกตอบ

" นอกจากดูพระอาทิตย์ขึ้นมึงคงไม่ได้ทำอย่างอื่นนะ "

ผมมองไปที่เป็นต่อทำหน้าแดงๆเรื่อๆ

" มะ ไม่ได้ทำ "  ไอ้เสกปฏิเสธเสียงติดๆ

" เออดีเเล้วเจ้าป่าเจ้าเขา เยอะแยะ "

ผมบอกแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อส่วนเป็นต่อก็ก้มหน้านิ่ง

" เห้ว่าแต่ถ้าอยู่ในรถนี่เจ้าป่าเค้าจะเห็นมั้ยวะ "

ไอ้เสกเดินมากระซิบผม

" นั่นไงมึงทำจริงด้วย "

ผมบอกแล้วหัวเราะเบาๆออกมา

" บ้าเอ้ยชีวิตนี้กูไม่เคยโกหกอะไรมึงได้เลยไอ้เพื่อนเลว "

ไอ้เสกโวยผมแล้วเดินลากแขนเป็นต่อให้เดินตามไป ผมเห็นเเล้วก็อดขำไม่ได้ไอ้เสกก็ยังเป็นไอ้เสกคนเดิมเพิ่มเติมคือหื่นมากกว่าเก่า

บ่ายสองโมงเมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบ นนท์นัท ต้นกิจ เสกต่อ และไอ้เก่งที่อุ้มลูกชายมาด้วยและงานเลี้ยงเล็กๆ ก็เริ่มขึ้น งผมมองพี่เนียร์คุยอวดเรื่องรูปถ่าย ที่ผมกับพี่เนียร์ไปถ่ายมาเมื่อหลายเดือนก่อน ซึ่งเพื่อนๆผมเพิ่งเห็น และต่างคนไม่คิดว่าผมกับ พี่เนียร์จะถ่าย พี่เนียร์ก็บอกทุกคนว่า

" แค่อยากถ่ายเก็บไว้ มีแฟนหล่อเก่งไปทุกอย่างแบบนี้ใครก็อยากจะอวด "

พี่เนียร์พูดจบเสียง โห่ฮิ้ว เสียงดังขึ้นมาทันที

" แล้วเรื่องนั้นมันเก่งหรือป่าวครับ " ไอ้เสกถามพี่เนียร์

" เก่งสิ พี่นะแทบขาดใจเลยล่ะยิ่งเวลานั้น... เห้อ...ไม่อยากจะเอ่ย  "

พี่เนียร์ตอบจากนั้นพวกนั้นก็พากันมาถามเซ้าซี้ ยิงคำถามเรื่องใต้เตียงผม แล้วแฟนผมก็เล่นตอบไปแบบเรท30+ จนผมส่ายหน้าไปมากับไอ้นัท จึงพากันแยกตัวมาทำกับข้าวปิ้งย่างอาหารว่าง

" เออนัทว่าจะถามเรื่องพี่หมอเป้เอ่อ แกเป็นเกย์รึป่าว "

ผมถามไอ้นัทเมื่อมีโอกาสได้อยู่สองต่อสอง มันมีเรื่องคาใจผมอยู่เมื่อเดือนที่ผ่านมาโจ้มาที่นี่และผมก็ได้โอกาสถามเรื่องงานที่ทำอยู่ และผมก็เหลือบเห็นรูปของหมอปิติในมือถือโจ้ด้วยความบังเอิญ นั่นทำให้ผมสงสัยบางอย่างระหว่างหมอกับโจ้

" ไม่นี่พี่หมอมีแฟนแล้วเป็นผู้หญิงคบกันนานแล้วนะ " 

ไอ้นัทตอบพร้อมกับมองหน้าผม เหมือนจะถามว่าถามทำไม

" ไม่มีอะไรแค่แปลกใจอะไรนิดหน่อย "

ผมตอบแต่ไอ้นัทก็ทำหน้าไม่เชื่ออยู่ดีผมจึงชวนคุยไปเรื่องอื่น

ถ้าเป็นอย่างที่ผมคาดเดา แล้วกับโจ้ล่ะมันคืออะไรกันแน่ ทำให้ผมอยากรู้ขึ้นมาทันทีคงต้องหาโอกาสไปเยี่ยมโจ้ที่ทำงานหน่อยล่ะ ผมคิดเพลิน

" ไอ้นัทฝากวีกิจหน่อย "

ไอ้เก่งเดินมาพร้อมกับลูกชายที่ทำหน้างอแงตามประสาเด็ก และเหมือนนัทมันจะเข้าปลอบใจเด็กได้ดี

" งอแงมากหรือช่วงนี้ "

ผมถามไอ้เก่งพยักหน้าเป็นคำตอบ

" เปลี่ยนพี่เลี้ยงไป3คนแล้วเดือนนี้ กับฝ้ายเองก็เข้าหน้าไม่ติดส่วนแม่กูก็ช่วงนี้ก็ไปทัวร์บ่อย "

ไอ้เก่งเอ่ยเล่าปัญหา

" ทำไมมึงไม่ตามชิน มาล่ะมึงก็รู้ว่าวีกิจชอบชิน "

ไอ้นัทที่อุ้มวีกิจอยู่พูดขึ้น

" เด็กนั่นป่านนี้คงสบายไปแล้วล่ะได้ข่าวว่ามีเสี่ยเลี้ยงแล้วนี่ จะมานั่งเลี้ยงเด็กเงินเดือนไม่กี่หมื่นได้ไง เห้อ​ เป็นเด็กหนุ่มนี่ก็ดีนะจะทำอะไรก็ได้ "

ไอ้เก่งพูดแต่ทำไมถึงออกแนวประชดประชัน แบบนั้นนะ

แล้วผมก็นึกถึงชินเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่บอกว่าชอบไอ้เก่ง ตกลงแล้วมันคงเป็นแค่ความชอบสินะถึงได้หนีหายไปแบบนั้น  เพราะรู้จากไอ้นัทว่าชินลาออกจากที่ร้านแล้ว

" บางทีกูก็คิดว่าไอ้เก่งมันเริ่มโกหกพกลม "

ไอ้นัทบอกแล้วหันมามองผมเหมือนขอความคิดเห็นผมก็ได้แต่พยักหน้ารับ เพราะผมเองก็คิดเหมือนกับไอ้นัท

" คล้ำลงป่าววะ "

ไอ้นนถามเมื่อผมเดินเอาอาหารไปเสริฟเพื่อนๆต่างพากันมองมาที่ผมเป็นสายตาเดียวกัน

" นี่ล่ะจะได้ดูแมนๆ หน่อย " 

พี่เนียร์ตอบแทนผม ทุกคนหันมามองผมแล้วยิ้ม เมื่อเดือนก่อนพี่เนียร์เหมือนจะขุนผมให้อ้วนขึ้นบังคับให้กินข้าวออกกำลังกายเพิ่มหุ่นล่ำ และบอกว่าอยากได้ผู้ชายแมนๆมากกว่า

เกือบชั่วโมงปาร์ตี้มื้อค่ำแสนอร่อยก็ผ่านไป ต่างคนก็อวยพรวันครบรอบแต่งงานให้นนท์นัท ผ่านมา2ปีแล้วสินะที่เพื่อนรักของผมใช้ชีวิตคู่อยู่กินด้วยกันวันเวลามันผ่านไปเร็วมากๆ

เสียงพูดคุยปนเสียงหัวเราะดังไม่หยุดผมมองพี่เนียร์กับไอ้ต้นนั่งหัวเราะยิ้มขำกับภาพในมือถือคงจะภาพหื่น30บวกแน่ๆเพราะว่าช่วงหลังมานี่พี่เนียร์ชอบคุยเปลี่ยนความรู้กันกับต้นกิจ เรื่องการใช้ชีวิตคู่ ชายกับชายใช้ชีวิตคู่อย่างไร ให้มีความสุข​ ซึ่งบางครั้งผมแอบเห็นประวัติการค้นหาในไอแพดเครื่องโปรดของพี่เนียร์..

" ไปยัง "

เสียงไอ้เก่งเอ่ยขึ้นเรียกให้ผมหลุดจากความคิดตัวเอง ไอ้เก่งที่อุ้มวีกิจที่หลับอยู่เดินนำหน้าผมไป หลับไปแล้วเด็กซนขวัญใจ​ แล้วผมก็บอกทุกคนว่าจะพาวีกิจไปนอนและเสียงไอ้ต้นก็ตะโกนออกมาว่าให้เอาไพ่ป๊อกมาด้วย และนั่นคงมีแผนเล่นเกมอะไรแผลงๆแน่ๆผมคิด

หลังจากที่ผมพาวีกิจเข้านอนเสร็จแล้วจังหวะที่กำลังเดินกลับมาหากลุ่มเพื่อน

" กร กูดีใจกับมึงด้วยนะ  "  ไอ้เก่งพูด

" หืม เรื่องอะไร " ผมหันกลับมาถามทำหน้างง

" ก็เรื่องพี่เนียร์ ว่าแต่มึงจะไม่เสียใจแน่นะ "

ไอ้เก่งเอ่ยเสียงเบาซึ่งผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไร เก่งเคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก่อน การนอกใจการถูกทรยศหักหลัง และมันก็รู้ว่าก่อนหน้านี้พี่เนียร์ปฏิเสธผมมาตลอด

" ไม่เสียใจหรอกเพราะว่ากูเลือกเเล้วส่วนเรื่องอนาคตไม่แน่ใจหรอก แต่กูเชื่อใจพี่เนียร์ "

ผมตอบ

" กูชอบนะ กูชอบความมั่นใจความกล้าของมึงและกูเองก็อยากจะมีบ้าง " ไอ้เก่งบอก

" กูไม่รู้ว่ามึงกลัวอะไรแต่ถ้าเป็นเรื่องอนาคตสิ่งที่มึงทำอยู่ตอนนี้ก็นั่นแหละอนาคต " ผมบอก

" อืมนะ แล้วถ้าเป็นเรื่องครามรักล่ะ " ไอ้เก่งถามกลับ

" กูให้คำปรึกษาเรื่องนี้ตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ "

ผมตอบยิ้มๆ

" เพราะว่าการถูกรักจากใครสักคนมึงยังไม่รู้ตัวเองเลย "  ผมตอบเเล้วเดินไป

" ใครบอกว่ากูไม่รู้ตัวล่ะ แค่คนๆนั้น.... "

เสียงไอ้เก่งพึมพำตามหลังผม...

รู้ตัวเองสินะแต่ก็ยังมีความกังวลความกลัว เห้อ..

งั้นผมก็ทำถูกต้องเเล้วที่ไม่ได้ให้คำแนะนำอะไรไปเพราะว่า การที่จะเดินเส้นทางนี้คุณต้องตัดความกลัวออกให้หมด แล้วเดินหน้าอย่างสตรอง...

" อ้าวเลือกมาคนละ1ใบใครได้สีแดงตามกฏของเกมคือตอบความจริงเท่านั้น "

เสียงไอ้เสกพูดพร้อมกับสับไพ่ป๊อกในมือยื่นมาให้ทุกคนที่นั่งอยู่

เอาแล้วไงเกมกลโกงปัญญาอ่อนเริ่มขึ้นแล้ว ผมมองพี่เนียร์ที่อยู่ข้างทำหน้าตาตื่นเต้น... เหมือนเด็กเลยน่ารักที่สุด เอาวะเล่นซะหน่อยแล้ว

ผมก็หยิบไพ่ใบสุดท้ายมาหลังจากที่ทุกคนเลือกไพ่คนละใบหมดแล้ว

" ข้าที่มีคิงข้าจะเป็นคนถาม " ไอ้เสกพูดขึ้นพร้อมกับโชว์ไพ่ในมือ

" บ้าเอ้ย.. ทำไมต้องเป็นมันวะ "

เสียงไอ้ต้นบ่นพึมพำทุกคนก็หัวเราะออกมาเพราะว่าเรื่องความเจ้าเล่ห์ต้องยกให้ไอ้เสก 

พี่เนียร์ขยับเข้ามาใกล้ผมเอาหน้ามาซบพิงไหล่ผมเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

" ดื่มเยอะไปแล้วนะไหวหรือเปล่า  "

ผมเอ่ยเตือนเสียงเบาเมื่อมองแก้วเหล้าในมือ พี่เนียร์เพราะว่าหัวค่ำผมก็เห็นพี่เนียร์ดื่มมาบ้างเเล้ว

" ไหวสิ  ไหนได้ไพ่อะไรในมือ "

พี่เนียร์บอกแล้วหยิบไพ่ในมือผมมาดูพร้อมกับโชว์ไพ่ตัวเอง สรุปผมกับพี่เนียร์ได้ไพ่สีแดงทั้งคู่ มองที่มือไอ้นนก็สีแดง ไอ้กิจชูขึ้นก็สีแดง มองไพ่ในมือเป็นต่อเป็นสีดำ แล้วผมก็ยิ้มออกมาเจ้าเล่ห์นักนะเสกสรร เดาว่าไพ่ในมือมันคงมีแต่สีแดงส่วนเยอะ ไอ้นนส่ายหน้าไปมาทุกคนคงรู้ตามเกมไอ้เสก เเต่ก็ไม่ได้เเย้งอะไร

" ไอ้ต้นมึงเคยจำแฝดกรกิจสลับกันถึงขั้นไหน "

ไอ้เสกเริ่มถามต้นคนแรก

" จับกล้วยหอม "

ไอ้ต้นตอบหน้าตายทุกคนร้องเห้ยเสียงดังโดยเฉพาะพี่เนียร์หันมามองจ้องผมตาเขม็ง

" คือกูเมาไง เผลอไปจับกล้วยหอมมันและมันก็ถีบซะกูหายเมา​ ห่าซี่โครงเเทบหัก " 

ไอ้ต้นพูดแกมบ่นแต่ไม่มีใครสนใจสงสาร กลับหัวเราะขำ ซึ่งผมก็พอนึกออกน่าจะเป็นวันที่ผมนอนอยู่เเล้วไอ้ต้นเมามาแค่คิดก็สยองล่ะผู้ชายเมาหื่นนี่แม้แต่ผู้ชายด้วยกันยังกลัว

" อยู่กันมา5ปียังจำกลิ่นเมียตัวเองไม่ได้​ สมควรโดนเทมั้ยไอ้ต้น "

เสียงกิจบ่นแฟนตัวเอง

" โห่ ก็มันเมาไงที่รัก เป็นใครก็ต้องจำสับสน "

ไอ้ต้นบ่นแล้วหันมาทางพี่เนียร์เหมือนขอความคิดเห็น

" เป็นพี่ ถึงจะเหมือนกันยังไงพี่ก็จำได้นะกรจะมีกลิ่นกายเฉพาะตัว "

พี่เนียร์ตอบแล้วส่งยิ้มหวานเลี่ยนให้ผมจนใจ ผมเต้นรัวแล้วเสียงโห่แซวก็ดังขึ้น

" แถบไหนจำได้แม่นสุดครับ "

ไอ้เสกถามแซวพี่เนียร์

" แถวนี้สิ "

พี่เนียร์ตอบพลางเอามือล้วงมาที่ขอบกางเกงผมทุกคนมองตามร้องโห...

ลากเสียงยาวๆพร้อมกันยกเว้นผมคนเดียวที่นั่งนิ่งอยู่

" บ่อยสินะครับ " ไอ้เสกยังถามต่อ

" แน่สิของโปรดอยู่แถวนั้นนิ " 

พี่เนียร์ตอบคำถามแบบหน้าตาเฉยๆ

ของโปรดงั้นหรอ...

โอยพี่เนียร์จะกล้าไปถึงไหนเนี่ยผมคิดยังอายๆแทนเลย มองไอ้นนสำลักน้ำที่กำลังยกขึ้นดื่มเสียงไอแค่กๆ​ไอ้นัทเป็นต่อที่ต่างก็รู้กันว่าเป็นฝ่ายรับ นั่งหน้าแดงอายๆ 

คงคิดไปถึงไหนต่อไหนแต่แฟนผมนี่สิยังยิ้มกริ่มเหมือนพอใจกับคำตอบและสีหน้าของไอ้เสกกับไอ้ต้นที่ทำหน้าตกใจ

แล้วก็มาถึงตาไอ้นนบ้าง

" ไอ้นนมึงเคยนอกใจไอ้นัทมองหน้าอกผู้หญิงถึงขั้นเคลิ้มจริงเปล่า "

ไอ้เสกถามไอ้นัทหน้าตึงทันทีทันใด

" ใช้คำอะไรของมึงวะเคลิ้มนอกใจ น่าเกลียดซิป "

ไอ้นนบ่นทำท่าไม่ซีเรียสอะไร

" ตกลงมึงเคยหรือไม่เคยตอบสิครับ "

ไอ้นัทรอฟังอยู่ไอ้เสกถามย้ำไอ้นนมองหน้าไอ้นัทแวบหนึ่งและก็ตอบว่า

" เออเคย มันเรื่องปกติของผู้ชายป่าววะ ก็มองกันหมดทุกคนรวมทั้งไอ้กร "

ไอ้นนตอบตามตรงปกติมันก็ไม่ใช่คนชอบโกหกอยู่แล้วพี่เนียร์มองมาที่ผมทันที ตอนไหนวะ ผมทำท่าคิดและมองที่ไอ้นัทเริ่มส่งสายตาคาดคั้นไปที่ไอ้นน

แล้วไอ้นนก็เล่าให้ฟังว่าตอนที่พวกผมไปนั่งร้านอาหารกันน้องแอนนี่ดาราดัง​อยู่​ตอนนี้เดินเข้ามาทักไอ้เสกและเสกก็แนะนำให้พวกผมรู้จัก

" อ๋อจำได้ล่ะ ก็มึงบอกว่าน้องเค้ามีไฝมหาเสน่ห์ที่หน้าอก พวกกูก็พากันมอง "

ไอ้ต้นจำได้เอ่ยขึ้นพวกผมก็พยักหน้าตามเหมือนจะนึกออก

" กรก็ด้วยหรอ " พี่เนียร์ถามผม

" ก็แค่มองอะครับ พี่เนียร์ก็รู้ว่าผมชอบหน้าอกแบนเรียบๆของพี่มากกว่า " 

ผมตอบแล้วดึงไหล่พี่เนียร์มากอดหลวมๆเริ่มดึกอากาศจะเย็นลง

" งั้นคืนนี้จับยันเช้าเลยนะ "

พี่เนียร์เอ่ยกระซิบเบาๆที่ข้างหูผม น้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำให้ร่างกายผมร้อนรุ่มแปลกๆจะยั่วยวนกันรึไงนะ ผมคิดแล้ว​กระซิบกลับไปว่า

" จัดให้ครับ " แล้วพี่เนียร์ก็ยิ้มหวานให้ผม

ไอ้กิจกับต้นก็ทำท่าจะอ้วก กับท่าทีที่ผมแสดงออกกับพี่เนียร์

" หวานแหวเลี่ยน อิจฉาจนจะอ้วกว่ะ "

ไอ้ต้นเเซวผมกับพี่เนียร์ ผมยกนิ้วกลางให้ขอบคุณมันไป ส่วนนนท์นัทยังเถียงกันมุ้งมิ้ง เรื่องที่ไอ้นนมองหน้าอกน้องแอนนี่ ส่วนไอ้เสกได้แต่ยิ้มขำเพราะว่าทำให้เพื่อน เดือดร้อนได้นิดหน่อย

" ว่าแต่ไอ้พี่เสกรู้ได้ไงว่าดาราคนนั้นมีไฝที่หน้าอก​ ​"

เสียงเป็นต่อเอ่ยขึ้นแล้วเสียงไอ้ต้นกับไอ้เก่งก็เอ่ยสำทับอีกว่า

" นั่นสิ... อย่าบอกนะว่ามึง... มึง..."

เป็นต่อหน้านิ่งขึ้นมาขึ้นชื่อว่าผู้ชายต่อให้ เเต่งงานเเล้วมีครอบครัวเเล้วก็เถอะแต่ สังคมทุกวันนี้ เชื่อใจอะไรมากไม่ได้ ยิ่งหล่อรวยเหมือนไอ้เสก ได้ข่าวว่าสาวน้อยสาวใหญ่หนุ่มน้อยวัยใสก็เข้าหาตลอด แต่เป็นต่อเองก็เข้มแข็งมากๆ  

" เห้ย.. ไม่ใช่กูก็แค่ตามข่าวดาราบันเทิงแค่นั้น  "

ไอ้เสกรีบปฏิเสธแล้วหันไปทางเป็นต่อที่นั่งหน้างออยู่

" ไม่รู้ว่าแค่ไหนแต่ใช้มือไปเลยทั้งอาทิตย์ ห้ามมายุ่งกับผม "

เป็นต่อบอกด้วยสีหน้านิ่งๆส่วนไอ้เสกนั่งคอตกทันที และผมแอบเห็นไอ้ต้นไอ้เก่งแปะมือกับเป็นต่อบังลับสายตาไอ้เสก ผมจึงหัวเราะหึๆ ออกมา

คิดว่าคงเป็นการเอาคืนไอ้เสกเล่นอะไรเป็นเด็กๆ  ขนาดอายุสามสิบกันหมดแล้วนะ

" คิงก็คิงเถอะวะ เจอควีนเข้าไปจ๋อยเป็นหมาป่วย "

ไอ้นนเอ่ยลอยๆ 

" เห้อ.. ปวดข้อมือแน่ๆเลยตั้งอาทิตย์หนึ่ง "

ไอ้ต้นเอ่ยพร้อมกับทำไม้ทำมือ

" ไอ้เพื่อนเลว "

ไอ้เสกลุกขึ้นไล่เตะไอ้ต้นกับไอ้เก่งและจบที่การตะลุมบอนเบาๆ พวกผมทุกคนได้แต่หัวเราะขำกับท่าทางไอ้เสก

แล้วงานเลี้ยงก็สิ้นสุดลงส่วนพี่เนียร์กับผมก็ไม่ได้ถูกถามต่อเพราะว่าคิงต้องไปง้อควีน และทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน  หลังจากที่อาบน้ำเสร็จผมก็เดินไปบ้านอีกหลัง ที่เก่งพักอยู่กับลูก เดินกลับมาพี่เนียร์อาบน้ำเสร็จ

แล้วผมมั่นใจเพราะว่าพี่เนียร์นอนหลับตาเปลือยช่วงบนอยู่ช่วงล่างมีแค่ผ้าห่มพาดปิดช่วงโคนขาเห็นบางอย่างวับๆแวมๆ

ยั่วกันซัดๆ ผมคิดลอบกลืนน้ำลายเเล้วเดินไป ปิดไฟทำเป็นไม่สนใจล้มตัวลงนอนข้างๆ​ พลางคิดว่าไม่ไอ้ต้นก็ไอ้กิจล่ะที่เสี้ยมมา นอนใจสั่นอยู่พลางคิดถึงโคนขาขาวๆของพี่เนียร์เมื่อกี้นี่ ร่างกายก็ร้อนแปลกๆ

ผ่านไปพักหนึ่งผมก็รู้สึกหนักไปทั้งตัวเมื่อพี่เนียร์ขยับตัวขึ้นมาทับผมทั้งตัว เอาสองมือกางแขนผมออกพร้อมกับล็อกมือผมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

" จะทำอะไรอะ "

" นายมองหน้าอกผู้หญิงจริงๆหรอ "

พี่เนียร์ถามพร้อมกับเอาปากงับดูดติ่งหูผมดึงแล้วปล่อยๆจนผมรู้สึกเสียวซ่านแปลกๆ

" ก็บอกแล้วไงครับว่าแค่มอง... อ๊า.."

ผมตอบได้แค่นั้นเมื่อพี่เนียร์ไม่ฟังเลื่อนตัวเองไปก้มลงดูดกัดปลายยอดอกผมผ่านเสื้อยืดบางๆ จนรู้สึกเจ็บปนเสียวซ่าน อารมณ์ผมเริ่มป่วนปั่น

พี่เนียร์ทำแบบนั้นสักพักผมก็ได้ยินเสียงเปิดลิ้นชักแล้วสักพักข้อมือทั้งสองก็ถูกมัดหลวมๆด้วยเนคไท แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าผมออกจนหมดตัว

" จะทำอะไรอะครับ พี่เนียร์ปล่อยผมก่อน "

ผมร้องขอเมื่อพี่เนียร์ขยับตัวเอง อย่าบอกนะว่าผมจะโดนรุก ถึงจะเตรียมใจมาบ้างแต่มันก็ยังไม่ใช่วันนี้

" นายต้องถูกลงโทษ  "

พี่เนียร์พูดเสียงเบาๆเอามือจับรูดกล้วยหอมผม ที่ตอนนี้เหมือนพร้อมจะสู้ศึกแล้ว ความเย็นฉ่ำของเจลที่ป้ายไปมาแถวด้านหลังผมทำให้ผมหลับตาแน่น  

นี่พี่เนียร์จะรุกผมจริงๆหรอ..

" ไม่นะไม่นะ พี่เนียร์เดี๋ยวก่อน "  ผมส่ายหน้าไปมา

" จะมองหน้าอกผู้หญิงอีกมั้ย "

พี่เนียร์ถามผมได้แต่ส่ายหน้าไปมาพลางพึมพำว่าไม่ๆ

" ดีมาก ตอนนี้พี่รักกรนะรักตลอดเวลา24ชั่วโมงปีหนึ่งมี365วันพี่ก็จะรัก ฉะนั้นกรห้ามนอกใจพี่นะ "

" รักครับผมก็รักพี่ และจะไม่ทำอีกแล้ว " ผมตอบเสียงสั่นหวิว

" ดีมากเด็กดี " 

พี่เนียร์พูดพร้อมกับจุ๊บที่กล้วยหอมผมเบาๆผมลืมตาขึ้นมอง พี่เนียร์ก็อยู่ในท่าพร้อม

  เดี๋ยวนะ... ท่านี้มัน... ถ้าจะทำท่านี้

" ท่านี้ถ้าไม่เบิกทางก่อนพี่เนียร์ จะเจ็บนะ.. อ๊าาาาา..."

ผมพูดไม่ทันจบ พี่เนียร์ก็กดตัวเองลงมาพรวดเดียวไร้ซึ่งอุปกรณ์ป้องกันใดๆ และก่อนที่ผมจะเอ่ยท้วงอะไรพี่เนียร์ก็ก้มตัวลงมาเอาปากปิดปากผมด้วยจูบที่ร้อนแรง  และสุดท้ายผมก็โดนพี่เนียร์ลงโทษเกือบ ชั่วโมง​ กว่า​กลเกมรักที่พี่เนียร์หยิบป้อนให้ผม จะจบลง ผมรู้สึกถึงความสุขสมอีกแบบ แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ที่ตัวเองได้แต่นอนนิ่ง ให้พี่เนียร์จัดการควบคุมเกมคนเดียว

" มีความสุขมั้ย "

พี่เนียร์ถามเสียงหอบเหนื่อยนอนซบลงที่หน้าอกผม

" ขอบคุณนะครับ เหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้ผมมีความสุขมากเลย "

ผมตอบแล้วเอามือลูบแผ่นหลังพี่เนียร์ที่ยังหายใจเร็วอยู่

" นั่นเป็นการลงโทษจะมาขอบคุณทำไม "

พี่เนียร์พูด

" หือ.. ลงโทษ "

" ใช่ ถ้านายทำผิดพลาดพี่ก็จะลงโทษนายแบบนี้ล่ะให้เลิกกันหรือทะเลาะกันพี่ไม่ทำหรอกมันไร้สาระ "

" งั้นก็เป็นการลงโทษด้วยความรักสินะครับ "

" แน่นอนสิ รักมากมายด้วย "

พี่เนียร์ตอบแล้วผมก็หัวเราะเบาออกมา ผมไม่รู้จะขำหรือสงสารตัวเองดี​ ถ้าผมอยากได้เซ็กซ์เหมือนชั่วโมงก่อนผมต้องทำผิดพลาดงั้นหรือ..

" กรเกย์นายไม่เสียใจแน่นะ ที่เป็นพี่ "

" ไม่ครับไม่เคยเสียใจตลอด20ปีมานี่เรื่องเดียวที่จะทำผมเสียใจคือ  การทำให้พี่เนียร์เสียใจ  "

"  เสี่ยว "

พี่เนียร์บอกอายๆแล้วก้มลงจูบที่หน้าอกซ้ายของผม

" หัวใจอยู่ตรงนี้ป่าวนะ  "

พี่เนียร์พูดเอามือลูบหน้าอกซีกซ้ายผมไปมา

" หัวใจผมอยู่ตรงนี้ต่างหากล่ะ  "

ผมตอบพลางเอามือจับที่หน้าอกซ้ายของพี่เนียร์

" โอย ลิเกมาก " 

พี่เนียร์พูดแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงหัวเราะแห่งความสุขดังท่ามกลางความเงียบของขุนเขา  ตอนนี้ผมความสุขจริงๆสินะ

มันไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย

20ปีเกือบ20ปีที่ผมรอคอยในที่สุด ผมก็มีความสุขจริงๆซะที

และผมเชื่อว่ากาลเวลาจะทำให้ทุกคนได้พบเจอกับความสุขได้ขึ้นอยู่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น 

ซึ่งณเวลานี้ชีวิตของผมได้มีเวลาแห่งความสุข

เมื่อได้อยู่กับตัวเองได้ทำงานที่ตัวเองชอบและกับคนที่เรารัก

END。

_______________________________________

จบแล้วจร้า ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้มาตลอดจนจบ ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์และคำติชม

ยังไง​ก็​ฝาก​ติดตาม​ Moment of love 2 ด้วยนะคะ​ เร็ว​ๆนี้​จร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}